အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း ၂၀၉ - ခွေး တူးဖော်ခြင်း

မီတာ တဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော နှဲ သည် နှဲ တောင် လောက် မခမ်းနားသော်လည်း ထူးခြားစွာ ကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။ နှဲ တွင် ခြစ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး အညိုရောင် တုတ်တံ ပေါ်တွင် ဆေးကွာနေသော အကွက်ကြီးများ ရှိကာ အောက်ဘက်ရှိ အဖြူရောင် အသားကို မြင်တွေ့နေရပေသည်။ ထို နှဲ တစ်ခုလုံး သည် စုတ်ပြတ်နေပြီး ကမ္ဘာ့ ထိပ်တန်း တာအိုရတနာ တစ်ခုထံမှ မျှော်လင့်ရမည့် ခမ်းနားမှု လုံးဝ ကင်းမဲ့နေလေ၏။

အိုးယန်၏ အမြင်တွင် ထိုအရာကို အလကား ပေးလျှင်ပင် သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ အရှေ့တွင် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ မဟာကျင့်ကြံသူ မုယွင်ကဲ့သည် ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လေးစားစွာနှင့် သတိထားကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မော့မကြည့်ရဲဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ဤ နှဲ ၏ အထက်တွင် ကြီးမားပြီး နက်နဲသော တာအို စည်းချက်များ လှည့်ပတ်နေပြီး မုယွင်ကဲ့၏ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေသများကို တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။ ဤ နှဲ သည် သမိုင်းဝင် ပွန်းပဲ့မှု လက္ခဏာများကို ပြသနေသော်လည်း ထို ဧရာမ နှဲ သည် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် တည်ထောင်ကတည်းက ဂိုဏ်း၏ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ဖြစ်နေဆဲ ပင် ဖြစ်လေ၏။

မိမိ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သော နှဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မုယွင်ကဲ့သည် အရှေ့ရှိ နှဲ အပေါ် မွေးရာပါ ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်သည် ဦးညွှတ်နေသော မုယွင်ကဲ့ကို ကျော်သွားကာ နှဲ ၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းလောင်းကို ပုတ်ကာ ခေါင်းကို စောင်းလျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာကတော်... အလောင်း အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတဲ့ ဘိုးဘေး က ဒီအထဲမှာ ရှိနေတာလား..."

"ဒီ တာအိုရတနာ ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတာက ဘိုးဘေး ရဲ့ အင်မော်တယ် အကြွင်းအကျန်များ ပါ..." မုယွင်ကဲ့သည် ယခုအခါ အိုးယန်၏ အရိုင်းအစိုင်း စကားများကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူမသည် နှဲ ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ မော့ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

မုယွင်ကဲ့သည် မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် အရှေ့ရှိ နှဲ ကို ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ အင်မော်တယ် အကြွင်းအကျန်များကို ထိုအရာ၏ အတွင်းတွင် အားမွေးထားပြီး သူမ ကျင့်ကြံသော ကျင့်စဉ်များနှင့် ဥပဒေသများ အားလုံးမှာ ဤနေရာမှ မြစ်ဖျားခံခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မုယွင်ကဲ့၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် လွန်ခဲ့သော မသိနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမနှင့် သူမ၏ ညီမ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအချိန်က ဆရာမှ တပည့် အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည့် အချိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ပူပင်သောက ကင်းမဲ့သော ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမနှင့် ညီမသည် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ရွေးချယ်ရမည့် အဆုံးစွန်သော အချိန်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပေသည်။

မိမိတို့၏ ဆရာသည် သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း အသက်အရွယ် ကြောင့် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေကြောင်း သူမ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ဖူးလေ၏။

သို့သော် အင်မော်တယ်ကို ဆက်လက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးရန် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်... သူမ သို့မဟုတ် ညီမသည် အင်မော်တယ် ဆင်းသက်ရန် ကိုယ်ပွားခန္ဓာကိုယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေ ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်တည်မှုကို ရရှိခြင်း၏ အမြင့်မားဆုံး အဆင့် လည်း ဖြစ်လေ၏။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဆရာကို အင်မော်တယ်က စွမ်းအင်များ စုပ်ယူကာ ခြောက်သွေ့နေသော အရိုးစု တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

မုယွင်ကဲ့သည် ထိုကဲ့သို့သောအရာကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ဘဲ ထိုအစား ထိုအရာမှာ ကျိန်စာ တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေ၏။

မုယွင်ကဲ့ ငယ်စဉ်က ညဘက်တွင် ဆရာ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အင်မော်တယ် ဆိုသူနှင့် ရုန်းကန်နေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာမှာ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်... ဆရာသည် ခန္ဓာကိုယ် အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို တစ်ခဏမျှသာ တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည် ရယူနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထို အချိန်တိုလေး အတွင်းတွင်ပင် ဆရာသည် ဤအရာက မိမိ၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်က မိမိအား ပေးအပ်သော ဂုဏ်ကျက်သရေ ဖြစ်သည့်အလား နောင်တ ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

အချိန်အများစုတွင် အင်မော်တယ်သည် ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နေရာယူထားပြီး မုယွင်ကဲ့သည် မိမိ ရရှိခဲ့သော အေးစက်သည့် အကြည့်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို အေးစက်မှုသည် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလား ဂရုမစိုက်မှု မျိုး ဖြစ်ပြီး သက်ရှိများ အပေါ် အထင်အမြင်သေးမှု ပင် ပါဝင်နေလေ၏။

မုယွင်ကဲ့သည် ဆရာ၏ နိဂုံး အတွက် နောင်တ မရခဲ့ဘဲ ဆရာသည် မိမိ၏ အသိပညာ အားလုံးကို စိတ်နှလုံး အပြည့်အဝ ဖြင့် သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော်ငြားလည်း ထိုအရာသည် ဆရာ ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံခဲ့သော ရလဒ် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် အင်မော်တယ်၏ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်သည် သာမန် သက်ရှိများ ခံနိုင်ရည် ရှိသောအရာ မဟုတ်ဘဲ ထို သက်ရှိသည် ဤကမ္ဘာတွင် ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လျှင်တောင်မှ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အင်မော်တယ် နေရာယူထားသော ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုသည် အများဆုံး အနှစ်တစ်ထောင် သာ ခံနိုင်ရည် ရှိပြီး ထိုထက်ပင် နည်းနိုင်သေးလေ၏။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင်လျှင် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သည် တည်ထောင်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ၁၉ ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် တိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤ အင်မော်တယ် အကြွင်းအကျန်များ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အင်မော်တယ်၏ ကိုယ်ပွားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ၏ ဆရာသည် အကြည့် အောက်တွင် အခြား သူ တစ်ယောက် အဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့လေ၏။

မုယွင်ကဲ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးသောအရာမှာ ညီမသည် သာမန်မဟုတ်သော ခံနိုင်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံ ရခြင်း ပင် ဖြစ်သည်... အင်မော်တယ်၏ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ညီမသည် အင်မော်တယ်၏ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့လေ၏။

အင်မော်တယ်သည် ညီမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ထိန်းချုပ်မှု ရယူသော်လည်း အချိန်အများစုတွင် ညီမ မုယွင်ဟိုင် ကသာ ထိန်းချုပ်ထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ညီမသည် အင်မော်တယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အချိန်တိုင်း သတိထားနေရပြီး အင်မော်တယ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် နေရာယူသည့် အခါ ထိန်းချုပ်မှု ပြန်လည် ရယူနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ မသိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤ အပြောင်းအလဲ ကြောင့် မူလက အင်မော်တယ် သာ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးသည် မုယွင်ကဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အင်မော်တယ်နှင့် ညီမတို့ အကြား ရုန်းကန်မှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ ညီမသည် သတိရနေသည့် အချိန် ပို၍ပို၍ နည်းပါးလာခဲ့လေ၏။

မုယွင်ကဲ့တွင် နှစ်တစ်ရာ အတွင်း ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်သည် အင်မော်တယ်၏ လက်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားမည်ဟူသော ကြိုတင် ခံစားချက် တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ သေမင်းတမန် ထောင်ချောက် တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်... ဟူယန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ချိန်တွင် မိမိ၏ ခန့်မှန်း၍မရသော စွမ်းရည်များနှင့်ပင် အင်မော်တယ်ကို ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့ဆဲ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အင်မော်တယ်၏ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် တို့သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရာများ ဖြစ်ကြပြီး သက်ရှိများသည် အင်မော်တယ်၏ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲ ဆိုသည်ကိုပင် မသိကြချေ။

ထိုအရာကို မြင်၍ မရ၊ ထိ၍ မရ၊ သို့မဟုတ် ခံစား၍ မရနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်ကို သိလျှင်ပင် တိကျသော တည်နေရာကို အတိအကျ မသတ်မှတ်နိုင်သေးချေ။

ယခုအခါ မုယွင်ကဲ့သည် မိမိ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးကို အိုးယန်နှင့် အရှေ့ရှိ အခြား နှစ်ဦး အပေါ်သို့သာ ပုံအပ်ထားနိုင်တော့လေ၏။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးကို အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် နှစ်ယောက်နှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှ လူငယ် တစ်ယောက် အပေါ် ပုံအပ်ထားခြင်းမှာ အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် ဤ လူငယ် သုံးဦးက ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးနေခဲ့သည့် ဤ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာမှာ ညီမကို ကယ်တင်ရန်လည်း ဖြစ်သည်... မုယွင်ကဲ့၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ကို စတေးရန် လိုအပ်လျှင်ပင် မုယွင်ကဲ့သည် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

မုယွင်ကဲ့၏ သန္နိဋ္ဌာန် ပိုမို ခိုင်မာလာချိန်တွင် နှဲ ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အိုးယန်သည် တွင်း တစ်တွင်း စတင် တူးနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

နှဲ သည် အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် အိုးယန်သည် ထိုအရာကို မတင်ရန် နှင့် တွန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှဲ တစ်ခုလုံးသည် တောင် တစ်တောင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် ထိုအရာကို မတင်နိုင်သည့်အတွက် အောက်ဘက်သို့ တွင်း တစ်တွင်း တူးခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု လိမ္မာပါးနပ်စွာ တွေးတောလိုက်လေ၏။

"ကောင်လေး... ဒီ မြေကြီးက တာအိုရတနာရဲ့ တာအို စည်းချက်နဲ့ အားဖြည့်ထားတာ... အဲဒါကို လုံးဝ ရွှေ့လို့ မရဘူး..." မုယွင်ကဲ့သည် တွင်း တူးရန် ရည်ရွယ်ထားသော အိုးယန်ကို ကြင်နာစွာ အကြံပေးလိုက်လေ၏။

"ခွေးလေး..."

သို့သော် အိုးယန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အမူအရာ ရှိနေသည့် လျန်ကျိုက်ကို မိမိ၏ လက်ထဲသို့ ခေါ်လိုက်လေ၏။ သူသည် လျန်ကျိုက်၏ နောက်ခြေထောက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး လျန်ကျိုက်၏ တိုတောင်းသော ရှေ့ခြေသည်း နှစ်ခုက မြေကြီးကို ရူးသွပ်စွာ စတင် တူးတော့လေ၏။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော မိမိပင်လျှင် သဲ တစ်ပွင့်ကိုမျှ မရွှေ့နိုင်သော မြေကြီးသည် လျန်ကျိုက်၏ ရူးသွပ်စွာ တူးဖော်မှု အောက်တွင် ဖုန်ထူလာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန် ခေါင်းလှည့်ကာ မုယွင်ကဲ့ကို ဝေခွဲမရသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာကတော်... ခုနက ဘာပြောလိုက်တယ် ဆိုတာ သိခွင့်ရမလား..."

မုယွင်ကဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး လျန်ကျိုက်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စွာ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"အဲဒီ တစ်နေရာတည်းကိုပဲ တူးနေတာ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... သူ့ရဲ့ ပတ်ပတ်လည် တစ်ခုလုံးကို ဘာလို့ မတူးတာလဲ..."

"ဆရာကတော် ပြောတာ မှန်တယ်..." အိုးယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျန်ကျိုက်ကို ဇောက်ထိုး ကိုင်ကာ ထွန်ယက်စက် တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည့်အလား နှဲ ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေစဉ် လျန်ကျိုက်၏ ရှေ့ခြေသည်းများသည် မြေကြီးကို ရူးသွပ်စွာ တူးနေခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် လျန်ကျိုက်က နှဲ တစ်ခုလုံး၏ ပတ်လည်တွင် နက်ရှိုင်းသော တွင်း တစ်ခုကို တူးဖော်လိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည်လည်း ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ယိမ်းယိုင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပေသည်။ သူ အများကြီး အားစိုက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ မိမိ၏ အမည်မသိ တာအိုလက်တွဲဖော်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည်ဟု တွေးတောလိုက်လေ၏။

---

အခန်း ၂၁၀ - အင်မော်တယ်၏ မျက်နှာ တစ်ထောင်

သူတစ်ပါး၏ သင်္ချိုင်းကို ဖောက်ထွင်းရတာထက် ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတာ ဘာရှိနိုင်ဦးမလဲ။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ချိုင်းကို ယခုလေးတင် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီးနောက် သူတစ်ပါး၏ သင်္ချိုင်းကို ချက်ချင်း သွားဖောက်ထွင်းရတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပိုင်ယွီ တွေးလိုက်မိလေ၏။

ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အငြိုးအာဃာတကြောင့် တွန်းအားပေးခံရသည့်အလား ပိုင်ယွီသည် အထူး ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် လျန်ကျိုက်ကို ဇောက်ထိုး ကိုင်ကာ အလုပ်ပျက်ကွက်နေသော အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မူလက စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်ထံမှ လျန်ကျိုက်ကို ချက်ချင်း လုယူလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ဇောက်ထိုး ကိုင်ကာ စတင် တူးတော့လေ၏။

"ငါက မူဝါဒတွေ ရှိတဲ့ တာအိုရတနာ တစ်ခုပဲ... ငါ့ရဲ့ သခင်ကလွဲရင် မင်းက ငါ့ကို အမိန့်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..." လျန်ကျိုက်သည် ခြေသည်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ပိုင်ယွီကို မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ယွီက အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"မင်း ပေတံနဲ့ အရိုက်ခံချင်သေးရင် မြန်မြန် လုပ်စမ်း..."

လျန်ကျိုက်သည် ခုနက တွဲလောင်းချည်ခံရပြီး အရိုက်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို သတိရသွားကာ ခွေး မျက်နှာ နီရဲသွားခဲ့ပေသည်။ လျန်ကျိုက်သည် ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာ ရှိနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ခွန်အား အားလုံးဖြင့် စတင် တူးတော့လေ၏။

အလုပ်လုပ်တာအတွက် ဆုလာဘ်တောင် ရှိနေသေးသည် ဖြစ်ရာ ဘယ်သူကများ ဒီ အလုပ်ကို မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ ဟု လျန်ကျိုက် တွေးလိုက်မိသည်။

ပိုင်ယွီ၏ ဆုလာဘ် သွေးဆောင်မှု အောက်တွင် လျန်ကျိုက်သည် မိမိ၏ ခွေး ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး ခွန်အားကို အသုံးချကာ ရူးသွပ်စွာ တူးဖော်တော့လေ၏။

ရှေးခေတ် ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးက ခွေး တစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ မြေတူးစက် အဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း... ဤ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းကို အိုးယန်က မိမိ၏ မှတ်တင်တင် ကျောက်တုံး ဖြင့် သဘာဝကျကျ အပြည့်အဝ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပေသည်။

ခွေးခြေသည်း မြေတူးစက်၏ အပြည့်အဝ စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်မှု အောက်တွင် မီတာ နှစ်ဆယ်ကျော် နက်သော စက်ဝိုင်းပုံ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုသည် အိုးယန်နှင့် မုယွင်ကဲ့တို့၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် ခွေးကို ကိုင်ကာ နှဲ ၏ ခေါင်းလောင်း ထဲသို့ တူးဖော်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လျန်ကျိုက်က သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော နာကျင်သည့် အော်သံ တစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ ပိုင်ယွီ၏ အသံသည် အောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဲဒါကို ဖောက်ပြီးသွားပြီ... အောက်ဆင်းပြီး လာကြည့်ပါဦး..."

အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မုယွင်ကဲ့နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ မိမိ၏ ဘိုးဘေး၏ အနားယူရာ နေရာ ဖြစ်သည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော မုယွင်ကဲ့သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ အိုးယန်၏ အနောက်မှ အောက်သို့ လိုက်ဆင်းလာခဲ့ပေသည်။

ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်လျှောက်ပြီးနောက် အိုးယန်သည် နှဲ ၏ အောက်ခြေရှိ ခေါင်းလောင်း ထဲသို့ တွားသွား ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူထဲပြီး စေးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ရေနစ်နေသည့် ထင်ယောင်ထင်မှားကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ဤ ရုတ်တရက် အခြေအနေက အိုးယန်ကို ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ ကျောကို သိမ်မွေ့စွာ ထောက်မပေးလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်မှာမူ ခွင့်လွှတ်မှု မရှိခဲ့ချေ။

"ဒီလောက် စွမ်းရည်လေးနဲ့ အရမ်းရဲတင်းပြီး ဝင်လာသေးတာလား..."

အိုးယန်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အစစ်အမှန်ယွမ်ချီဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ စိတ်မှာ ရှင်းလင်းသွားပြီး ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူက ဆဲဆိုလိုက်ပေသည်...

"ငါ့ကိုဒီမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဘယ်လို ခွေးမျိုးလဲ..."

မိမိ၏ ဂျူနီယာညီလေး အရှေ့တွင် အရှက်ကွဲသွားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အိုးယန်သည် လျန်ကျိုက်၏ နောက်ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အသက်ပြန်ဝင်လာသော ဖုတ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။ ထိုအရာမှာ ချိုသည်ဖြစ်စေ ငန်သည်ဖြစ်စေ သူက အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်ပစ်မည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အိုးယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နေရာမှာ လွတ်ဟာနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။ ရွှေရောင် သတ္တု နံရံများသည် နက်နဲသော အက္ခရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

ဘာကြောင့် နက်နဲရသနည်း ဆိုလျှင် အိုးယန်က ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ နားမလည်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ သူ နားမလည်နိုင်ပါက ထိုအရာများမှာ နက်နဲသည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဖုတ်ကောင်က ရှိမယ့် နေရာကို သိချင်တယ်..." အိုးယန်သည် အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ကာ ပိုင်ယွီကို မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဲဒါကို မမြင်ရဘူးလား..." ပိုင်ယွီ ခေတ္တ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အိုးယန် စကားပြောတော့မည့် အချိန်မှာပင် မုယွင်ကဲ့ ဝင်လာခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲနေကာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ အမူအရာကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပေသည်။ သူမသည် အလွတ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံကို ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ရဲ့ ဆယ့်ကိုးဆက်မြောက် တောင်သခင် မုယွင်ကဲ့က ဘိုးဘေးကို ဖူးတွေ့ခွင့် တောင်းခံပါတယ်..."

မိမိ၏ ညီမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော အင်မော်တယ် အပေါ် သူမ အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသော်လည်း သူမ ဤနေရာသို့ တကယ် ရောက်လာချိန်တွင်မူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေပြီး ဦးညွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မုယွင်ကဲ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေ၏။ သူမ ဦးညွှတ်နေသော လမ်းကြောင်းတွင် ဘာမှ မရှိသဖြင့် သူမ ဘာကို ရှိခိုးနေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

အိုးယန်က ပိုင်ယွီကို မေးမြန်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ခုသည် မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအရာများ အတွင်းတွင် သေးငယ်ပြီး နက်နဲသော အက္ခရာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် စီးဆင်းနေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်၏ အခြေခံ နားလည်မှု အရ ပိုင်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အတွင်းရှိ အက္ခရာများသည် ဤ နံရံများပေါ်ရှိ အက္ခရာများနှင့် ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းမှ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း အထိ ဆင်တူလေ၏။

ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ညင်သာစွာ ညွှန်ကြားလိုက်ပေသည်။

"အစစ်အမှန်ယွမ်ချီကို မျက်လုံးတွေ ဆီကို ပို့လွှတ်လိုက်..."

အိုးယန်သည် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီကို မျက်လုံးများ ဆီသို့ နာခံစွာ ပို့လွှတ်လိုက်လေ၏။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အား တစ်ခု၏ လမ်းညွှန်မှု အောက်တွင် အိုးယန်၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာများသည် လျင်မြန်စွာ စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပေသည်။

သူ ထုတ်ဖော် မပြောဆိုနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ ကမ္ဘာကြီးတွင် အရာများစွာ ထပ်တိုးလာသကဲ့သို့ အိုးယန် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

အိုးယန်သည် မုယွင်ကဲ့ ဦးညွှတ်နေသော လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ မူလက အလွတ် ဖြစ်နေသော နေရာတွင် အဘိုးကြီးဝတုတ် တစ်ယောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အဘိုးကြီးသည် အင်္ကျီ မပါဘဲ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး အာရုံ ငါးပါးကို သေမင်းတမန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့်အလား ပင် ဖြစ်လေ၏။ အဘိုးကြီးသည် ခါးတောင်းကျိုက် တစ်ခုကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အဘိုးကြီးတွင် သက်စောင့်စွမ်းအင် မရှိသော်လည်း သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို အိုးယန်အား ပေးစွမ်းနေလေ၏။

သို့သော် လည်ပင်းပေါ်ရှိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်... ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေပြား တစ်လွှာဖြင့်သာ ဆက်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် နေရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ဟုတ်လား... ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးက လီထိုက်ပိုင်ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် လို့ သူတို့ မပြောခဲ့ဘူးလား... ဘာလို့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီ အဘိုးကြီးက တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေပုံ ရတယ်... သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ..."

အိုးယန်သည် အရှေ့တွင် တင်းကျပ်စွာ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော အဘိုးကြီးဝတုတ်ကို ကြည့်ကာ ထို အဘိုးကြီးဝတုတ် အတွက် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေနေခဲ့လေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... အတွင်းခံပေါ်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ကြိုးကြာငှက် တက်တူး ထိုးထားတဲ့ အဲဒီ အင်မော်တယ်ဝတုတ်ကြီးပဲ..." အိုးယန်၏ စိတ်များ ချာချာလည်သွားပြီး အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသနည်း ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ မှတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူ ပိုင်ယွီ၏ သင်္ချိုင်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် စနစ်မှ ဖြန့်ချိခဲ့သော ဂိမ်းငယ်လေး အတွင်း သူက အိုးယဲ့ကျီ အဖြစ် ကစားခဲ့ပြီး အင်မော်တယ် နှစ်ပါး... ပိန်သော တစ်ပါး နှင့် ဝသော တစ်ပါး ကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်က ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို အဘိုးကြီးသည် အဲဒီတုန်းက အဘိုးကြီးဝတုတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို အိုးယန် တွေ့လိုက်ရလေ၏။ အဘိုးကြီးဝတုတ်ကြီးက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေပြီး လီထိုက်ပိုင်ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်လာရတာလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း သူ စဉ်းစားမိသည်။ ပိုင်ယွီရဲ့ အကြိုက်က အတိတ်ဘဝမှာ အဲဒီလောက်တောင် လေးလံခဲ့တာလား ဟုလည်း တွေးမိသည်။ အဘိုးကြီးဝတုတ်ကြီးနဲ့ ကျောချင်းကပ် နေခဲ့ရသည်ဟု အိုးယန် တွေးတောလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို အနည်းငယ် အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ယွီမှာမူ အိုးယန်၏ အထင်သေးသော အကြည့်ကြောင့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"အမှန်ပဲ... အမှန်တကယ်ပဲ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ... ဒါက ကံကြမ္မာပဲ... ဒါက ချိုးဖျက်လို့ မရတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..." မုယွင်ကဲ့သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

မုယွင်ကဲ့၏ အမြင်အာရုံတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင် တစ်ဦးသည် သူမ၏ အရှေ့တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးနေလေ၏။ ဥပဒေသများသည် ထို အမျိုးသမီး၏ ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေပြီး သူမ စကား မပြောသော်လည်း အားနည်းသော တာအို အသံတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့ပေသည်။

ဖုန်လိုင်၏ တောင်သခင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသည်မှာ တာအိုရတနာ တစ်ခု အတွင်းတွင် ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်ကို သူမ ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။ ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်ကို သူမ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ရှစ်လွှာမှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သော သူမသည် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ အရှေ့တွင် မည်မျှ အရေးမပါကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ရှစ်လွှာမှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သော မုယွင်ကဲ့သည် ထို တာအို အသံများ အလယ်တွင် မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မရှိဘဲ သူမ၏ အရှေ့ရှိ အင်မော်တယ် အပေါ် ရိုးသားသော လေးစားမှုသာ ရှိခဲ့လေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသော မုယွင်ကဲ့ကို ကြည့်ရင်း အိုးယန်က ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ပိုင်ယွီ... မရီးက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... သေသွားတဲ့ အဘိုးကြီးဝတုတ် တစ်ယောက်က တကယ်ပဲ သူ့ကို အဲဒီလို တုံ့ပြန်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်လို့လား..."

သို့သော် ပိုင်ယွီက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"သူတောင်းစားအိုကြီး တစ်ယောက်က အင်မော်တယ် တစ်ပါးဟာ ဘာလို့ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်ရတာလဲ ဆိုရင် သူက သက်ရှိတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အပြည့်စုံဆုံး ပုံရိပ်နဲ့ သက်ရှိတွေရဲ့ အရှေ့မှာ ပေါ်လာနိုင်လို့ပဲ လို့ ပြောတာကို တစ်ခါ ကြားဖူးတယ်..."

အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီ၏ စကားများထဲမှ သူတောင်းစားအိုကြီးကို ငြင်းဆိုရန် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ ဤကဲ့သို့သော ခိုင်လုံမှု မရှိသည့် အကြောင်းပြချက်ကို တွေ့ရှိရခြင်းကြောင့် အင်မော်တယ်များ အပေါ် ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"သူတို့က သက်ရှိတွေ အားလုံး အရှေ့မှာ အပြည့်စုံဆုံး ပုံရိပ်ကို ပြသနိုင်တာလား... ဒါဆို လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သူတို့က ဘယ်လို ပုံရိပ်မျိုးကို ယူမှာလဲ..." အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေသံကို နူးညံ့စေကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"အင်မော်တယ် မျက်နှာ တစ်ထောင်နဲ့ သက်ရှိတွေရဲ့ အရှေ့မှာ ပေါ်လာတတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ကို ဘယ်တော့မှ မသိရဘူး... စီနီယာအကိုနဲ့ ကျနော် မြင်ရတဲ့ အရာက အတူတူ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အင်မော်တယ် ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု တကယ် ဖြစ်လာတဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခုပဲလေ..."

Book 21 end.