အခန်း ၈၇၅
Vol. 84 Ch. 875
အခန်း (၈၇၅) သခင်မလေး နှင့် အစေခံ၏ အခက်အခဲ
ကျူးကျစ်ယန်က ပုံစံခွက် အထက်တန်းလွှာ သခင်မလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ လုပ်ရပ် များမှာ ပြတ်သားထက်မြက်ပြီး ရဲရင့်စွန့်စားလိုသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။
ထန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ သူမက စ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သခင်လေးထန်..."
" အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
"နေလို့မကောင်းတာမျိုး ရှိသေးလား"
ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ပြော၏။ "ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး"
"စောစောကတော့ ခေါင်းနည်းနည်းကိုက်ပေမဲ့ အခုတော့ အတော်လေး သက်သာသွားပါပြီ"
" ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျူးကျစ်ယန်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လက်ယမ်းပြကာ ပြော၏။ "မပြောပလောက်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ၊ စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့"
သူမက ရှောင်ယင်၏ လုပ်ကြံပုံပြင်ကို ဗူးပေါ်သလို ငြင်းပယ်ပြီး အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။
သို့မဟုတ်ပါက ပုံမှန်အခြေအနေအရ မလိုအပ်ဘဲ ရှုပ်ထွေးသည့် ပြဿနာအချို့ ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
သူမတို့တွင် စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိကြသော်လည်း ထိုအရာကိုသာ တစ်သတ်မှတ်တည်း စည်းမျဉ်းအဖြစ် မကိုင်စွဲကြပေ။ ဤသို့မှသာ ဤရက်စက်သော ကမ္ဘာကြီးတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"နေလို့မကောင်းတာ တစ်ခုခုရှိရင် ရှောင်ယင်ကို အချိန်မရွေး ပြောလို့ရတယ်"
"ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေလိုက်ပါ"
"ရှင့်ရဲ့ အိမ်ကို ပြန်တွေ့နိုင်အောင်လည်း ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်"
" နောက်ပြီး မှတ်ထားရမှာက အပြင်ကို တစ်ယောက်တည်း မထွက်ပါနဲ့၊ တကယ်လို့ ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ရှောင်ယင်နဲ့အတူ သွားမှဖြစ်မယ်"
"ဒါမှမဟုတ်ရင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်လို့ပါ"
ကျူးကျစ်ယန်က မှာကြားသည်။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ ကျူးကျစ်ယန်က သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။
မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံခြင်း လှိုင်းအချို့မှာ သူမ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤမိန်းကလေးမှာ တော်တော်လေး ကြိုးစားသူပင်။
ထိုသို့ဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ထန်ထျန်းနှင့် ရှောင်ယင် နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းများ ပြောဖြစ်ကြသည်။
နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ထန်ထျန်းမှာ ဤသို့ပင် အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
နေ့စဉ် ကျူးကျစ်ယန်မှာ ခေတ္တမျှ ကျင့်ကြံပြီးနောက် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်သွားကာ မြင့်မြတ်နန်းတော် ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ သတင်းသွားစုံစမ်းလေ့ရှိသည်။
ထန်ထျန်းနှင့် ရှောင်ယင်မှာမူ တည်းခိုခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စကားစမြည် ပြောကြသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ထန်ထျန်းက ထိုင်နေပြီး ရှောင်ယင်က ဘေးတွင် ကျင့်ကြံနေသည်ဖြစ်စေ အချိန်ဖြုန်းကြသည်။
အပြင်ထွက်ရန်ကိစ္စတွင်မူ ထန်ထျန်းမှာ များစွာ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။
သူ နေ့စဉ် အများဆုံး စဉ်းစားနေမိသည်မှာ ငါးမွေးသူက သူ့ကို ဤနေရာတွင် နိုးထစေခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မည်သို့ပင် တွေးတောပါစေ အဓိက အချက်အလက်ကို မတွေ့နိုင်သေးပေ။
သူတို့ရှိနေသည့် တည်းခိုခန်းခြံဝင်းမှာလည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ ။ ခြံအလယ်တွင် မိုးမခပင်အိုကြီး တစ်ပင်သာ ရှိသည်။
မူလက ထန်ထျန်းက ဤမိုးမခပင်အိုကြီးမှာ ယခင်က ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းထဲက မိုးမခပင်နှင့် ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနိုင်မလားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းမှာ သာမန်မိုးမခပင်တစ်ပင်သာ ဖြစ်သည်။
သက်တမ်းအားဖြင့် နှစ် ၅၀၀ သို့မဟုတ် ၆၀၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး နေမင်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် မကြာမီတွင် ကြီး လာခဲ့ပုံရသည်။
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ရှောင်ယင်နှင့် စကားပြောဖြစ်ရာမှ သူ မေ့လဲနေခဲ့သည့် အချိန်ကာလကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ခန့်ပင် ဖြစ်သည်။
အင်မော်တယ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤအချိန်မှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း သာမန်သက်ရှိများအတွက်မူ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူအများစုမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော နေမင်း၊ လမင်းနှင့် အဆုံးမဲ့ ကြယ်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို မသိကြတော့ပေ။
သာမန်လူတို့၏ အမြင်တွင် ထိုအရာများမှာ လက်တွေ့မကျသည့် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ဤသို့ဖြင့် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ထန်ထျန်းမှာလည်း လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။
သူလည်း ဆက်လက်၍ မစဉ်းစားတော့ပေ။
မည်သို့ပင် တွေးတောပါစေ အကျိုးမရှိလျှင် ဤအတိုင်းပင် 'လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း' က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
လွှတ်ထားခြင်းကလည်း သဘောထားတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။
ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်းက လှေကားထစ်တွင် ထိုင်ကာ ဝိုင်သောက်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းနှင့် ဤခေတ်၏ ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းရင်း တစ်နေ့ကုန် ငေးငိုင်နေတတ်သည်။
ရှောင်ယင်နှင့် ကျူးကျစ်ယန်မှာလည်း ထန်ထျန်း၏ ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးဟုသာ ထင်မှတ်ကြသဖြင့် ဝင် မနှောင့်ယှက်ကြပေ။
နေ့စဉ် ထန်ထျန်းအတွက် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးရုံသာ လုပ်ကြသည်။
သူတို့မှာ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုမှ လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤအသုံးစရိတ်မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ပေ။
သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထန်ထျန်း၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ကျူးကျစ်ယန်နှင့် ရှောင်ယင်မှာမူ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ စိတ်ဓာတ်ကျလာပုံရသည်။
သူတို့၏ ကိစ္စမှာ အခက်အခဲအချို့နှင့် ကြုံနေရပုံရသည်။
ရှောင်ယင်နှင့် စကားပြောရာမှ သူတို့ ကျင်းရှန် မြို့သို့ လာရခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန်ဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်း သိလိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ ကျူးကျစ်ယန်၏ မောင်ဖြစ်သူ ကျူးကျိယွီ ပင် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထန်ထျန်းက မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။
သို့သော် ဤကျူးကျိယွီမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ ထိုသူမှာ ထိုက်ယိ မြင့်မြတ်နယ်မြေ တွင် ရှိနေသဖြင့် ပြဿနာရှိနိုင်စရာ မလိုပေ။
မူလကိစ္စသို့ ပြန်သွားရလျှင် ကျူးကျိယွီမှာ ကျူးကျစ်ယန်၏ မောင် အရင်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က သူသည် မြင့်မြတ်နန်းတော် မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကျင်းရှန် မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
မြင့်မြတ်နန်းတော် ဆိုသည်မှာ ဤခေတ်တွင် အလွန် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မြင့်မြတ်နန်းတော် ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရသူတိုင်းက နောင်တစ်ချိန်တွင် တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိမည်မှာ သေချာလှသလို ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရပြီးနောက် သူ၏ မိသားစုမှာလည်း အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျူးကျစ်ယန်၏ မိသားစုမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ကျူးကျိယွီကို ထိုသူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားစေကာ မြင့်မြတ်နန်းတော် ထဲသို့ ဝင်ရောက်စေခဲ့သည်။
မူလက ထိုကိစ္စမှာ ထိုမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
သို့သော် မကြာသေးမီက ကျူးကျစ်ယန်မှာ ထူးခြားသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ မောင်လေး တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဟု သိလိုက်ရသည်။
သူတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီခိုကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသဖြင့် သံယောဇဉ် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
ကျူးကျိယွီတွင် ပြဿနာဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျူးကျစ်ယန်က မိသားစုထံ ချက်ချင်း ပြောပြသော်လည်း မိသားစုကမူ ဤကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားကြပေ။
သူတို့မှာ အကျိုးအမြတ် အမြောက်အမြား ရရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကျူးကျိယွီကို မြင့်မြတ်နန်းတော် သို့ ရောင်းစားလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ ဘာဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။
အားကိုးရာမဲ့သည့်အဆုံး ကျူးကျစ်ယန်မှာ ရှောင်ယင်ကို ခေါ်ကာ အခြားမြို့မှ ကျင်းရှန် မြို့သို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ ကျူးကျိယွီ၏ သတင်းကို စုံစမ်းရခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကိစ္စများမှာ သူတို့ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။
မြင့်မြတ်နန်းတော် ၏ စည်းကမ်းများမှာ အလွန် တင်းကျပ်လှပြီး အတွင်းလူမှလွဲ၍ အပြင်လူများမှာ ဆက်သွယ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ကျူးကျိယွီကို ခေါ်သွားသည့်သူကို ကျူးကျစ်ယန် ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာလည်း လက်ရှိ အခြေအနေကို သေချာ မသိဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ စုံစမ်းပေးနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုအတွက်ကြောင့် ကျူးကျစ်ယန်မှာ အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို သတင်းစုဆောင်း ကြေးအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ တိုးတက်မှု မရှိပေ။
မြင့်မြတ်နန်းတော် မှ လူများမှာ အလွန် မာနကြီးလှသည်။
ထိုသူက ကျူးကျစ်ယန်ထံမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ယူထားသော်လည်း လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ သတင်းကိုသာ စောင့်နေရန် ပြောသည်။
ယခုအခါ တစ်လတိတိ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သတင်းမှ ထွက်မလာပေ။
မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်းဆိုလျှင် ထိုသူနှင့်ပင် ဆက်သွယ်၍ မရတော့သဖြင့် သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးမှာ ရေစုန်မျောသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤကာလအတွင်း ကျူးကျစ်ယန်နှင့် ရှောင်ယင်၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျူးကျစ်ယန် ပြန်ရောက်လာတိုင်း အခန်းထဲသို့သာ ဝင်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းပင် မလုပ်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားတတ်သည်။
ရှောင်ယင်မှာလည်း ထန်ထျန်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းများသာ ချနေတော့သည်။
နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယင်မှာ ထန်ထျန်းဘေးသို့ လာကာ အလွန် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အစ်ကိုထန်..."
"ကျွန်မတို့..."
"ပြန်ရတော့မယ် ထင်တယ်"