အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း (၁၄၅) - မဂျောင် ဘုရင်

“ငါတော့ ဒီတစ်ခါလည်း ရှုံးပြန်ပြီ။ ဒီအရာက တကယ်ကို ခက်တာပဲ။ တကယ်ရော ပေါက်တဲ့သူ

ရှိလို့လား။”

ဆိုင်သို့ လာရောက်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည့် ဖောက်သည်သစ်တစ်ဦးက မကျေမနပ်

ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသူက အလျင်အမြန်ပင်

တားမြစ်လိုက်သည်။

“ဟေ့လူ ခင်ဗျားက ဆိုင်သစ်ကပေါ့။ ထောင့်စွန်းမှာ လူတွေ ဝိုင်းအုံနေတာ မြင်လား။ အဲဒါ

‘ချန်ကျိုကဲ့’ လေ။ ဆရာကြီးရဲ့ ဂဏန်းရွေးချယ်မှုတွေကို လိုက်နာရင် ခင်ဗျား

အချိန်ကုန် လူပန်းသက်သာမယ်။” “တကယ်လား။” “ပေါက်ပြီ ငါ

အုပ်စုရွေးချယ်မှုမှာ ပေါက်ပြီ ရွှေခြောက်ရာကျော်တောင် ရလိုက်တာ

ချန်ကျိုကဲ့က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”

အနီးအနားမှ ပေါက်သံကြောင့် ဖောက်သည်သစ်များမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့်

ချန်ကျိုကဲ့ရှိရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခပ်တည်တည်ဖြင့်ပင်...

“စိတ်မပူကြပါနဲ့။ အရင်ဆုံး ဒီဆရာကြီးကို နောက်လိုက် လုပ်လိုက်ကြဦး။

ပြီးရင် ဂဏန်းတွေကို ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ခ်ျကနေ တစ်ဆင့် ပို့ပေးမယ်။

ဒါပေမဲ့ အခမဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ နည်းနည်းပါးပါး အချက်အလက်ကြေးတော့

ပေးရမယ်။”

ငွေပေး၍ ဂဏန်းရွေးချယ်မှုများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ဖောက်သည်သစ်များမှာ

မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ

ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လူအုပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လူနှစ်ဦး

ဆိုင်အနောက်ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ငွေအိတ်နှစ်အိတ်ကို

ချပေးလိုက်သည်။ ချန်ကျိုကဲ့က သူတို့နှစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယွဲ့မှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤဝဝကောင်

ချန်ကျိုကဲ့မှာ ငွေရှာသည့်အပြင် နောက်လိုက်ပါ တိုးအောင်

လုပ်တတ်နေပြီပဲ။ သူသည် အလောင်းအစားအတွက် ခန့်မှန်းချက်များကို မှန်အောင် အမြဲ

ခန့်မှန်းနိုင်နေသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် အခြား နည်းလမ်းရှိသလား

ဆိုသည်မှာမူ မေးခွန်းထုတ်စရာပင်။

ဖုန်းနယ်မြေတွင်လည်း တီကေမှတစ်ဆင့် အွန်လိုင်းထီရောင်းချမှုများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့

တိုးတက်လာပြီး နေ့စဉ်ရောင်းအားမှာ ရွှေတစ်သန်းကျော်အထိ ရှိလာသည်။

မဂျောင်ခန်း အဝင်ဝတွင်...

“အစ်မကြီး၊ ဒီနေရာပဲ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်နော်၊ အရင်ကထက်တော့ နည်းနည်း

ပိုပြီး လေးစားပေးဦး”

ကူးဟဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖောက်သည်များမှာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူ၏ အစ်မကြီး

ဘိုင်လင်မှာမူ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ ထိုအချိန်တွင်

မဂျောင်ခန်းမှ ရှောင်ကျူးတစ်ယောက် အလန့်တကြား ပြေးထွက်လာသည်။

“ဟေ့... ပြောလိုက်တာနဲ့ ရောက်လာပြီ။ ကူးဟဲ၊ မင်းရဲ့ ဆရာကို ငွေလေး ဘာလေး

ထောက်ပံ့ပေးဦး။ ဘိုင်လင်ရော ပါလာတာလား၊ ပိုက်ဆံပါလာသေးလား”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျား...” ဘိုင်လင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“အခုအချိန်က အရေးကြီးတယ် ဟိုအိုကြီးတွေက စောင့်နေတာ။

ပိုက်ဆံမပါရင် သူတို့နဲ့ ကစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကူးဟဲက သရော်ပြုံး ပြုံးသည်။ “ဟိုအိုကြီးတွေနဲ့ ကစားတာ ဘာထူးမှာလဲ။ ခင်ဗျားက

ကစားတိုင်း ရှုံးနေတာ၊ နောက်ဆုံးကျရင် ဘောင်းဘီပါ

ကျွတ်သွားလိမ့်မယ်။” “ဘယ်သူပြောလဲ ငါ

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုတောင် ထွက်ပြေးရလောက်အောင် အနိုင်ရဖူးတယ်၊

မကြားမိဘူးလား” “အဲဒါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကစားတာလေ။

တပည့်သစ်တွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့လူက မဂျောင် ဘုရင်လို့ ဘယ်လိုလုပ်

ခေါ်လို့ရမလဲ”

ရှောင်ကျူးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ တပည့် ကူးဟဲမှာ မဂျောင် ကစားရာတွင်

အတော်ဆုံးသူ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ “တပည့်ချစ်... မင်းရဲ့ ဆရာကို

ကလဲ့စားချေပေးပါလား။”

“မဂျောင် ဘုရင် ဟုတ်လား။ အဲဒီဘွဲ့ကို ဘယ်သူ ပေးတာလဲ။” “ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ပေးတာ”

“ရှက်တတ်စမ်းပါဦး၊ ကျွန်တော်က ဟာရိုယဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ မဂျောင် ဘုရင်ပဲ။”

ထိုသို့ အငြင်းပွားနေကြစဉ် ဘိုင်လင်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ငွေအိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ငွေငါးသန်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး... ကျွန်မ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။

ဆရာကြီးနေရာမှာ ကျွန်မ ဝင်ကစားမယ်။ ရှုံးရင် ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်၊

နိုင်ရင် အကုန် ဆရာကြီး ယူ”

ထိုအချိန်တွင် မူရုံပိုင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး ထွက်လာသည်။ “ဟေ့... ရှောင်ကျူး၊ ငါ့ကို

ပေးဖို့ရှိတဲ့ ရွှေငါးသိန်းက ဘယ်မှာလဲ” ဘိုင်လင်က ဘေးမှကြည့်ကာ “ခင်ဗျားက

ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကြွေးတင်နေတာလား။” “မ... မဟုတ်ဘူး...

ယွန်းယိကို သုံးသိန်း၊ အိုကြီးဖုန်းကို လေးသိန်းခွဲ...

နည်းနည်းပါပဲ။”

ကူးဟဲမှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “မစွမ်းတဲ့လူ”

ဘိုင်လင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက်... “ရတယ်၊ ကျန်တာကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်။”

သူမမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသူဖြစ်ရာ မဂျောင်ဂိမ်းမှာ

သူမအတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှေ့၌ ယွဲ့ရုရီက ဆိုင်းဘုတ်အသစ်တစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။

‘အရောင်နှစ်မျိုး ထီ’၊ ဆုကြေးမှာ ရွှေတစ်ဆယ်သန်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး စက္ကူများကို

အလျင်အမြန် စာရေးတော့သည်။

“ဆရာကြီး ချန်ကျိုကဲ့၊ အမြဲလိုပဲ အရမ်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်တာပဲ”

အခန်း (၁၄၆) - ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းများ

“ဒီ ‘အရောင်နှစ်မျိုး ထီ’ ရဲ့ ဆုကြေးက တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ။ ကစားခကလည်း

တစ်ခါကို ရွှေနှစ်ပဲ ကုန်တာကိုး။”

“စကားမရှည်နဲ့တော့၊ စက်ရွေးစနစ်နဲ့ပဲ အကြိမ်ရေ တစ်ဆယ် ကစားလိုက်မယ်။

ငါ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဂူကနေ မီးခိုးပြာတွေ

ထွက်လာတော့မလားပဲ။ ကံတရားက ဘယ်သူ့ဘက်မှာ ရှိမလဲဆိုတာ

ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါလည်း လိုက်ကစားမယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆို အဆင်မပြေဘူး၊

အားလုံးပေါင်းပြီး အစုလိုက် ကစားကြမလား။

အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပိုများတယ်၊ ပေါက်ရင်လည်း ဝေစုခွဲကြတာပေါ့။”

ဆိုင်အတွင်းတွင် လူအများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြစဉ် အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု

ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း ထိုဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်ရှုပ်ပွပွ၊

မျက်လုံးစောင်းစောင်းနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ လက်ထဲမှ

ထီလက်မှတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ဝမ်းသာလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး

တုန်ရီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ နောက်တွင် ဓားကိုင်ထားသော

လူငယ်လေးတစ်ဦးကလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့်...

“ယွမ်ကျိုး... ဒီသခင်လေး ပေါက်ပြီ”

ယုရှု့ပေါသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လကျော်အတွင်း ကံစမ်းမဲကတ်များကြောင့်

စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်

ကံစမ်းသည်သာမက အခြားသူများကိုပါ ငွေပေး၍

ကံစမ်းခိုင်းခြင်းဖြင့် ရွှေအသပြာ

အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ကြိုးစားမှုမှာ

အရာထင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဖခင်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို

မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ

ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အိမ်ပြန်နိုင်တော့မည်။

အသစ်ရောက်လာသော ဖောက်သည်အချို့မှာမူ ဘာကြောင့် ဤမျှထိ ပျော်ရွှင်နေသလဲဟု

နားမလည်ကြပေ။ အဟောင်းများက ရှင်းပြလိုက်ရာမှသာ ထိုဆုကြေးမှာ

သက်တမ်းတိုးပေးသည့်အပြင် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကိုပါ တိုးမြှင့်ပေးသည့်

ရှားပါးရတနာများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“အို... ဒါမျိုးဆိုရင် ငါတို့လည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်”

ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင်

အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးက

ဦးဆောင်လျက်ရှိသည်။ သူမှာ စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆိုင်၏

အကျယ်အဝန်းကို မြင်ရသောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဆင့်သုံး

တန်ခိုးရှင်များ မကြာခဏ လာရောက်ရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် သူ သတိထားနေရသည်။

“ဆိုင်ရှင် ရှိပါသလား။” သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ရိုကျိုးသည်။

စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်သည်

လက်မှုပညာ လေ့လာရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရုရီမှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးက

အပေါ်ထပ်မှာပါ။ အခုပဲ ဆင်းလာတော့မယ်။”

စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူများ စီးကရက်ဖွာနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူလည်း

လိုက်ဖွာကြည့်လိုက်သည်။ လီယွဲ့ ဆင်းလာသောအခါ သူ အမြန်ပင်

ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က

စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်ပါ။ ဆရာကြီးဆီကနေ

လက်မှုပညာတွေကို သင်ယူချင်လို့ပါ။ ဆရာကြီးရဲ့ နည်းပညာတွေက

အဆင့်မြင့်လွန်းပါတယ်...”

လီယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ငါ တပည့်လည်း မခံဘူး၊ ဘာပညာမှလည်း မသင်ပေးဘူး။

နောက်ပြီး ဒီဖုန်းတွေကလည်း ငါလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု

ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအခါ မူရုံယီ ဆိုသူက လျှောက်လာပြီး

“စီမာ ဆရာကြီး... ဒီဆိုင်မှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက လူ့လောကက ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။

လူအများက ဒီဆိုင်ရှင်ကို နတ်ပြည်က ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်မင်းလို့ ပြောနေကြတာပါ။

စီမာမိသားစုရဲ့ ပညာနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်မှုပညာကို နှိုင်းယှဉ်ဖို့ကတော့

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ ဆိုင်အတွင်းရှိ စက်ပစ္စည်းများကို ငေးကြည့်ရင်း

သဘောပေါက်သွားသည်။ “နတ်မင်း... တကယ်ပဲ နတ်မင်းများလား။ ငါ့ရဲ့

မောက်မာမှုတွေအတွက် ရှက်မိပါတယ်။ ငါဟာ အပေါ်ယံ အလှတရားတွေကိုပဲ

ကြည့်နေမိတာပါလား။”

ထိုအချိန်တွင် မဂျောင်ခန်းမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါတော့ ဒုက္ခပါပြီ၊

တစ်နာရီအတွင်း ရွှေနှစ်သန်း ရှုံးသွားပြီ ဒါ တကယ်ပဲ လူသစ်လား။

အဘိုးကြီး ရှောင်ကျူး... ခင်ဗျား ငါတို့ကို လိမ်နေတာလား”

အပြင်ဘက်သို့ ရှောင်ကျူးနှင့်အတူ ဘိုင်လင်ပါ ထွက်လာသည်။ ဘိုင်လင်မှာမူ

ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် လက်နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူမသည် မဂျောင်ဂိမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကစားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ကျူးနှင့်

အခြားသူများကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေခုနစ်သန်းကို

သူမ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှောင်ကျူးမှာမူ ဘိုင်လင်ကို ကြည့်ရင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“သူမက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ သူဌေးဖြစ်ပြီ”