အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း။ ၂၉၅

ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးအတွင်း၌...

"ဖန်းနိုင်လား"

ပြင်ပမှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ကျောက်ရှင်းက ပေးခဲ့သော မသေမျိုးစစ်မိန့်တော်များကို အသုံးပြုပြီးကာမှ တရားထိုင်နေသည့် ချန်ကျီရှင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အချုပ်အနှောင်အဆင့်ရှိ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်လျက် ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီး၏ အစွန်အဖျားဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ထူထပ်လှသော မြူခိုးလွှာကို ဖြတ်သန်း၍ ချန်ကျီရှင်းသည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတော့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် အတောင်ပံနှစ်ဖက်ပါ ကျဆုံးနတ်မိစ္ဆာ၏ တတိယအဆင့် စွမ်းအားကို ဖွင့်လှစ်ထားသော ဖန်းနိုင်ကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ဝတ်ရုံနက်အကျယ်ကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဘယ်ဘက်နဖူးပြင်တွင် နံပါတ် ရှစ်ဟု ထွင်းထုထားသည့် ရွှေရောင်ပင့်ကူမျက်နှာဖုံးကို စွပ်လျက် ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ရာ သူ၏ မြူးကြွသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပသွားသည်။

"နံပါတ် ရှစ် ဟုတ်လား"

ချန်ကျီရှင်း မှတ်မိသရွေ့တော့ မီးခဲဟု ခေါ်သော ဤအဖွဲ့အစည်းသည် မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ ဂဏန်းနံပါတ် ရှေ့ ရောက်လေလေ စွမ်းအား ပိုမိုမြင့်မားလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူ တောင်ဘက်နယ်စပ်၌ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းစဉ်က နံပါတ် နှစ်ဆယ်ကျော်ဝန်းကျင်ရှိသော မီးခဲအဖွဲ့ဝင်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ နတ်ဘုရားခရီးစဉ်အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

နံပါတ် တစ်ဆယ်ကိုးသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နံပါတ် တစ်ဆယ်ကို ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဆိုပါက ဤတွက်ချက်မှုအရ ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မီးခဲအဖွဲ့ဝင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အနည်းဆုံး နိဗ္ဗာနအဆင့်တွင် ရှိရပေမည်။

"နိဗ္ဗာနအဆင့်ပဲ..."

"ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်သင့်သလား..."

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲ၌ တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်များ ဆူပွက်လာခဲ့သော်လည်း ခရမ်းရောင်ရွှေဘုရင်အပါအဝင် အထက်ဂိုဏ်းကြီးများ၏ သစ္စာဆိုမှုနှင့် အခြေအနေများကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုစိတ်ကို ပြန်လည် လျှော့ချလိုက်သည်။

သူ့အတွက် ယခုအချိန်တွင် နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသူကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ စွန့်စားရလွန်းလှသည်။

သူ ယခင်က ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ဆပ်ပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် နိဗ္ဗာနအဆင့် အဘိုးအိုကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ဤကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုပါချေ။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်အချင်းချင်းကြားမှာပင် စွမ်းအားကွာဟချက်က ချောက်ကမ္ဘာကြီးအလား ရှိနေသည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်ဆိုလျှင်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုအနေဖြင့် ဤရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်အတွင်း၌ ယခုအချိန်တွင် နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲသာ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုပါက အခြားသော မီးခဲအဖွဲ့ဝင်များကိုသာ ဆွဲဆောင်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ထားလိုက်ပါတော့"

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် ဖန်းနိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဖန်းနိုင်နှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိခဲ့ချေ။ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့ဖူးပြီး တစ်ချိန်က ရန်သူများပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပဋိပက္ခများမှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က သူ ဟွိုင်ပြည်နယ်တွင် ရှိနေစဉ်က ဖန်းနိုင်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးလံသော အရပ်မှနေ၍ ထိုပါးကျန်းယီနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ သူ့ကို လာရောက်ကူညီခဲ့ဖူးသေးသည်။

"ဖန်းနိုင်... မင်း အသက်ရှင်မရှင်ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်သညာကို မဖော်ထုတ်ဘဲ ဖန်းနိုင်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမျိုး ရှိခဲ့လျှင် သူ သဘာဝအတိုင်း ကယ်တင်မိမှာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့် အခွင့်အလမ်းမျှ မရှိပါက သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အန္တရာယ်တွင်းထဲသို့ မတွန်းပို့နိုင်ချေ။

ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီး၏ အပြင်ဘက်၌မူ...

"မင်းမှာ အသက်ရှူသံ ငါးကြိမ်စာပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်။ အကယ်၍ မင်းမှာ ငါ့ကို ပြစရာ အခြားသွေးမျိုးဆက် မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေတော့"

ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားသည် လေထုထဲတွင် ရပ်နေရင်း တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြောဆို လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် ကြာပွတ်ရှည်ကြီးမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်အလား အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။

"အသက်ရှူသံ ငါးကြိမ်"

"အသက်ရှူသံ လေးကြိမ်"

ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို စတင်ရေတွက်လိုက်သောအခါ ဖန်းနိုင်၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ရခက်နေသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်ရှိသော ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟိုဘက်ကို လှည့်မကြည့်နဲ့တော့။ အဲဒါက ဒီကမ္ဘာငယ်ရဲ့ အနားသတ်ဒေသပဲ။ အဲဒီနေရာမှာ စည်းမျဉ်းဥပဒေတွေက မပြည့်စုံဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်ကလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေပြီး ဟင်းလင်းပြင် လျှို့ဝှက်ရေစီးကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ အဲဒီထဲကို ဝင်သွားရင် သေဖို့ပဲ ရှိတယ်"

ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး "အချည်းနှီး ရုန်းကန်မနေပါနဲ့တော့။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်းထဲမှာ လာပူးပေါင်းစမ်းပါ။ မင်း သေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အမှတ်သညာအသစ်တစ်ခုနဲ့ ဘဝသစ်ကို ပြန်စရမှာ။ ဒီဘဝသစ်က မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ အတောက်ပဆုံးသော အောင်မြင်မှုတွေကို ယူဆောင်ပေးလာနိုင်တယ်..."

သူ စကားကို မဆုံးသေးမီမှာပင်...

"တောက်... သေချင်းဆိုးကြီး"

ဖန်းနိုင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးအတွင်းသို့ ခေါင်းစိုက်၍ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသား ပြောသွားသည့် အမှတ်သညာအသစ်နှင့် ဘဝသစ်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုမှန်း သူ သေသေချာချာ မသိသော်လည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်မှာ သူသည် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဖန်းနိုင်၏ စိတ်ရိုင်းက အလိုအလျောက် သိနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်မည့်အစား လွတ်လပ်စွာ သေဆုံးရခြင်းကမှ ပို၍ မြတ်ပေဦးမည်။

"သေချင်တာလား ငါ့ဆီက ခွင့်ပြုချက် တောင်းပြီးပြီလား"

ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြာပွတ်ရှည်ကြီးမှာ လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားမြွေတစ်ကောင်အလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လျက် ဖန်းနိုင်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဖန်းနိုင်၏ လက်သည် ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးကို ထိမိလုနီးပါး အချိန်မှာပင် ထိုကြာပွတ်ရှည်ကြီးမှာ ဖန်းနိုင်၏ ခါးကို ရစ်ပတ်ပြီး သူ့ကို အနောက်သို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ရန် တာစူနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း ….

ကွက်တိဆိုသလိုပင် ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးအတွင်းမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ကြာပွတ်ဖြင့် အဖမ်းခံရတော့မည့် ဖန်းနိုင်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန် မြင့်တက်သွားပြီး မြူခိုးထုကြီးအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"ဟင်"

ဝေးလံသော အရပ်၌ ရှိနေသည့် ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ရုံနက်လူသား၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ။

သူသည် ဖန်းနိုင်ကို ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသကဲ့သို့ စိတ်ကြိုက် လှည့်စားကစားဝံ့ခြင်းမှာ ဖန်းနိုင်ကို သူ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ထိုမြူခိုးထုကြီးအတွင်းသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲရဲကြီး ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင်။

"အဲဒီ စုပ်အားက ဘာကြီးလဲ"

ဝတ်ရုံနက်လူသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူသည်လည်း ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဝေဝါးနေပြီး အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေသည့် ပရမ်းပတာ မြူခိုးများသာ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရှေ့တည့်တည့် ဆယ်မီတာခန့်သာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများမှာ သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ ဇွတ်တရိုး ရှေ့ဆက် တိုးမိပါက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

ထိုကျဉ်းမြောင်းလှသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု၏ အတွင်း၌ ကောင်းကင်လှိုင်းဟု ရေးထိုးထားသည့် ဝတ်ရုံစွန်းတစ်ခုမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရတာလား"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူသား၏ ရင်ထဲ၌ နှမြောတသမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။

ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာရိုင်းကြီး သုံးကောင်၏ သွေးမျိုးဆက် ကိန်းအောင်းနေပြီး ဤမျှအထိ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှိသည့် ရုပ်ခန္ဓာကြီး ဖြစ်သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်သည် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် ဘဝသစ် ပြန်လည်စတင်ရန် အပြည့်အဝ လုံလောက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးတာက ချန်ကျီရှင်းကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေဖို့ပဲ"

ဝတ်ရုံနက်လူသားသည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးအတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်အေးစက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်အကြာတွင်...

ဝုန်း

ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝတ်ရုံနက်လူသားသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

သူ၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်၍ ရှာဖွေလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရတာ ထင်ပါရဲ့"

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူသားသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အပြီးတိုင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီး၏ အလယ်ဗဟို နယ်မြေအတွင်း၌ ချန်ကျီရှင်းသည် ဖန်းနိုင်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

"နတ်... နတ်ဘုရားသားတော်"

မူလလူသားပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဖန်းနိုင်သည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ကူတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလား"

"မှန်တယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံ အချုပ်အနှောင်တွေကို ဖောက်ထွက်ထားပြီး မဟာတာအိုလမ်းစဉ် မျိုးစေ့ကို ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒီနေရာမှာ လျှောက်လှမ်းရတာ သိပ်ပြီး မခက်ခဲပါဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"ဖန်းနိုင်... အခု ရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်ရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ဘယ်လို အခြေအနေတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာကို မင်း သိသလောက် ပြောပြစမ်းပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန်းနိုင်သည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မသေမျိုးတောင်ကုန်း၏ ပြင်ပ၌ မရေမတွက်နိုင်သော အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ အရှင်သခင်များသည် အိုးပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များအလား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး ခရမ်းရောင်ရွှေဘုရင်၊ ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုနှင့် အခြားသော အထက်လူကြီး သုံးဦးထံသို့ အခြေအနေများကို အသည်းအသန် မေးမြန်းကာ တိုက်တွန်းနေကြတော့သည်။

အခန်း။ ၂၉၆

"အဲဒီတော့ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက ဘယ်အချိန်ကျမှ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာမှာလဲ"

"စောင့်ပါ စောင့်ပါနဲ့... စောင့်ခိုင်းနေတာတင် ဘယ်လောက်ကြာနေပြီလဲ ငါတို့ကို ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး စောင့်ခိုင်းဦးမလို့လဲ"

"ဒီထက် ပိုပြီး ကြန့်ကြာနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ပါရမီရှင်တွေခမျာ အသက်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ရှိရင်တောင် အကုန်သေကုန်ကြတော့မှာပဲ"

"ပြိုင်ပွဲကြီးကို ချက်ချင်းရပ်ဆိုင်းပြီး ပါရမီရှင်တွေကို အရင်ဆုံး သွားမကယ်ထုတ်နိုင်ဘူးလား သူတို့တွေက ငါတို့ အရှေ့ဘက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်တွေလေဗျာ"

အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးများ၏ တံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူသုံးဦးအား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းတိုက်တွန်း မေးမြန်းနေကြတော့သည်။

"အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ အခုလေးတင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေဆီကနေ အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် တရားထိုင်ရာကနေ ထွက်လာပြီး ဒီနေရာကို ကြွမြန်းလာဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။ ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် အလွန်ဆုံးကြာမှ နေ့တစ်ဝက်ပဲ အချိန်ယူရမှာပါ"

ခရမ်းရောင်ရွှေဘုရင်နှင့် အခြားသူများက ထူးထူးခြားခြား လေသံကို လျှော့ချလျက် ဖျောင်းဖျပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေကြသော အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများမှ ခေါင်းဆောင်များမှာ နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့သူများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အထွတ်အထိပ် အဘိုးအိုကြီးများက ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးအနေဖြင့်လည်း ဤသူများကို အလွန်အမင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ကြချေ။

"ဘာလဲ... နောက်ထပ် နေ့တစ်ဝက် ဟုတ်လား"

"ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပွားနေတာ တစ်ရက်နီးပါး ရှိတော့မယ်။ အခုထိ နောက်ထပ် နေ့တစ်ဝက်လောက် ထပ်စောင့်ရဦးမယ် ဟုတ်လား"

"နေ့တစ်ဝက် ကြာမှ ရောက်လာမယ်ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့က ငါတို့ပါရမီရှင်တွေရဲ့ အလောင်းတွေကို လာကောက်ပေးဖို့ ပြင်နေတာလား"

စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိလှသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကမူ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲလိုက်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခရမ်းရောင်ရွှေဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် "ဂိုဏ်းချုပ် ဟူယန် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပျက်လာတာက ကျွန်တော်တို့ အထက်ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လိုလားလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပဲ။ အဲဒီတော့ မင်းက ဘာတွေ ထပ်ပြီး လိုချင်နေသေးတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းက မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်လည်း... မင်းဘာသာမင်း အဲဒီထဲကို ဝင်ပြီး သွားဖြေရှင်းကြည့်လေ"

"မင်း... မင်း"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဟူယန်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားတော့သည်။ သူက စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူနှင့်အတူပါလာသော အဖော်ဖြစ်သူက လက်လှမ်း၍ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဟူယန်သည်လည်း သူ၏ အဖော်ပြသသော အရိပ်အယောင်ကို နားလည်လိုက်သဖြင့် ဒေါသကို အံကြိတ်ကာ အသာအယာ ပြန်လည်မျိုသိပ်လိုက်ရတော့၏။

"ဒါမှပေါ့... ဒီလို အငြင်းပွားနေကြလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်လို့လား"

ခရမ်းရောင်ရွှေဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး ခေါင်းညိတ်

လိုက်သည်။

"ဒီကောင့်ကို အရှိန်အဝါလေး ဘာလေး နည်းနည်းလောက် ထုတ်မပြလိုက်ရင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်စည်းမျဉ်းတွေကိုပါ ချိုးဖောက်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေတော့မှာ….."

အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

တာလျို တာအိုလမ်းစဉ် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ကြင်ယာတော်လုံသည် အမှောင်ထုသာ လွှမ်းမိုးနေပြီး မည်သည့်ပုံရိပ်မျှ ပေါ်မလာတော့သည့် ကြည့်မှန်ပြင်ကြီးကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီး သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ရင်နေခဲ့၏။

"ရွှေရောင်ပင့်ကူအစောင့်အရှောက်... ဟုတ်တယ် ဒါက ရွှေရောင်ပင့်ကူအစောင့်အရှောက်ပဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ဒီလောက်အထိ သတ္တိနဲ့ပြည့်စုံပြီး အနှိုင်းမဲ့တဲ့သူတစ်

ယောက်ပဲဟာ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ မြှုပ်နှံခြင်း ကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသာတကြည် အရှုံးပေး ပျက်စီးသွားပါ့မလဲ"

ကြင်ယာတော်လုံ၏ အသံမှာ တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"မသေမျိုး အင်ပါယာကြီးက ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့မှာပါ။ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးကလည်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ဒီကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲကို ဆင်းသက်လာတော့မှာပါ"

"ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတွေက ဒီကမ္ဘာမြေကြီးအပေါ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းလာပါလိမ့်မယ်"

ကြင်ယာတော်လုံသည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုရှိရာဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

သူမ လျှောက်လှမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်မ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းသုံးထောင် ရှိခဲ့ပါပြီ"

"အရှင်မင်းကြီးကတော့ ကျွန်မကို တကယ်ပဲ အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလွန်းတယ်"

ရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်အတွင်း ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် ချန်ချိုးအာသည် ဝတ်ရုံနက်ကျယ်ကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ခြောက်ဖက် ပါရှိကာ ရွှေရောင်မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားသော သူ့ရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေမိသည်။

"လာစမ်းပါ... ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းစမ်းပါ။ ငါတို့ရဲ့ ဘုန်းကြီးလှတဲ့ ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်းထဲကို ဝင်ရောက်စမ်းပါ"

"ငါတို့အားလုံး အတူတူ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ကောင်းကင်ဘုံကို ချီးမွမ်းထောက်မှားကြစို့"

လက်ခြောက်ဖက်နှင့် ဝတ်ရုံနက်လူသားက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးသည် လေထဲတွင် တဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်သည့် မိုးမျှော်လက်ဝါးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ဝုန်း

ထိုဧရာမ လက်ဝါးကြီးက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ချန်ချိုးအာမှာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ထိုလက်ဝါးကြီးက ချန်ချိုးအာကို အသာအယာ ကောက်မယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလျက် ရှေးဟောင်းအလံတော်ကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုပုံရိပ်က သတိမထားမိလိုက်ချေ။ သတိလစ်မေ့မြောနေပြီဖြစ်သော ချန်ချိုးအာ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင်မူ အေးစက်လှသော အပြုံးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဒေါင် …

ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး သာယာငြိမ့်ညောင်းလှသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

လက်ခြောက်ဖက်နှင့် ဝတ်ရုံနက်လူသားသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းတစ်ချက်လှမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

ရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်၏ ဗဟိုချက်မတွင်မူ...

ဝှူး... ဝှူး... ဝှူး

ဝတ်ရုံနက်ကျယ်ကြီးများကို ဆင်မြန်းထားကြသော ပုံရိပ်များသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှနေ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗဟိုချက်မ၌ စုစည်းမိသွားကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ချန်ကျောက်ရှင်းလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း လူခုနစ်ယောက်တိတိ ရှိကာ ချန်ကျောက်ရှင်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ အခြားခြောက်ယောက်ထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်ပြီး နဖူးပြင်ဘယ်ဘက်တွင် နံပါတ် ခြောက်ဟု ထွင်းထုထားသူကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရှင်းလင်းရေး အစီအစဉ်က ဘယ်လိုလဲ"

နဖူးပေါ်တွင် နံပါတ်ခြောက်ဟု ရေးထိုးထားပြီး အနီရောင်ဆံပင်အရှည်ကြီးရှိကာ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ငါးကြေးခွံကဲ့သို့သော အကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဝတ်ရုံနက်လူသားက မေးမြန်းလိုက်၏။

"အားလုံးနီးပါးကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။ လူအနည်းငယ်လောက်ပဲ ယာယီ လွတ်မြောက်နေကြတာပါ"

အခြားသော ဝတ်ရုံနက်လူသားများက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နံပါတ် ခြောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အက်ရှရှနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်လှသော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆို လိုက်သည်။

"နံပါတ်တစ် ဆီကနေ သတင်းရောက်လာတယ်။ ငါတို့အနေနဲ့ ဒီနေရာမှာ အလွန်ဆုံး နေနိုင်ရင် နောက်ထပ် သုံးနာရီပဲ ကျန်တော့တယ်။ သုံးနာရီပြည့်ရင် လူတိုင်း ဒီကနေ အပြီးတိုင် ထွက်ခွာရမယ်"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာနှစ်ဖက်နှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါကြီးက လူသားနှင့်မတူသော အသံဖြင့် ထအော်တော့သည်။

"သုံးနာရီ ဟုတ်လား"

"ငါတို့တွေ တစ်လောကလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့အတွက် ဒီအချိန်က လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပါသေးတယ်"

နံပါတ် ခြောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလဲကာ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါနဲ့... ချန်ကျီရှင်းကော ဘယ်မှာလဲ သူက ငါတို့ရဲ့ ယခုအကြိမ် အစီအစဉ်အတွက် ပစ်မှတ်

မျိုးစေ့လေ"

"ဒါက..."

ဝတ်ရုံနက်လူသားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ယမ်းလိုက်ကြ၏။

"အရှင်…ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ပစ်မှတ်မျိုးစေ့ကို လုံးဝ မတွေ့ရှိရသေးပါဘူး"

"ဟင်"

ချက်ချင်းပင် နံပါတ် ခြောက်ဝတ်ရုံနက်လူသား၏ လေသံမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်လှသော အသံထဲတွင် အေးစက်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"သူက ဒီရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်ထဲမှာ ရှိနေရမှာလေ။ အဲဒါကို ဘာဖြစ်လို့ ရှာမတွေ့ရတာလဲ"

"ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ သူ့ကို လိုက်ရှာနေတယ်ဆိုတာကို သူက ကြိုတင်သိရှိသွားတာလား"

မည်သူမျှ ပြန်လည်မဖြေကြားဝံ့ကြဘဲ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌သာ အတွေးအမျိုးမျိုးဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်နေကြတော့သည်။ ချန်ကျောက်ရှင်းကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့၏။

နံပါတ်ခြောက်၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အိုမင်းလှသည့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရဲရဲနီလာခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ကျောက်ရှင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကို တစ်ဦးချင်းစီ လိုက်လံစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"သွားရှာကြစမ်း ဒီကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင်... အဲဒီ ပစ်မှတ်မျိုးစေ့ကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ရှာဖွေရမယ်"

"သူက ငါတို့ရဲ့ ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်း အစီအစဉ်အတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကွင်းဆက်တစ်ခုပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည်ထူးလိုက်ကြပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ အရိပ်အယောင်များအလား တစ်ဟုန်ထိုး ပျံ့လွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှအတွင်းမှာပင် ဤကမ္ဘာငယ်၏ ဗဟိုချက်မတွင် နံပါတ် ခြောက်ဝတ်ရုံနက်လူသား တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ချန်ကျောက်ရှင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ မျက်ဝန်းများ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်လျက် ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကမ္ဘာငယ်၏ အနားသတ်ဒေသ ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီး တည်ရှိရာ အရပ်၌

"... အခြေအနေတွေကတော့ အဲဒါပါပဲ"

ဖန်းနိုင်၏ ပြောစကားများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကို အလွန်အမင်း ကြုတ်လိုက်မိပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောချင်တာက... ဒီရှေးဟောင်းနယ်မြေငယ်ထဲမှာရှိတဲ့ အခြားပါရမီရှင် အများစုက အမဲလိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီပေါ့ ဟုတ်လား ပြီးတော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ခန်ရုံလည်း... အသတ်ခံလိုက်ရပြီပေါ့"

ဖန်းနိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မှိန်ဖျော့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခံပြင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... စီနီယာအစ်ကိုကြီး ခန်ရုံက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံနက်လူသားကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ကြာပွတ်နဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အဆော်ခံရပြီး ရုပ်ခန္ဓာကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ရသလို ရှေးဟောင်းအလံကြီးထဲကိုလည်း စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် အခုပြောပြတဲ့ ကိစ္စတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။ အခုအချိန်မှာတော့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူမှ ကျန်ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ကျီရှင်းသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဝေဝါးနေသော ပရမ်းပတာ မြူခိုးထုကြီးနှင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေသော ကောင်းကင်ယံကြီးကိုသာ မော့ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူ၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော အာရုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အရှေ့ဘက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးတစ်ခုလုံး...

တကယ့်ကိုပဲ... ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်တော့မယ် ထင်တယ်။