အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း (၁၅၃) - စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာ စက်ကွင်း

ကောင်းကင်ထက်၌ ကြီးမားခမ်းနားလှသော ဝိညာဉ်လှေကြီးတစ်စင်း ပျံသန်းလာသည်။

ထိပ်သီးအမြတ်ဆုံး ဂိုဏ်းကြီးသုံးခု ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

ဂိုဏ်းချုပ်သုံးဦး၊ အကြီးအကဲအသီးသီး၊ အဓိကတပည့်များနှင့် လေးမျက်နှာဆောင်မှ

လူများအပါအဝင် ဝူမင်းဆက်မှ လူသုံးထောင်နီးပါး ချီတက်လာကြသည်။

အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းဖြစ်၏။

ထိုဝိညာဉ်လှေပေါ်၌ မူရုန်ပိုင်ချွမ်း၊ လုံကျန်း၊ လူယွမ်နှင့်

အခြားမျိုးနွယ်စုကြီးများမှ

ဘိုးဘေးများလည်း ပါဝင်လာသည်။

“ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ပုန်းကွယ်နေကြတာဆိုတော့ ကောင်းတဲ့လူတွေတော့

ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး” မူရုန်ပိုင်ချွမ်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတော့ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒီကောင်တွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ လဆန်းဂိုဏ်းတဲ့လား...

တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

“တောက် တောက်၊ အဘွားကြီး... မင်းက ဘာလို့ ဒီအထိ လိုက်လာပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ

လုပ်နေတာလဲ။ အဖွဲ့ထဲက ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား” ရှောင်ကျွယ်က

လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

အလွန်တရာ ကျက်သရေရှိလှသော ယန်ရှီးက မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းနှင့် ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်းအကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုမှာ တစ်ပိုင်း၊

သို့သော် ဝူမင်းဆက်၏ တန်ခိုးရှင်လောကကို ဦးဆောင်နေသည့်

ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုအနေဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး

ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြုတ်သည့် ဤမျှကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တွင်

လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းအတွက်သာမက

နောင်လာနောက်သားများအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေမည့် အလုပ်ဖြစ်၏။

ထိုအချိန် ယိုးဂူခံတပ်၏ ချောက်နက်အောက်တွင် လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များ စုရုံးနေကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်နေရာခံ လင်းယမ်သည် လူအုပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏နောက်တွင်

ကာကွယ်သူများ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ဝတ်ပြုသူများစွာ ရှိနေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ တိုက်ရိုက်ရှေ့တည့်တည့်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော

ကျောက်တံခါးကြီးတစ်ခုရှိပြီး လူတိုင်း၏

အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့သာ စိုက်ဝင်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျယ်လောင်သော “ဘုန်း” ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ ကျောက်တံခါးကြီး ပွင့်လာပြီး

မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

လဆန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ယုဆောင်ဟိုင်း ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာသည်ကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပါသည်”

ယုဆောင်ဟိုင်း၏ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို

ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ကာ

အသံအေးအေးဖြင့် ပြောသည်။

“မင်းတို့အားလုံး အပင်ပန်းခံခဲ့ကြရပြီ။ ငါတို့တွေ ဒီအောက်ကမ္ဘာမှာပဲ ခဏတာ

နားနေကြဦးမယ်။ မကြာခင်မှာ လဆန်းဂိုဏ်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံကို

ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး အဲဒီကိုယ်ကျင့်တရားရှိတယ်ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို

ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေပစ်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်”

“ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရမည်”

“ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရမည်”

လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ဟစ်အော်ကြသည်။

ယုဆောင်ဟိုင်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ဒီနေ့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းရုံသာမက တန်ခိုးစွမ်းအားတွေပါ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

ကောင်းချီးနှစ်ထပ် ရတာပဲ။ အားလုံးပဲ ထိုင်ကြ၊ ငါနဲ့အတူ

အရက်သောက်ကြရအောင်”

ပွဲတော်ကို စတင်ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း ထိုင်နေရာယူလိုက်ကြပြီး

စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် မနေ့က တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရလာတယ်။

ကြည့်ပေးပါဦး” ဒေါအဝတ်အစားနှင့် လင်းယမ်သည် လက်တွင် လှပသော

သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ရိုသေစွာ ရှေ့ထွက်လာသည်။

“အို... ဒါက ဘာလဲ”

“ဒီပစ္စည်းကို မိုဘိုင်းဖုန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်”

လင်းယမ်သည် သေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ ဖြူစင်သော မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံး

ရှိနေသည်။ ယုဆောင်ဟိုင်းသည် ၎င်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“သေးသေးလေးပါလား။ တော်တော်လေး လက်ရာမြောက်တာပဲ။ ဒါက ဘာလုပ်လို့ ရလဲ”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို လျှောက်တင်ရရင် ဒီပစ္စည်းက အိမ်ကနေမထွက်ဘဲ

ကမ္ဘာ့အကြောင်းအရာမှန်သမျှကို

မြင်နိုင်ပါတယ်။ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့နေရာကနေလည်း

အချိန်နဲ့တပြေးညီ ဆက်သွယ်ပြောဆိုလို့ ရပါတယ်”

“အို... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှချည်လား။ ဒီအောက်ကမ္ဘာမှာ ဒီလို

အထွတ်အထိပ်ရတနာမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့

မထင်ထားမိဘူး”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြပေးပါမယ်”

ခံတပ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခု၌...

“ဂိုဏ်းချုပ်...”

“အပြင်မှာဆို ငါ့ရဲ့ တရားဝင်ရာထူးနဲ့ ခေါ်ဖို့ ပြောထားတယ်လေ”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ခေါင်းဆောင်”

ဝိညာဉ်မဲ့နေသော လူအချို့မှာ မည်းနက်သော သံကြိုးများဖြင့် တိုင်တွင်

ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး

သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပဲ သေရတော့မှာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ လူအုပ်စု အတော်များများ အခေါ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့

ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရလဲ မသိဘူး၊ သူတို့အော်သံတွေက... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်”

ချန်ဂျင်သည် သွားဖြီးလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ မသေပါဘူး။ သူတို့က

ဖုန်းဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသိကြသေးတော့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့အတွက်

အသုံးဝင်နေသေးတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ မသေဘူး”

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီ ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို တုံးတာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာအောင်

သင်ပေးနေတာလဲ၊ စာရိုက်နည်းတောင် မရသေးဘူး။ အဲဒီ ကာကွယ်သူကောင်ကလည်း

ကျွန်တော် ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိဘူးလို့ ပြောသွားသေးတယ်။ ဖ*က်”

“ဟူး... သူဌေးသာ လာကယ်ပေးရင် ကောင်းမယ်”

ချန်ဂျင်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူဌေးနဲ့ မန်နေဂျာချူးတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်မှာပါ။

ဒီကောင်တွေက စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေနည်းလိုမျိုး

ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့နည်းကို သုံးပြီး

ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ အချက်အလက်တွေ ခိုးယူသွားတာပါ။ အခု သူတို့

သူဌေးရဲ့ ဆိုင်ရှိတဲ့ နေရာကို သိသွားပြီ။ ချင်ယန်မြို့ကို သွားပြီး

ပြဿနာရှာမလား မသိဘူး”

“သူဌေးက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းသလဲ။ သူတို့တွေကို ကြောက်နေမလား။ သူတို့ မြန်မြန်သာ

သွားကြပါစေ၊ သူဌေးက တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်မှာ”

“ဟူး... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ သူတို့အတွက် ကျွန်တော်တို့က

ပုရွက်ဆိတ်တွေလောက်ပဲ။ သူတို့ တန်ဖိုးရှိသမျှ

အကုန်ထုတ်ယူပြီးသွားရင် မြန်မြန်သာ အဆုံးသတ်ပေးဖို့ပဲ

မျှော်လင့်ပါတယ်”

“ဟီး... အဲဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ရှာဖွေနည်းက တကယ့်ကို ရက်စက်တာ။ တအားနာတယ်။ ကံကောင်းလို့

ကျွန်တော့်ရဲ့ တရားကျင့်စိတ်က ခိုင်မာနေလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အခုလောက်ဆို

အရူးဖြစ်နေလောက်ပြီ”

“စကားတော်ပြီ၊ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်”

“ဒီလိုအနေအထားနဲ့တောင် အိပ်နိုင်သေးတာလား”

“ဘာဖြစ်လဲ။ အိပ်နေရင် နာတာ မဟုတ်ဘူးလေ”

“မင်းတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ”

ခံတပ်အတွင်း၌ လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေကြသည်။

“တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ရတနာပဲ”

ယုဆောင်ဟိုင်းသည် မိုဘိုင်းဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်ရှိ

အချက်အလက်များကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအကောင့်မှာ ချန်ဂျင်၏ အကောင့်ဖြစ်သည်။

“ဒီရတနာမျိုးကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ရွှေတစ်သောင်းတည်းနဲ့ ရောင်းတယ်၊ ပြီးတော့

အကန့်အသတ်မရှိ ရနိုင်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို လျှောက်တင်ရရင် ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းမိထားတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို

စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေနည်းနဲ့ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး”

ယုဆောင်ဟိုင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

“ဒီလိုရတနာမျိုး ကောင်းကင်ဘုံမှာတောင် မရှိဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလောက်ထူးခြားတဲ့လူ

ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဟားဟားဟား၊ အဲဒီလူကိုသာ ငါတို့

ထိန်းချုပ်ပြီး လဆန်းဂိုဏ်းအတွက် အစေခံခိုင်းနိုင်ရင်...”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ တကယ့်ကို ကောင်းတယ် မင်းတို့ အလုပ်ဖြစ်တယ်၊ ဆုချီးမြှင့်မယ်”

သူ လက်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ဆေးလုံးအချို့ ပေါ်လာသည်။ လင်းယမ်၏

မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အမြန်ယူလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကာကွယ်သူများ၊ အကြီးအကဲများအားလုံး လောဘတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီနေ့ တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာပြီး ဒီလိုရတနာမျိုး ရလိုက်တဲ့အတွက် တကယ့်ကို

ဝမ်းသာမိတယ်။ လာကြ၊ အားလုံး ဒီခွက်ကို အတူတူ သောက်ကြစို့”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ သောက်ပါဦး”

အရက်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနား တင်လိုက်သည့်အခိုက် ယုဆောင်ဟိုင်း၏ အမူအရာ ရုတ်တရက်

ပြောင်းလဲသွားသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး စက်ကွင်းကို ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်လာပြီ”

ချက်ချင်းပင် ဂိုဏ်းဝင်များအားလုံး ထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့်

စောင့်ကြည့်ကြသည်။

“ဟွန်း၊ အောက်ကမ္ဘာက တန်ခိုးရှင်အနည်းငယ်ကိုများ။ ငါထွက်လာရင် သူတို့ကို ရှာပြီး

သတ်ပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ အခုတော့ သူတို့ဘာသာ ငါ့အိမ်တံခါးဝကို ရောက်လာကြတာပဲ”

“လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များအားလုံး၊ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ၊ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်”

မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နေရာအနှံ့ အဖြူရောင် ဖြစ်သွားသည်။

လူပေါင်း ထောင်ချီ၍ ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး

အရှုပ်အထွေးများကြားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့

အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေကြသည်။

“ကျိန်ဆဲဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါတို့ လမ်းပျောက်သွားတာလား”

“ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မလာရဲတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး။ တကယ့်ကို

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာပဲ”

“အဘိုးကြီးဖုန်း၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ လမ်းရှာတွေ့ပြီလား။ ဟေ့... ကြားလား”

“ဒုက္ခပါပဲ၊ အဘိုးကြီးဖုန်းက ပြန်မဖြေဘူး။ ပြဿနာ တက်သွားတာများလား”

လူအုပ်စုမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင်များပမာ ဟိုဒီပြေးလွှားရင်း စိတ်ပျက်စွာ

ဆဲဆိုနေကြသည်။

“ငါတို့တွေ စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာ စက်ကွင်းတစ်ခုထဲ ကျသွားပြီလို့ ထင်တယ်”

“စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာ စက်ကွင်းတဲ့လား။ ဘယ်လိုစက်ကွင်းမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်တောင်

လျှို့ဝှက်နေတာလဲ။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မရိပ်မိလိုက်ဘူး”

“ဒီစက်ကွင်းက ထူးဆန်းတယ်၊ ငါတောင် မရိပ်မိလိုက်ဘူး” မြူခိုးများကြားမှ

ဖုန်းထျန်းချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ကျွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည် “အဘိုးကြီးဖုန်း၊ မင်း လမ်းမပျောက်ဘူးဆိုတာ သိရတာ

ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းကြောင့် ကြောက်သွားတာ။ စက်ကွင်းပညာမှာ မင်းလောက် တော်တဲ့လူ

ငါတို့ထဲမှာ မရှိဘူး၊ မင်းပဲ ဖျက်ဆီးပေးမှ ရမယ်”

ဖုန်းထျန်းချန်သည် လက်ဖြင့် စက်ကွင်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်ပြီး အသံအေးအေးဖြင့်

အော်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စက်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြာထွက်သွား၏။

သို့သော် မီတာအနည်းငယ်သာ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက်

ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ ဝေဝါးလျက်ပင် ရှိနေသည်။ သူ၏

အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ လက်ကို လှုပ်ယမ်းကာ ယင်-ယန်း အမိန့်အလံ

ခုနစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း အလံများ တောက်ပရုံမှလွဲ၍

တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

“ဒီစက်ကွင်းက... ငါတောင် မတတ်နိုင်ဘူးထင်တယ်”

“သေစမ်း၊ မင်းတောင် မဖျက်နိုင်ရင် ငါတို့တွေ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့”

ရှောင်ကျွယ် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် “ကျိန်ဆဲဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ တိုက်ပွဲမစခင်မှာပဲ

သေရတော့မယ်။ လဆန်းဂိုဏ်းက သားမယားတွေကို ငါသတ်ပစ်မယ်”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးနှက်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ရှောင်ကျွယ်သည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့်

လက်ဝါးရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ...

သူသည် ဟိုဘက်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ဝင်တိုက်မိသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

“ဖတ်... ငါပါ... အဟွတ် အဟွတ်”

ဟွမ်ဖူရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည် “အစ်ကိုရှောင်”

သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေသဖြင့် အသံကြားမှသာ သိလိုက်ပြီး ရှောင်ကျွယ်ကို အမြန်

ထိန်းလိုက်သည်။

“မင်း ဒဏ်ရာရသွားပြီ”

ရှောင်ကျွယ်သည် သွေးတစ်လုတ်ကို “ဝါး” ခနဲ အန်ထုတ်လိုက်သည်။

“သေစမ်း၊ အညှီအဟောက်ကောင်တစ်ခုက နောက်ကနေ ချောင်းရိုက်သွားတာ”

“အား”

“ဘယ်သူလဲ”

ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“ဒီစက်ကွင်းက ထူးဆန်းတယ်။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်မှ ရမယ်”

အခန်း (၁၅၄) - လူချင်းယှဉ်ပြိုင် လုချန်ရှင်း၏ တန်ခိုးပြသခြင်း

“လဆန်းဂိုဏ်းက အမှိုက်တွေ... မင်းတို့မှာ အဲဒီ စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ် စက်ကွင်းကို

ဖျက်ပစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးအိုနဲ့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့

သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်း”

အရိပ်မည်းတစ်ခုက လှမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ရွှမ်ထျန်းဓား... ထွက်”

ယွင်ရီသည် ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း အရိပ်မှာ

တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“သေစမ်း... ဒီစက်ကွင်းက အမှန်နဲ့ အမှား ရောထွေးနေတာ တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ”

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သော

အလင်းတန်းတစ်ခုက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လူတိုင်း

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ဖုန်းထျန်းချန် ဖြစ်၏။

သူ့မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး တစ်ဖက်လက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့

အားကုန်ဖိချထားရာ လက်ဝါးမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်တို့

တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာသည်။

“မြန်မြန်... စက်ကွင်းရဲ့ အချက်အချာကို ရှာကြစမ်း၊ ငါ အကြာကြီး

မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး”

ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဖဲကြိုးများ ပျံ့လွင့်လာကာ ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်မည့်

အကာအရံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းကို

ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ယွင်ရီသည် ရွှမ်ထျန်းဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ

ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

“ဒီမှာ”

လော့ရှောင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော အနက်ရောင် တံခွန်တိုင်တစ်ခု

မြေပြင်၌ စိုက်ထားပြီး ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“လေခွဲလှံ... သွား”

လော့ရှောင်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တံခွန်တိုင်

တုန်ခါသွားပြီး သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ မငြိမ်မသက်မှုများ

ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

လော့ရှောင်သည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု၌ ပေါ်လာသည်။ ပြိုပျက်နေသော မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခု။

မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး သွေးစွန်းသော

အလင်းတန်းများအကြားတွင် တစ္ဆေသရဲများ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြသည်။

ဝူမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များ၏ အလောင်းများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီး

သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒါက...”

သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ထိုနှစ်က သူသည်

လေးမျက်နှာဆောင်သို့ အသစ်ဝင်လာသော

သာမန်တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတို့က

အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ဒေသမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းလင်းမြို့ရှိ

သန်းပေါင်းများစွာသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်

မြင်ကွင်းများ သူ့ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာ၏။

တွေဝေနေစဉ် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့

မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့်

လက်ကမ်းလာသည်။

“ငါ့ကို ကယ်ပါ... ငါ့ကို ကယ်ပါ”

“ငါ... ငါ...”

ရုတ်တရက် “ဘုန်း” ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ လော့ရှောင် နိုးထလာသည်။ ခေါင်းပေါ်၌

ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက် ဆိုင်းငံ့နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုယွင်”

“စက်ကွင်းထဲမှာ နောက်ထပ် စက်ကွင်းတစ်ခု ထပ်နေတာ။ စိတ်ကို မတည်မငြိမ် မဖြစ်စေနဲ့”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရွှမ်ထျန်းဓားသည် ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်အဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားကာ တံခွန်တိုင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဓားတစ်လက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကိုးထပ်ကို ဖောက်ထွင်းမည်”

“ဘုန်း”

တံခွန်တိုင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကွဲအက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချောက်နက်၏ ထောင့်တစ်နေရာ ပြန်လည်ရှင်းလင်းသွား၏။

“သေစမ်း... ဘယ်လို တစ္ဆေသရဲ စက်ကွင်းမျိုးလဲ” ရှောင်ကျွယ် ဒေါသထွက်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စက်ကွင်းတံခွန်တိုင်တစ်ခု ပျက်လျှင် စက်ကွင်းတစ်ခုလုံး

ပျက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မဟုတ်ပေ။ စက်ကွင်းမှာ ဆက်လက်

လည်ပတ်နေဆဲပင်။

“မြန်မြန်လုပ်” ဖုန်းထျန်းချန်က ဒေါသတကြီး အော်သည်။

လူပေါင်းထောင်ချီထဲတွင် အများအပြား သေဆုံးဒဏ်ရာရနေကြပြီ။ ယန်ရှီး၏ ခုနစ်ရောင်ခြယ်

ဖဲကြိုးသာ မရှိလျှင် ထိခိုက်မှု ပိုများပေလိမ့်မည်။

“ဝီ...”

ဝိညာဉ်အိုး၏ တေးသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံလှိုင်းများ တုန်ခါသွားရာ ရှောင်ကျွယ်သည်

အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တံခွန်တိုင်များ၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားသည်။

“အဲဒီဘက်မှာ”

“တံခွန်တိုင်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလှည့်စား မခံရစေနဲ့။ အားလုံး

ပူးပေါင်းပြီး ဖျက်ဆီးကြ” ယွင်ရီက သတိပေးသည်။

ဟွမ်ဖူရှန်းသည် လှံကိုကိုင်ကာ ပျံသန်းသွားပြီး လုံကျန်းနှင့် ဂျင်တုန်းတို့လည်း

နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

“ဘုန်း ဘန်း”

အင်အားစုပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ စက်ကွင်းမှာ နောက်ဆုံး၌ ပျက်စီးသွားသည်။ သို့သော်

ဖုန်းထျန်းချန်မှာ သွေးအနှစ်ကို အလွန်အကျွံသုံးလိုက်သဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း

မရှိတော့ပေ။ ရှောင်ကျွယ်လည်း ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားသည်။

ယိုးဂူခံတပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူတို့၏

မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

“သေစမ်း... ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကောင်တွေ” ရှောင်ကျွယ် ကျိန်ဆဲသည်။

“ငါတို့ သတိမေ့သွားတာပဲ။ လဆန်းဂိုဏ်းက ဒီလောက်တောင် လက်ကိုင်ရခက်လိမ့်မယ်လို့

မထင်ထားမိဘူး။ မတွေ့ရသေးခင်မှာတင် အထိနာသွားပြီ”

“အားလုံးပဲ ခဏ နားကြဦး”

မြူခိုးများ ပြိုကွဲသွားချိန်၌ မှောင်မိုက်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အရိပ်မည်းတစ်ခုက တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား

အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသည်။

“လဆန်းဂိုဏ်းကလူတွေပဲ”

“တိုက်ခိုက်”

အရိပ်မည်းကြီးက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော

ဝိညာဉ်လက်ဝါးကြီး ပေါ်လာပြီး လေပြင်းများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“အမေရေ”

တောက်ပသော ဝိညာဉ်အိုး၊ ရွှမ်ထျန်းဓား၊ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဖဲကြိုးနှင့် အခြားသော

အထွတ်အထိပ် ရတနာများအားလုံး တားဆီးရန် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

“အောက်ကမ္ဘာက ပုရွက်ဆိတ်တွေက မောက်မာလိုက်တာ”

ဝိညာဉ်လက်ဝါးကြီးမှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည်။

ရှောင်ကျွယ်တို့တစ်စုလုံးမှာ

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆွဲဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအဆင့်မှာ တတိယအဆင့် တန်ခိုးရှင်များ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

‘စစ်ဘုရင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီလဆန်းဂိုဏ်းမှာ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်

တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ကြမလဲ’

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ‘ငါတော့ သေပြီ’ ဟူသော အတွေးသာ ရှိတော့သည်။

“ဘုန်း”

ဝိညာဉ်လက်ဝါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ

ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

…

လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌...

“ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်၊ အပြင်မှာ တော်တော် ဆူညံနေတယ်။ သူဌေး လာကယ်တာ

ဖြစ်မယ်မထင်ဘူးလား”

ချန်ဂျင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။

“ခွပ်...”

အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အသံ ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ပုံရိပ်တစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာ ခုန်ဝင်လာသည်။

“ဘယ်သူရှိလဲ”

ချန်ဂျင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအသံ...

“အရှင်သခင်၊ အရှင်သခင် ဟုတ်လား”

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ။ အပြင်မှာဆို ငါ့ရဲ့ တရားဝင်ရာထူးနဲ့ပဲ ခေါ်”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားသည်။ မျက်နှာဖုံးအဖွဲ့မှ လူတိုင်းမှာ သူတို့၏

ရာထူးကို အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားကြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မန်နေဂျာချူး။ ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်ပေးတာ ကျေးဇူးပါ”

“မင်းတို့ဆီ ရောက်ဖို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာရတာ။ မကယ်ဘဲနဲ့ သတ်ဖို့

လာရမှာလား”

“မန်နေဂျာချူးက တကယ့်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယိုးဂူခံတပ်လေ၊

ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ဝင်လာနိုင်တာလဲ”

မန်နေဂျာချူးက ရယ်မောသည်။ “မေ့နေပြီလား၊ ငါက သူဌေးရဲ့ အရောင်းမန်နေဂျာလေ”

ထိုသို့ပြောကာ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုက

ဓားရောင်ခြည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်ဂျင်တို့၏

သံကြိုးများကို ချိုးဖျက်ပေးလိုက်သည်။

“သူဌေး တကယ်ပဲ လာတာလား”

“သူဌေးက အိပ်ပျော်နေတယ်။ ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စအတွက် သူဌေး ကိုယ်တိုင် လာပါ့မလား”

ချန်ဂျင်က မေးသည် “အပြင်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

“အပြင်မှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေပြီ။ စကားမများနဲ့၊ သူဌေးက တာဝန်ပေးခိုင်းထားတာ ရှိတယ်”

“ဘာတာဝန်လဲ”

“လက်နက်သိုလှောင်ရုံ”

…

ခံတပ်အပြင်ဘက်၌...

“ငါ... ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်”

ရှောင်ကျွယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အခုနက အတိုက်အခိုက်မှာ

သေမင်းကိုယ်တိုင် လာခေါ်နေသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရသည်။

စောင့်ကြည့်လိုက်တော့... ရှေ့မှာ ရပ်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကျောပြင်မှာ ရင်းနှီးနေသည်။

‘သေစမ်း... အဘိုးကြီး’

“အဘိုးကြီး၊ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ လူချင်းယှဉ်ပြိုင် တန်ခိုးပြနေရသလား”

လုချန်ရှင်းသည် သူ့ဟန်ပန်ကို ကောင်းကောင်းပြင်ထားသော်လည်း ထိုစကားကြောင့် အသည်းအသန်

အောင့်ထားရသော သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

အခုနက လက်ဝါးချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။ သူတောင် အနိုင်နိုင် တားဆီးလိုက်ရသည်။

လဆန်းဂိုဏ်းမှ ထိုသူမှာ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီ။