အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၉)ဆဋ္ဌမအဆင့်

ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့ ယင်းအခွင့်အရေးသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မူလမှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံရရှိထားသော်ငြား ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ပညာ နှင့် ပတ်သက်သော အခြေခံအချက်အလက်များ သို့မဟုတ် အခြားသော ဗဟုသုတများစွာ လိုအပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကဲ့သို့သော ပညာရပ်များကို လေ့လာခွင့်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် များစွာအကျိုးရှိစေတန်ရာ၏။

သင်ခန်းစာများပြီးဆုံးသော် ကျောင်းသားများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းအုံကာ မေးခွန်းပေါင်းစုံ မေးမြန်းကြလေတော့သည်။ အများစုမှာ ဆရာမ ယီနန်နှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုကို သိလိုကြခြင်းပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိတ်ဆွေများသာဖြစ်ကြောင်းသာ အဖန်ဖန် ရှင်းပြနေရတော့သည်။

သို့ရာတွင် ထိုဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည့် လူအုပ်ထဲ၌ ပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ သီးခြားရှိနေသူအချို့လည်း ရှိပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုသူတို့ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ပထမတစ်ဦးမှာ တည်ကြည်ခိုင်မာသော မျက်နှာထားနှင့် နှုတ်ဆိတ်နေသည့် သိုင်းပညာရှင် ဝမ်ဝူး ဖြစ်ချေသည်။

ဒုတိယတစ်ဦးမှာ အမြဲတစေ ပြုံးရယ်နောက်ပြောင်နေတတ်သော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံ၌ ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ဝဖြိုးဖြိုးကောင်လေး မာထျန်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆံပင်မှအစ ဝတ်စုံအဆုံး အနီရောင်ကိုသာ ဆင်မြန်းထားသော မိုမီဂျီ အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရှိသေး၏။

ယင်းသုံးဦးစလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် အဆင့်အတန်း တူညီကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်များဟု ဆိုထိုက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မိမိကိုယ်မိမိ ရှက်ရွံ့မိလေသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ် ၏ အကူအညီကြောင့်သာ ယခုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ သူ၏ မူလပါရမီကိုသာ အားကိုးခဲ့ရပါမူ ယခုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်ရဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတန်းဖော်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုညနေ၌ ယီနန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမျိုးသားဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ နေထိုင်ရာ အခန်း၌ပင် နေရာချပေးလိုက်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဆောင်ခန်းတစ်ခုတွင် လေးဦးနေထိုင်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ အခန်းမှာမူ လူဦးရေ မပြည့်သဖြင့် သုံးဦးသာ နေထိုင်ကြရသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲသို့ ပြုံးရွှင်စွာ ဝင်ရောက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝဖြိုးသော မာထျန်းတစ်ဦးတည်းသာ ထရပ်လျက် "ကျောင်းသားသစ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု တုံ့ပြန်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံခြင်း (ပြုနေသည့် ဝမ်ဝူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့၊ သူက အဲဒီအတိုင်းပဲ... ကျင့်ကြံဖို့ကလွဲရင် ဘာမှမသိဘူး" ဟု မာထျန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းငြိမ့်မိ၏။

ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ ပါရမီကောင်းရုံသာမက ဇွဲနပဲနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုလည်း ရှိရမည်ဟု သူ တွေးတောမိလေသည်။

နေရာထိုင်ခင်းများ အတည်တကျဖြစ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆောင်၌ အောင်းမနေဘဲ မှောင်ရီပျိုးစတွင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ စဉ်းစားကြည့်သော် သွားစရာနေရာ မရှိသဖြင့် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် ကို အသုံးပြုကာ စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်စွန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက် သည် ရေခဲပြင်အောက်၌ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အမှုမထားပေ။

ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ ကို ဖယ်ရှားရန်သာမက နောက်ထပ် သုံးနှစ်အကြာတွင် ဖြစ်ပွားမည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် မိမိ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်လည်း လိုအပ်နေသည် မဟုတ်လော။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေးဟောင်းတောအုပ်အတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ့တွင် ယင်းဆေးရည် ဆယ်ပုလင်းသာ ကျန်ရှိသော်လည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖို့မူ ယင်းသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးမြက် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျူးကော့ခန်းသည် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် အချို့ကို အသုံးပြုရုံနှင့် ဒဏ်ရာများသက်သာကာ ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမြက်ပင်သည် ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည်ကို အမှီပြု၍ ပေါက်ရောက်ခြင်းဖြစ်ရာ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည်သည် ထိုမြက်ပင်ထက်ပင် စွမ်းရည်သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ တိုက်ရိုက် သောက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ အပူရှိန်များ မြင့်တက်လာတော့သည်။

နီရဲသော စွမ်းအင်အလျဉ်သည် လည်ချောင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ် ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းသွား၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်စိမှိတ်ကာ ထိုကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည်ကို စတင် သန့်စင်လေတော့သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေပြီး တစ်ညတာကုန်လွန်သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာ နေရာသည် နှင်းပုံကြီးတစ်ခုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုခဏ၌ နှင်းပုံကြီးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှင်းပုံထဲမှ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် တစ်ပုလင်းတည်းနှင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ပဉ္စမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် သို့ တိုးတက်သွားပြီ ဖြစ်ချေသည်။

"တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ယခင်ကထက် ဆထက်ထိုင်မက သန်မာလာသော အင်အားကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက်မှာမူ ရေခဲပြင်အောက်၌ မျက်စိမှိတ်လျက် လောကဓံတရားတို့ကို ဂရုမမူသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုငှက်အား အသာအယာ အလေးပြုပြီးနောက် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို သုံးကာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်စအချိန်ဖြစ်၍ ကျောင်းသားများသည်လည်း အိပ်ရာမှနိုးကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းနှင့် စားသောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီး အတန်းတက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ကျောင်းများကဲ့သို့ပင် နေ့စဉ်ပုံသေဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ယခုလိုချင်နေသည့် ဘဝမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကြောင်းမူကား လူရီသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ခံစားခဲ့ရသော စွမ်းအင်မျိုးကို ဤနေရာ၌ ခံစားရပြီး စိတ်နှလုံး တဖြည်းဖြည်း အေးချမ်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မာထျန်းသည်လည်း အိပ်ချင်မပြေသေးသော မျက်နှာနှင့် အဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

မာထျန်း၏ ပါရမီကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် အားကျမိလေသည်။

သူသည် နေ့စဉ်မပြတ် ကြိုးစားအားထုတ်နေရန် မလိုဘဲ အိပ်စက်နေရုံနှင့်ပင် အခြားသော ပါရမီရှင်များ၏ ကြိုးစားကျင့်ကြံမှုထက် သာလွန်နေသည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ မာထျန်းသာ အလေးအနက် ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက သူ၏ ကျင့်စဉ် မည်မျှအထိ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်သွားမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ထမင်းစားဆောင်တွင် ရှန်းဝူစကြဝဠာ တိုက်ကြီး ၌ အတော်ဆုံး စားဖိုမှူးများကို ငှားရမ်းထားသဖြင့် ဤနေရာ၌ စားသောက်ရသည်မှာ အရသာရှိလှသည့်အပြင် အခမဲ့လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခမဲ့ရသော အရာမှန်သမျှကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ အသားဟင်းများကို ဗန်းအပြည့်ထည့်ကာ လူရှင်းသော နေရာတစ်ခု၌ ထိုင်လိုက်သည်။

မကြာမီ ဝဖြိုးသော မာထျန်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏ ဗန်းထဲတွင်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ပင် အသားဟင်းများ နီရဲတောက်ပြောင်နေအောင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဖုန်းအစ်ကို . မနေ့ညက ဘယ်သွားနေတာလဲ" ဟု ထိုကောင်လေးက မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်လျက် "မင်း အိပ်ပျော်နေတယ် ထင်နေတာ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးဗျ၊ အိပ်နေတဲ့အချိန်က ပုံမှန်ကျင့်ကြံနေသလိုပဲ... အပြင်က အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိနေတာ" ဟု မာထျန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အပြင်ထွက်ပြီး ကျင့်ကြံနေတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သိသာပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ဝမ်ဝူးသည်လည်း သူတို့၏ ရှေ့၌ လာရောက်ထိုင်လေသည်။ "မင်း မနေ့ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။

သူ၏ စားပွဲပေါ်တွင်လည်း အသားဟင်းများ ဗန်းအပြည့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် "မင်းက စကားပြောတတ်တာပဲ၊ ငါကတော့ မင်းကို အအ လို့ ထင်နေတာ" ဟု စလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က စကားမပြောချင်လို့ပါ" ဟု ဝမ်ဝူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့နှစ်ဦးမှာ ရယ်မောသွားကြပြီး အခန်းဖော် သုံးဦးသားမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်းမိသွားကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသူမှာ မျက်နှာစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကယ်ဒမီမှ စီနီယာကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိလိုက်သည်။

"မင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းလား" ဟု ထိုစီနီယာက လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားနှင့် မေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်လျက် "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းကို လာမှတ်ထားတာပါ" ဟု ဆိုကာ ထိုသူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ချန်ပီယံလုပွဲ ကျရင် ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း မကြာမီပင် အဖြေကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၌ မည်သူ့ကိုမျှ ရန်မစခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျူးကောက်တာ ရှိနေသရွေ့ ယခုကဲ့သို့ စီနီယာများ လာရောက်ရန်စခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း စီနီယာက သင်ပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၈၀) ချန်ပီယံလုပွဲ

"မင်း ဘယ်လောက်အထိ ရဲတင်းနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ၎င်းစီနီယာကျောင်းသားသည် အေးစက်သောလေသံဖြင့် ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဖုန်းအစ်ကို၊ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ သူက တတိယနှစ်ကျောင်းသား ကွမ်ရှင်းကော်ပဲ။ လူချမ်းသာသားပုဆိုး အကျင့်အတိုင်း ရမ်းကားတတ်တာ။ ဒီအကယ်ဒမီကလည်း ပါရမီကိုပဲ ကြည့်တာကိုး၊ စာရိတ္တကိုကျတော့ ထည့်မတွက်ဘူးလေ" ဟု မာထျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

ခပ်ပြတ်ပြတ်သာ ပြောဆိုလေ့ရှိသော ဝမ်ဝူးကလည်း "ရပါတယ်။ သူတို့သာ မင်းကို လာနှောင့်ယှက်ရင် ငါတို့ အတူတူ ပြန်ချကြတာပေါ့" ဟု ဝင်ပြောလေသည်။

ထိုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဒီလှိုင်းတမျှ ခံစားချက်တို့ ထကြွလာရပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက သူတစ်ပါး အနိုင်ကျင့်တာကို ဒီအတိုင်း ငုံ့ခံနေမယ့်လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူတို့ရှိရာသို့ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာရာ ၎င်းမှာ သူတို့အတန်းထဲမှ ဟုန်ယဲပင် ဖြစ်သည်။

"စီနီယာကျောင်းသားတစ်ယောက်က နင့်ကို လာပြဿနာရှာသွားတာလား" ဟု ဟုန်ယဲက မေးမြန်းလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဟုန်ယဲကမူ ဗိုလ်ကျလိုသော လေသံဖြင့် "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ နင်ဘက်က ရှိတယ်။ သူတို့သာ လာရမ်းကားရင် ငါပဲ လွှတ်ကန်ပစ်လိုက်မယ်" ဟု အားပေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးမိသွားသည်။ ဤဟုန်ယဲမှာ မိန်းကလေးဖြစ်သော်ငြား ယောက်ျားလျာစိတ်ဓာတ် အပြည့်ရှိပေသည်။

ထို့ပြင် ဟုန်ယဲ၏ ပန်းကန်ထဲတွင်လည်း အသားဟင်းများ အပြည့်ပါလာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ အသားစားကြူးသော လူလေးယောက် ဆုံမိကြသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ အရှုံးပေးကြမည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့ လေးဦး စားသောက်ပြီးနောက် စာသင်ခန်းသို့ ပြန်လာကြသော်လည်း အခြားဆရာများ ရောက်မလာကြဘဲ ယီနန် တစ်ဦးတည်းသာ လာရောက်၍ ပုံပြင်ကောင်းများ ပြောပြကာ သင်ခန်းစာ ပေးလေသည်။

ထိုအခါ စီနီယာကျောင်းသားများသည် အမြဲတစေ အေးတိအေးစက် နေတတ်သော ဆရာမ ယီနန်မှာ ယခုအခါ ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းလာပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောဆိုနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

သာ၍ ဆိုးသည်မှာ ဆရာမ ယီနန်သည် အတန်းဆင်းတိုင်း ထို ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုသူနှင့်သာ အမြဲစကားပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်ရာ၊ သူမအား စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်မင်းသမီးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော စီနီယာများအဖို့ မကျေမနပ် ဖြစ်စရာ အကြောင်းရင်း တစ်ရပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံး ပါဝင်ရမည့် နှစ်ပတ်လည် 'လူသစ်တန်း ချန်ပီယံလုပွဲ' ကြီး ရောက်ရှိလာပေပြီ။ စီနီယာကျောင်းသားများမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

အကြောင်းမူကား သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က ဤကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနား၌ စီနီယာများ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင်မူ သူတို့က စီနီယာများအဖြစ် လူသစ်များကို ပြန်လည် ပညာပေးနိုင်ပြီ မဟုတ်လော။

ဤချန်ပီယံလုပွဲမှာ မြောက်ဖျားဒေသ တစ်ခုလုံး၌ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပမည် ဖြစ်ရာ၊ ထိုအချိန်မှာ မြောက်ဖျားဒေသကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများ ဝေငှပြီးနောက် ကျောင်းသားသစ်အားလုံး ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာ၍ ပုန်းအောင်း ပြင်ဆင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နာရီဝက်အကြာတွင် စီနီယာများက သူတို့အား လိုက်လံ ရှာဖွေတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယင်းမှာ စီနီယာများက သူတို့၏ အာဏာကို ပြသခြင်းဖြစ်သလို၊ အကယ်ဒမီအနေဖြင့်လည်း ဤပါရမီရှင် ကျောင်းသားလေးများအား "ကိုယ့်ထက် တော်သူ ရှိသေးသည်" ဆိုသောအချက်ကို ပညာပေးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမူ လူသစ်တန်း ချန်ပီယံလုပွဲကြီး တရားဝင် စတင်လေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြားသူများနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ဝမ်ချိုင်နှင့် ဖေးရွှယ်တို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူ လာမကြည့်ဖြစ်သည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထိုနေရာမှ မခွာဘဲ စောင့်နေကြရှာ၏။ ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ကို လျှာဖြင့် လျက်လေတော့သည်။

"တော်ပြီ တော်ပြီ" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် ဖေးရွှယ်၏ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ မင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ သူတို့က ငါ့ကို သိပ်သဘောကျပုံ မရဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဖေးရွှယ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားရရှာသည်။ အကြောင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား ဤမြောက်ဖျားဒေသမှ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

"ငါ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ ဖေးရွှယ်မှာ သူနှင့်အတူ လိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို သိနေသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။

ဖေးရွှယ်ကလည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုးဝှေ့လျက် အတူလိုက်ပါလိုကြောင်း အမူအရာ ပြလေသည်။

"ဟူး... ခက်တော့တာပဲ။ ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ ငါ မင်းနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ ကတိစာချုပ်ကို ဖျက်ပေးမယ်။ မင်း မိဘတွေဆီ ပြန်သွားပြီး ပြောကြည့်ဦး။ သူတို့ သဘောတူရင် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အကယ်ဒမီပြင်ပသို့ ပျံသန်းရန် ဟန်ပြင်စဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ -

"မလောနဲ့ဦး၊ ငါက လူသစ်တန်း ချန်ပီယံလုပွဲမှာ ပါဝင်ရဦးမှာ။ မင်းနဲ့အတူ ဝမ်ချိုင်ကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်ပါ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီမှာ ဒီလောက် မအေးဘူးလေ။ မင်းမိဘတွေ သဘောတူရင် ငါ ပြန်တဲ့အခါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဝမ်ချိုင်ကို ကျောပေါ်သို့ တင်ပြီးနောက် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေတော့သည်။ ဤခရီးမှာ အမှန်ပင် တန်လှပေ၏။ ပျံလွှားနဂါးလေး တစ်ကောင်ကိုပင် ရရှိလိုက်သေးသည် မဟုတ်လော။

၎င်းမှာ ပျံလွှားနဂါး အငယ်စားလေး ဖြစ်သော်ငြား အစွမ်းထက်လှပေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော် မမြင်ဖူးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"စီနီယာကျောင်းသားလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်ရာ၊ ၎င်းစီနီယာက အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် "သေချာတာပေါ့၊ မင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းကို အခုပဲ ပြိုင်ပွဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပစ်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

မိမိရှေ့မှ ပဉ္စမအဆင့် သာ ရှိသော စီနီယာကို ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက တွေးမိသည်မှာ "တကယ်ပဲ... မင်းက ငါ့ကို ဖယ်ထုတ်ချင်တာလား" ဟူ၍ပင်။

"ဘာမှ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ မင်းက အကယ်ဒမီက ယောက်ျားတွေ အားလုံးရဲ့ ဘုံရန်သူပဲ။ ဆရာမ ယီနန်က ငါတို့အတွက်ပဲ" ဟု ဆိုကာ ၎င်းစီနီယာက ကိုယ်ရံစွမ်းအင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ နှင်းပြင်ပေါ်၌ မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါမိသည်။ သူကား ယခုအခါ ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ အစွမ်းမှာ သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစီနီယာနှင့် ကစားရသည်မှာ ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက မချိုမချဉ် ပြုံးလိုက်ကာ "မင်းဘာသာ မင်း ပြောတာနော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှု ရောက်လာသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်' မှာ သာ၍ပင် လျင်မြန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စီနီယာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သဲအိတ်ခန့်ရှိသော လက်သီးဖြင့် ၎င်း၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။

လူရိပ်တစ်ခုမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး နှင်းပြင်ပေါ်၌ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကာ ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး "ငါ့ကို လာကိုင်ချင်တဲ့သူရှိရင်လည်း လာခဲ့ကြစမ်းပါ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ဆရာအားလုံးမှာ စာသင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း စုဝေးနေကြပြီး ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင် ကျောင်းသားအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ကျောင်းသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဆရာများက အကုန်မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် မြောက်ဖျားဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ လူရီ၏ ဖန်တီးမှုဖြင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ နယ်မြေဖြစ်နေသည်ကို ကျောင်းသားများ မသိကြပေ။

"ဟားဟား၊ ဒီနှစ် လူသစ်တန်း ချန်ပီယံလုပွဲက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ့်ပုံပဲ" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

စီနီယာများ စတင်ရှာဖွေချိန်မှစ၍ ကျောင်းသားသစ် အများအပြားမှာ ပြိုင်ပွဲမှ ဖယ်ထုတ်ခံနေရပေပြီ။

ယင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူတိုင်းမှာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်နှစ်တာ လေ့ကျင့်ထားသော စီနီယာများ၏ အစွမ်းမှာ ကျောင်းသားသစ်များထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ကဲ့သို့သော ချွင်းချက်အချို့ကား ရှိနေဆဲပင်။ သူတို့မှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားကြသူများဖြစ်ရာ စီနီယာများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ရုံသာမက စီနီယာများထံမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများကိုပင် ပြန်လည် လုယူနေကြလေတော့သတည်း။