အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အခန်း (၁၄၁) - မိုဘိုင်းဖုန်း အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီး၏ ရယ်မောသံနှင့် ပွဲကြည့်နေကြသည့် မြင်ကွင်းကို

မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယွန်းထျန်းမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်

ရှက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့်

သူသည် ဘယ်သောအခါကမှ ဤမျှထိ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ခံခဲ့ရဖူးသနည်း။ သူသည်

အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ တကယ်စွမ်းရင် ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတာတွေ လွှတ်ပေးလိုက်။

ငါနဲ့ အလောင်းအစား သုံးရာလောက် တိုက်ကြမလား”

လီယွဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်သာ အထီစားစွာ ငေးကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ လီယွန်းထျန်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားများမှာ

ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

“အလောင်းအစား သုံးရာ ဟုတ်လား။ ကဲ... မင်းကို ငါ အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်”

ထိုမှသာ လီယွန်းထျန်းမှာ မိမိအား ယခုလေးတင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သူမှာ မိမိမျက်စိရှေ့မှ

လူငယ်လေးပင် ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ ဘေးဘီကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ

ရှောင်ကျူးတို့အဖွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ‘မင်းရဲ့ ရဲရင့်မှုကို

ငါလေးစားပါတယ်’ ဟူသော သရော်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှ သူသည် အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်သွားကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့က

ရင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း လီယွန်းထျန်းမှာ

မောက်မာတတ်သော်လည်း မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်။ ယခုအခြေအနေကို မရိပ်မိသေးပါက သူ၏

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော တန်ခိုးစွမ်းအားတို့မှာ

အလကားသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။ သူသည် စိတ်ကို အမြန်ပင် ထိန်းညှိလိုက်ပြီး

လီယွဲ့ကို ကြည့်ကာ လေသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။

ကျွန်တော် ဒီအလောင်းကို ယူပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်”

စကားအဆုံးတွင် သူသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လျန်ဝေ၏ အလောင်းကို ကောက်ယူကာ

တံခါးပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

“ဒါတော့ လွန်လွန်းတယ်၊ ဒီကောင်က အရဲကို စွန့်နေတာပဲ” “သူက ဆရာကြီးကို မရှိဘူးလို့

ထင်နေတာလား”

မူရုံပိုင်ချွမ်းက အရေးယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်ကျူးက သူ့လက်မောင်းကို

ဆွဲထားလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးက ဘာမှ မပြောသေးဘူးလေ၊ မင်းက ဘာလို့

ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ”

မူရုံပိုင်ချွမ်းမှာ တုံ့သွားသည်။ ဆရာကြီးသည် အရှုံးမခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို

စော်ကားသော မည်သူမဆို ကောင်းသော အဆုံးသတ် မရှိခဲ့ဖူးပေ။ လီယွန်းထျန်း၏

နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းခုန်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန်သာ

အရေးတကြီး လိုလားနေပြီး လက်စားချေရန် စိတ်ကူးပင် မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူသည်

တံခါးပေါက်မှ ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်သည်နှင့် ခြေချော်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့

ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ငါ့... ငါ့ခြေထောက်” သူသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟဲ့... ဆရာကြီးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ထွက်လာပြန်ပြီ” မူရုံပိုင်ချွမ်းက

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။

လီယွန်းထျန်း၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒဏ်ရာလည်းမရှိ၊

သွေးလည်း မထွက်။ ပုံဆွဲထားသော စက္ကူတစ်ချပ်မှ အပိုင်းအစတစ်ခုကို

ခဲဖျက်ဖြင့် ဖျက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လီယွန်းထျန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အစွမ်းကုန် စုစည်း၍ ထွက်ပြေးရန်

ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်

တုန်ယင်သွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အိမ်တော်...”

လီယွန်းထျန်း၏ ဝိညာဉ်အိမ်တော်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏

စွမ်းအားများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး အသုံးမကျတော့သည့် လူတစ်ယောက်

ဖြစ်သွားလေပြီ။ သူသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် နောက်သို့

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“မင်း... အား”

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ၏ ကျန်ခြေထောက် တစ်ဖက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားပြီး ဝတ်ရုံကြီးကို

ဝတ်ထားသည့် လူပုလေး တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ

သူများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဆရာကြီးသည် တကယ်ကို

စိတ်ကူးယဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

“အား... ငါ့ခြေထောက်တွေ၊ ငါ့ခြေထောက်တွေ”

လီယွန်းထျန်းက သူ့ခေါင်းကို သူဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်နေသည်။ လီယွဲ့က ငြိမ်သက်စွာ

လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “လာချင်တဲ့အချိန် လာ၊ သွားချင်တဲ့အချိန် သွားဖို့

မင်းကို ဘယ်သူက အဲဒီလောက်တောင် ရဲတင်းမှုကို ပေးလိုက်တာလဲ”

ထို့နောက် လူအများ မြင်နေသည့်ကြားမှပင် လီယွန်းထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင်

သွေးစက်လေးတစ်စက်မျှ မကျန်အောင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လေထုက သူ့ကို တစ်ခုလုံး ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ခြံဝင်းအတွင်း ပြန်လည်

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ကဲ... အလုပ်ကိုယ်စီ ပြန်လုပ်ကြပါ။ ဒီနေရာကို

စုမနေကြနဲ့တော့။”

လီယွဲ့ ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်တက်သွားပြီးနောက် ခြံဝင်းမှာ ပြန်လည် စည်ကားလာသည်။

ရှောင်ကျူးတို့အဖွဲ့မှာ အရှုံးများကြောင့် ငွေကြေး အခက်အခဲ

ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အလောင်းအစား ထပ်လုပ်ရန်

ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ရှောင်ကျူး၏ ခေါင်းပေါ်သို့

နားလည်ရခက်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

“အို...”

“ပိတ်ထားစမ်း။ ဒါ ဆရာကြီးက မင်း စကားများလို့ အပြစ်ပေးတာ။”

ရှောင်ကျူးမှာ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်

လီယွဲ့က ကူးဟဲ အား မိုဘိုင်းဖုန်းကို မာရှယ်ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ဖြန့်ချိရန်

တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ဖုန်းအသုံးပြုသူတိုင်း၏ စက်ထဲတွင်

အဆင့်မြှင့်တင်မှုတစ်ခု တက်လာသည်။

“မစ္စရုရီ... ကျွန်တော့်ဖုန်းက ဘာလို့သုံးလို့မရတော့တာလဲ” “ကျွန်တော့်ဖုန်းကလည်း

အဆင့်မြှင့်နေတယ်လို့ ပြောနေတာပဲ။”

ယွဲ့ရုရီက ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ပြီးသွားရင် အရင်ထက် ပိုကောင်းတဲ့

လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်တွေ ရလာမှာပါ။”

အဆိုပါ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့တစ်ယောက် အနာဂတ်တွင် ထိုဗီဒီယိုလေးများဖြင့် ပျော်ရွှင်ရတော့မည်ကို

တွေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်း၏ အနောက်ဘက်တွင်

ဂျင်မန်ထန်းတစ်ယောက် အော်ဟစ်နေသည်။ သူသည် ချန်ကျိုကဲ့၏ ထီပေါက်နည်းကို

လိုက်ကစားနေရာမှ ရွှေအသပြာ တစ်သိန်းကျော် ပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟေ့... ဂျင်မန်ထန်း၊ မင်း တကယ်ပေါက်တာလား” “မယုံနိုင်စရာပဲ ချန်ကျိုကဲ့က တကယ်ပဲ

ထီဆရာကြီး ဖြစ်နေတာလား။”

လူအများ ဝိုင်းအုံလာကြရာ ချန်ကျိုကဲ့မှာ ဆေးလိပ်ကို ဖွာရင်း ကျွမ်းကျင်သော

ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပမာ မျက်မှောင်ကျုတ်ကာ သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို

ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“နဝမမြောက် ရွေးချယ်မှု၊ တစ်ကြိမ်ကို ရွှေနှစ်ဆယ်”

အခန်း (၁၄၂) - ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက်

“ဒါ ဘာသဘောလဲ။” “အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ငွေကောက်တော့မလို့လား။”

“ကျိုကဲ့၊ ငါတို့က ဂိုဏ်းတူချင်းတွေပဲ၊ ဒီလောက်ထိ တရားဝင်လွန်းနေမလား။”

ချန်ကျိုကဲ့မှာ သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါက ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ဖို့ အချိန်ပေးရတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့က အလကား

သုံးချင်နေတာလား။ ပြီးတော့လည်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းအကြောင်း

မပြောကြပါနဲ့၊ ငါတို့က အဲဒီလောက်လည်း ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။”

“မင်း... ချန်ကျိုကဲ့၊ မင်း အတော်လေး ရဲတင်းလာတာပဲ မင်းကိုယ်မင်း အရေးပါလှတယ်လို့

ထင်နေတာလား။” “မှန်တယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ ကစားတော့၊ ငါတို့ သွားပြီ။” “ဒီလူကတော့လေ၊

တကယ်ကို ရွံဖို့ကောင်းတယ်”

အလကား သုံးစွဲလိုကြသည့် ဖောက်သည်များမှာ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့က ရွှေနှစ်ဆယ်ကို နှမြောခြင်းမဟုတ်၊ တန်ခိုးအဆင့် နိမ့်ပါးပြီး

ပုံစံမကျသည့် ချန်ကျိုကဲ့က ဤမျှ မောက်မာစွာ ပြောဆိုသည်ကို

မနှစ်မြို့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချို့ကမူ ပိုက်ဆံပေး၍ ဝယ်ယူကြသည်။

သူတို့အတွက် ထီပေါက်ခြင်းက ရွှေနှစ်ဆယ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုတန်သည်။

ချန်ကျိုကဲ့၏ မောက်မာမှုမှာ သူသာ တကယ်တော်ပါက အရေးမကြီးပေ။

‘နဝမမြောက် ရွေးချယ်မှု’ ၏ ပထမနေ့တွင် ရွှေသုံးရာကျော် ရရှိသည်။

ငွေပမာဏ မများသော်လည်း ချန်ကျိုကဲ့မှာ ကျေနပ်နေသည်။ ငွေကိစ္စထက် မိမိကိုယ်မိမိ

ကျေနပ်မှုနှင့် အခြားသူများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိခြင်းက ပို၍

အရေးကြီးသောကြောင့်ပင်။

မဂျောင်ခန်းမှာမူ နေ့စဉ် ပြည့်ကျပ်နေမြဲ ဖြစ်သည်။ မိုဘိုင်းဖုန်းများမှာ

အဆင့်မြှင့်တင်ဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လီယွဲ့က နေ့လယ်ပိုင်းတွင်

‘အိုးခွက်ပန်းကန်ခွဲခြင်း’ နှင့် ‘မြေပိုင်ရှင်တိုက်ပွဲ’ ဂိမ်းများကို

အသစ် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။ ဖောက်သည်များမှာလည်း ကစားနည်းကို သိပြီးဖြစ်၍

အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း မဂျောင်လောက်တော့ မစည်ကားပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ဂိုအိုပန်ပန်မှာ မဂျောင် အစုံတစ်စုံ ဝယ်ယူရန် ရောက်ရှိလာသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားရသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့်

မဂျောင်တုံးများကို လက်သမားဌာနတွင် လုပ်ခိုင်းထားသည်။ သို့သော်

သစ်သားဖြစ်စေ၊ ကျောက်စိမ်းဖြစ်စေ ဆိုင်ရှိ

မဂျောင်တုံးများကဲ့သို့ အရည်အသွေး

မကောင်းပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆိုင်သို့ လာ၍ ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။

လီယွဲ့က ရွှေတစ်သိန်းဖြင့် ရောင်းချပေးလိုက်သည်။ စက်ကိုမူ မရောင်းပေ။

ညနေပိုင်းတွင် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်။ “ပြီးသွားပြီ” “ကြည့်မယ်...

ဟေ့၊ ဖုန်းသုံးလို့ရပြီ။” “အသစ်...ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက် တဲ့၊ ဒါက ဘာလုပ်ရတာလဲ။”

လီယွဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှိပ်ကြည့်သော်လည်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဘာမျှ မရှိပေ။

သူမျှော်လင့်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးများလည်း မရှိ၊

စိတ်ဖိစီးမှုပြေစေမည့် ဗီဒီယိုများလည်း

မရှိ။ စနစ်ကို မေးမြန်းလိုက်ရာမှသာ ကျင့်ကြံသူများက မိမိဘာသာ ဗီဒီယိုရိုက်ကူးပြီး

တင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လီယွဲ့မှာ အောက်ထပ်ဆင်းရန် ပျင်းသဖြင့်

လူမှုကွန်ရက်၏ အပေါ်ဆုံးတွင် တီကေအသုံးပြုနည်းကို

ရေးသားဖော်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် စံနမူနာအနေဖြင့်

မိမိကိုယ်တိုင် ဗီဒီယိုရိုက်ကူး၍ တင်လိုက်သည်။

“အို... ငါ့ကို လန့်သွားစေတယ်” “ဆရာကြီးပဲ” “ဆရာကြီးက လှုပ်ရှားလို့ရတယ်”

ဖောက်သည်များမှာ ဓာတ်ပုံသာ မြင်ဖူးသဖြင့် ဗီဒီယိုကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။

လီယွဲ့က “အားလုံးပဲ၊ ဒီတီကေဆိုတဲ့အရာက ကိုယ့်နေ့စဉ်ဘဝကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး

မျှဝေဖို့ပါ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဖောက်သည်များမှာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အလျင်အမြန်

စမ်းသပ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် မျက်နှာကို အနီးကပ်ရိုက်ထားသည့် ဗီဒီယိုများသာ

ပေါများနေသည်။

“ဒါက ကစားနည်းပဲ၊ တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။” “ဟားဟား၊ ကိုယ့်မျက်နှာကို

ဒီလောက်နီးနီး မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးပဲ၊ ငါက တော်တော်ချောတာပဲ။”

လီယွဲ့တစ်ယောက် ဖုန်းကို ပွတ်ဆွဲရင်း ရယ်မောနေမိသည်။ အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာကို

မြင်ရသည်မှာ ကောင်းသော်လည်း မုတ်ဆိတ်မွှေးများဖြင့် အမျိုးသားများက

မျက်နှာကို အနီးကပ် ရိုက်ပြနေသည်မှာမူ ကြည့်ရခက်လှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နန်းတော်အတွင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင်

ထိုင်၍ စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ

စူးစမ်းခြင်း၊ ပြုံးခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ဖြင့်

ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ တာဝန်ကျေပွန်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

နန်းတော်အတွင်း၌... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ကျေနပ်နေသည်။

“ဒီဗီဒီယိုက ကောင်းတယ်၊ ဂိုအိုပန်ပန်ကို ဆုချလိုက်။”

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လီယွဲ့လည်း စိတ်ဝင်စားလာသည်။ တီကေသည် လူမှုကွန်ရက်ကဲ့သို့ပင်

အလွယ်တကူ တတ်မြောက်သွားကြသည်။ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဗီဒီယိုများ

တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း ကျင့်ကြံနေမှုများ၊

တိုက်ခိုက်နေမှုများ၊ လှပသော ရှုခင်းများနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ။

လီယွဲ့တစ်ယောက် အရင်ဘဝက အငွေ့အသက်ကို ပြန်ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟာရိုယဲ့ ဂိုဏ်းအတွင်း၌... ကူးဟဲမှာ တစ်လျှောက်လုံး ဗီဒီယိုများ ရိုက်တင်နေသည်။

တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကြိုက်နှစ်သက်သူ ထောင်ချီရှိသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်

အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့

အေးစက်နေသည်။ ကူးဟဲမှာ ဖုန်းပင် လွတ်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဘိုင်လင် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ကူးဟဲ ကြောက်ရွံ့သူမှာ

သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

“အစ်မကြီး ဘိုင်၊ အာရုံခံစားမှုကနေ ထွက်လာပြီလား။” သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ငါ့ကို လာမရှာတာလဲ။” “အစ်မကြီးရာ... လမ်းကလည်း ရှည်တော့ မတွေ့တာပါဗျာ။”

သူမက ကူးဟဲ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို မြင်လိုက်သည်။ “ဒါ ဘာလဲ။” “ဒါက ဖုန်းလို့ ခေါ်တယ်...”

“ငါ့ကို ပေး” “ဗျာ...” “လူစကား မနားလည်ဘူးလား” “မရ...” “ဘုန်း”

စွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ချက်ကြောင့် ကူးဟဲမှာ ဝေးလံသော နေရာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး

ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာတော့သည်။ ဖြတ်သွားသော တပည့်များက

ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ “အစ်မကြီး ဘိုင် အာရုံခံစားမှုကနေ

ထွက်လာတိုင်း အစ်ကိုကြီးက အမြဲ အထုခံရတာပဲ။”

ဆိုင်အတွင်း၌ ယွဲ့ရုရီတစ်ယောက် ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ဖုန်းကို ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏

ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး ဆေးလိပ်ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏတာ

အဖြူရောင် ပြောင်းသွားပြီးမှ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်း

စိတ်ထဲ ထူးဆန်းနေပါလိမ့်...” သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို ပြန်ကောက်၍

ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။