အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း (၁၄၇) - ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းများ

“တပည့်တော်ရဲ့ ဆရာဦးလေး... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုဖြစ်ရင် တပည့်တော်ကို ကြိုပြောထားပါဦး။”

ဘိုင်လင် အမှန်တကယ် ပြောချင်သည်မှာ... ‘ဆရာဦးလေးရေ၊ ဟာရိုယဲ့ဂိုဏ်းရဲ့

ဂုဏ်သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေပါနဲ့တော့’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဟာရိုယဲ့ဂိုဏ်းသည် ဝူနိုင်ငံရှိ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏

ထိပ်ဆုံးဂိုဏ်းဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ပါး မဂျောင်ဂိမ်းတွင်

ငွေကုန်ကြေးခမ်းရှုံးပြီး အကြွေးတင်နေသည်မှာ

ကြည့်ရဆိုးလှသည်။

“ဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့ တပည့်မလေး။ ဒီတစ်ခါတော့ အရှုံးမခံပါဘူး။ မင်းလည်း

ဒီဆိုင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ဆိုင်ပတ်ပတ်လည်

လိုက်ပြမယ်လေ...”

ရှောင်ကျူးမှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူ့တပည့်မလေးမှာ ထိုဆိုးသွမ်းသော တပည့်

(ကူးဟဲ) ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသာသည်။

“ဒါက ကံစမ်းမဲစက်...” “ဒါက ကံစမ်းမဲကတ်...” “ဟိုဘက်မှာကတော့

ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်

လှုပ်ခါတဲ့စက်...”

ဘိုင်လင်မှာ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ

လှိုင်းထန်နေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ နားလည်မှုကို

ကျော်လွန်နေသည်။ ဆိုင်ရှင်ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း၊

မည်မျှအစွမ်းထက်သနည်း။

“ဆရာဦးလေး... ဆိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ။” “ဪ... ဆိုင်ရှင်လား။ သူက အောက်ထပ်ကို

သိပ်မဆင်းဘူး။ တွေ့ရင် မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ။”

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ “အို... လူးအဘိုးကြီး၊ မတွေ့တာ

ကြာပြီနော်”

သူမှာ ကန်းကျိုးမှ လူးမိသားစု၏ ဘိုးဘေး ‘လူးယွမ်’ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆင့်သုံး

တန်ခိုးရှင် ဖြစ်လာပြီးနောက် ဆိုင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း

ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။” “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကန်းကျိုးမှာ ‘လမင်းကိုးကွယ်သည့်ဂိုဏ်း’

ဆိုတာ ပေါ်လာတယ်။ သူတို့က လုယက်သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်နေတော့

ကန်းကျိုးတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်နေကြတယ်။”

လူးယွမ်၏ စကားကြောင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ထိုစဉ် လူးယွမ်က

ဆိုင်၏ အပြောင်းအလဲများကို မြင်ပြီး အံ့ဩနေသည်။ ရှောင်ကျူးက သူ့ကို

မဂျောင်ခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ကြည့်ရှုသည့် ကွန်ရက် ပေါ်မှာ အဲဒီဂိုဏ်းကလူတွေကို ရှာကြည့်မယ်လေ။” လီယွဲ့မှာမူ

ဤအရာများကို သိပ်ဂရုမစိုက်။ သူသည် ကန်းကျိုးသို့

ဖုန်းရောင်းရန် လွှတ်ထားသည့် ‘ဖုံး’ အဖွဲ့ဝင်များ၏

အကြောင်းကိုသာ တွေးနေသည်။

ကန်းကျိုးရှိ လမ်းမတစ်ခုတွင်... “အစ်ကိုကြီး... ဖုန်းလေး တစ်လုံးလောက်

ဝယ်သုံးကြည့်ပါလား။ ဒါက အဖိုးတန်ရတနာနော်။”

ဖုန်းရောင်းသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကို ဖုန်းပေးလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဖုန်းကို

ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားသည်။ “ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ ရတနာမျိုး...”

“ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ။”

ရောင်းသူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြနေသည်။ သို့သော် ရောင်းသူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ့ကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။

“မင်းဆီမှာ ဒီပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိဦးမယ်။ ‘လမင်းကိုးကွယ်သည့်ဂိုဏ်း’ ထဲကို

ဝင်လိုက်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ပေးမယ်၊ နတ်ဆေးလုံးတွေ ပေးမယ်။”

ရောင်းသူမှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “ဘယ်သူက ‘လမင်းကိုးကွယ်သည့်ဂိုဏ်း’ လဲ။ ငါ

စိတ်မဝင်စားဘူး၊ လွှတ်ပေး”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရောင်းသူကို ဖမ်းဆီးပြီး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကန်းကျိုးရှိ အခြားသော ဖုန်းရောင်းသူများမှာလည်း

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။

ဆိုင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌...

ညနေခင်းတွင် လူးယွမ်မှာ မဂျောင်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး

စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ “တိရစ္ဆာန်တွေ ငါ့တစ်သက်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ

အကုန်ကုန်ပြီ”

မိုရုံပိုင်ချွမ်းက ဖုန်းတစ်လုံးကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “ဖုန်းရောင်းတာကို

အရင်က မရှိသေးလို့ပါ။ ဒါ အလကား ပေးလိုက်တာ၊ အဆက်အသွယ် မပြတ်စေနဲ့။”

လူးယွမ်မှာ ရွှေငွေ သိန်းဂဏန်းကျော် ရှုံးထားသဖြင့် ဖုန်းကိုသာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

မယူရင် နစ်နာမည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်အတွင်းမှ လူအုပ်ကြီးမှာ

ဆူညံသွားသည်။

“ဘုရားရေ သက်တမ်း တိုးပေးတဲ့ ရတနာ တကယ်ရှိတာပဲ” “ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်စမ်း...

အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ဆံပင်တွေတောင် ပြန်မည်းလာပြီ”

ဒီဂ်တင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း ကြည်လင်လာသည်။ သူသည် အသက်တိုလွန်းသည့်အတွက်

အဆင့်တိုးရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း

ယခုအခါတွင်မူ မျှော်လင့်ချက် အသစ် ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်...

“ဘုရင်မင်းမြတ် ရောက်လာပါပြီ”

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်အဝတ်အစားနှင့် ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်ကျူးတို့အဖွဲ့မှာ

အကြွေးဆပ်ရန် ငွေလိုနေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို မြင်လျှင်ပင် မျက်လုံးများ

အရောင်တောက်သွားကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... အထဲကို ကြွပါ အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ကစားဖို့ တစ်ယောက် လိုနေတာ”

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ထင်သလို အရင်က

မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ အခု အတော်လေး တော်နေပြီ။”

သူသည် နန်းတော်ထဲတွင် အချိန်တိုင်း မဂျောင်သာ ကစားနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

“လာခဲ့ကြ တစ်ပွဲ စကြရအောင်”

အခန်း (၁၄၈) - မဂျောင် ဘုရင်

“ငါတော့ ဒီတစ်ခါလည်း ရှုံးပြန်ပြီ။ ဒီကစားနည်းက တကယ်ကို ခက်တာပဲ။ တကယ်ရော

ပေါက်တဲ့သူ ရှိလို့လား။”

ဆိုင်သို့ လာရောက်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည့် ဖောက်သည်သစ်တစ်ဦးက မကျေမနပ်

ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသူက အလျင်အမြန်ပင်

တားမြစ်လိုက်သည်။

“ဟေ့လူ ခင်ဗျားက ဆိုင်သစ်ကပေါ့။ ထောင့်စွန်းမှာ လူတွေ ဝိုင်းအုံနေတာ မြင်လား။

အဲဒီမှာရှိတဲ့ ‘ချန်ကျိုကဲ့’ လေ။ ဆရာကြီးရဲ့ ဂဏန်းရွေးချယ်မှုတွေကို

လိုက်နာရင် ခင်ဗျား အချိန်ကုန် လူပန်းသက်သာမယ်။” “တကယ်လား။” “ပေါက်ပြီ

ငါ အုပ်စုရွေးချယ်မှုမှာ ပေါက်ပြီ ရွှေခြောက်ရာကျော်တောင် ရလိုက်တာ

ချန်ကျိုကဲ့က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”

အနီးအနားမှ ပေါက်သံကြောင့် ဖောက်သည်သစ်များမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့်

ချန်ကျိုကဲ့ရှိရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခပ်တည်တည်ဖြင့်ပင်...

“စိတ်မပူကြပါနဲ့။ အရင်ဆုံး ဒီဆရာကြီးကို နောက်လိုက် လုပ်လိုက်ကြဦး။ ပြီးရင်

ဂဏန်းတွေကို ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ခ်ျကနေ တစ်ဆင့် ပို့ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့

အခမဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ နည်းနည်းပါးပါး အချက်အလက်ကြေးတော့ ပေးရမယ်။”

ငွေပေး၍ ဂဏန်းရွေးချယ်မှုများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ဖောက်သည်သစ်များမှာ

မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ

ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လူအုပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လူနှစ်ဦး

ဆိုင်အနောက်ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ငွေအိတ်နှစ်အိတ်ကို

ချပေးလိုက်သည်။ ချန်ကျိုကဲ့က သူတို့နှစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယွဲ့မှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤဝဝကောင်

ချန်ကျိုကဲ့မှာ ငွေရှာသည့်အပြင် နောက်လိုက်ပါ တိုးအောင်

လုပ်တတ်နေပြီပဲ။ သူသည် အလောင်းအစားအတွက် ခန့်မှန်းချက်များကို မှန်အောင် အမြဲ

ခန့်မှန်းနိုင်နေသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် အခြား နည်းလမ်းရှိသလား

ဆိုသည်မှာမူ မေးခွန်းထုတ်စရာပင်။

ဖုန်းနယ်မြေတွင်လည်း ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ပျံ့နှံ့မှုကြောင့်

အွန်လိုင်းထီရောင်းချမှုများမှာ

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်လာပြီး နေ့စဉ်ရောင်းအားမှာ ရွှေတစ်သန်းကျော်အထိ

ရှိလာသည်။

မဂျောင်ခန်း အဝင်ဝတွင်...

“အစ်မကြီး၊ ဒီနေရာပဲ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်နော်၊ အရင်ကထက်တော့ နည်းနည်း

ပိုပြီး လေးစားပေးဦး”

ကူးဟဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖောက်သည်များမှာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူ၏ အစ်မကြီး

ဘိုင်လင်မှာမူ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ ထိုအချိန်တွင်

မဂျောင်ခန်းမှ ရှောင်ကျူးတစ်ယောက် အလန့်တကြား ပြေးထွက်လာသည်။

“ဟေ့... ပြောလိုက်တာနဲ့ ရောက်လာပြီ။ ကူးဟဲ၊ မင်းရဲ့ ဆရာကို ငွေလေး ဘာလေး

ထောက်ပံ့ပေးဦး။ ဘိုင်လင်ရော ပါလာတာလား၊ ပိုက်ဆံပါလာသေးလား”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျား...” ဘိုင်လင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“အခုအချိန်က အရေးကြီးတယ် ဟိုလူကြီးတွေက စောင့်နေတာ။

ပိုက်ဆံမပါရင် သူတို့နဲ့ ကစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကူးဟဲက သရော်ပြုံး ပြုံးသည်။ “ဟိုလူကြီးတွေနဲ့ ကစားတာ ဘာထူးမှာလဲ။ ခင်ဗျားက

ကစားတိုင်း ရှုံးနေတာ၊ နောက်ဆုံးကျရင် ဘောင်းဘီပါ

ကျွတ်သွားလိမ့်မယ်။” “ဘယ်သူပြောလဲ ငါ

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုတောင် ထွက်ပြေးရလောက်အောင် အနိုင်ရဖူးတယ်၊

မကြားမိဘူးလား” “အဲဒါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကစားတာလေ။

တပည့်သစ်တွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့လူက မဂျောင်

ဘုရင်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်လို့ရမလဲ”

ရှောင်ကျူးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ တပည့် ကူးဟဲမှာ မဂျောင် ကစားရာတွင်

အတော်ဆုံးသူ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ “တပည့်ချစ်... မင်းရဲ့ ဆရာကို

ကလဲ့စားချေပေးပါလား။”

“မဂျောင် ဘုရင် ဟုတ်လား။ အဲဒီဘွဲ့ကို ဘယ်သူ ပေးတာလဲ။” “ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ပေးတာ”

“ရှက်တတ်စမ်းပါဦး၊ ကျွန်တော်က ဟာရိုယဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ မဂျောင် ဘုရင်ပဲ။”

ထိုသို့ အငြင်းပွားနေကြစဉ် ဘိုင်လင်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ငွေအိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ငွေငါးသန်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး... ကျွန်မ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။

ဆရာကြီးနေရာမှာ ကျွန်မ ဝင်ကစားမယ်။ ရှုံးရင် ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်၊

နိုင်ရင် အကုန် ဆရာကြီး ယူ”

ထိုအချိန်တွင် မူရုံပိုင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး ထွက်လာသည်။ “ဟေ့... ရှောင်ကျူး၊ ငါ့ကို

ပေးဖို့ရှိတဲ့ ရွှေငါးသိန်းက ဘယ်မှာလဲ” ဘိုင်လင်က ဘေးမှကြည့်ကာ “ခင်ဗျားက

ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကြွေးတင်နေတာလား။” “မ... မဟုတ်ဘူး...

ယွန်းယိကို သုံးသိန်း၊ အိုကြီးဖုန်းကို လေးသိန်းခွဲ...

နည်းနည်းပါပဲ။”

ကူးဟဲမှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “မစွမ်းတဲ့လူ”

ဘိုင်လင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက်... “ရတယ်၊ ကျန်တာကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်။”

သူမမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသူဖြစ်ရာ မဂျောင်ဂိမ်းမှာ

သူမအတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှေ့၌ ယွဲ့ရုရီက ဆိုင်းဘုတ်အသစ်တစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။

‘အရောင်နှစ်မျိုး ထီ’၊ ဆုကြေးမှာ ရွှေတစ်ဆယ်သန်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုကဲ့မှာမူ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး စက္ကူများကို

အလျင်အမြန် စာရေးတော့သည်။

“ဆရာကြီး ချန်ကျိုကဲ့၊ အမြဲလိုပဲ အတော်လေး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်တာပဲ”