အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း (၁၈၁) ။ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ

အဘိုးအိုထံမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လုယူသွားသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

၎င်းက ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦးထံမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို လုယူနေသည့် မြင်ကွင်းကို ဆရာအားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။

ယီနန်သည် ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ တိုးတိုးကလေး ရယ်မောနေသော်လည်း ကျူးကောက်တာကမူ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလေသည်။

"ဟားဟား... ဒီနှစ်သစ်ဝင်ကျောင်းသားတွေက တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက နေရာတွင် ထိုင်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

"အရင်နှစ်တွေကလည်း ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ မရှိခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာကျောင်းသားတွေရဲ့ နှိမ်နင်းတာကိုပဲ ခံခဲ့ကြရတာချည်းပဲ"။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဆရာအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ စီနီယာကျောင်းသားများက ကျောင်းသားသစ်များ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ဆရာများ၏ သင်ကြားမှုညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ အပြစ်ဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ချန်ပီယံတိုက်ပွဲ ပြီးတာနဲ့ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လေ့ကျင့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ရှုဝမ်ချန်းက အေးစက်စွာ ပြောကြားလေသည်။

ထိုစကားကြောင့် ဆရာအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ သန်းသွားကြကုန်၏။

"တကယ်ကိုပဲ... အရင်က ကျောင်းသားဟောင်းတွေ သူတို့နောက်ကို ဘယ်လိုလိုက်ဖမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို မေ့နေကြပြီထင်တယ်" ဟု ဆရာတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့ဦး၊ ဒါက ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း မရင့်ကျက်သေးတော့ မင်းတို့အပြစ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြော၏။

"တခြားအဆင့်တွေလည်း ကျန်ပါသေးတယ်၊ ဒီနှစ်တော့ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းမယ့်ပွဲ ဖြစ်လာတော့မယ် ထင်ပါရဲ့"

တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းရင်း နှင်းတောထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။

"ဒီလောက်အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အပြင်ထွက်ခိုင်းတာ တကယ်ကို လုပ်ရက်ကြတယ်၊ ကမ္ဘာမြေမှာတုန်းကဆို ငါတို့ဆရာတွေက နှင်းထဲမှာ ဒီလိုရပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ညည်းတွားရင်း ၎င်း၏ ဝတ်ရုံရှည်ကို တင်းကျပ်အောင် ဆွဲစိလိုက်သည်။

၎င်းသည် ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦးထံမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လုယူထားပြီးဖြစ်၍ လောလောဆယ်တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း မရှိဘဲ အေးအေးလူလူပင် လျှောက်လှမ်းနေ၏။

အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် အခြားကျောင်းသားဟောင်းများနှင့် တိုးခဲ့လျှင်ပင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခု ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိပေမည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံး တောင်တန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ

ကျောင်းသားသစ်များသည် တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ စီနီယာများကမူ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်သည်။

လူပေါင်းကိုးရာကျော်က လူတစ်ရာကျော်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည့်ပွဲဖြစ်ရာ ရလဒ်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ ရနေပြီဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူပေါ်လူဇော် မလုပ်လိုဘဲ ၎င်း၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို မဆုံးရှုံးစေရန်နှင့် အရှက်မကွဲစေရန်သာ ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးဒေသ၏ အလယ်ဗဟို၊ ရှန်းဝူမျှော်စင်နှင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကြားတွင် မည်သည့်အခါမျှ ရေခဲခြင်းမရှိသော 'ချင်းဖုန်းရေကန်' ဟု အမည်တွင်သည့် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်။

ထိုရေကန်သည် အလွန်အေးမြသော ရာသီဥတုတွင်ပင် ခဲသွားခြင်းမရှိဘဲ ချိုမြသော ရေချိုများရှိရာ အကယ်ဒမီ၏ သောက်သုံးရေကိုလည်း ထိုနေရာမှပင် ရယူရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုရေကန်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သို့သော် ချင်းဖုန်းရေကန် ဧရိယာအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ရင်းနှီးသည့်မျက်နှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။

"ဒါတွေက... အတန်းကြီး ကျောင်းသားတွေလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် နောင်တကြီးစွာ ရေရွတ်မိတော့သည်။ ထို့ပြင် ထိုစီနီယာများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် မြင့်မားပုံရပြီး ဒုတိယနှစ် သို့မဟုတ် တတိယနှစ် ကျောင်းသားများသာ မကနိုင်ပေ။

လူအုပ်ကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေသည်ကို သတိပြုမိသည်နှင့် လမ်းဘေးဝဲယာသို့ ခွဲပေးလိုက်ကြရာ အဆုံးတစ်နေရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဆံပင်တိုတိုဖြင့် သပ်ရပ်ထက်မြက်သည့် ပုံစံရှိကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ဟားဟား... ဒီ ချင်းဖုန်းရေကန်အနီးက မင်းတို့ ကျောင်းသားသစ်တွေအတွက် 'တားမြစ်နယ်မြေ' ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောပြကြဘူးလား" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆို၏။

"ဘယ်သူမှ မပြောပြပါဘူး၊ နှောက်ယှက်မိတာ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် ပြင်တော့သည်။

"နေဦး" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းတားလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ခက်ခဲခဲပင် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် အမျိုးသား အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ ၎င်းထက် နယ်ပယ်အဆင့် မြင့်မားသူများဖြစ်ရာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

"စီနီယာအစ်မ... ဘာများ လိုအပ်လို့ပါလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထားခဲ့ပါ" ဟု အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖြုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်ပေသည်။

"ဒီလောက်တောင် ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားတာလား၊ မင်းဆီမှာ ဒီကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

၎င်းတို့ သိသွားပြီလော။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝန်မခံဘဲ "ဒါအကုန်ပါပဲ၊ ဒီတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ငါမယုံဘူး၊ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူခဲ့စမ်း၊ ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမယ်" ဟု အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အမိန့်ပေးရာ စီနီယာနှစ်ဦးက ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "စီနီယာ... ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မသွားဘူးလား၊ ကျွန်တော် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား ပေးပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရန်လိုနေရတာလဲ"

"ရန်လိုတယ်ဟုတ်လား... မင်းတို့ ကျောင်းသားသစ်တွေ ဒီကိုရောက်တာ တစ်လခွဲလောက် ရှိပြီပဲ၊ ငါ့ရဲ့ 'ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို မကြားဖူးဘူးလား" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း မေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် "စီနီယာ... ကျွန်တော် ဒီကိုရောက်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ စီနီယာတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မလေ့လာရသေးလို့ပါ၊ ဒီလိုလုပ်ပါ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် ဂါရဝပြုပါ့မယ်" ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးကား မဆီမဆိုင် 'ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်' ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ဝေါ်နေသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်လှဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေးနေမိသည်။

"ငါ့ကို နောက်နေတာလား... ရောက်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပဲ..." အမျိုးသမီးက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံဖြင့် "ဒါဆို မင်းက ဆရာမ ယီနန်နဲ့ အမြဲတမ်း မျက်စိကစားနေတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းပေါ့လေ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် "စီနီယာ ကြိုက်တာပြောနိုင်ပေမဲ့ ဆရာမ ယီနန်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ မထိခိုက်ပါနဲ့၊ မျက်စိကစားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"။

"ဟွန်း... အချိန်ကိုက်ပဲ သူ့ကို ရိုက်ကြစမ်း၊ ဆရာမ ယီနန်က ငါ့လူဆိုတာ သူသိသွားအောင် သင်ခန်းစာပေးလိုက်ကြ" ဟု အမျိုးသမီးက ရေခဲခုံပေါ်မှ ထရပ်ကာ လက်ဝေ့ယမ်း၍ ခိုင်းစေလိုက်တော့သည်။

"တောက်... ခင်ဗျားတို့က လူများပြီး အနိုင်ကျင့်တာပဲ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း မထားဘူး" ဟု အော်ဟစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကောက်ယူပြီး အတင်းထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"လိုက်ဖမ်းကြစမ်း" ဟု အမျိုးသမီးက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ဆရာများမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကုန်ကြ၏။

စီနီယာကျောင်းသား အယောက်ပေါင်းများစွာက ကျောင်းသားသစ် တစ်ဦးတည်းကို နှင်းတောထဲတွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ထူးခြားချက်ကို အခြားသူများထက် အရင်မြင်တွေ့ခဲ့ရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ပြေးနေသည့် အရှိန်မှာ စီနီယာကျောင်းသားများ၏ အရှိန်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်မှာလည်း ၎င်း၏ စွမ်းရည်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယီနန်မှာမူ မျက်နှာကလေး နီမြန်းလျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးကလေး ချလိုက်မိသည်။ "ယွမ်ဖုန်းက သူနဲ့ ဘယ်လိုသွားတိုးတာလဲ... သူ့အကြောင်း ကြိုပြောထားသင့်တာ" ဟု ယီနန်က နောင်တရနေမိ၏။

ထိုအမျိုးသမီး ကျိရှန့် သည် ကျောင်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာမဖြစ်သူ ယီနန်အတွက်ပင် ခေါင်းခဲစရာ ကောင်းလှသည့် 'ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ'ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကျောင်းသားသစ်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသော အခြားစီနီယာအများအပြားလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ကြရာ အားလုံးက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောနေကြ၏။

၎င်းတို့သည် အများအားဖြင့် အုပ်စုလိုက် သွားလာကြသဖြင့် ကျောင်းသားသစါများကို မိရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများပေသည်။

ချန်ပီယံတိုက်ပွဲတိုင်းတွင် စီနီယာများက စုပေါင်းအားဖြင့် ရှာဖွေကြပြီး ကျောင်းသားသစ်များမှာမူ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြရမြဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်လေးက ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မနဲ့ သွားတိုးတာပဲ၊ ကံဆိုးတာပဲ" ဟု ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကောင်လေးတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ၊ ကျိရှန့်က ငါတို့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ အဆိုးဆုံးထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာ အားလုံးသိကြတာပဲ" ဟု အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလျက် ထောက်ခံကြလေတော့သတည်း။

အခန်း ၁၈၂။ ။ ဖောက်ပြန်သူ

“ဒီမှာ မိန်းမစုတ်ရဲ့… ငါ မင်းကို ဘာလုပ်မိလို့လဲ၊ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို ဒီလောက်အသေအလဲ လိုက်နေရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏အရှိန်ကို အကန့်အသတ်အထိ မြှင့်တင်ထားရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မိုးတိမ်နင်းခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

“ယီနန်ဆရာမက ငါ့မိန်းမဖြစ်လာမှာ၊ ငါ့မိန်းမကို မြူဆွယ်ရဲတဲ့ မင်းလိုကောင်က သေတွင်းကို အတင်းတိုးချင်နေတာပဲ”

ကျိရှန့်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံနေသည်။ သို့သော် သူမအား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို မခံရရုံသာမက တဖြည်းဖြည်းနှင့်ပင် အလှမ်းဝေးသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ အဝေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားရကာ “တောက်… မင်းက တကယ့်ဖောက်ပြန်သူပဲ၊ ငါက လိင်တူချင်း နှစ်သက်သူတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်း ယီနန်ဆရာမဆီက ခွင့်ပြုချက်ရော ရပြီလား” ဟု ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူ သဘောတူတူ မတူတူ ငါကတော့ သဘောတူပြီးပြီ၊ ကောင်လေး… မင်း အသာတကြည်ပဲ အသေခံလိုက်တော့”

ကျိရှန့် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏လက်ထဲမှ စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ခြည်းပွင့်ထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်မကြည့်နိုင်မီမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားတော့၏။

သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အနန္တပုံရိပ်သည် အလိုအလျောက် ပျံထွက်လာပြီး စက်မှုအတောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးတွင် လာရောက်တွဲကပ်သွားလေသည်။

“ဒီမိန်းမ… မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြိမ်းဝါးလိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အနန္တပုံရိပ်မှ ပြောင်းလဲသွားသော အတောင်ပံများကြောင့် သူသည် ကောင်းကင်ယံ၌ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်နေပေသည်။

“တောက်… ဒါက လူတစ်ယောက်ကို ပျံသန်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးတဲ့ ဘယ်လိုမှော်လက်နက်မျိုးလဲ”

ကျိရှန့်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားရကာ “ချင်ယွမ်ဖုန်း… ငါ မင်းကို မှတ်ထားမယ်၊ မင်း လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မယ် မထင်နဲ့” ဟု အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သည်းထန်စွာ ကျနေသော နှင်းပွင့်များကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ကျိရှန့်၏ မြင်ကွင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

“ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အရှက်ရအောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါ အပြတ်အသတ် လက်စားချေရမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရင်တမသတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ ပျံသန်းလာပြီး မကြာမီမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ အစက်အပြောက်ကလေးအချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် အနိမ့်ပျံသန်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ထိုအမည်းစက်များထဲတွင် အနီရောင်အစက်လေးတစ်ခုမှာ ထင်ရှားနေပေသည်။ ထိုသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အနီရောင်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် ဟုန်ယဲ့ ဖြစ်နေသည်။

ယခုအချိန်၌ ဟုန်ယဲ့ကို ဝိုင်းရံထားသူများမှာ စီနီယာအစ်ကို အချို့ဖြစ်ပုံရပြီး သူမ၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဂျူနီယာညီမလေး… မင်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသာတကြည်ပဲ အပ်လိုက်ပါ၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”ဟု

စီနီယာအစ်ကို တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“ဟင်း… မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်မ အလောင်းကို ကျော်သွားနိုင်မှ ရမယ်”

ဟုန်ယဲ့က ခုခံမည့် အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုများမှာ အကြပ်ရိုက်သွားကြကာ “ညီမလေးရာ… ဒါက ကစားပွဲတစ်ခုပဲလေ၊ အဲဒီလောက်ကြီး အတည်မယူစမ်းပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်မအတွက်တော့ ကစားပွဲဆိုတာ မရှိဘူး၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်မကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပဲ”

ဟုန်ယဲ့သည် သူမ၏ ရတနာလက်နက်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်လင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နီမြန်းနေသော ထိုဓားသည် ပဉ္စမအဆင့် ရတနာလက်နက် ဖြစ်ပေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုများမှာလည်း လက်ရှောင်၍ မရတော့ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ… ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတန်းဖော်မို့လို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်မယ်နော်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဟုန်ယဲ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြူဖြူများ ဝေဆာလျက် လေထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်နေပြီး စီနီယာကျောင်းသားများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

“အခုနက ဘယ်သူလဲ…”

“ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားသစ် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်တယ်၊ ယီနန်ဆရာမကို ပွေ့ချီပြီး ပျံသန်းလာတဲ့သူလေ”

“ဟင်း… သူ့မှာ အတောင်ပံရှိလို့ ပျံနိုင်တိုင်း သူလုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေလား၊ ညီအစ်ကိုတို့… သူ့ကို လိုက်ရှာပြီး ကောင်းကောင်းလေး ဆုံးမပေးကြစို့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ စီနီယာကျောင်းသားများ၏ မျက်စိထဲတွင် အမောက်အထောင်ဆုံး ကျောင်းသားသစ် ဖြစ်သွားချေပြီ။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း… ဒါ နင်လား”

ဟုန်ယဲ့က မေးလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းက ရှည်တယ်၊ နားနားနေနေ ပြောလို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာကြစို့” ဟု ဆိုသည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် နားခိုစရာ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် အကာအကွယ် မရှိသည့်အပြင် နှင်းများကလည်း လူကို မြှုပ်လုမတတ် သည်းထန်နေသဖြင့် သူတို့မှာ လမ်းလျှောက်ရင်းသာ စကားပြောကြရတော့သည်။

“ငါ့နောက်ကို ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် လိုက်နေလို့၊ ဒီအတောင်ပံသာ မရှိရင် ငါ တကယ်ပဲ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

“ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမလား” ဟုန့်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “နင်ပြောတာ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ ကျိရှန့်ကို ပြောတာလား” ဟု မေးသည်။

“အေးလေ… သူက သူ့ကိုယ်သူ မိစ္ဆာလို့ ခေါ်နေတာ၊ ယီနန်ဆရာမကလည်း သူ့မိန်းမတဲ့၊ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီး “ငါ နောက်ကျရင် သေချာပေါက် လက်စားချေမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဟိဟိ” ဟုန်လဲ့က ရယ်မောလိုက်ကာ “ဒီကျိရှန့်က အကယ်ဒမီမှာ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့သူအဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်၊ သူ ပစ်မှတ်ထားတဲ့သူတွေဆိုရင် တော်တော်လေးကို ခံစားကြရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မိန်းမချင်းလည်း နှစ်သက်တတ်တယ်လေ” ဟု ရှင်းပြသည်။

“တွေ့လား… သူက တကယ့်ဖောက်ပြန်သူပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

ဟုန်ယဲ့က ဆက်လက်၍ “အခုနကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီစီနီယာတွေကို ကျွန်မ မနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဒါတွေ ပြောမနေပါနဲ့၊ အခုလို အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားသစ်တွေ အချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူတို့သည် လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေကြရင်း မည်သည့်အချိန်တွင် စီနီယာကျောင်းသားများနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးမည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာကြသည်။

“ကျောင်းသားသစ်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကများ စီနီယာတွေရဲ့ ရှာဖွေမှုကို လွတ်အောင်ပြေးပြီး သူတို့ရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထိန်းထားနိုင်မလားလို့ မင်း ထင်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“မလွယ်ဘူးလေ၊ စီနီယာတွေက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း သာသလို လူဦးရေလည်း ပိုများတာကိုး” ဟု ဟုန်ယဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“အင်းလေ… ဒီပြိုင်ပွဲက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်တော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် တစ်နေ့လုံး ဘာမှမစားရသေးဘဲ ပြိုင်ပွဲက စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။

“အရင်ဆုံး နားခိုပြီး ပုန်းနေလို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလိုနှင်းတွေကြားမှာ အကြာကြီးနေရင် နင့်ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဟုန်ယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အားလုံးက ထူထဲသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း အလွန်အမင်း အေးစက်သော ရာသီဥတုကိုမူ အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်ကြချေ။

ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးနေစေရန်အတွက် မိမိတို့၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနေကြရသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက အချိန်တိုအတွင်း၌ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြား မကုန်ဆုံးစေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာမည် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့… ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို သွားကြစို့၊ အဲဒီထဲမှာ ပုန်းနေလို့ ရနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ရှန်းဝူအကယ်ဒမီလား၊ အဲဒါက အကယ်ဒမီရဲ့ တပည့်တွေ လေ့ကျင့်တဲ့နေရာလို့ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး”

ဟုန်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

“အချိန်ကိုက်ပဲပေါ့… သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်၏ အကူအညီဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟုန်ယဲ့ကို ပွေ့ချီကာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤနေရာသို့ မည်သည့်စီနီယာကျောင်းသားမှ ရှာဖွေရန် ရောက်မလာသေးပုံရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့သည် ပင်မတံခါးကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ကြလေတော့သည်။