အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း (၁၅၁) - အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စကားပြောခန်း

တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နေရာ၌

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နတ်မိစ္ဆာဂူတစ်ခုအတွင်းဝယ် ရွှမ်ရယ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌

တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်လုံးများကို

ဖွင့်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်

“ဒီကမ္ဘာမှာ ပထမအဆင့် တန်ခိုးရှင်မျိုး တကယ်ကို ရှိနေတာပဲ”

နယ်စပ်မှ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူသည် ပြဿနာများ အရှာခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်

လျှို့ဝှက်စွာ တရားကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏

ပုံရိပ်ကို တွေးမိတိုင်း သူ့နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်ရသည်။

လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားနယ်မြေတစ်ခုကို

ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သူ။ ရာဇာသရဖူကဲ့သို့သော

ထိပ်သီးတန်ခိုးရှင်များပင်လျှင် သူ့ရှေ့တွင်

ဦးညွတ်နေကြရ၏

“ကျိန်ဆဲဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အဲဒီအချိန်ကသာ ငါနယ်စပ်ရေးရာထဲ မပါဝင်မိခဲ့ရင်

ကောင်းမှာ”

“ကံကောင်းတာက သူက ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံပဲ”

“ဟူး... တန်ခိုးစွမ်းအားဆိုတာ အရာရာတိုင်းမှာ အရေးအပါဆုံးပဲဆိုတာ မှန်လိုက်တာ”

“ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းတာက သွေးဖွဲ့စည်းခြင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒုတိယအဆင့်နယ်ပယ်ကို

ခပ်ရေးရေး လှမ်းမြင်နေရပေမဲ့ လျှပ်စီးကပ်ဘေးရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတော့

ဘယ်လိုမှ မဖမ်းမိသေးဘူး”

“ဒီခြေလှမ်းက တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်”

“ဒါပေမဲ့လည်း နောက်ဆုံးပိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ တန်ခိုးကျင့်စဉ် တိုးတက်နှုန်းက

ထူးဆန်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေတာ... နတ်ဘုရားတွေ

ကူညီပေးနေသလိုပဲ”

ရွှမ်ရယ်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မည်းနက်သော

အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏

သူ့မျက်လုံးအိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည် “မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ”

“ငါလား... ငါက မင်းပြောနေတဲ့ နတ်ဘုရားပဲလေ”

“မင်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ။ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ”

အရိပ်မည်းကြီးသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ ငရဲပြည်မှ လာသော

အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု၏ တိုးညှင်းသံနှင့် ဆင်တူလှသည်

“အရသာရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးပဲ။ ဒီကိုယ်တော် အတော်လေး ကျေနပ်တယ်”

“ဟားဟားဟား”

အရိပ်မည်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ဧရာမ တောင်ထီးပါးစပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှမ်ရယ်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း

လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုများ

လွှမ်းမိုးသွားချိန်တွင် သူ ထွက်ပြေးရန်

ကြိုးစားသော်လည်း ဧရာမပါးစပ်ကြီးက သူ့ထံသို့

ထိုးနှက်ဝင်ရောက်လာသည်

“အား”

ဧရာမပါးစပ်ကြီးက ရွှမ်ရယ်ကို မျိုချလိုက်သည်။ မည်းနက်သော အငွေ့အသက်များ

လည်ပတ်သွားပြီး လူသားပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာမှ

ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်

“ဘယ်သူရှိလဲ”

တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ကွီမျိုးနွယ်စုမှ တပည့်များ ပေါ်လာကြသည်

“အရှင်မင်းကြီး”

ရွှမ်ရယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် “ဒီကိုယ်တော်နဲ့အတူ ယိုးဂူခံတပ်ကို

ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့ကြ”

“ယိုးဂူခံတပ်လား”

“ဒဏ္ဍာရီလာ ကြောက်မက်ဖွယ် နယ်မြေသုံးခုထဲက တစ်ခုလေ”

“အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီကို ဘာအတွက် သွားမှာပါလဲ” သရဲမင်းသမီးက တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်

ရွှမ်ရယ်၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက သူမထံ ကျရောက်သွားသည် “ဒီကိုယ်တော်ရဲ့

ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက

အခွင့်အရေး ရသွားတာလဲ”

သရဲမင်းသမီးသည် ချက်ချင်း ချွေးစေးများ ပြန်လာသည် “ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ

အရှင်မင်းကြီး”

အခန်း (၁၅၂) - ဖောက်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးခြင်း

ယွဲ့ရုရီမှာ လက်ထဲမှ စီးကရက်တိုကို ဖိချေလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ

မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ဤလူမှာ တကယ်ကို

နားပူနားဆာ လုပ်လွန်းလှသည်။

“ယုသခင်လေး... ရှင် ကျွန်မကို ဖောက်သည်တွေ ဝန်ဆောင်မှုပေးတာ တားဆီးနေပြီနော်”

“ဟေ့... ငါလည်း ဖောက်သည်ပဲလေ။ အလှည့်ကျစောင့်ရမှာပေါ့။ ကဲ... ဒီသခင်လေးကို

ကံစမ်းမဲကတ်တွေ ထပ်ပေးဦး။”

ယွဲ့ရုရီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ

တုန်ယင်သွားပြီး မျက်ဝန်းတို့မှာ မီးခိုးရောင်သို့

ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက်

ပျံ့နှံ့လာသည်။

“ဟဲ့... ဘာဖြစ်တာလဲ”

ယုရှု့ပေါမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “မင်း... မင်း...”

“ယုသခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ယုရှု့ပေါမှာ ကြောင်အသွားသည်။ သူ့ရှေ့မှ ယွဲ့ရုရီမှာ အရင်အတိုင်းပင် လှပနေပြီး

မျက်လုံးလေးများက ကြင်နာတတ်သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်စိ

မှားသွားခြင်းလော။

“သခင်လေး...” “ဪ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။” “ကြည့်လေ... ကျွန်မ ‘ကောင်းကင်အဆင့်

ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်’ တစ်ကောင် ရလိုက်တယ်” “တကယ်လား။ ဒီသခင်လေး

ကြည့်ပါရစေဦး။” ယုရှု့ပေါမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ “အယ်...

ခွေးရုပ်ဆိုးကြီးပါလား။”

“ကျွီ... ဝုတ် ဝုတ်... ဝုတ် ဝုတ်”

သုံးမျက်လုံး နတ်ခွေးလေးမှာ ယုရှု့ပေါကို သွားဖြဲကာ အော်ဟစ်နေသည်။ သူ၏ နာမည်ကို

မကြိုက်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ယွဲ့ရုရီက

“ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်တွေကို လွှဲပြောင်းပေးလို့

မရပါဘူး။ သူ ပေါ်လာကတည်းက သခင်လေးနဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ” ဟု

ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒီကောင်လေးကို ငါ သဘောကျတယ်။ သူ့ကို ‘အမိုက်လေး’ လို့

နာမည်ပေးလိုက်မယ်။ မိုက်တယ် မဟုတ်လား”

ခွေးပေါက်စလေးမှာ ထိုနာမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ မှေးမှိတ်သွားပြီး

လက်ဝါးပေါ်တွင်ပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ နတ်ခွေး

ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်တော့ မလိုက်ဖက်လှပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ

ဖောက်သည်များမှာမူ ရယ်မောနေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဆုံးစွန် အလွတ်လပ်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည့် ‘ဗလာနယ်မြေ’ ၏

တောင်ဘက်စွန်းတွင်...

နက်ရှိုင်းလွန်းသော ချောက်ကန့်လန့်ကြီးတစ်ခုက မြေပြင်နှစ်ခုကို ခွဲခြားထားသည်။

တစ်ဖက်တွင် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်များရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ

အုံ့မှိုင်းသော မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ရုတ်တရက် အလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ဆင့်

ချောက်ကန့်လန့်ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။

သူတို့၏ ခါးပတ်တွင် ‘လေးမျက်နှာတိုက်’ ဟု ရေးထိုးထားသော

ကျောက်ပြားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဦးဆောင်သူမှာ လူလေးဦး

ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဆောင်မှ လုရှောင်၊ မြေပြင်ဆောင်မှ ဟွမ်ဖူရှန်း၊ နက်နဲဆောင်မှ

လင်းတုန်းနှင့် ဝါဂွမ်းဆောင်မှ ယန်ဖုန်းတို့ ဖြစ်သည်။

“ဒီလို လူယုတ်မာတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ၊ ငါတို့ လေးဦးလုံး စုစည်းပြီး

တိုက်ခိုက်ရလောက်တဲ့အထိပဲ” ဟု ယန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး

ပြောသည်။

“ဒီ ‘လမင်းကိုးကွယ်သည့်ဂိုဏ်း’ က အလွန်လျှို့ဝှက်တယ်။ အဆင့်လေး တန်ခိုးရှင်

တစ်ဦးတောင် သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံပဲ။ ငါတို့ သတိထားဖို့ လိုတယ်။”

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ဂိုဏ်းချုပ်က ‘အဆင့်နှစ်’ ထိ ရှိနိုင်တယ်တဲ့”

ဟွမ်ဖူရှန်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။ “အဆင့်နှစ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့ သွားတာက သေတွင်းကို

တိုးဝင်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။”

လုရှောင်က ပြုံးလျက် “စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က

အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးသားပါ။ အားလုံး

စိတ်ချလက်ချ ရှိကြပါ။” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။