အခန်း (၂၀၇-၂၀၈)

အခန်း ၂၀၇ - အင်မော်တယ်ရတနာ နိုးထလာခြင်း

"ဝုတ်ဝုတ်... ဝုတ်... အို... ဝုတ်ဝုတ်ဝုတ်..."

ခွေး ဟောင်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံမှာ အလွန် ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ညစ်ညမ်းနေပေသည်။

အတွေ့အကြုံများသော အိုးယန် ပင်လျှင် ခွေး တစ်ကောင် ဤမျှ ညစ်ညမ်းစွာ ဟောင်သည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော လျန်ကျိုက်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နှိပ်စက်မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားနေရလေ၏။

တာအိုရတနာ တစ်ခု အနေဖြင့် သာမန် တိုက်ခိုက်မှုများသည် လျန်ကျိုက်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း သူ့ကို ပေတံဖြင့် ရိုက်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်းပိုင်း၌ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော တုန်ယင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

'ဒီအရာက သက်ရှိတွေပဲ ခံစားနိုင်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ လျှပ်စစ်စီးဆင်းမှု ခံစားချက်များ ဖြစ်နိုင်မလား...' ဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

လျန်ကျိုက်သည် အရိုက်ခံရမှုကြောင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုခွေး မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှပေသည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ ဒီ အနှိပ်စက်ခံရခြင်းကို သာယာတဲ့ အရူးခွေးက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အရှက်ခွဲနေတာပဲ..." အိုးယန်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ကာ စိတ်ပျက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေသော ဟူထူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်လေ၏။

ဤအရာကို ကလေးများ သေချာပေါက် မကြည့်သင့်ပေ။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လက်များကို အင်္ကျီလက် အတွင်း ယှက်ထားကာ အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လျန်ကျိုက်ကို ရိုက်နေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ စတင် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တကယ်ကို သဘာဝကျပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတာပဲ..."

မုယွင်ကဲ့သည် ပိုင်ယွီ လျန်ကျိုက်ကို ရိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေခဲ့လေ၏။ ပိုင်ယွီက ထို ခွေး ပုံသဏ္ဍာန် တာအိုရတနာကို ရိုက်နှက်နေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ကြည့်မကောင်းသော်လည်း သူမသည်လည်း ဟူယန် နှင့် အတူ ကစားခဲ့ဖူးပြီး အတွေ့အကြုံမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့ပေသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ပိုင်ယွီထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော နက်နဲသည့် အရှိန်အဝါ ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက မုယွင်ကဲ့ကို တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေ၏။

'ဒီ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတာပဲ... သူက အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်မှာသာ ရှိနေသေးပေမယ့် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်း အဆင့်နဲ့ အဲဒီထက် မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေသာ နားလည်နိုင်တဲ့ တာအို စည်းချက်ကို သူ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တယ်... မဟုတ်ဘူး... ဒီ တာအို စည်းချက်ကို သူ နားလည်ထားတာက အရမ်း နက်နဲလွန်းတယ်... အဲဒီထဲမှာ ဥပဒေသရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် ပါနေသေးတယ်...'

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ရှစ်လွှာမှ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် မုယွင်ကဲ့၏ အမြင်အာရုံသည် သဘာဝကျကျပင် စူးရှလှပေသည်။ တိုက်ခိုက်နေသော ပိုင်ယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ဥပဒေသ၏ စွမ်းအား ပါဝင်နေကြောင်း သူမ ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

'ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်က မဟာကျင့်ကြံသူများသာ ကနဦး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော ဥပဒေသကို အသုံးပြုနေသည့် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဟုတ်လား...' ဟု တွေးတောမိသည်။

'ဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်လို ပါရမီရှင် မျိုးလဲ...'

'ဒါကို ပါရမီလို့တောင် ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး... အဲဒါက ရိုးရှင်းစွာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေပြီ...'

'သူလည်း အင်မော်တယ် ဝင်ပူး ခံထားရတာလား...'

မုယွင်ကဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ပိုင်ယွီကို ကြည့်ရင်း မုန်တိုင်း တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထန်နေခဲ့လေ၏။ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်က မီတာရှည် ဓားမကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဖုန်လိုင် လမ်းမှ ချင်းယွင် လမ်းအထိ ခုတ်ပိုင်းနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အဆင့်မြင့် တာအိုတုံ့ပြန်မှုများသည် မကြာခဏဆိုသလို တာအိုရတနာများ အကြား အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး တိုက်မိခြင်းကိုသာ လိုအပ်ပြီး ထိုအရာမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသဖြင့် လျန်ကျိုက်ကို အိုးယန်၏ အင်မော်တယ် ချည်နှောင်ခြင်း ကြိုးဖြင့် သစ်ပင်တွင် တွဲလောင်းချည်ထားရုံမျှ သာ ဖြစ်လေ၏။

ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံ နှင့် လျန်ကျိုက်၏ ခွေး ဖင် တို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ထိတွေ့နေကြပြီး အရိုက်ခံရမှုကြောင့် ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် တုန်ယင်နေသော လျန်ကျိုက်သည် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လျန်ကျိုက်သည် အရိုက်ခံရမှုကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားတတ်လေ၏။ ၎င်း၏ ခွေး မျက်နှာ ပေါ်ရှိ ညစ်ညမ်းပြီး ကြည်နူးနေသော အမူအရာ သာ မရှိပါက ၎င်းမှာ တော်တော်လေး သနားစရာ ကောင်းနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော ပိုင်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တင်းကျပ်နေပြီး ချွေးစေး တစ်လွှာသည် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ မည်မျှ အားစိုက်ထုတ်နေရသည်ကို ပိုင်ယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ သိပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံကို ကိုင်ဆောင်ထားရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် နှင့် စစ်မှန်သောချီ များကို ကုန်ဆုံးစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

မှော်လက်နက်များကို အသုံးပြုခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် နှင့် စစ်မှန်သောချီကို ကုန်ဆုံးစေပေသည်။ မှော်လက်နက်က ပို၍ အစွမ်းထက်လေလေ စစ်မှန်သောချီ နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် လိုအပ်ချက်က ပို၍ ကြီးမားလေလေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော ပိုင်ယွီသည် ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံကို ဆယ်ကြိမ်ခန့် ကိုင်ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏ စစ်မှန်သောချီများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာကို အခြား တာအိုရတနာ တစ်ခုအား ရိုက်နှက်ရန် အသုံးပြုနေခြင်း ကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့ ဟု တွေးတောမိသည်။

တိုက်ခိုက်နေစဉ် အတွင်း တာအိုရတနာများ အကြား တိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် ဥပဒေသများမှ ဖန်တီးလိုက်သော သေးငယ်သည့် ဥပဒေသ လေဆင်နှာမောင်းများပင်လျှင် ပိုင်ယွီ၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ရှေးခေတ် ဓားအင်မော်တယ် သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့် ဥပဒေသ လေဆင်နှာမောင်းများကို သူ သေချာပေါက် အထင်သေးနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်သည် စုစည်းခြင်းပင် မရှိသေးချေ။

ဥပဒေသ ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် စွမ်းအား နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေဆဲ ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်၏ အမြင်တွင် မိုက်နေသော ပိုင်ယွီသည် တွဲလောင်းကျနေသော လျန်ကျိုက်ကို ဆယ်ကြိမ်ခန့်သာ ရိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်လာကာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

"မင်း လုပ်နိုင်ရဲ့လား ရှောင်ပိုင်... ဓားကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးက ဒီလောက်တောင် အားနည်းကြတာလား... မလုပ်နိုင်ရင်လည်း ပြောလေ... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဆီမှာ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိတယ်..." အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန်၏ လှောင်ပြောင်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ယွီသည် အရှက်ရသွားခဲ့ပေသည်။ နက်နဲသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းထန်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံသည် မှေးမှိန်စွာ တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

ဤတိုက်ခိုက်မှု ဖြင့် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေသ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး လျန်ကျိုက်၏ ခွေး ဖင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပေသည်။

တာအိုရတနာ ကိုယ်တိုင်တွင် မူလက တာအို စည်းချက်မှ စုစည်းထားသော ဥပဒေသများ ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုအရာများမှာ တာအိုရတနာ အတွင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် ပိုင်ယွီက ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံ အတွင်းရှိ ဥပဒေသကို ဆွဲထုတ်ရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေသကို အသုံးပြုပြီးနောက် ၎င်းကို လျန်ကျိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ဥပဒေသနှင့် တိုက်မိစေလိုက်သောအခါ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသောအရာ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားပုံ ရပြီး အချိန်သည် ချက်ချင်း စတင် နှေးကွေးသွားခဲ့ပေသည်။ ပန်းပင်လယ် ထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များသည် လေထဲတွင် အေးခဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ပန်းပင်လယ် အတွင်းတွင် ဟူထူ၊ ရှောင်ပြေစန်း၊ တျောက်မောက် နှင့် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ တိဗက်မြေခွေး ပင်လျှင် ထူးဆန်းသော အချိန်ရပ်တန့် ခြင်း အခြေအနေတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့ကြပေသည်။

အိုးယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ဤအခြေအနေကို သတိထားမိခဲ့လေသည်... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းနီးပါး ရပ်တန့်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ် အချိန်ရပ်တန့် သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ထို ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် အိုးယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေတံကို ကိုင်ကာ လျန်ကျိုက်၏ ခွေး ဖင်ကို ရိုက်နေသော ပိုင်ယွီသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေသည်။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော လျန်ကျိုက်သည် ဤတိုက်ခိုက်မှု ကြောင့် ၎င်း၏ ခွေး မျက်နှာ တစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြည့်ရဆိုးသော မျက်နှာရှုံ့မဲ့မှု အဖြစ်သို့ လိမ်ကောက်သွားကာ အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် မုယွင်ကဲ့တို့ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းသည်လည်း ရုပ်တု တစ်ခုကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် အေးခဲနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုင်ယွီအပေါ်သို့ စူးစိုက်နေလေ၏။

သူ၏ အကြည့်များ မုယွင်ကဲ့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ အိုးယန် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့လေသည်... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မုယွင်ကဲ့သည် သူ့ကဲ့သို့ပင် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မုယွင်ကဲ့သည် အိုးယန်က သူမကို လှည့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ပြသခဲ့လေ၏။

ထိုအရာက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

အိုးယန် မေးမြန်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် အရာအားလုံးက ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဤခံစားချက်သည် အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်... သူသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် အထီးကျန်နေရသည့် အနေခက်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လေ၏။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခွေး ဟောင်သံ နှင့်အတူ တာအို စည်းချက်သည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အင်မော်တယ် ဂီတများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေနဂါးများ လူးလွန့်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းခြင်း အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် အဝေးရှိ နှဲ တောင်သည် ဤခွေး ဟောင်သံ ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပုံ ရလေ၏။ မူလက ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်သည် စတင် တုန်ယင်လာပြီး တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးသည် စူးရှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပလာခဲ့ပေသည်။

ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာသည် ဤတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံး ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံကို ကိုင်ထားသော ပိုင်ယွီသည်လည်း ဤတိုက်ခိုက်မှု ဖြင့် သူ၏ ချီများ အားလုံးနီးပါး ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူ၏ လက်များသည် ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး သူသည် ကောင်းကင်တိုင်းတာခြင်း ပေတံကို တည်ငြိမ်အောင် မကိုင်ထားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေ၏။

ခုနက ဘာဖြစ်သွားသနည်း ဆိုသည်ကို အိုးယန်က မုယွင်ကဲ့အား မေးမြန်းချင်ခဲ့သော်လည်း မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုး တစ်ချောင်း တင်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပေသည်။

ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှသော နှဲ သံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်လျှောက် ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာသည် နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

---

အခန်း ၂၀၈ - နှဲ

ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာသည် နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာ နိုးထလာသည့် ပုံစံမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးလွန်းပြီး ထိုအရာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အသံများကပင် အိုးယန်ကို လှဲလျောင်းချင်စိတ် ပေါက်လာစေခဲ့လေ၏။

"မင်းတို့ သုံးယောက်ကို အထင်မသေးဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့ပေမယ့် မင်းတို့ သုံးယောက် ငါ့ကို ပြသခဲ့တဲ့ အရာတွေက ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုကို အဆက်မပြတ် လန်းဆန်းသွားစေတယ်..." မုယွင်ကဲ့သည် အိုးယန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ယခုလေးတင် သူ ခံစားခဲ့ရသော နေရခက်သည့် ခံစားချက်မှာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းချင်ခဲ့လေ၏။

မုယွင်ကဲ့သည် အိုးယန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ဆက်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စ အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့... မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးတွေကိုတောင် မပြောနဲ့... ဟူယန်ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို ခံရပြီး တပည့် အဖြစ် လက်ခံခံရတာ မင်းတို့ ကံကောင်းလို့ပဲ လို့ ငါ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့တာ... အခု ကြည့်ရတာ ငါ မှားနေပုံ ရတယ်..."

ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် ဤကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ မဟာကျင့်ကြံသူသည် သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် မုယွင်ကဲ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"မင်းတို့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံနိုင်ခဲ့တာ ဟူယန် ကံကောင်းတာပဲ လို့ ပြောရမယ်..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ မုယွင်ကဲ့၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။ မုယွင်ကဲ့သည် သူမ အသက် နှစ်ဆယ် ကျော် အရွယ်သာ ရှိပုံရသော်လည်း သူမ၏ အမှန်တကယ် အသက်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။

သူမ၏ စကားများတွင် အသက်ကြီးသူ တစ်ဦးက ဂျူနီယာ တစ်ဦးအား ပြောဆိုနေသည့် လေသံ ပါဝင်နေသော်လည်း သူမ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန် ရင်းနှီးလွန်းသဖြင့် အိုးယန် အနည်းငယ် နေရခက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပသော ဒေါ်လေးကို ကြည့်ရင်း အိုးယန်သည် သူ၏ တာအို နှလုံးသားကို တိတ်တဆိတ် ခိုင်မာစေလိုက်လေ၏။

သူ၏ အရှေ့ရှိ မုယွင်ကဲ့သည် သူ၏ ဒေါ်လေး ဖြစ်ပေသည်။ သူ မည်မျှပင် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင် ဖြစ်နေစေကာမူ သူ မလုပ်သင့်၊ မလုပ်နိုင်၊ သို့မဟုတ် မလုပ်ဘူး ဟု တွေးတောမိသည်။

'အကယ်၍ ငါသာ မသင့်တော်တဲ့ အတွေးတွေ တကယ် ရှိနေခဲ့ရင် ငါက သူခိုးချောင်း နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ...'

အိုးယန်သည် သူ၏ မသန့်ရှင်းသော အတွေးများ အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဆူပူနေစဉ် ပိုင်ယွီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အလား ယိမ်းယိုင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာမူ မောက်မာနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက တာအိုရတနာ နှစ်ခုကို တာအိုတုံ့ပြန်မှု ဖြစ်စေတာ သက်သက်ပဲလေ... ဒီလို ကိစ္စ သေးသေးလေးက ငါ့ကို အခက်မတွေ့စေပါဘူး..."

အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

'မင်း သတ္တိရှိရင် မပြောခင် မတ်မတ် ရပ်လိုက်စမ်း...'

သို့သော် ဤတာအိုတုံ့ပြန်မှု မှ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိခဲ့သူမှာ အနီးနားတွင် ရပ်နေသောချန်ချန်ရှန်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး တာအို အရှိန်အဝါ ကြိုးမျှင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေလေ၏။

သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေမည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားမည်၊ နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဝေခွဲမရစွာ စဉ်းစားနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းခြင်း အတွင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အတွက် ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှု တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင် တာအို အရှိန်အဝါကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော လန်ချင်းဆုန်း သို့မဟုတ် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ဥပဒေသများကို အသုံးပြုနိုင်နေပြီဖြစ်သော ပိုင်ယွီတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက...

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်ပြီးဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားမှု မရှိပုံ ရလေ၏။

ယခင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထို ရုပ်သေးရုပ်များကို ချန်ချန်ရှန်းက အကြိမ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့သော်လည်း...

သို့သော် ချန်ချန်ရှန်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်များ၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်၏ အဆင့် ရှစ် ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိနေသေးလေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ထပ်မံ တိုးတက်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဤအရာမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်၏ အထက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်း အဆင့် ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် တာအို အရှိန်အဝါကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်လေ၏။

ဤအဆင့်တွင် ကျင့်ကြံသူများသည် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ၏ အံ့သြဖွယ် စွမ်းအား အပေါ် သက်သက် မှီခိုနေခြင်းမှ ကျော်လွန်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဥပဒေသများကို စတင် ကျင့်ကြံလာကြပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း ဖန်တီးခဲ့သော ရုပ်သေးရုပ်များ၏ အဓိက အချက်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်မှ ဆုတ်ဖြဲယူထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...

အဆုံးတွင် ၎င်းတို့၌ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေသဖြင့် နောက်ထပ် တိုးတက်မှု မှန်သမျှသည် ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်တန့်သွားနိုင်ပေသည်။

ဤအသိဉာဏ် ပွင့်လင်းခြင်းသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ တာအိုကို နားလည်မှုတွင် ကွက်လပ် တစ်ခုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့လေ၏။

ဤအသိဉာဏ် ပွင့်လင်းခြင်းမှ ချန်ချန်ရှန်း မည်မျှ နားလည်သဘောပေါက်မည် နှင့် ထိုအရာက သူ့ကို မည်မျှ တိုးတက်စေမည် ကိုသာ မသိရသေးခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းနေပြီး ပိုင်ယွီမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ သူနှင့်အတူ ခေါ်လာသော ဂျူနီယာညီလေး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားကြလေ၏။

အိုးယန်သည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော နှဲ တောင်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ရွဲ့လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဆရာကတော်... ဒီ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာကို နိုးထစေပြီးတဲ့နောက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိသေးလား... အကယ်၍ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သွားခိုင်းမယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ် မသွားနိုင်တော့ဘူး..."

မုယွင်ကဲ့သည် အိုးယန်ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်လေ၏။ တာအိုရတနာများ တိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တာအိုတုံ့ပြန်မှု အတွင်း အချိန် ပင်လျှင် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေသည်။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဋ္ဌမ နယ်ပယ်မှ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေသများအပေါ် မှီခိုခြင်းဖြင့်သာ တာအိုတုံ့ပြန်မှု၏ သက်ရောက်မှုမှ ကင်းဝေးအောင် နေနိုင်ခဲ့လေ၏။

ခုနက အိုးယန်၏ အလှည့်သည် သူမကို သေမတတ် လန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

'အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူချောလေးသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် လုံလောက်သည်ဟု သူမ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အားကိုးရဆုံး ဟုတ်ပုံမရသည့် အိုးယန်သည် ကောင်းကင်ဘုံကို အဆန့်ကျင်ဆုံး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ...'

'ခုနက တာအိုတုံ့ပြန်မှု ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်ရပ်တန့် ခြင်းက တကယ်တော့ အိုးယန် အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူးလား...'

'ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်းကို ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာတဲ့ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင်မှ သတိမထားဘူး ဆိုရင် နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားမှာပဲ လေ...' ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။

ယနေ့ မုယွင်ကဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုများသည် သူမကို ထုံကျင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ မုယွင်ကဲ့သည် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သီးခြားခွဲထွက်နေခဲ့ကြောင်းကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

အပြင်သို့ လွှတ်လိုက်သော တပည့်များသည် ကလေးမွေးနိုင်ခြင်း မှလွဲ၍ ဂိုဏ်း အတွက် အကျိုးရှိမည့် အချက်အလက် သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်မယူလာခဲ့ကြချေ။

ပြင်ပကမ္ဘာ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူများပင် ဥပဒေသများကို စတင် အသုံးပြုနေကြပြီဖြစ်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းမှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကနှင့် မကွာခြားသေးချေ။

အကယ်၍ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သာ ဤမျှ ရှေးရိုးစွဲနေမည် ဆိုပါက မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု မှ အစောပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် နှင်ထုတ်ခံရမည့် ပထမဆုံး ဂိုဏ်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ငါ ပြန်ရောက်ရင် လက်နက်သန့်စင်ခြင်း အခန်းက အကြီးအကဲတွေ အတွက် စီစဉ်ရမယ်... အတွေ့အကြုံ ရှာဖို့ အပြင်ထွက်တဲ့ တပည့် တိုင်းကို ကာကွယ်ရေး အတွင်းခံ တစ်ထည် တပ်ဆင်ပေးရမယ်..."

မုယွင်ကဲ့သည် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ပေါ်ရှိ ဦးနှောက် မရှိသော တပည့်များကို တွေးမိပြီး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေ၏။

အဝေးတွင် ကျယ်လောင်သော နှဲ သံ ထွက်ပေါ်လာကတည်းက နှဲ တောင်သည် LED မီးသီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် ရောင်စုံ အလင်းတန်းများသည် လည်ပတ်နေသော မီးအိမ် တစ်လုံးကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့လေ၏။ ထိုအရာသည် နေ့ခင်းဘက် ကလပ် တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေပေသည်။

ရုတ်တရက် အလင်းတန်းများ အားလုံး လုံးဝ မှေးမှိန်သွားပြီး မူလက ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်သည် အိုးယန်၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။ အိပ်မက် တစ်ခု ထဲသို့ ဖြန်းပက်လိုက်သည့်အလား ပန်းပွင့်ဖတ်များသည် ကောင်းကင်မှ လွင့်ကျလာခဲ့ပေသည်။

"ဆရာကတော်... ခင်ဗျားရဲ့ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ပျောက်သွားပြီ... အဲဒီ တာအိုတုံ့ပြန်မှု ဆိုတာ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို လုပ်ခိုင်းတာနော်... အဲဒီ အပြစ်ကို ကျွန်တော်တို့ အပေါ် လွှဲချလို့ မရဘူး..." အိုးယန်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသော နှဲ တောင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အဝေးရှိ နှဲ ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မုယွင်ကဲ့အား ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

မုယွင်ကဲ့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ အပြည့်ဖြင့် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းနေဆဲဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းနှင့် သူ၏ ခွန်အား ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ယွီတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူမသည် အိုးယန်၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ အဝေးရှိ နှဲ တောင်၏ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။

ပန်းပင်လယ် ထဲတွင် ပုန်းနေသော ဟူထူသည် သူမထက် အနည်းငယ် ပိုလှသော သူမ၏ ဒေါ်လေးက သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ဟူထူသည် စီနီယာအစ်ကို ပိုင်က လျန်ကျိုက်ကို ဘာကြောင့် ရိုက်နှက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သိပ်နားမလည်ခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်းက ဘာကြောင့် အခု လှုပ်မရဘဲ ရပ်နေသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူမ သိပ်နားမလည်ခဲ့ချေ။

သူမ နားလည်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် ဆရာကတော် ပေးထားသော ခက်ခဲသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရမည် ဆိုသည်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ထူထူရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ပီသပါတယ်..." ဟူထူသည် အံ့အားသင့်နေသော တိဗက်မြေခွေး လူချောကြီးကို ဖက်ကာ ရိုးသားစွာ ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

ဟူထူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ခံထားရသော ဟူယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ထိုအရာမှာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပေသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ မကြာခဏ ပေါ်လာခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တာအိုတုံ့ပြန်မှု၏ ဤမြင်ကွင်းငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့ရရန် မလုံလောက်ချေ။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤလူသား မျိုးနွယ် ကလေးများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းမှာ မြေခွေး တစ်ကောင် အတွက် တကယ်ကို မေးရိုး ပြုတ်ကျလောက်ပေသည်။

'ဒီနှုန်း အတိုင်းဆိုရင် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ငါက တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်မှာ နည်းနည်း မလုံလောက်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်...' ဟု တွေးတောမိလေ၏။

အိုးယန်သည် မုယွင်ကဲ့က သူ၏ အဝတ်အစားများမှ ဆွဲတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကန့်ကွက်ရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ယခုအခါ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤအကြီးအကဲများက သူ့ကို ဘာကြောင့် အဝတ်အစားများမှ ဆွဲခေါ်သွားနေရသေးသနည်း ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

'ငါ... အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘူးလား...'

သို့သော် သူ ကန့်ကွက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် အိုးယန်၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

မုယွင်ကဲ့ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူမ၏ အရှေ့ရှိ ထိတွေ့နိုင်သော တာအို အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ကာ မသိစိတ်မှပင် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ရဲ့ ဆယ့်ကိုးဆက်မြောက် တောင်သခင် မုယွင်ကဲ့ ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဤအချိန်တွင် မီတာ တဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော နှဲ တစ်လက်သည် မုယွင်ကဲ့၏ အရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေလေ၏။

ထိုအရာတွင် ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း တစ်ခုနှင့် အညိုရောင် တုတ်တံ တစ်ခု ရှိပေသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအရာကို မှုတ်လိုက်ပါက သင့်ကို လှဲလျောင်းချင်စိတ် ပေါက်သွားစေမည်ကို သိနိုင်လေ၏။

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ နှဲ ကို ကြည့်ကာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အကဲဖြတ်ချက်ကို ပေးလိုက်ပေသည်...

"ဒီ နှဲက တကယ်ကို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပုံပဲ... ဆေးတွေတောင် ကွာကျနေပြီ..."