အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)
Vol. 20 Ch. 199-200
အပိုင်း (၁၉၉)
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လောကဝတ်စကားအချို့ ပြောကြားပြီးနောက် ကောင်းကင်အခန်း C ၏ သော့ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် NPC လေးဦးမှာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားကြavသည်။
ပစ္စည်းအမည် - သော့
ပစ္စည်းအမျိုးအစား - ဇာတ်လမ်းဆိုင်ရာပစ္စည်း
အရည်အသွေး - သာမန်
လုပ်ဆောင်ချက် - ကိုင်ဆောင်ထားသူနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် ချန်လင်တည်းခိုခန်းရှိ ကောင်းကင်အခန်း C ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်ပါသည်။
ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း - ရသည်
မှတ်ချက် - သင့်လက်ထဲတွင် သော့မရှိသော်လည်း အဖွဲ့သားဦးဦး၌ ရှိနေသရွေ့ အခန်းထဲသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။
“အိုး... ဒီပစ္စည်းက ဇာတ်လမ်းပြီးရင် ပဟေဠိကတ်အဖြစ် ပြောင်းသွားမှာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပစ္စည်းဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကို ရီရူလီဆီမှာပဲ ထားသင့်တယ်၊ မင်းက ဒီမှာ အသန်မာဆုံးဆိုတော့ အလွယ်တကူ သေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ်က ငါ့ထက် ပိုကျယ်တယ်လေ”
“ဟေ့... ဒီမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးက ငါလေ၊ ပြီးတော့ ငါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ငါက ပိုသန်မာတာ မဟုတ်ဘူးလား”
အာတိုဘီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ ‘ပရော်ဖက်ရှင်နယ်’ ဆိုလို့... ငါ့မှာ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုအပ်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်”
“ဟင် ဘာအစီအစဉ်လဲ”
အာတိုဘီက မေးသည်။
“တည်းခိုခန်း ပထမထပ်မှာ ငါ့သိုင်းပညာအပေါ် မှတ်ချက်ပေးခဲ့တဲ့ အလှလေးကို မင်းမှတ်မိသေးလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
“အင်း... ဟို မုန့်ကျိုးပြောသွားတဲ့... သူ့မျိုးရိုးနာမည်က... မုရုံဆိုလား”
အာတိုဘီက ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒီတုန်းက NPC တွေ ပြောနေကြတာကို ငါ ခိုးနားထောင်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ပြောစကားတွေအရ... ဒီမိန်းကလေးမုရုံက ပိုင်ရှောင်ရှန်း (သိုင်းလောက သတင်းအချက်အလက် ကျွမ်းကျင်သူ) လို ဇာတ်ကောင်မျိုး ဖြစ်ရမယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“တစ်နည်းပြောရရင် သူ့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်”
“မင်းက ငါ့ကို သူ့ဆီကနေ သတင်းသွားနှိုက်ခိုင်းချင်နေတာလား”
အာတိုဘီက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက်ပဲလေ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။
“မင်းရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အရည်အချင်းတွေကို သုံးပြီး သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောကြည့်ပါ၊ စကားစမိပြီဆိုရင် မင်းက သိုင်းလောကထဲကို အခုမှ ရောက်ဖူးတဲ့သူမို့လို့ မသိတာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် မေးခွန်းတချို့ မေးချင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်”
“ငါ ‘ပရော်ဖက်ရှင်နယ်’ လို့ ပြောတာက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းမာကို ပြောတာကွ၊ မင်း ပြောနေတာက ‘ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အပျော်လင်’ အကြောင်း မဟုတ်လား”
အာတိုဘီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ခန္ဓာကိုယ်ရောင်းစားခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူနဲ့ ဆက်သွယ်စကားပြောခိုင်းရုံတင်ပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ညည်းညူသံများကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်ပြောသည်။
“ကစားသမားတွေနဲ့ လူသားပုံစံ NPC တွေကြားက ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုကို ‘ကစားသမား အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးစည်းမျဉ်း’ ရဲ့ အပိုဒ် D မှာလည်း ဖော်ပြထားတယ်။ [ကျား၊ မ မရွေး စနစ်က လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်မှုလို့ သတ်မှတ်တဲ့ မည်သည့်အပြုအမူမျိုးမဆို၊ အပိုဒ် B နဲ့ Cမှာ ပါတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရင်တောင် စနစ်ကနေ ကန့်သတ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကစားသမားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ဂိမ်းထဲကနေ အတင်းအကျပ် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခံရမှာ ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီကစားသမားရဲ့ အိုင်ဒီနံပါတ်ကို စနစ်ရဲ့ ‘နာမည်ပျက်စာရင်း’ ထဲ ထည့်သွင်းကာ အထူးစောင့်ကြည့်ရမယ့်ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။]
ကစားသမားတွေ၊ လူသားပုံစံ NPC တွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကြားက အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးအသေးစိတ်ကို ငါ လေ့လာကြည့်တော့ ကစားသမား အချင်းချင်းကြားထက် ပိုတင်းကျပ်တာကို တွေ့ရတယ်၊ တကယ်လို့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်သဘောတူရင် ကစားသမားတွေကြားမှာ ရင်းနှီးမှုအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနိုင်သေးပေမဲ့ ကစားသမားနဲ့ NPC တွေကြားမှာတော့ ဘယ်တော့မှ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုတွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ NPC တွေကလည်း ကစားသမားတွေအပေါ် အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ NPC တွေက ကစားသမားအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှု ရှိလာနိုင်တာကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။
အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စကားသွားပြောလို့ ရပါတယ်ကွ၊ မင်း ဘာမှ အရှုံးပေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟေး သူက အလှလေးတစ်ယောက်ကွ၊ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူကောင်ကြီးကြီး ဗလကောင်းကောင်း လူကြီး မဟုတ်ဘူး၊ ငါကပဲ အမြတ်ထွက်သွားသလိုမျိုး မပြောနဲ့၊ ဘာမှ အထိအတွေ့ မရှိတာကမှ တကယ့်အရှုံးပဲ”
အာတိုဘီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို စာလုံးပေါင်းမမှားအောင် အလွတ်မှတ်မိနေရုံတင်မကဘဲ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေကြားမှာ ရည်စားထားလို့ မရတဲ့အကြောင်းကိုတောင် သေသေချာချာ ရှင်းပြနိုင်နေတာ... မင်းရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးအခြေအနေက ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“အိုး... အဲဒါကတော့ ငါဇာတ်လမ်းတစ်ခုမှာ အမျိုးသမီး NPC တစ်ယောက်ကို ဖက်ခဲ့ဖူးလို့လေ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက အရမ်းကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ ရိုးရိုးသားသားဖက်တာပါပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အဲဒီနောက်မှာ ငါစဉ်းစားမိတာက... ဒီသတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဘယ်နားမှာလဲ ဆိုတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ဂိမ်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဖော်ပြချက်တွေကို အချိန်ယူပြီး ဖတ်ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တာ”
“ဟူး... ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေအတွက် အမျိုးသား NPC တွေကို ဖြားယောင်းဖို့က ပိုလွယ်တာပေါ့နော်”
ရီရူယွီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အပေါ် ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ငါပြောမယ်... ကောင်မလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု ရှိရမယ်လေ”
ရှောင်တန်က နောက်လှည့်လာပြီး သူမကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုဖြားယောင်းဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဘယ်လို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်တဲ့ အပြုအမူမျိုးမဆို စနစ်က ပိတ်ပင်ထားမှာပဲ၊ လက်တွေ့ကျကျ ပြောရရင် မင်းက မင်းရဲ့ ပေါင်တံတွေကို ပြချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခုခု ပေးချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဇာတ်လမ်းထဲမှာက မင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲလို့မှ မရတာ ဟုတ်တယ်မလား”
“အင်း... ရှင်ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ”
ရီရူယွီက ခေါင်းညိတ်ရင်း ရှောင်တန်ကို ပြောင်စပ်စပ်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏လေသံအရ သူမသည် ထိုအဖြေကို မသိ၍ မေးခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူမက ထိုသူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ချင်၍သာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ကဲ၊ ကျင်းဖူကွေ့ မင်းဘာပြောမလဲ၊ သွားမှာလား၊ မသွားဘူးလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ မင်း ငါ့ကို အပျော်လင်လို့ ခေါ်လို့ရပေမယ့်...”
အာတိုဘီ စကားမဆုံးခင် ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အပျော်လင်၊ မင်း ဘာထင်လဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က စကားဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါသာ အိမ်ထောင်မကျသေးရင် ငါ့ဘာသာငါ သွားမှာပါ၊ ငါ့ရဲ့ အပြောစွမ်းရည်နဲ့ အနှောက်အယှက်ပေးနိုင် ဆွဲဆောင်မှုအရဆိုရင် ညှိနှိုင်းမှုမှာ ကျရှုံးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ ငါသွားရင် မိန်းကလေးမုရုံ ငြိုငြင်တာကိုပဲ ခံရလိမ့်မယ်၊ ရှောင်တန်ကိုလည်း လွှတ်လို့မရဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒီကလေးက ငါတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပေါက်ကြားသွားအောင် မလုပ်ရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ”
“ဒါက ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခုပဲလေ၊ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ”
ရီရူလီက မေးလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟားဟားဟား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောသည်။
“ဒါက စိတ်ကူးကောင်းပဲ၊ ငါအမြဲတမ်း သိချင်နေတာ၊ အချင်းချင်းမသိတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် တမင်ကြိုးစားနေတာဆိုရင်... ဘယ်လိုစကားမျိုးနဲ့ စပြောဆိုမလဲ ဆိုတာပဲ”
ရီရူလီက ဖုန်းပုကြွယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ဆိုသည်။
“ကောင်းပြီလေ... ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကြီးကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့”
“ကောင်းပြီ မင်းတို့နှစ်ယောက် သရုပ်ဆောင်တာ တော်လိုက်ပါတော့၊ ငါကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”
အာတိုဘီက အားမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်၊ တကယ်လို့ NPC က ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးနော်”
“အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ပါဘူး အပျော်လင်ရာ... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ဒီလောက် အထင်သေးနေတာလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က လေးလေးပင်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလို ချောမောပြီး နုနယ်တဲ့ပုံစံရှိတဲ့သူက ရှေးခေတ်က အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ ဈေးကွက်ရှိတာ အသေအချာပဲ၊ တကယ်လို့ သူက မင်းကို သဘောမကျရင်တောင် အားနည်းတဲ့ပုံစံရှိပြီး ဘာမှမဟုတ်တာ မလုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရင် သူက အများဆုံး ရှင်နဲ့ ပြောစရာ စကားမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့လို့ပဲ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောမှာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“တကယ်လို့... မိန်းကလေးမုရုံက မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ရင်တော့ ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီလေ”
သူ ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီ NPC က အနည်းဆုံးတော့ ဒီသိုင်းလောကရဲ့ အခြေအနေအများစုကို သူ့လက်ဖမိုးလို နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိနေမှာပဲ၊ သူ့အတွက်တော့ ဒါတွေက အခြေခံ ဗဟုသုတတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့အတွက်တော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ပဲ မသိသေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအတွက် မင်းအစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး မေးကြည့်ပေးပါ”
“ငါသိပါတယ်၊ ငါ မီးစင်ကြည့်ကလိုက်ပါမယ်”
အာတိုဘီက ပြန်ဖြေသည်။
“အခုအချိန်မှာ မိန်းကလေးမုရုံက တည်းခိုခန်းခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မင်းက ခုနကမှ သောင်းကျန်းထားတာဆိုတော့ ဓားကျိုးလက်ဖက်ရည်ခန်းမက ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါက အခုချက်ချင်း အောက်ဆင်းပြီး လူတွေအများကြီး ကြည့်နေတဲ့ကြားမှာ သူ့ကို သွားနှုတ်ဆက်ရင် သူ့အတွက် တုံ့ပြန်ရခက်လိမ့်မယ်၊ ငါ့အမြင်တော့ တခြားအချိန်တစ်ခုကို ရှာသင့်တယ်ထင်တယ်”
“အင်း၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က စားပွဲပေါ်က သော့ကို ရီရူလီဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမက သော့ကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံယူရင်း ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒုတိယကိစ္စကို ပြောရအောင်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒါက ပန်းပွင့်ဓားခြောက်လက် အကြောင်းပဲ... အခု သူတို့က ငါ့လို သန့်စင်ယန်အတွင်းအား ရှိသူရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေကြတာ”
“တစ်ရက် အချိန်ဆွဲထားနိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် မနက်ဖြန်ကျရင် လင်းချန်က ရှင့်ကို ကျင့်စဉ်သင်ပေးပြီးပြီဆိုတာနဲ့ စုထန်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ရှင့်ကို လိုအပ်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင့်မှာ အတွင်းအားမရှိတာ ပေါ်သွားတော့မှာပဲ”
ရီရူယွီက ပြောလိုက်သည်။
“ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့က သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းတာထက် ပိုအရေးကြီးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါလွဲသွားတာနဲ့ ကျွန်မတို့အခြေအနေက အတော်လေး ဆိုးသွားမှာမို့လို့ပဲ၊ အဲဒီအခါကျရင် ပန်းပွင့်ဓားခြောက်လက်က ကျွန်မတို့ကို ရန်သူအဖြစ် တိုက်ရိုက်မသတ်မှတ်ရင်တောင် သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး၊ ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှလည်း ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒါက အတော်လေးခက်တဲ့ ပြဿနာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က သဘောတူလိုက်သည်။
“လောလောဆယ် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဖြေရှင်းနည်းနှစ်ခု ရှိတယ်၊ ပထမတစ်ခုကတော့ ငါမြင့်မြင့်မားမား အကြံပြုချင်တာက...”
“စုထန်ကို သတ်ပစ်ဖို့လား”
ရီရူလီက ဖုန်းပုကြွယ်၏ အတွေးကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေသည်။
“အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းကတော့ သူ့အလောင်းကို ရှာမတွေ့အောင် လုပ်ဖို့ပဲ၊ ဒါဆိုရင် သူသေသလား ရှင်သလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ တိုက်ပွဲမစခင်အထိ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ ပြန်ပြောကြမှာမဟုတ်ဘူး”
“မင်းက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ...”
အာတိုဘီက ဖုန်းပုကြွယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
“အရင်တစ်ခေါက် မင်းဇွန်ဘီးတွေကို သတ်တုန်းကလည်း မင်းက လူသတ်ရတာကို အရူးအမူး ဝါသနာပါတဲ့သူလို့ ငါခံစားခဲ့ရဖူးတယ်၊ အခုလည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အဲဒီလူက လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ...”
“မင်း မာရီယိုဂိမ်းဆော့တုန်းက ချက်စ်နပ်ကောင်လေးကို မသတ်ခင်မှာ သူက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလားဆိုတာ စဉ်းစားခဲ့ဖူးလို့လား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
အာတိုဘီ ဆွံ့အသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အတူတူမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ကျစ်...”
ဖုန်းပုကြွယ်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။
“ရှင်က အယူအဆကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ”
ရီရူလီက တိုတိုတုတ်တုတ် မှတ်ချက်ပေးသည်။
“အဲဒါကတော့ ရှုံးသွားပြီနော်”
ရီရူယွီက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“ငါလည်း လူသတ်တဲ့ကိစ္စကို ကန့်ကွက်ပါတယ်၊ သူက ဘော့စ်တစ်ကောင်လို သန်မာနိုင်တာကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားရင်... ငါတို့ သူမကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် တိုက်ပွဲဖြစ်နေတုန်း ဒါမှမဟုတ် အလောင်းဖျောက်ဖျက်နေတုန်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့မသွားဘူးလို့ အာမခံချက် မရှိဘူးလေ”
ရှောင်တန်ကလည်း အကျိုးရှိသော အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလာသည်။
“အဲဒီအတွက်တော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ သူ့ကို တကယ်သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်၊ သူ့ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ခြောက်ပိုင်းပိုင်းပြီး အဝတ်စုတ်တွေနဲ့ ထုပ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်မယ်၊ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး...”
ဖုန်းပုကြွယ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီအဆင့်အထိတောင် အစီအစဉ်ဆွဲထားတာလား...”
အာတိုဘီမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး တွေးတောမိသည်။ဒါ ဘယ်လိုလူစားမျိုးပါလိမ့်။
“ဒါပေမဲ့... မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်းပြောလိုက်တာက ငါ့ကို တစ်ခုခု သတိရသွားစေတယ်၊ ငါ ဖိုရမ်ထဲမှာ ပို့စ်တစ်ခု ဖတ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီမှာ ရေးထားတာက ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကစားသမားရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်တဲ့၊ ဥပမာအားဖြင့် ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာပြီး ကောင်းတာတွေ အစွမ်းကုန်လုပ်တဲ့သူတွေက ဇာတ်လမ်းပြီးတဲ့အခါ ပိုကောင်းတဲ့အဆုံးသတ်ကို ရတတ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ မကောင်းတာတွေနဲ့ ရက်စက်တာတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်၊ အဲဒါတင်မကဘဲ... ကစားသမား ရရှိမယ့် စွမ်းရည်တွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း အဲဒီကစားသမားရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ဆိုထားသေးတယ်”
“ဟားဟား... လင်းနို့မိစ္ဆာ၏အရိပ်...”
ရှောင်တန်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဖုန်းပုကြွယ် သူ့ကို ပေးခဲ့သော စွမ်းရည်အမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ရူးသွပ်သူ...”
ရီရူယွီက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ဒီသတ်မှတ်ချက်က တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်း ကစားခဲ့တဲ့ ပွဲစဉ်တွေမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေအများစုကို ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒါက... မထင်မရှားအရည်အချင်း အမျိုးအစားလို့ သတ်မှတ်လို့ ရမလား”
ရီရူလီက မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒီခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် စနစ်က တရားမျှတပြီး ကြင်နာတတ်သူလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကစားသမားတွေနဲ့ မင်းမဲ့စရိုက်ဆန်ပြီး မကောင်းမှုပြုသူတွေဟာ ဂိမ်းနောက်ပိုင်းအဆင့်တွေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်၊ စွမ်းရည်တွေ၊ ကိရိယာတွေနဲ့ ဘွဲ့အမည်တွေတင်မကဘဲ... သူတို့ရဲ့ ဂိမ်းဆော့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပါ ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က တွေးတွေးဆဆ ပြောသည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါတို့ အပြစ်မဲ့သူတွေကို မသတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အဓိကတာဝန်ရဲ့ ဘောင်အတွင်းမှာပဲ ငါတို့က တရားမျှတတဲ့ဘက်က ရပ်တည်ပြီး မှန်ကန်တာကိုပဲ အစွမ်းကုန် လုပ်သင့်တယ်၊ ဒါမှ ငါ့လိုမျိုး စနစ်ကနေ လူဆိုးအဖြစ် သတ်မှတ်မခံရမှာ”
အာတိုဘီက မေး၏။
“ဒါဆို မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက်ဖြေရှင်းနည်းက ဘာလဲ”
“တကယ်လို့ ငါတို့ သူ့ကို သတ်လို့မရဘူးဆိုရင် ဒဏ်ရာရအောင်တော့ လုပ်လို့ရပါသေးတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။
“တကယ်လို့ စုထန်သာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဒဏ်ရာရသွားပြီး အမှောင်ဝိညာဉ်မန္တန်ကို ချိုးဖြတ်ဖို့ ယာယီ စွမ်းရည်ဆုံးရှုံးသွားမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စက ကြန့်ကြာသွားမှာ မဟုတ်လား”
သူက အဖွဲ့သားများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂိမ်းအချိန်က ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်၊ ငါတို့က စတုတ္ထမြောက်နေ့အထိ ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့်... ငါတို့ ဒီကိစ္စကို သန်ဘက်ခါညနေအထိ ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ရင် ဒီပြဿနာက ပြီးသွားပြီ”
“ဒါက မဆိုးတဲ့အကြံပဲ”
ရီရူယွီက လေသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးစုကို ဒဏ်ရာရအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာတော့ ဆွေးနွေးဖို့လိုမယ်နော်”
“မှန်တယ်... ပထမအချက် ငါတို့ သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် ချောင်းမြောင်းတိုက်တာပဲ လုပ်လို့ရမယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒုတိယအချက်က ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ ငါတို့ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ့ကို မရိပ်မိစေရဘူး”
သူက လက်ပိုက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ငါတို့က ရီရူယွီကို အဝေးကနေ ချောင်းပစ်ခတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် ပထမအချက်ကို အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့က ငါတို့ကို ကျိန်းသေပေါက် သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့လို ထူးဆန်းတဲ့လူစုပဲ သူတို့ရှင်းမပြနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ချောင်းတိုက်နိုင်လို့ပဲ”
“တကယ်လို့ ငါတို့က တခြားသိုင်းသမားတွေ သုံးလေ့ရှိတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သံသယအဝင်ခံရဆုံးလူတွေ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ”
ရှောင်တန်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီနေ့မှ ပန်းပွင့်ဓားခြောက်လက်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်အတွင်းမှာ စုထန်က ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဒဏ်ရာရသွားတယ်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီအချိန်အတွင်း တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ချောင်းတိုက်ခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ပဲ သံသယအဝင်ခံရမှာ”
“သံသယဝင်မခံရမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါစဉ်းစားမိပြီ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။
“ပြီးတော့ ဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ... လူအများအပြားကို အဆိပ်ခတ်ခြင်း…”
“မင်းစဉ်းစားပုံကြီးကလဲ...”
အာတိုဘီမှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားရသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ စဉ်းစားပုံသည် အလွန်ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲပြီး အမြဲတမ်းလိုလို ပေါက်ကရအဆုံးသတ်တွေဆီသာ ရောက်သွားတတ်သည်။
“သီအိုရီအရဆိုရင်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ရှင်းပြသည်။
“ငါတို့က စုထန်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ဖို့ လူတိုင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း တိုက်ကြမယ်၊ ဒီလိုဆို အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် သူက သူ့ကို တမင်ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အဆိပ်ခတ်တာ ခံလိုက်ရတယ်လို့ပဲ ထင်သွားမှာ”
“ဟား... ဟားဟား... ‘တရားမျှတတဲ့ဘက်က ရပ်တည်ပြီး မှန်ကန်တာကိုပဲ အစွမ်းကုန်လုပ်မယ်’ တဲ့...”
ရှောင်တန်က မျက်လုံးများမှေးကျဉ်းကာ ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားကို ပြန်ရွတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆက်ပြော၏။
“လက်တွေ့ကျတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိအောင်လို့ ငါတို့လည်း အဲဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ အားလုံး အဆိပ်မိသွားတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး လူတွေကို လှည့်စားကြမယ်”
“မင်းရူးသွားပြီလား”
အာတိုဘီက ပြောလိုက်သည်။
“တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလေ၊ အလိမ်တစ်ခု မပေါ်အောင် ငါတို့က ပိုကြီးတဲ့ အလိမ်အညာတစ်ခု ဖန်တီးရမှာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“အခုအချိန်မှာ ငါတို့က ဒီအခြေအနေရောက်နေပြီ... မင်း နားလည်ထားရမှာက ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေဟာ အလိမ်အညာတွေအပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ထားတာ၊ အဲဒီထဲက တစ်ခုပေါ်သွားတာနဲ့ အားလုံး ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။
ဒီမြို့မှာ ခြေကုပ်ရဖို့ ဒါမှမဟုတ်... ‘ရှင်သန်’ ဖို့အတွက် ငါတို့က အဆုံးအထိ ဟန်ဆောင်နိုင်ရမယ်၊ ဓားကျိုးလက်ဖက်ရည်ခန်းမရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ပုံစံကို စက္ကန့်တိုင်း ထိန်းသိမ်းထားရမယ်၊ တကယ်လို့ အပြင်ကလူတွေက ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို သိသွားရင် ဒီဇာတ်လမ်းက ဆက်သွားဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါစဉ်းစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းက တောင်ပေါ်မှာ သွားပုန်းနေဖို့ပဲ၊ အဲဒါကလည်း ငါတို့ ဒီမြို့ကနေ မဟုတ်ဘူး... ဒီလမ်းပေါ်ကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ဦးမှပဲ”
“မှန်တယ်”
ရီရူလီက သဘောတူလိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအရ မနေ့ညက အမျိုးသမီးနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ NPC သုံးယောက်လောက် လာရင်တောင် ကျွန်မတို့ သေနတ်တွေ ထုတ်သုံးရလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ အကုန်သေမှာ”
သူမက ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုအချိန်မှာ ပုကြွယ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပေါ်သွားရင် ဒီကမ္ဘာကလူတွေရဲ့ အမြင်မှာ ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်စားနေတဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင်... လူတိုင်း ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်လို့ တိုက်ပွဲလုံးလုံးဖြစ်လာပြီဆိုရင် သူရဲကောင်းတွေက ငါတို့အစီအစဉ်ကို ရိပ်မိသွားပြီး သေနတ်တွေရဲ့ အခြေခံသဘောတရားကို သိသွားရင် ငါတို့ အကုန်သေမှာပဲ”
“ဒါဆို ငါတို့က ဟန်ဆောင်တာကို ဆက်လုပ်မလား ဒါမှမဟုတ် လူထုရန်သူအဖြစ် ခံယူမလားပဲ ရှိတော့တာပေါ့”
ရှောင်တန်က မည်းမှောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဒါက ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဟစ်တလာရဲ့ ပါတီထဲကို မှားရောက်သွားတဲ့ ဂျူးလူမျိုးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ သူအသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို သူဟာ ဂျာမန်လူမျိုးတစ်ယောက်ပါလို့ ထင်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ”
“ဒါဆို အဆိပ်ခတ်တဲ့ကိစ္စကို ဆက်ပြောရအောင်”
အာတိုဘီက ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ငါတို့အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားမှာဖြစ်သလို သံသယလည်း ဝင်ခံရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ်... ဓားခြောက်လက်က ငါတို့ကို သံသယဝင်ရင်တောင် အတည်မပြုနိုင်တော့ဘူးပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်တန်က ယင်းကို စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။
“အင်း... အဆိပ်ရှိသရွေ့တော့ ဘယ်သူမဆို လုပ်လို့ရပါတယ်၊ တကယ်လို့ လူနည်းနည်းပဲ အဆိပ်မိတာဆိုရင် သံသယရှိတဲ့ပစ်မှတ်က ချက်ချင်းပဲ... အဆိပ်မိတဲ့သူနဲ့ အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခရှိတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ရန်ငြိုးရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပစ်မှတ်မထားတဲ့ လူအများအပြားကို အဆိပ်ခတ်တာမျိုးဆိုရင်တော့ တရားခံကို ရှာရခက်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါတို့က ပြစ်မှုကျူးလွန်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက် မြင်မသွားဖို့နဲ့ ဖြစ်စဉ်ပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ကိုယ်တိုင် အဆိပ်မိသွားဖို့ပဲ လိုတာ...”
“ကောင်းပြီ၊ မေးစရာ မေးခွန်းသုံးခု ရှိတယ်”
ရီရူယွီက ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
“ပထမတစ်ချက်က လူကို မသေစေဘဲ လူဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ကို ကျွေးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အဆိပ်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာမလဲ၊ ဒုတိယအချက်က တည်းခိုခန်းထဲက လူတွေဆီ အဆိပ်တွေ အညီအမျှ ပျံ့နှံ့သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ တတိယအချက်က ပထမနဲ့ ဒုတိယအချက်တွေကို ဘယ်သူမှ မရိပ်မိအောင်နဲ့ ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မေးခွန်းကောင်းပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။ သူ ခေါင်းစောင်းပြီး ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိသေးဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပြောနေရတာလဲ”
“ဒါကြောင့်လည်း ငါက ဒါကို ‘အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း’ လို့ ပြောတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုတာကတော့...”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ စဉ်းစားဖို့ တစ်ရက်နဲ့တစ်ည အချိန်ရှိပါသေးတယ်”
အပိုင်း (၂၀၀)
အဆိပ်ခတ်မည့် အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးမှုများ ယာယီရပ်နားသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းပုကြွယ်တို့အဖွဲ့သည် ထိုနေ့၏ ကျန်အချိန်များအတွက် အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြသည်။
အာတိုဘီဆမား၏ ထိုနေ့အတွက် အဓိကတာဝန်မှာ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် တည်းခိုခန်းရှိ အလုပ်သမားများအား မုရုံယင်၏ အခန်းအကြောင်း မေးမြန်းရန်နှင့် သူမထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ NPC အနေနှင့် သူ့ကို တစ်ခုခုသင်ပြခွင့်ပေးမလားကို စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ထိုအလုပ်သည် လွယ်ကူပုံရပြီး အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေသေးသည်။ လက်ရှိပြဿနာမှာ တည်းခိုခန်းအလုပ်သမားများ၏ ပါးစပ်မှ သတင်းအချက်အလက်များကို မည်သို့ ထုတ်ယူမည်နည်းဟူသည့် အချက်ဖြစ်သည်။
ကစားသမားများတွင် ဤကမ္ဘာ၌ ငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့်အရာ တစ်ခုမှမရှိသောကြောင့် 'မုန့်ဖိုး' မပေးဘဲ သတင်းရယူရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်ကတော့ ပိုက်ဆံပြဿနာကို အများကြီး မတွေးထားပေ။ တကယ်တမ်းတွင် ယင်းက အတော်လေး ဒုက္ခများပေသည်။ အကယ်၍ ဓားခြောက်လက်က သူတို့ကို ဤကောင်းကင်အခန်းကို မပေးခဲ့ပါက တည်းခိုခန်းတွင် အခန်းလွတ်ရှိနေဦးတော့ ဖုန်းပုကြွယ်အနေနှင့် တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သဘာဝကျစွာပင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ကနဦးအစီအစဉ်တွင် ပိုက်ဆံရှင်းရန်ကိစ္စကို ထည့်မစဉ်းစားထားပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် နှစ်ရက်အတွင်း လေထဲပျောက်ကွယ်သွားကြမည့်သူများ ဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံကိစ္စကိုတော့... မန်နေဂျာက သူတောင်းချင်တဲ့သူကိုပဲ တောင်းပါစေတော့။ ကစားသမားများအနေနှင့် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ပါပေ။
ထို့အပြင်... အာတိုဘီဆမားအနေနှင့် မုရုံယင်တည်းခိုသည့် အခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ညှိနှိုင်းစဉ်အတွင်း သူ့အမူအရာနှင့် စကားလုံးရွေးချယ်မှုများကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။
‘ပရောက်ဖက်ရှင်နယ် အပျော်လင်’ ဟူသည်မှာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သိုင်းသမားများ၏ အမြင်တွင် 'ငါ့မိန်းမကို ပရောပရည်လာလုပ်တဲ့သူကို သတ်ပစ်မယ်' ဆိုသည့် ပုံရိပ်မျိုး တည်ဆောက်ထားကြောင်း အာတိုဘီဆမား နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကို ပုကြွယ်အနေနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် သီးသန့် စကားပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူလုပ်ခဲ့လျှင် သူသည် လူယုတ်မာဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ဇနီးသည်၏ ခုတ်သတ်ခြင်း ခံရရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သက်သေပြရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင်... ယင်းသည် ဇာတ်လမ်းပြီးမြောက်ရန်အတွက် အကူအညီမဖြစ်သည့်အပြင် NPC နှင့် ညှိနှိုင်းမှုအပေါ်တွင်လည်း ဆိုးကျိုးများ သက်ရောက်စေနိုင်လေသည်။
ရှောင်တန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ အာတိုဘီဆမားက ကောင်းကောင်းမသိသော်လည်း သူတို့၏ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုအရ ထိုကလေးသည် အပြစ်ကင်းပြီး ကြင်နာတတ်သူဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ထောက်လှမ်းရေး အလုပ်အတွက် မသင့်တော်ပါပေ။
ထို့ကြောင့် အာတိုဘီအနေနှင့် ညှိနှိုင်းမှုကို တာဝန်ယူရခြင်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာ၍ပင် ဖြစ်တော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဂိမ်းစတူဒီယိုတစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ကောင်းကင်ကိုလှောင်ရယ်ခြင်းတို့လို ပညာရှင်တွေလောက် မတော်ရင်တောင် သာမန်ကစားသမားတွေထက်တော့ မညံ့ပါဘူး။
ဂိမ်းအမြင်အရ ယင်းသည် NPC များနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သည့် ကစားသမားများ၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်း၏ ကမ္ဘာ့အမြင်အတိုင်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာနှင့် ယုတ္တိရှိရှိ လုပ်ဆောင်သရွေ့ သတင်းအချက်အလက် မရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၇၀ က ဗီဒီယိုဂိမ်းများတွင်ပင် မြို့ထဲက NPC များသည် ကစားသမားများကို အနည်းဆုံးတော့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြလေ့ရှိသည်။ ယနေ့ခေတ် ဖိုတွန်ကွန်ပျူတာခေတ်ကြီးတွင် အဖြေမရှိခြင်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။
ငရဲကမ္ဘာရှေ့တန်း၏ အဖွဲ့ဝင်လေးဦးကတော့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲရန် စီစဉ်နေကြသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ရီရူလီတို့က ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်တွင် ပါရှိသော 'ရွာမြောက်ဘက် တောအုပ်ထဲက ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုံကျောင်း' ကို စူးစမ်းရန် မြို့မြောက်ဘက်မှ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ ရှောင်တန်နှင့် ရီရူယွီတို့ကမူ အိုင်တမ်များနှင့် စကေးများကို ရှာဖွေရန် မြို့ထဲရှိ အိမ်အလွတ်များကို လိုက်လံစစ်ဆေးကြသည်။
ထိုကဲ့သို့ အုပ်စုခွဲခြင်းသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အကြံပြုချက် ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည် သူ့အခြေခံမှာ ကျား၊ မ အုပ်စုခွဲခြင်းဖြင့် ပင်ပန်းမှုသက်သာစေရန် မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်း၏ လက်တွေ့အခြေအနေအရ အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံးအစီအစဉ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ် ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်ကို နားထောင်ခဲ့ချိန်က... ထိုမိတ်ဆက်တွင် ဤကမ္ဘာကြီး၌ တစ္ဆေသရဲများ ရှိ၊ မရှိကို တိတိကျကျ ဖော်မပြထားသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းက 'ကောလာဟလ' ဟူသော စကားလုံးကိုသာ သုံးနှုန်းထားပြီး အဆုံးတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပါရှိနေသည်။ ‘ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒီတစ္ဆေမြို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားက ဘာလဲ။ ဒီအရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေသလား။’
ထိုမိတ်ဆက်မျိုးသည် အချက်အလက်အချို့ ပေးထားပုံရသော်လည်း ကစားသမားများကို လမ်းမှားအောင် ပို့ဆောင်ပေးသည့် လမ်းညွှန်ချက်နှင့် ပိုတူလှသည်။
အစမှ အဆုံးအထိ ကစားသမားများအနေနှင့် ဤမြို့တွင် တစ္ဆေခြောက်နေကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သလို လူလုပ်အရာ ဖြစ်သည်ဟုလည်း တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ဖုန်းပုကြွယ်က 'ကောလာဟလ' ၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို အမှန်တရားအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တောင်ပေါ်က ပျက်စီးနေသော ဘုံကျောင်းတွင် အမှန်တကယ် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် သူနှင့် ရီရူလီတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုက ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သေမင်းဖဲချပ်ရှိပြီး ရီရူလီ၏ ဒြပ်စင်ဓားသမား ဘွဲ့အမည်နှင့် စကေးများသည် ဝိညာဉ်များ၏ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်မှုမှာ အစွမ်းထက်လှသည်။ သူတိူ့သည် သတ္တိရှိသလို လိမ္မာပါးနပ်သူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘုံကျောင်းကို သွားစစ်ဆေးရုံနဲ့ ပြန်မလာနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း မြို့ထဲ၌ ရှာဖွေစဉ် တစ်ဦးတည်း လှုပ်ရှားခြင်းသည် ပညာရှိရာမရောက်ပေ။ မနေ့ညကကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်းက အလွန် အန္တရာယ်များပေသည်။
ချန်လင်မြို့တွင် စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်များစွာ ရှိသည်။ တည်းခိုခန်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူနေထိုင်သော အိမ်များမှလွဲ၍ အခြားအိမ်များတွင် မည်သည့်အရာနှင့် ကြုံရမည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လူသေလောင်း၊ အဆိပ် သို့မဟုတ် လက်နက်တစ်ခုခုကို လူသူမနီးသော နေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကစားသမားများက ၎င်းကို တွေ့သွားခဲ့လျှင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်လေသည်။
ရှောင်တန်နှင့် ရီရူယွီတို့ကို ရှာဖွေခိုင်းခြင်းက ပိုဘေးကင်းပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးလုံး သေနတ်ပါသော ကစားသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ လူသားပုံစံ NPC နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ပစ်ခတ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပေါင်းစပ်မှုက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ အကယ်၍ ပဟေဠိဖြေရှင်းရမည့် အရာများနှင့် တွေ့လျှင် ရီရူယွီက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်တန်ကတော့ ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကဲ့သို့ ပင်ပန်းသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။
ပြင်ပလူများ သတိထားမိသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။ အများဆုံးဆိုလျှင် သူတို့သည် ညစ်ညမ်းတာတစ်ခုခုလုပ်ဖို့ နေရာရှာနေကြတယ်ဟုသာ သံသယဝင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းအိုင်တမ်များ လိုက်ရှာနေကြောင်း ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပေ။
အတိုချုပ်ရလျှင် ထိုနေ့၏ အစီအစဉ်ကား အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ခွဲရန် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖွဲ့က သတင်းစုဆောင်းရန်၊ တစ်ဖွဲ့က ပစ္စည်းများရှာဖွေရန်နှင့် နောက်ဆုံးအဖွဲ့က စနစ်က ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စနောက်သို့ လိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ငါးယောက်လုံး နေမဝင်မီ တည်းခိုခန်းတွင် ပြန်ဆုံရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် ကျန်လူများက အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲကြမည် ဖြစ်သည်။
...
မနက်ခင်းအချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်လင်တည်းခိုခန်း၏ ခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်ခုံများမှာ ပို၍ပင် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ထိပ်သီးဂိုဏ်းများမှ အကြီးအကဲများသည် များသောအားဖြင့် မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာလေ့ရှိပြီး ကျန်ထမင်းနှစ်နပ်ကိုတော့ ဧည့်ခန်းထဲတွင်သာ သုံးဆောင်ကြသည်။
နေ့ခင်းဘက်တွင် တည်းခိုခန်း ခန်းမဆောင်ထဲ၌ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စားသောက်နေကြသူများသည် အခြေခံအားဖြင့် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ကြသော သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူများ၏ အရေအတွက်သည် တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသဖြင့် ခန်းမမှာ မနက်ခင်းကထက် ပို၍ စည်ကားနေခဲ့သည်။
ထိုင်ခုံအရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် သိုင်းသမားအုပ်စုမှာ သူတို့နေရာသူတို့ သိကြသည်။ စားသောက်ရန် လာသူများသည် စားပြီးလျှင် ထွက်သွားကြပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် လာသူများသည်လည်း ၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ပြန်ကြသည်။ ဤအချိန်အတွင်း တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများစွာ ရှိနေကြသည်။
ဓားကျိုးလက်ဖက်ရည်ခန်းမအကြောင်း ကောလာဟလများသည် သဘာဝကျစွာ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ပထမထပ်တွင် ထိုင်နေသူအများစုမှာ မနက်ပိုင်းက ရှိမနေခဲ့ကြသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်တို့အဖွဲ့ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို မသိကြပေ။ ထို့အပြင် ခန်းမဆောင်မှာ ဆူညံနေပြီး လူအများအပြား ဝင်ထွက်သွားလာနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကစားသမားလေးဦး လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်သွားချိန်တွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံခဲ့ရပေ။ လူအနည်းငယ်သာ သူတို့ကို မှတ်မိခဲ့သော်လည်း ထိုလူများသည် ဘေးကလူများကို ခေါ်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြရုံသာ လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ရီရူလီတို့သည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လမ်းအတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
မွန်းတည့်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ရှိနေလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာမျှ သွက်သွက်လက်လက် လျှောက်လိုက်ကြသဖြင့် အပူရှိန်ကို ခံစားလာရသည်။ ဤအပူရှိန်သည် သူတို့၏ သက်လုံအမှတ် ကုန်ဆုံးမှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသော်လည်း သိပ်မသိသာပေ။
မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရွာ၏ မြောက်ဘက်ဆုံးနယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာတွင် အိမ်များ မရှိတော့ဘဲ မြင်ကွင်းက ပို၍ ကျယ်ပြောလာလေသည်။ အဝေးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော လယ်ကွင်းအချို့ မြင်တွေ့ရပြီး မူလလယ်တောအိမ်များမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေကာ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးများနှင့် ကျောက်တုံးပုံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သူတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ဦးတည်ခဲ့ရာ အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသော တောင်တန်းက ယခုတွင် သူတို့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြေပြင်အနိမ့်အမြင့်က ပိုမိုသိသာလာပြီး အပေါ်သို့ မတ်စောက်လာသည်။ သူတို့ခြေရင်းတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လမ်းမှာ လျှောက်လေလေ ပို၍ သေးငယ်လာလေဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် နှစ်ဦးသား တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေကြီးသည် မြေမာနှင့် မြက်ပင်များ ဖြစ်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်က ပိုမိုထူထပ်လာ၏။ ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက ပူလောင်အိုက်စပ်၍ အသက်ရှူကျပ်စေလိမ့်မည်ဟု ဖုန်းပုကြွယ် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ... ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းလာလေသည်။
“ဒါ ထူးဆန်းတယ်... တောင်စောင်းက အတော်လေး မတ်စောက်တယ်၊ အဆောက်အဦးရှိမယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်လျှောက်ကြည့်ရအောင်”
ရီရူလီက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“အိုကေ...”
ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်လက် လမ်းပြလိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် 'ထူးဆန်း' နေသော်လည်း စူးစမ်းမှုကို ရပ်တန့်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးတွင် ခွန်အားရော အချိန်ရော အများကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီ သုံးနာရီလောက်အထိ ဆက်လျှောက်နိုင်ပါသေးသည်။
၁၀ မိနစ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍ လှည့်မေးလိုက်သည်။
“ငါပြောတာ... မင်း သတိထားမိလား”
“ဘာကိုလဲ”
“တောင်ပေါ်ကို စတက်လာကတည်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး... တိရစ္ဆာန်ခြေရာတွေ ဒါမှမဟုတ် မစင်တွေကို တစ်ခုမှ မတွေ့ရဘူး၊ ငှက် ဒါမှမဟုတ် အင်းဆက်တစ်ကောင်တောင် မရှိဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“တကယ်တော့... ငှက်အော်သံ ဒါမှမဟုတ် ပုစဉ်းရင်ကွဲအော်သံတွေတောင် မကြားရဘူး၊ ဒီတောအုပ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်”
သူက ခေတ္တရပ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ပိုအေးလာတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား”
ရီရူလီက ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေသည်။
“သဘာဝလွန် အခြေအနေလား”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သေချာပေါက် သိုင်းလောကဖြစ်စဉ်မျိုး မဟုတ်ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။
“သဘာဝလွန်၊ စိတ်ကူးယဉ် ဒါမှမဟုတ် သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဖြစ်စဉ်မျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီတောအုပ်က သိသိသာသာကို မူမမှန်ဘူး”
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်မှ မရှိဘူး... ပြီးတော့ အလယ်ဗဟိုနဲ့ နီးလေလေ ပိုအေးလေလေပဲ...”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ပြန်လမ်းမဲ့တောအုပ် ဖြစ်နေလို့လေ”
ရုတ်တရက် စူးရှသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဤရုတ်တရက် ပြောဆိုမှုကြောင့် ရီရူလီသည် မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအမှတ်များ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်ကတော့ ယင်းကို အများကြီး မစဉ်းစားပေ။ သူသည် အသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရီရူလီနှင့်အတူ ဘယ်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သစ်ပင်၏ ပင်စည်သည် အလွန်တုတ်ခိုင်ပြီး စကားပြောသူမှာ သစ်ပင်နောက်တွင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမှ မတွေ့ရပေ။
သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ရီရူလီတို့၏ အကြည့်များ သစ်ပင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဖယောင်းရောင်ရှိသော မျက်နှာတစ်ခြမ်းက ပင်စည်နောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်...။