အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)
Vol. 16 Ch. 157-158
အခန်း (၁၅၇) - ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဟာသဇာတ်လမ်း
ရှောင်ကျွယ် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည် “အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ သူဌေးက
ဈေးသတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ မင်းမှာ ဘာပြောပိုင်ခွင့် ရှိမှာလဲ”
“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား အကြီးစား လက်နက်ကြီးတွေ မလိုချင်ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား”
“လိုချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ”
ချူးဟက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည် “သနားစရာဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ ခင်ဗျားမှာ
ပိုက်ဆံမရှိဘူး တခြားသူတွေကိုတော့ လှည့်စားနိုင်ပေမဲ့
ကျွန်တော့်ကိုတော့ မရဘူး...”
ရှောင်ကျွယ် သက်ပြင်းထပ်ချသည်။
“အရင်ကတော့ စုမိမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ပိုင်း... ကံဆိုးပြီး အရှုံးတွေ
များနေလို့လေ”
ချူးဟ တုန့်ခိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ကော်လာကို ဆွဲလိုက်သည်။
“မဂျောင်ကစားရင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှုံးလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ လောင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးမလား တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင်
နောက်မှ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာ ဆက်ခံရမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့...”
ရှောင်ကျွယ်က သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။
“သွားစမ်း မင်းလို ကလေးစုတ်က ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ချင်နေတာလား။ အိပ်မက် မက်နေလိုက်။
ပြီးတော့ အဲဒါတွေက ငါ့ပိုင်ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။ ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့
ပိုင်ဆိုင်မှုကို ထိရင် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက
ငါ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မယ် မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
ချူးဟက မထီတရီ ပြုံးလိုက်သည် “အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဆင်းရဲကြောင်း ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။
ငွေသားမရှိရင် ခင်ဗျားမှာ ဝိညာဉ်ရတနာတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ မရှိဘူးလား။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး
ဖြစ်ပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင်သမျှအရာအားလုံးက ရတနာတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား။ လက်နက်တိုက်က
သူတို့ကို ရွှေနဲ့ ပြန်လဲပေးနိုင်တယ်။ ထုတ်ပေးစမ်းပါ၊ မကပ်စေးနည်းပါနဲ့”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကျွယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ချူးဟကို
ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ကြည့်ကာ မကောင်းဆိုးဝါး ပြုံးဖြင့် လက်ကို
ပွတ်လိုက်သည်။ ချူးဟ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားပြီး
မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဟဲဟဲ၊ ကလေးစုတ်၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေ အကုန်လုံးက ငါပေးထားတာလေ။ အခု
ပြန်ပေးလှူဖို့ တောင်းတာ များနေလို့လား”
“ဘာ အဘိုးကြီး ခင်ဗျား မလုပ်နဲ့၊ အဲဒါတွေက ကျွန်တော့်ဟာတွေ...”
ရှောင်ကျွယ်က ချက်ချင်း လက်တွေ့လုပ်တော့သည်။
“အား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်... မလုပ်နဲ့...”
“အဲဒီထဲမှာ အစ်ကိုကြီးတွေ၊ ညီငယ်တွေ ပေးထားတာတွေနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်
ဝယ်ထားတာတွေ ပါတာ ခင်ဗျား မလုပ်ရဘူး... မလုပ်နဲ့...”
ချူးဟမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အဲဒါတွေက သူ့အသက်ပဲ ရှောင်ကျွယ်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်
ဖိချထားပြီး လက်စွပ်ကို လုယူကာ တံဆိပ်ကို ဖျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရတနာများကို
တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူကာ လက်နက်တိုက်ဆီသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ” မျက်နှာဖုံးစွပ်တစ်ဦးက ရင်းနှီးစွာ
မေးသည်။
“ဒီရတနာတွေကို အကုန် ပြန်လဲပေး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး”
မျက်နှာဖုံးစွပ်သည် တစ်ခုချင်းစီ လဲလှယ်ပေးရင်း အရာတွေကို ရင်းနှီးသလို
ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်မှ သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ဒါတွေက
မန်နေဂျာချူးရဲ့ ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်လား။
“အဘိုးကြီး၊ ရပ်စမ်း”
“ရပ် သူ့ကို ပြန်မလဲခိုင်းနဲ့”
ချူးဟမှာ ပြေးလာရင်း လဲကျသွားသည်။ ရှောင်ကျွယ်က ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ
ကြည့်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်လုပ်၊ အမြန်ဆုံးလုပ်”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ” မျက်နှာဖုံးစွပ်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို
အရှိန်မြှင့်လိုက်ရသည်။ ဒီလူက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလေ၊ သူ
မစော်ကားရဲဘူး။
ခဏအကြာတွင် ရတနာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ချူးဟမှာ ငေးမောကာ ကြောင်တောင်တောင်
ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရတနာတွေအားလုံး ဂဏန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။
“စုစုပေါင်း ရွှေ ၅၄၀,၀၀၀ ပါ အစ်ကိုကြီး”
ရှောင်ကျွယ် အံ့ဩသွားသည်။ ဘာ... ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာ ဆယ်ခုကျော်က ၅၄၀,၀၀၀ တန်တာလား။
သူဌေးက လိမ်ညာနေတာလား။
“အစ်ကိုကြီး”
ရှောင်ကျွယ်က ငွေစာရင်းကတ်ကို သွားဖြဲကာ ပေးလိုက်သည် “အားလုံး ဒီထဲကို ထည့်လိုက်”
ကိစ္စမရှိတော့ပါဘူး၊ လဲပြီးသားဟာကို။ နောက်ပြီးတော့လည်း ဒါတွေက သူ့ဟာတွေမှ မဟုတ်တာ။
“မဖြစ်ဘူး...”
ချူးဟသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျွယ်က သူ့ပခုံးကို
ဖက်လိုက်သည်။
“တပည့်မိုက်ရယ်၊ ရတနာနည်းနည်းပါးပါးလေးပါ။ ဒီလောက် မဖြစ်ပါနဲ့။ လူဆိုတာ
ဆုံးရှုံးတတ်ရမယ်...”
“ဟေ့ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ချူးဟက သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အကြီးစား လက်နက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူသည် အရောင်းဌာနမန်နေဂျာဖြစ်သည့်အတွက် ထိုလက်နက်ကို အသုံးပြုရန်
အခွင့်အရေး တစ်ဦးတည်း ရှိသည်။ လက်နက်ကြီး စတင် လည်ပတ်လာပြီး
ရှောင်ကျွယ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟေ့ကောင်၊ အရူးအမူး မလုပ်နဲ့”
“ဟေ့ကောင်၊ ငါ သတိပေးတယ်၊ ငါက မင်းရဲ့ဆရာပဲ ဒါက အမိန့်ဖီဆန်တာပဲ”
ရှောင်ကျွယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
“အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်မှာ အား...”
“ဘုန်း ဘုန်း”
ရှောင်ကျွယ်မှာ ပြေးလွှားနေရပြီး နောက်မှ အမြောက်ဆန်များ ကျရောက်လာရာ
ပြာဖြစ်ကုန်သည်။
“တပည့်မိုက် မင်းတော့ တပည့်မိုက်ပဲ”
“ရပ်စမ်း ရတနာနည်းနည်းလေးပါကွာ၊ ငါ ပြန်ပေးပါမယ် ရပ်တော့”
တင့်ကားထဲမှ မျက်နှာဖုံးစွပ် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်လာပြီး “ကျွန်တော် မီးနဂါးဓားကို
လိုချင်တယ်”
“ဘာ မဖြစ်နိုင်ဘူး အဲဒါက ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာ၊ မင်း မထိန်းနိုင်ဘူး”
မျက်နှာဖုံးစွပ်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အမြောက်ကို ရှောင်ကျွယ်ဆီ ထပ်ချိန်လိုက်သည်။
“ဟေ့ ဟေ့ ငါပေးမယ် ရပ်တော့”
“ကျိန်ဆို မဟုတ်ဘူး၊ စာရေးပေး မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆိုလိုက်၊
အဲဒီဓားကို မင်း ပြန်မလုတော့ဘူးလို့”
“ဘာ မင်းကောင်စုတ်၊ ငါက မင်းဆရာပဲ”
“ဘုန်း”
စကားမဆုံးမီပင် အမြောက်ဆန်တစ်ခု လွဲချော်သွားပြီး သူ့နောက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ရှောင်ကျွယ်မှာ တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ ငါ ကျိန်ဆိုမယ်”
ချက်ချင်းပင် သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး
သူ့နဖူးကြားသို့ ဝင်သွားသည်။
ချူးဟမှာ ပြုံးလိုက်သည်။ အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာနော်။
ရုတ်တရက် ရှောင်ကျွယ်က သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
ချူးဟ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားသည်။ သေစမ်း... ငါ သတိမေ့သွားတာ ကျိန်ဆိုတာက
ဓားအကြောင်းပဲ၊ သူ့ကို မရိုက်ရဘူးလို့ မပါဘူး
“အို...”
“မင်းကောင်စုတ်၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”
“မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ် ဆရာ”
“သူဌေး၊ ကယ်ပါ”
ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ကျွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မသုံးခဲ့ပေ။ သူက ၎င်းကို အနည်းငယ်
ရိုက်နှက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ချူးဟ၏ မျက်နှာမှာ “ဝက်ခေါင်း” ကဲ့သို့
ဖြစ်သွားသည်။
ရှောင်ကျွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ဟာသဇာတ်လမ်း ပြီးသွားပြီ”
“ဆက်လုပ် လဆန်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြုတ်” ဝူမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များက
တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြန်လည် စတင်လိုက်ကြသည်။
အခန်း (၁၅၈) - အကြီးစား သံချပ်ကာ လက်နက်ကြီး
ဟာသဇာတ်လမ်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်ဖက်ကြား တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက်
ပြင်းထန်နေဆဲပင်။
ဂတ်လင်သေနတ်များနှင့် ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာများ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး
ဝယ်ယူသူများလည်း တိုးပွားလာသည်။ သို့သော် ဂတ်လင်သေနတ်ကိုသာ အများဆုံး
ဝယ်ယူကြပြီး ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာမှာမူ ဈေးနှုန်းမြင့်မားသည့်အတွက်
ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ အချို့သာ ဝယ်ယူနိုင်ကြသည်။
ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ အဘိုးကြီးမာမှာ ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာကို ပုခုံးတွင်ထမ်းကာ
ရူးသွပ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်ပြီး ပြေးလွှားနေသည်။ “လာခဲ့ကြစမ်း ခုနက
မောက်မာနေတဲ့ ကောင်လေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”
အေးစက်ပြီး ကျက်သရေရှိသော ယီလင်လုံပင်လျှင် ဂတ်လင်သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ဒုံးကျည်များကို
ပစ်လွှတ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်သည်။ လင်းယွမ်မှာလည်း ဝိညာဉ်ဓားပေါ်တွင်
ရပ်လျက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဂတ်လင်သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ရန်သူများကို
အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသည်။
ထောက်ပံ့ရေး လက်နက်တိုက်မှ လက်နက်များမှာ ကျည်ဆန် မလိုဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သာ
လိုအပ်သည်။ သို့သော် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်မှာ
ကြာရှည်ခံနိုင်ရည် မရှိခြင်းပင်။ ပြင်းထန်စွာ
အသုံးပြုပါက ပျက်စီးသွားတတ်ပြီး ပြုပြင်၍ မရတော့ပေ။
တစ်သိန်းကျော်တန်သည့် လက်နက်တစ်ခုကို အမြဲတမ်းသုံးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာ
မဖြစ်နိုင်ပေ။ အမြတ်ကြီးစား သူဌေးက ထိုသို့ ဖြစ်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်။
သို့သော် အကြီးစား လက်နက်များမှာမူ ပျက်စီးသွားပါက
ပြုပြင်နိုင်သော်လည်း ပြုပြင်ခမှာ လီယွဲ့၏
စိတ်နေစိတ်ထားပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။
လက်နက်များ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ဝူမင်းဆက် တန်ခိုးရှင်များမှာ ခံစစ်မှ တိုက်စစ်သို့
ပြောင်းလဲလာကြသည်။ လဆန်းဂိုဏ်းမှ ကာကွယ်သူများက ထိုသံချပ်ကာ လက်နက်ကြီးကို
သတိထားမိသော်လည်း ထိုလက်နက်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါဒါဒါ”
“ဘုန်း”
“လာခဲ့ မင်းတို့က သန်မာတယ် မဟုတ်လား”
“ဒီလက်နက်တွေက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”
“မျက်နှာဖုံးစွပ် အဖွဲ့အစည်းက ကောလာဟလအတိုင်းပဲ၊ တစ်ချက်မှ မမှားဘူး”
လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များ အထိနာပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ကာကွယ်သူက သွားကိုကြိတ်ကာ
“နောက်ဆုတ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဘုန်း”
“မပြေးနဲ့”
ဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ အမြောက်ဆန်တစ်ခု လဆန်းဂိုဏ်းဝင်များကြားသို့ ကျရောက်ကာ
လူအုပ်စုကို ပြာဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုသံချပ်ကာ လက်နက်ကြီးမှာ
လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ ထိုင်ခုံသုံးခုံပါဝင်ပြီး
ရှောင်ကျွယ်၊ ယွင်ရီနှင့် မူရုန်ပိုင်ချွမ်းတို့မှာ
စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တင့်ကားကို မောင်းနှင်နေကြသည်။
ယောက်ျားသားများ၏ လက်နက်ကို မြတ်နိုးသည့်စိတ်မှာ မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို အတူတူပင်။
“ဘုန်း”
အမြောက်ဆန် နောက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငိုညည်းသံများနှင့် ထိတ်လန့်သံများ
ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကာကွယ်သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအရံမှာလည်း
ကွဲအက်သွားသည်။
“ဟားဟား... ဒီခံစားချက်က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”
“ဒီလို လက်နက်မျိုး နောက်ထပ် ရှိရင် ဖုန်းမင်းဆက်ကိုတောင် ခြေဖဝါးအောက်
နင်းနိုင်မှာ”
ရှောင်ကျွယ်တို့ သုံးဦးမှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း လက်နက်ကြီးဖြင့် လိုက်လံ
တိုက်ခိုက်နေသည်။
ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ထက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ
လျှို့ဝှက်သော အကာအရံတစ်ခုက အမြောက်ဆန်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ
ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖြာထွက်လာသည်။
“သူ... သူ တားလိုက်တာပဲ”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ”
“ဒီကိုယ်တော်ကို မမှတ်မိဘူးလား”
ကာကွယ်သူမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် “ဒု-ဂိုဏ်းချုပ် တပည့်တော် ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်ကို
ဂါရဝပြုပါတယ်”
ရှောင်ကျွယ် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ “သေစမ်း... ဒီကောင်ပဲ။ သူက နေရာတိုင်းမှာ
ပေါ်လာနေတာပဲ”
“လဆန်းဂိုဏ်းက ကွီမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား”
ရောက်ရှိလာသူမှာ ရှောင်ရယ်၏ အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယုဆောင်ပါး၊ လဆန်းဂိုဏ်း၏
ဒု-ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သည်။ သူသည် သံချပ်ကာ လက်နက်ကြီးဆီသို့ အလင်းတန်းအလား
ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဘုန်း”
အမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်သော်လည်း ယုဆောင်ပါးက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ ဦးတည်ရာကို
ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက... ရှောင်ရယ်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး”
ဝူမင်းဆက် တန်ခိုးရှင်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ယုဆောင်ပါးက သူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့်
လူတိုင်းကို ချုပ်နှောင်ထားသည်။ တတိယအဆင့်ထက် မြင့်မားနေသည်။ သူတို့
ဒုက္ခရောက်ပြီ
သူ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့်အခိုက် ကောင်းကင်ထက်မှ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ ယုဆောင်ပါး၏ နှလုံးသားမှာ
တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤဓားချက်မှာ လူ့လောက၏ အစွမ်းမဟုတ်ပေ။
သူ ရှောင်တိမ်းသော်လည်း ဓားအလင်းတန်းမှာ ပေတစ်ရာကျော်အထိ ကြီးမားသွားပြီး သူ့ကို
နှစ်ပိုင်းဖြစ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“ဒါ... ဘာဖြစ်တာလဲ”
လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြသည်။
“ဟဲဟဲ၊ မန်နေဂျာချူး ရောက်လာပြီ ဒီလောက် မောက်မာမနေနဲ့။ အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော်
ရှိနေသရွေ့ စိတ်ချပါ”
အသံနောက်တွင် လူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒါလည်း
သူဌေးပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး” လူတိုင်း ကောင်းကင်ကို ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။
ယွင်ရီက ပြုံးကာ ပြောသည် “ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့
အရိပ်ပွားတစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ”
...ကမ်းပါးထက်၌...
ယုဆောင်ပါးသည် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား”
ယုဆောင်ပါးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “ကံကောင်းလို့
ယိုးဂူခံတပ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိလိုက်တာ၊
မဟုတ်ရင် ငါ့အရိပ်ပွားတင်မကဘူး၊ ငါပါ သေရလိမ့်မယ်”
ဒီကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ပွဲမှာ ဒီလောက် စွမ်းအားရှိသူ ရှိနေတာလား... သူသည် ထိုနေ့က
နယ်စပ်တိုက်ပွဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ အဲဒီလူများ
ဖြစ်နေမလား။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တော့ မလိုက်တော့ဘူး”
“သွားကြစို့၊ တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်ကို ပြန်မယ်”