အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅) ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း

ဖေးရွှယ်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် နှစ်ကြိမ်ခန့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဖေးရွှယ်နှင့် ချုပ်ဆိုထားသော ကတိကဝတ်ကို ဖျက်သိမ်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဖေးရွှယ် ဘာပြောနေသည်ကို အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်တော့ပေ။

"မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလို့လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်က လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် နားလည်မှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အခုလောလောဆယ် ဒီမြောက်ဘက်စွန်းဒေသကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ ချန်ပီယံလုပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရဦးမှာ။ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ချင်လို့လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို မင်း နားချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘယ်မိဘမဆို ကိုယ့်သားသမီးကို ချစ်ကြတာချည်းပါပဲ။ သူတို့က မင်းကို အပြင်မလွှတ်ချင်တာက မင်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ သူတို့ကို ဝိုင်းပြီး နားချပေးပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့သည် ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လိုက်ကြပြီး ရှန်းဝူမျှော်စင် ရှိရာဘက်သို့ ဖေးရွှယ်ကို ပျံသန်းခိုင်းလိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်အတွင်း၌မူ အစောင့်အရှောက်နဂါးနှင့် လွင့်မျောတိမ်တိုက်နဂါးတို့သည် မိမိတို့၏ သမီးငယ်ကို လူသားတစ်ဦးက ပြန်ပေးဆွဲသလို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရလေသည်။

အချိန်မှာ တော်တော်ပင် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေပြင်းများနှင့် ဆီးနှင်းများမှာ ဆက်လက်ကျဆင်းနေဆဲပင်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုက ကောင်းကင်ယံမှ လမင်း၏ အလင်းရောင်ကို ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် ညဉ့်နက်ပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသေးပေ။

"တောက်... ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါတို့ အဝတ်အစားတွေကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း"

ထိုခဏတွင် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာပြီး ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦးက ခေါင်းပြူထွက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားကြပြီဖြစ်ရာ အငြိုးအတေးများဖြင့် တောက်လောင်နေကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားကို ကုတ်လိုက်ရင်း "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့နေ့ကျရင် မင်းကို လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူးလို့ မှတ်ထားလိုက်"

စီနီယာကျောင်းသား ခုနစ်ဦးစလုံးသည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် လောကကြီး၏ ဆိုးယုတ်မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လောက၏ အန္တရာယ်များမှာ ထိုမျှမကသေးပေ။

"အေးလေ၊ အော်ချင်သလောက်သာ အော်ထားကြ။ မကြာခင်မှာ ကျောင်းသားသစ်တွေ အကုန်လုံး ဒီကို ရောက်လာကြတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းတို့ ဖင်ပြောင်ကြီးတွေနဲ့ ဒီမှာ ရှိနေတာကို မြင်သွားရင် သူတို့ ဘယ်လို ထင်ကြမလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စီနီယာကျောင်းသားများမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အကယ်ဒမီတွင် မည်သို့ မျက်နှာပြရဲတော့မည်နည်း။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါ မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်"

စီနီယာကျောင်းသားတစ်ဦးသည် တံခါးနောက်မှ အဝတ်မပါဘဲ ခုန်ထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်စစီ ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုသည့် အလား အံကြိတ်လျက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဤစီနီယာကျောင်းသားများသည် သတ္တမနှစ် ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ဝန်းကျင်တွင် ရှိကြသဖြင့် လျှော့တွက်၍ မရပေ။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး "ဝမ်ချိုင်၊ မင်း အလှည့်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချိုင်က ဟောင်သံတစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုကျောင်းသားဟောင်းမှာ ဝမ်ချိုင်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချိုင်၏ အောက်သို့ ရောက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း လက်သည်းရာများစွာ ထင်ကျန်ရစ်လေသည်။

"မင်းတို့ လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကိုတောင် မနိုင်ဘဲနဲ့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်နေသေးတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အထင်သေးသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်း တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အားမကိုးဘဲ ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်တိုက်လေ" ဟု ထိုစီနီယာကျောင်းသားက အရှက်နှင့် ဒေါသ ရောပြွမ်းလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ ပြန်ဝင်သွားကြစမ်းပါ။ မင်းတို့ရဲ့ ညီလေးတွေ အအေးမိကုန်ဦးမယ်။ ငါကတော့ တာဝန်ယူပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ငါနဲ့ လာစကားပြောကြပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့ လူကို မစောင့်ဘူးနော်။ ကျောင်းသားသစ်တွေ အကုန်လုံး ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းသားဟောင်းမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည်မှာ မှန်နေပေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် ခဲမတတ် အေးစိမ့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဗလာကျင်းနေသော နောက်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ရင်း အထဲသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ဆရာအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေကြရသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းက စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆရာတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်က အရမ်း အစွမ်းထက်နေတာပဲ၊ စီနီယာကျောင်းသားတွေ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ"

"စည်းကမ်းချက်ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အသုံးမပြုရဘူးလို့ မပါပါဘူး" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်တာကလည်း သူ့ရဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုပဲလေ"

"ဒါပေမဲ့ ဖေးရွှယ်ကို သူ ခေါ်သွားပြီလေ" ဟု အခြားဆရာတစ်ဦးက ဝမ်းနည်းပန်းနည်းဖြင့် ဆိုသည်။

ဖေးရွှယ်မှာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီတွင် မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလေးပေး ဆက်ဆံခံရသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဖေးရွှယ်ကို စီးနင်းပြီး ခရီးသွားရန်ပင် ဝန်လေးကြသော်လည်း ယခုမူ ပြန်ပေးဆွဲသလို ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါလည်း သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းပါပဲ" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက မတတ်သာသည့် အလား ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ငါလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖေးရွှယ်ကိုယ်တိုင်က သူ့နောက်ကို လိုက်ချင်နေတာဆိုရင်တော့ ငါ သူတို့ကို ခွဲမပစ်ပါဘူး"

ထိုသို့ ပြောဆိုပုံမှာ ကွဲကွာနေသော ချစ်သူနှစ်ဦးကို ပေါင်းစည်းပေးသည့် အလား ဖြစ်သော်လည်း ဆရာများအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဟင်္သာကိုင်ရန် ကြံစည်နေသော ဖားသူငယ်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြလေသည်။

ယီနန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အားကျနှစ်သက်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ "ယွမ်ဖုန်းကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ သူ ဘယ်နေရာသွားသွား ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူး ရှုဝမ်ချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ရှန်းဝူမျှော်စင်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ နှင်းများကို ခါချလိုက်သည်။ ကျောင်းသားသစ်များ ရောက်မလာသေးသဖြင့် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။

"ဖေးရွှယ်၊ ငါ့ကို ကူညီပါဦး။ ကျောင်းသားသစ်တွေ ဒီကို လာနေကြပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်ပေးပါလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရုတ်တရက် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံတက်သွားပြီး ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦးသည် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး "ဟေး... ဂျူနီယာညီလေး၊ ငါတို့က ချန်ပီယံလုပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်နေကြတာပဲ။ ငါတို့ကြားမှာ တကယ့် ရန်ငြိုးရန်စတွေ မရှိပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မင်း ငါတို့ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို နောက်နောင် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာဘူးဆိုတာ ငါ ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်စေချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင်တော့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အတွက် အစေခံစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို ပြဿနာမရှာသရွေ့ ဒီစာချုပ်တွေကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် ငါ လျှို့ဝှက်ပေးထားမယ်လို့ အာမခံတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်း ဒီစာချုပ်တွေကို သုံးပြီး ငါတို့အပေါ် အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါတို့ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ" ဟု အခြားစီနီယာကျောင်းသား တစ်ဦးက ခေါင်းပြူထွက်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ မင်းတို့ သဘောပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖေးရွှယ်က ကျောင်းသားသစ်တွေကို သွားခေါ်နေပြီဆိုတော့ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

စီနီယာကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကြတော့သည်။

"ဒီစာချုပ်တွေ ပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း အာမခံနိုင်မလား" ဟု ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘုရားမှာ ကျိန်ရဲပါတယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို နောက်နောင် ပြဿနာမရှာသရွေ့ ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ ပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စီနီယာကျောင်းသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို အရင်ကလည်း လုပ်ဖူးပုံရသည်ဟု တွေးမိကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သဖြင့် မြေပြင်နှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြသည်။

သို့သော် သိက္ခာနှင့် မျက်နှာကို ရွေးချယ်ရမည့် အခြေအနေတွင် ၎င်းတို့မှာ အရှုံးပေးရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ကြရတော့သည်။

မကြာမီတွင် အစေခံစာချုပ် ခုနစ်စောင်စလုံး လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာချုပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်များနှင့် အဝတ်အစား အားလုံးကို ရှန်းဝူမျှော်စင် အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

စီနီယာကျောင်းသားများသည် အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြပြီး ရှန်းဝူမျှော်စင် အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာကြတော့သည်။

အခန်း ၁၈၆။ အာဃာတကို ချေမှုန်းခြင်း

ထိုသူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်လျက်ရှိနေ၏။

ဝမ်ချိုင်သည် သူ၏ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပေ။

“စီနီယာအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီတောင်းစရာလေး တစ်ခုရှိတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စီနီယာကျောင်းသား အချို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားကြသော်လည်း မတတ်သာဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

အကယ်၍ ဤကျွန်ခံကတိစာချုပ် အကြောင်းသာ လူသိရှင်ကြား ပျံ့နှံ့သွားပါက သူတို့၏ သိက္ခာများ အားလုံး မြေစာပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။

“ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ငါတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ၊ အကယ်၍ လွန်လွန်မင်းမင်း တောင်းဆိုတာမျိုး ဆိုရင်တော့ မေ့လိုက်ရုံပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ထွက်၍ စိန်ခေါ်ခဲ့သော လူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “ဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က စီနီယာကျောင်းသားတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကိုပဲ သိချင်တာပါ၊ သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေကြသလဲ၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေက ဘယ်လောက်လဲ ဆိုတာမျိုးပေါ့၊ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကိုတော့ စီနီယာတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်”

“ဟွန်း... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို သစ္စာဖောက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါတို့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါမျိုးကိုတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု စီနီယာကျောင်းသား အချို့က ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ငြင်းဆိုကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အဖိုးတန် ဖဲချပ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်သုံးလိုက်လေ၏။

“အကယ်၍ စီနီယာတို့ ဒါကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ရှေ့တင်ပဲ ဒီကျွန်ခံကတိစာချုပ်တွေကို ကျွန်တော် ဆုတ်ဖြဲဖျက်ဆီးပစ်မယ်”

“မင်း ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေ” ဟု ဆိုကာ ထိုစီနီယာကျောင်းသားများသည် စောစောက ပြောခဲ့သော ခိုင်မာသည့် စကားလုံးများကိုပင် မေ့လျော့သွားဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့်အလား အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။

မကြာမီမှာပင် ဖေးရွှယ်သည် ကျောင်းသားသစ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ကျောပေါ်တွင် တင်ဆောင်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဟုန်ယဲ့က ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... နင်က ဖေးရွှယ်ကိုတောင် ဒီအထိ ခေါ်လာနိုင်တာလား” ဟု ဟုန်ယဲ့က ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရင်း မနာလိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါကတော့ ကျွန်တော်လည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့သူတွေက ဒီလိုပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

“နင် အိပ်မက်မက်နေတာပဲ” ဟု ဆိုကာ ဟုန်ယဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

ဟုန်ယဲ့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော ကျောင်းသားသစ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စူးစမ်းလိုစိတ်၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“အားလုံးပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတွေ ဆုံးရှုံးသွားကြပြီ ထင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းသားသစ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ မျက်နှာများသည် နီမြန်းသွားကြပြီးမှ ဖြူဖျော့သွားကြကာ အလွန်အမင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြရသည်။ ထို့ပြင် သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။

“အဲ့ဒီ စီနီယာကျောင်းသားတွေက တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေက ငါတို့ထက် သာနေတာတောင် အုပ်စုလိုက် လာတိုက်ခိုက်ကြတာ၊ ငါတို့ကို သားကောင်တွေလို သဘောထားနေကြတာပဲ” ဟု ကျောင်းသားသစ် တစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို လုယူရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ကို ပညာပေးတာမျိုးပါ လုပ်ကြသေးတာ၊ ဒါက လွန်လွန်မင်းမင်း ဖြစ်လွန်းတယ်” ဟု အခြားကျောင်းသားသစ်များကလည်း ဝိုင်း၍ ပြောကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းတို့ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ အာဃာတတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အချိန်မျိုးက မကြာခင် ကုန်ဆုံးတော့မှာပါ၊ အချိန် နှစ်ရက် ကျန်သေးတယ်၊ အဲ့ဒီ နှစ်ရက်က ငါတို့ အာဃာတကို ပြန်ချေမှုန်းရမယ့် အချိန်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းသားသစ်များ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကြ၏။

ကျောင်းသားသစ်များနှင့် စီနီယာကျောင်းသားများအကြား ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော ကွာဟချက်သည် မည်သည့် ကျောင်းတော်တွင်မဆို ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောင်းသားသစ်များကို ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ မျှော်စင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ နွေးထွေးသော မီးဖိုတစ်ခုကို ဖိုပေးပြီး လူတိုင်းအား ကြက်ကင်များ ဝေငှပေးလိုက်သည်။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ဝမ်ဝူးသည် လေနှင့် နှင်းများကြားမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူ ယူဆောင်လာနိုင်သော အချက်အလက်မှာ အလွန်ပင် အကန့်အသတ် ရှိနေခဲ့သည်။

“အဲ့ဒီ စီနီယာကျောင်းသားတွေကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ ဆိုတာ ငါလုံးဝ မသိခဲ့ဘူး၊ တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်” ဟု ဝမ်ဝူးက တောင်းပန်စကား ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ရပါတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ဆီကို အချက်အလက်တွေ ယူလာပေးပါလိမ့်မယ်” ဟု ဆို၏။

ထိုအုပ်စုသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ မျှော်စင်အတွင်း တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် မာထျန်း ပြန်ရောက်မလာခဲ့ပေ။

“တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား” ဟု ဟုန်ယဲ့က စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့... မင်းနဲ့ တခြားလူတွေက ကျန်နေတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို ဆက်ရှာကြပါ၊ စီနီယာကျောင်းသားတွေနဲ့ မတွေ့အောင် သတိထားပြီး သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်မတွေ့စေနဲ့ဦး၊ မာထျန်းကိုတော့ ငါသွားရှာလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဟုန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထိုအုပ်စုသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ မျှော်စင်မှ ထွက်ခွာကာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျောင်းသားသစ် အများစုမှာ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ပွေ့ချီကာ ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး နှင်းမုန်တိုင်းအတွင်းသို့ အပြေးနှင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် ဝေဟင်ထက်တွင် ရှိနေကြပြီး နှင်းများမှာ ဖြူဖွေးနေသောကြောင့် အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းစက်လေးများကိုမူ အလွယ်တကူပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ချင်းဖုန်းရေကန်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ မနေ့က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာတွင် လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူသည် အာဃာတကို ချေမှုန်းရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်နှင့် ဖေးရွှယ်ကို အနောက်တွင် ထားကာ ချင်းဖုန်းရေကန်အတွင်းသို့ အရှိန်အဝါ အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်၊ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ပျံလွှားနဂါးတစ်ကောင်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ထင်ရှားလှပနေတော့၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆိုးသွမ်းသော ကျိရှန့်သည် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြဟန် ရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် သူတို့၏ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သတည်း။