အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၃) - မိုဘိုင်းဖုန်းများ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိခြင်း

‘ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက်’ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက်ပိုင်း လီယွဲ့၏

နေ့ရက်များမှာ ပိုမို၍ စိတ်လက်ပေါ့ပါး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စားသောက်ကာ လှဲလျောင်းရင်း

ဗီဒီယိုအတိုလေးများကို

ပွတ်ဆွဲကြည့်ရှုနေရသည့် ဘဝမှာ အလွန်ပင်

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဖောက်သည်များ၏ အလောင်းအစားဝိုင်းတွင်

အနိုင်ကျင့်ဝင်ကစားပြီး သူတို့၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာပေးများကို

ကြည့်ရသည်မှာလည်း ထူးခြားသည့် ကျေနပ်မှုတစ်မျိုးပင်။ ယခင်ဘဝက

ရှာမတွေ့ခဲ့သည့် ပြည့်စုံခြင်းမျိုးကို ဤလောကတွင် သူ ရှာတွေ့နေပြီ

ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဆုံးစွန် အလွတ်လပ်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည့် ‘ဗလာနယ်မြေ’

တွင်မူ ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး

သက်ရှိအားလုံး ရှောင်ဖယ်နေကြသည့် ထိုအရပ်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို

ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဦးထုပ်အောက်မှ

မျက်ဝန်းတို့မှာ နွမ်းနယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည်

နယ်မြေစည်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ်

ပုံရိပ်များစွာသည်လည်း ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့

ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဆိုင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌မူ...

“ဟဲ့... ချန်ကျိုကဲ့၊ မင်း အတော်တော်ကို ထူးချွန်တာပဲ မင်းပေးတဲ့ ဂဏန်းတွေကို

ပေါင်းစပ်ပြီး ကစားလိုက်တာ တကယ်ကို ပေါက်သွားတယ်” “ဘယ်လောက်ရလဲ”

“ရွှေတစ်ထောင် ရွှေသုံးရာကျော် ရင်းလိုက်တာ၊ အသားတင် အမြတ်

ရွှေခြောက်ရာကျော် ကျန်တယ်”

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ လောဘဇောမကပ်ဘဲ အေးဆေးစွာပင်။ သူသည် အွန်လိုင်းကွန်ရက်ပေါ်တွင်

‘နဝမမြောက် ရွေးချယ်မှု’ ဟူသော အကောင့်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး

ထီဂဏန်းများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပို့စ်တင်လေ့ရှိသည်။ သူ၏

ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သည့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများကြောင့် ဖောက်သည်များမှာ

အလွန်ပင် ယုံကြည်အားကိုးနေကြသည်။ အမှန်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်

ဂဏန်းများကို ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း အခြားသူများ နားမလည်လေလေ

ပို၍ အဆင့်မြင့်သည်ဟု ထင်လေလေ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အကောင့်မှာ နောက်လိုက်

တစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှိလာခဲ့သည်။

လီယွဲ့သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စနစ်နှင့် တိုင်ပင်၍ ‘ဖန်တီးရှင် ဆုပေးစနစ်’ ကို

စတင်လိုက်သည်။ ဗီဒီယို တစ်ခုကို လူတစ်ထောင်ကျော် ကြည့်ရှုပါက ရွှေငါးဆယ်၊

တစ်သောင်းကျော်ပါက ရွှေရှစ်ရာအထိ ဆုချီးမြှင့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟေ့... ကြည့်ကြစမ်း”

ထိုနေ့တွင် ချန်ကျင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လူအများ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူ ပြသလိုက်သည့်

ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ‘ဖုန်း’ နယ်မြေမှ ရှုခင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဖုန်းနယ်မြေမှာပါ ဖုန်းတွေ ရောက်နေပြီလား” “ကြည့်စမ်း၊ ဒီလူက ‘ထျန်းချုံးဂိုဏ်း’

ကတဲ့။”

ယခင်က လူမှုကွန်ရက်တွင် တည်နေရာ မပြသသဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ကြသော်လည်း ယခု

အဆင့်မြှင့်တင်မှုအပြီးတွင်မူ မည်သူသည် မည်သည့်နေရာမှဖြစ်ကြောင်း

ပေါ်လွင်နေသည်။ လီယွဲ့သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်စေရ။

ဖုန်းနယ်မြေသည် လူဦးရေ ထူထပ်သဖြင့် စီးပွားရေးအရ အလွန်ပင် တွက်ခြေကိုက်သည်။ သူသည်

ယုရှုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ မထွက်ခွာမီကပင် ယူရှောင်ရှန်းထံ ဖုန်းအချို့

ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖောက်သည်များမှာမူ ပြိုင်ဘက်များ ပေါ်လာသည့်အတွက် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော် လီယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်နိုင်မှန်း သိကြသည်။

“စောက်ရေးမပါတဲ့ ရှုခင်းဗီဒီယိုက ကြည့်ရှုသူ ဘာလို့ ဒီလောက်များတာလဲ။” “ထားလိုက်ပါ၊

အဲဒီ ဖုန်းနယ်မြေက လူတွေကိုတော့ ဆုမယူသွားစေရဘူး။ ငါတို့ တက်ကြွမှ ဖြစ်မယ်။”

ရလဒ်အနေဖြင့် ရွှေအသပြာအတွက်သာမက ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်ပါ ပြိုင်ဆိုင်သည့် စစ်ပွဲတစ်ခု

တိတ်တဆိတ် စတင်လိုက်တော့သည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းနယ်မြေ၊ ထျန်းချုံးဂိုဏ်း၌...

လေဟာနယ်တစ်ခု ပွင့်အက်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ယူရှောင်ရှန်းမှာ အံ့ဩတကြီး

ဖြစ်သွားသည်။

“ဆ... ဆရာကြီး” “အကြာကြီးပဲနော်။ မင်းဆီ ပေးထားတဲ့ ဖုန်းတွေ ရောင်းရလား။”

လီယွဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယူရှောင်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

ဖုန်းသည် တန်ခိုးကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆက်သွယ်ရေးနှင့် ဖျော်ဖြေရေးအရ

အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ

သိသည်။ လီယွဲ့က ဖုန်းတစ်သောင်းနှင့် အတူ အသုံးပြုရန် ‘တန်ဖိုးဖြည့်ကတ်’

များကိုလည်း ပေးအပ်လိုက်သည်။ ၎င်းက အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ပေးချေရန်နှင့်

ဆုပေးရန်အတွက် အဓိက အရေးပါသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထီဆိုင်များမှာမူ ဖုန်းနယ်မြေသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ လီယွဲ့သည်

အလုပ်ရှုပ်မခံလိုသည့်အပြင်

နယ်စပ်အခြေအနေကြောင့် ဆိုင်ခွဲများ ဖွင့်ရန်

စိတ်ကူးမရှိသေးပေ။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ

မိုဘိုင်းဖုန်းများကို ကမ္ဘာအနှံ့

ပျံ့နှံ့စေရန်နှင့် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့်

ထီလက်မှတ်များ ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။

“ဖုန်းတွေကတော့ အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ဆိုင်မှာပဲ

လာဝယ်ချင်ကြတာ။ အဲဒီမှာမှ ပိုပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းတာကိုး။”

လီယွဲ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖုန်းသုံးစွဲသူများ

များပြားလာသည်နှင့်အမျှ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မူလနှင့်

လုံးဝ ကွဲပြားသွားတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

အခန်း (၁၄၄) - ဗီဒီယိုအတိုလေးများ၏ လူကြိုက်များမှု

‘ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက်’ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက်ပိုင်း လီယွဲ့၏

နေ့ရက်များမှာ ပိုမို၍ စိတ်လက်ပေါ့ပါး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စားသောက်ကာ လှဲလျောင်းရင်း

ဗီဒီယိုအတိုလေးများကို

ပွတ်ဆွဲကြည့်ရှုနေရသည့် ဘဝမှာ အလွန်ပင်

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဖောက်သည်များ၏ အလောင်းအစားဝိုင်းတွင်

အနိုင်ကျင့်ဝင်ကစားပြီး သူတို့၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာပေးများကို

ကြည့်ရသည်မှာလည်း ထူးခြားသည့် ကျေနပ်မှုတစ်မျိုးပင်။ ယခင်ဘဝက

ရှာမတွေ့ခဲ့သည့် ပြည့်စုံခြင်းမျိုးကို ဤလောကတွင် သူ ရှာတွေ့နေပြီ

ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဆုံးစွန် အလွတ်လပ်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည့် ‘ဗလာနယ်မြေ’

တွင်မူ ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး

သက်ရှိအားလုံး ရှောင်ဖယ်နေကြသည့် ထိုအရပ်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို

ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဦးထုပ်အောက်မှ

မျက်ဝန်းတို့မှာ နွမ်းနယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည်

နယ်မြေစည်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ်

ပုံရိပ်များစွာသည်လည်း ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့

ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဆိုင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌မူ...

“ဟဲ့... ချန်ကျိုကဲ့၊ မင်း အတော်တော်ကို ထူးချွန်တာပဲ မင်းပေးတဲ့ ဂဏန်းတွေကို

ပေါင်းစပ်ပြီး ကစားလိုက်တာ တကယ်ကို ပေါက်သွားတယ်” “ဘယ်လောက်ရလဲ”

“ရွှေတစ်ထောင် ရွှေသုံးရာကျော် ရင်းလိုက်တာ၊ အသားတင် အမြတ်

ရွှေခြောက်ရာကျော် ကျန်တယ်”

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ လောဘဇောမကပ်ဘဲ အေးဆေးစွာပင်။ သူသည် အွန်လိုင်းကွန်ရက်ပေါ်တွင်

‘နဝမမြောက် ရွေးချယ်မှု’ ဟူသော အကောင့်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး

ထီဂဏန်းများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပို့စ်တင်လေ့ရှိသည်။ သူ၏

ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သည့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများကြောင့် ဖောက်သည်များမှာ

အလွန်ပင် ယုံကြည်အားကိုးနေကြသည်။ အမှန်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်

ဂဏန်းများကို ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း အခြားသူများ နားမလည်လေလေ

ပို၍ အဆင့်မြင့်သည်ဟု ထင်လေလေ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အကောင့်မှာ နောက်လိုက်

တစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှိလာခဲ့သည်။

လီယွဲ့သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စနစ်နှင့် တိုင်ပင်၍ ‘ဖန်တီးရှင် ဆုပေးစနစ်’ ကို

စတင်လိုက်သည်။ ဗီဒီယို တစ်ခုကို လူတစ်ထောင်ကျော် ကြည့်ရှုပါက ရွှေငါးဆယ်၊

တစ်သောင်းကျော်ပါက ရွှေရှစ်ရာအထိ ဆုချီးမြှင့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟေ့... ကြည့်ကြစမ်း”

ထိုနေ့တွင် ချန်ကျင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လူအများ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူ ပြသလိုက်သည့်

ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ‘ဖုန်း’ နယ်မြေမှ ရှုခင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဖုန်းနယ်မြေမှာပါ ဖုန်းတွေ ရောက်နေပြီလား” “ကြည့်စမ်း၊ ဒီလူက ‘ထျန်းချုံးဂိုဏ်း’

ကတဲ့။”

ယခင်က လူမှုကွန်ရက်တွင် တည်နေရာ မပြသသဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ကြသော်လည်း ယခု

အဆင့်မြှင့်တင်မှုအပြီးတွင်မူ မည်သူသည် မည်သည့်နေရာမှဖြစ်ကြောင်း

ပေါ်လွင်နေသည်။ လီယွဲ့သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်စေရ။

ဖုန်းနယ်မြေသည် လူဦးရေ ထူထပ်သဖြင့် စီးပွားရေးအရ အလွန်ပင် တွက်ခြေကိုက်သည်။ သူသည်

ယုရှုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ မထွက်ခွာမီကပင် ယူရှောင်ရှန်းထံ ဖုန်းအချို့

ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖောက်သည်များမှာမူ ပြိုင်ဘက်များ ပေါ်လာသည့်အတွက် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော် လီယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်နိုင်မှန်း သိကြသည်။

“စောက်ရေးမပါတဲ့ ရှုခင်းဗီဒီယိုက ကြည့်ရှုသူ ဘာလို့ ဒီလောက်များတာလဲ။” “ထားလိုက်ပါ၊

အဲဒီ ဖုန်းနယ်မြေက လူတွေကိုတော့ ဆုမယူသွားစေရဘူး။ ငါတို့ တက်ကြွမှ ဖြစ်မယ်။”

ရလဒ်အနေဖြင့် ရွှေအသပြာအတွက်သာမက ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်ပါ ပြိုင်ဆိုင်သည့် စစ်ပွဲတစ်ခု

တိတ်တဆိတ် စတင်လိုက်တော့သည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းနယ်မြေ၊ ထျန်းချုံးဂိုဏ်း၌...

လေဟာနယ်တစ်ခု ပွင့်အက်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ယူရှောင်ရှန်းမှာ အံ့ဩတကြီး

ဖြစ်သွားသည်။

“ဆ... ဆရာကြီး” “အကြာကြီးပဲနော်။ မင်းဆီ ပေးထားတဲ့ ဖုန်းတွေ ရောင်းရလား။”

လီယွဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယူရှောင်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

ဖုန်းသည် တန်ခိုးကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆက်သွယ်ရေးနှင့် ဖျော်ဖြေရေးအရ

အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ

သိသည်။ လီယွဲ့က ဖုန်းတစ်သောင်းနှင့် အတူ အသုံးပြုရန် ‘တန်ဖိုးဖြည့်ကတ်’

များကိုလည်း ပေးအပ်လိုက်သည်။ ၎င်းက အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ပေးချေရန်နှင့်

ဆုပေးရန်အတွက် အဓိက အရေးပါသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထီဆိုင်များမှာမူ ဖုန်းနယ်မြေသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ လီယွဲ့သည်

အလုပ်ရှုပ်မခံလိုသည့်အပြင်

နယ်စပ်အခြေအနေကြောင့် ဆိုင်ခွဲများ ဖွင့်ရန်

စိတ်ကူးမရှိသေးပေ။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ

မိုဘိုင်းဖုန်းများကို ကမ္ဘာအနှံ့

ပျံ့နှံ့စေရန်နှင့် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့်

ထီလက်မှတ်များ ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။

“ဖုန်းတွေကတော့ အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ဆိုင်မှာပဲ

လာဝယ်ချင်ကြတာ။ အဲဒီမှာမှ ပိုပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းတာကိုး။”

လီယွဲ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖုန်းသုံးစွဲသူများ

များပြားလာသည်နှင့်အမျှ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မူလနှင့်

လုံးဝ ကွဲပြားသွားတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။