အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အခန်း (၁၉၃)

ထို "နေဦး" ဟု အော်သံနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

လူအားလုံး ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ကြောင်အသွားချိန် အမှောင်ရိပ်များထဲ ပုန်းကွယ်နေသူက ရုတ်တရက် ခုန်ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသံထွက်လာရာဘက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်မှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်ယန်ရန်နှင့် ရီရူလီတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့်နေရာသို့ မသွားဘဲ ဖုန်းပုကြွယ်၏ နောက်ကျော ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝမ်အောက်၏ အလောင်းကဲ့သို့ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်အမင်းလျင်မြန်လှသည့်အပြင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်တိမ်းနေသဖြင့် သူနှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော ဖုန်းပုကြွယ်ပင် သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေ။ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် သန်သန်မာမာ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အလွန်ထူးချွန်ကြောင်းသာ သိလိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် သတိဝင်လာပြီး ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ချက်ချင်း နောက်လှည့်လိုက်သော်လည်း ဤမဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသော ဧည့်သည်၏ ပစ်မှတ်မှာ သူမဟုတ်ပေ။

ထိုလူသည် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်၍ လက်ဝါးကို လှန်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို အားကုန်သုံး၍ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုတိုက်ကွက်ကို အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လက်ဝါးရိုက်ချက် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ဝမ်အောက်၏ အလောင်းသည် ထိုလူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးချက်ကြောင့် ကြေမွသွားရပြီး လှံတိုများ စိုက်ဝင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာလည်း အရိုးများ ကျိုးကြေကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ လွင့်စင်ထွက်ကုန်တော့သည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ထိုလူက စစ်ယန်ရန်ကို "သွားကြစို့" ဟု ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အော်ဟစ်လိုက်ရင်းနှင့် ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တည့်တည့်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ဖုန်းပုကြွယ် နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

စစ်ယန်ရန်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ထိုလူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လှည့်ထွက်ပြေးရင်းနှင့်ပင် နောက်မှ လိုက်လာသူများကို ဟန့်တားရန် လှံတိုဆယ်စင်းကို တပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လွင့်ပျံလာသော လှံတိုများသည် အရှိန်မပြင်းသလို စွမ်းအားလည်း သိပ်မပါလှပေ။ သို့သော် အရေအတွက်များပြားပြီး ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် သူတို့နှင့် ပိုနီးသော ရီရူလီနှင့် ရှောင်တန်တို့မှာ နောက်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ခြင်းများ ပြုလုပ်လိုက်ရသည်။ စစ်ယန်ရန်မှာ ထွက်ပြေးရန် အလွန်လောနေကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ပြီး လိုက်လာမည့်သူများကို နှောင့်နှေးစေရန်သာ လှံတိုများ ပစ်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားနှင့် စစ်ယန်ရန်တို့သည် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုခွဲ၍ ပြေးသွားကြသဖြင့် ကစားသမားများမှာ လိုက်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ထိုလူနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ယှဉ်လျှင် ကစားသမားငါးဦးအနက် ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ဦးတည်းသာ လိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ၎င်းမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ် မြှင့်တင်ခြင်းမန္တန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ရီရူလီကမူ ဖုန်းပုကြွယ်ထက် သိုင်းပညာပိုင်းတွင် ပိုမိုကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူမ၏ အခြေခံစွမ်းရည်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည့် စွမ်းအားမလုံလောက်သေးပေ။ မည်သည့်စကေး၏ အကူအညီမပါဘဲ ထိုလူနှစ်ဦးကို လိုက်မီရန်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် အဆင့် ၂၅ သို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်တော့ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ"

ရှောင်တန်က မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် မဖြေမီမှာပင် ရီရူယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား၊ ကျွန်မတို့တွေ အပြစ်ပုံချခံရတော့မှာလေ"

"ဟမ်"

ရှောင်တန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

အာတိုဘီဆမား၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ရှောင်တန်နှင့် မခြားပေ။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"အရာအားလုံးက ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ခန္ဓာကိုယ် မြှင့်တင်ခြင်းမန္တန်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ အလောင်းက မမှတ်မိနိုင်အောင် ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူတို့စိတ်ကြိုက် လျှောက်ပြောလို့ ရသွားပြီလေ"

သူက ဝမ်အောက်၏ အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"စောစောက အမျိုးသမီးရဲ့ စကားအရ သူက လူသတ်သမားဆိုတာ သူများတွေ မသိစေချင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ငါတို့ကလည်း သူလူသတ်နေတာကို မြင်လိုက်တဲ့ မျက်မြင်သက်သေတွေ ဖြစ်သွားတယ်။

သူ့အမြင်အရ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်၊ ပထမတစ်ခုက အလောင်းကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လူမသိစေဘဲ ထွက်ပြေးဖို့။

ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ငါတို့ကို အကုန်သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။

သူက ဒုတိယနည်းလမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်၊ ဆိုလိုတာက... သူသုံးတဲ့ သိုင်းပညာ ဒါမှမဟုတ် လက်နက်က သိုင်းလောကမှာ အတော်လေး လူသိများနေလို့ပဲ၊ ငါတို့က လူသတ်သမားရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရရင်တောင် အလောင်းကို မြင်တာနဲ့ လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်လို့ သူထင်နေတာ။ ဒါကြောင့် ငါ အလောင်းနားကို ချဉ်းကပ်သွားတာ မြင်တာနဲ့ သူက စပြီး တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ။"

"အိုး... ဒါကြောင့် မင်းအစတုန်းက ‘ငါ မင်းကိုလည်း မသိဘူး၊ သူ့ကိုလည်း မသိဘူး’၊ ‘ဒီအလောင်းကို မင်းစိတ်ကြိုက်လုပ်လို့ ရတယ်’ လို့ ပြောခဲ့တာကိုး"

ရှောင်တန် သဘောပေါက်သွားသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူဘာတွေးနေသလဲဆိုတာ ငါ သိနေပြီးသား၊ ငါ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူက ငါတို့ကိုမယုံတာ သိသာပါတယ်၊ ဒါကလည်း လူ့သဘာဝပါပဲ၊ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ကိုယ်အပြစ်လုပ်နေတုန်း သူစိမ်းတွေ မြင်သွားရင် သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ လျှို့ဝှက်ထားပေးမယ်လို့ ကျိန်ပါစေ ငါယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က ဒါကိုသုံးပြီး ငါ့ကို ပြန်ခြိမ်းခြောက်လာမှာပဲလေ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူတို့သာ ငါ့ကို ပြန်မခြိမ်းခြောက်ဘူးဆိုရင် ငါတောင် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမှာ"

ဖုန်းပုကြွယ်က စကားပြောရင်းနှင့် ရွံစရာကောင်းသော ထိုအလောင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

"နောက်မှ ပေါ်လာတဲ့လူက ငါတို့ကို အတော်ကြာကြာကတည်းက စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငါတို့အကုန်လုံးကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ထားလို့ လူကိုယ်တိုင် ထွက်မလာခဲ့တာပဲ"

"ဒီဇာတ်လမ်းထဲက သိုင်းသမားတွေက ငါတို့မှာ သိုင်းပညာမရှိတာ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းအား မရှိတာကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိပုံရတယ်၊ အဲဒီလူနဲ့ အမျိုးသမီးကလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်"

သူက ဂွကို သုံးပြီး အသားထဲ စိုက်ဝင်နေသော လှံတိုကို ထိုးဆွကာ သူ့မျက်စိနားသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက သူတို့ ခန့်မှန်းထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်၊ အခြေအနေတွေက ဒီအထိရောက်လာပြီဆိုတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးအနေနဲ့ အဆုံးအထိ တောင့်ခံထားဖို့ကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခြေအနေမဟန်တော့တာကို ဟိုလူမြင်သွားတဲ့အခါ သူက အစီအစဉ်တစ်ခု ထုတ်လိုက်တော့တာပဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလောင်း၏ အကောင်းပကတိ ကျန်နေသေးသော အပိုင်းကို စတင်ရှာဖွေကြည့်သည်။ သူသည် အလောင်းပေါ်မှ တစ်ခုခုကို ရှာရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"...အလောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပေါ့"

သူက ချီးကျူးသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ အလောင်းက ဒီအခြေအနေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ဒီလူကိုသတ်တာက ငါတို့ပါလို့ သူတို့ ပြောလို့ ရသွားပြီ၊ သူနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဒီကို မတော်တဆရောက်လာပြီး ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်လို့လည်း ပြောလို့ရတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ပတ်ပတ်လည်မှာ လက်နက်ပုန်းတွေ ပြန့်ကျဲနေရတာပေါ့"

သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟမ့်... ဟိုလူက အပြင်ကို ပြေးထွက်မလာခင်ကတည်းက အကြာကြီးစောင့်ကြည့်ပြီး အစီအစဉ် ဆွဲထားခဲ့တာ၊ သူက နောက်ဆုံးမိနစ်လေးမှာ ဟိုအမျိုးသမီးကို ကယ်ထုတ်သွားရုံမကဘဲ ငါတို့စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် အသံကိုလည်း တမင်သုံးသွားသေးတယ်၊ ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်နက်ပုန်းတွေ စိုက်နေတဲ့ အလောင်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ပစ်လိုက်တာပဲ။

တကယ်လို့ အလောင်းက အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးရင် လေထဲကထိတဲ့ လှံတိုတွေနဲ့ သေပြီးမှ စိုက်ခံရတဲ့ လှံတိုတွေကြားမှာ ကွာခြားချက် ရှိနေလိမ့်မယ်၊ သေစေလောက်တဲ့ ဒဏ်ရာကလည်း ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အသားထဲက လှံတိုကို ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှ သက်သေပြနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဒီလူက တစ်ခုခုနဲ့ အသတ်ခံရတာလား ဒါမှမဟုတ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ကိုက်သတ်တာလားဆိုတာတောင် အရေးမကြီးတော့ဘူး"

"ဒါဆို ငါတို့ပဲ အပြစ်တင်ခံရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား"

အာတိုဘီဆမားက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် အလောင်းပေါ်မှ ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကံဆိုးရာကနေ ကံကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှောင်တန်က မေးသည်။

ထိုအခါ ရီရူလီက ပြောလာသည်။

"ရှင်က ဟန်ဆောင်လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာမလား"

"တော်သားပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူမကို အပြုံးဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ရီရူယွီကလည်း ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။

"ဒါက တကယ်ကို အကြံကောင်းတစ်ခုပဲ..."

အာတိုဘီဆမားကတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခုရှိနေလေသည်။

"မင်းတို့တွေ ဆက်သွယ်ကြတဲ့နည်းလမ်းက အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ၊ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ကိုရော ရှောင်တန်ကိုပါ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟား... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့ နားလည်သွားမှာပါ"

အခန်း (၁၉၄)

ထိုတွေ့ဆုံမှုအား ဖြေရှင်းပြီးနောက် ငါးဦးသားသည် မြို့လယ်ဘက်သို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ အနီးအနားရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်ကြသည်။ ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ကျပန်းအိမ်တစ်လုံး တွေ့သဖြင့် ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

ချန်လင်မြို့သည် ထိုမျှမကြီးလှသော်လည်း ‘မြို့’ တစ်မြို့အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် သေးငယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက စောစောက တိုက်ပွဲသည်ပင် လူစုလူဝေးကို ဆွဲဆောင်မိပေလိမ့်မည်။ မြို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခံထားရသဖြင့် မြို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ကောက်ရိုးတဲများစွာ ရှိနေပေသည်။ ထိုတဲများသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဘာတစ်ခုမှမရှိပေ။ အကယ်၍ တဲထဲရှိ ပိုးမွှားများကို သည်းခံနိုင်လျှင် ခေါင်မိုးအောက်တွင် ပုန်းအောင်းရန်မှာ အကြံဆိုးတော့မဟုတ်ပေ။

မုန့်ကျိုး ပေးထားသော အချက်အလက်များအရ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်များသည် မြို့လယ်ခေါင်ရှိ တည်းခိုခန်းများတွင် နေထိုင်ကြပြီး အခြား လေလွင့်သိုင်းသမားများ သို့မဟုတ် ဒုတိယတန်းစား၊ တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းသားများမှာမူ တည်းခိုခန်းများအနီးရှိ ထိုကဲ့သို့သော အိမ်များကိုသာ ရှာဖွေနေထိုင်ကြရသည်။ မှန်ပေသည်... မုန့်ကျိုးနှင့် အခြားအကြီးအကဲများမှာကား ဤပြဿနာကို ထည့်မစဉ်းစားကြပေ။ သူတောင်းစားများသည် လမ်းဘေးတွင် အိပ်စက်နေကျ ဖြစ်သည်။

ကစားသမားများဖြစ်သော ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤဇာတ်လမ်းအတွင်း စားသောက်ခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် သက်လုံအမှတ်နှင့် အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်းကိုသာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

အရုဏ်တက်ရန် တစ်နာရီခန့်သာ လိုတော့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ အစီအစဉ်သည် နောက်ထပ် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီခန့်အထိ ပုန်းအောင်းနေပြီး နံနက် ၇ နာရီမှသာ မြို့လယ်ရှိ တည်းခိုခန်းသို့ ဦးတည်ရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအချိန်ကို အသုံးချ၍ သူ၏ အသက်အမှတ်နှင့် သက်လုံအမှတ်တို့ကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပြည့်တင်းစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုးလင်းပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေများနှင့် တုံ့ပြန်မည့် နည်းလမ်းများကို ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

ဤဇာတ်လမ်းသည် အချိန်၊ မြေပုံ သို့မဟုတ် တာဝန်များတွင် ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ လွတ်လပ်မှု အလွန်မြင့်မားသဖြင့် ကစားသမားများအနေဖြင့် စနစ်မှ AFK ဟု သတ်မှတ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နိုင်ပေသည်။

ဟုတ်ပါသည်... ဖုန်းပုကြွယ်မှာ အလွန်ပင် ထိထိရောက်ရောက်လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်အတွင်း သူပြောချင်သည့် အရာအားလုံးကို ကစားသမားများကို ပြောပြပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီကတော့ စကားလုံးဂိမ်းကစားခြင်းများနှင့် ရီရူယွီက ရှောင်တန်ကို မုန့်များဖြင့် ပစ်ပေါက်ကစားနေသည့် အချိန်များ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကစားသမားများ အမှောင်ထုထဲတွင် နှစ်နာရီကြာ ပုန်းအောင်းနေစဉ်အတွင်း စစ်ယန်ရန်နှင့် လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားမှာ အငြိမ်မနေခဲ့ကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြစ်ပုံချမည့် အစီအစဉ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးရန် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကြပေသည်။ စောစောက စစ်ယန်ရန်သည် ထိုအမျိုးသားကို တစ်ချက် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်၏ ဒုတိယအာဏာရှိသူ ကုန်းစွန်းလီဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကုန်းစွန်းလီလည်း ကုန်းစွန်းဟူသော မျိုးရိုးအမည် ရှိသော်လည်း ကုန်းစွန်းချန်နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ မျိုးရိုးအမည် တူနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကုန်းစွန်းချန်သည် ကုန်းစွန်းလီထက် ဂိုဏ်းထဲသို့ ဆယ်နှစ်စော၍ ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်သလို အသက်လည်း ဆယ်နှစ် ပိုကြီးသည်။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သိုင်းပညာတွင် အလွန်ပါရမီပါကြသည်။ သူတို့သည် မျိုးဆက်တူ တပည့်များထဲတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့သည် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ကုန်းစွန်းချန်သည် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်တွင် သိုင်းပညာပိုင်း၌ အတော်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကုန်းစွန်းလီ၏ ပါးနပ်မှုမှာ သူ၏စီနီယာအစ်ကိုထက် များစွာသာလွန်လှသည်။ စစ်ယန်ရန်နှင့် ဝမ်အောက်တို့ကြားက ကိစ္စကို ဥပမာထားကြည့်လျှင် ကုန်းစွန်းချန်သည် ဘာမှမသိဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ကုန်းစွန်းလီကတော့ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ ထူးခြားချက်မှာ သူသိသော်လည်း ဘာမှမပြောခြင်းပင်... ။ သိနေသော်လည်း မသိသယောင်ပင် ဟန်ဆောင်နေနိုင်သေးသည်။

သူသည် ဤကိစ္စဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မခြိမ်းခြောက်ခဲ့သလို အခြေအနေ၏ တိုးတက်မှုကိုလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ကုန်းစွန်းလီ၏ မူဝါဒမှာ တိတ်တဆိတ် သတိထား စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထင်မှတ်မထားသော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ဟန်ကြောင့်ပင် သူသည် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းစွန်းလီ စစ်ယန်ရန်ကို ကူညီခဲ့ခြင်းသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ရင်းနှီး၍ သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် သူမအပေါ် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ ရှိ၍သော်လည်းကောင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန်သက်သက်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသတ်မှု ပေါ်ပေါက်သွားသည်နှင့် ဖောက်ပြန်မှုကလည်း အလိုလိုပေါ်ပေါက်သွားမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စက အခြားတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ လက်ရှိ ချန်လင်မြို့သည် သိုင်းလောက ညီလာခံထက်ပင် လူစည်ကားနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်၏ ထိုအရှုပ်တော်ပုံသာ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့လျှင်... သူတို့ ဘယ်သွားသွား လူတွေက သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ‘ဂိုဏ်းချုပ်ကတော်က သူ့တပည့်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာ’ ဟု ပြောကြပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုပါက အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်မှ တပည့်များသည် သိုင်းလောကထဲတွင် မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်တော့မည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင် ဆွေမျိုးသားချင်းထက် အမှန်တရားဘက်က ရပ်တည်နိုင်သော ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည့် သူရဲကောင်းများစွာ မရှိပေ။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ကုန်းစွန်းလီသည် အမှန်တရား သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားများအကြောင်း ပြောနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အပြစ်အားလုံးကို ထိုသူစိမ်းများပေါ်သို့သာ ပုံချလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းပုကြွယ်တို့အဖွဲ့ပုံစံမှာ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်များဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက်မှ ရင်းနှီးသောမျက်နှာများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ သိုင်းပညာ အနည်းငယ်တတ်သည်ဆိုဦးတော့ သိုင်းလောကထဲတွင် လူသစ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်၏ ဒုတိယအာဏာရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် သူ့အဆင့်အတန်းနှင့် စစ်ယန်ရန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကတော်အဖြစ် အဆင့်အတန်းတို့ဖြင့် ဝမ်အောက်ကို သတ်သည့်အမှုအား ဤငါးဦးအပေါ် အပြစ်ပုံချရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုညက ကုန်းစွန်းလီနှင့် စစ်ယန်ရန်တို့ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် ကုန်းစွန်းချန်ထံသို့ ချက်ချင်း သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်အောက်တစ်ယောက် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို မတော်တဆမြင်လိုက်ရပြီး တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် နောက်က လိုက်သွားခဲ့ကြောင်း ပြောကြသည်။ သို့သော် ခဏလိုက်သွားပြီးနောက် ဝမ်အောက်သည် လမ်းမအလယ်တွင် သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး အလောင်းဘေးတွင် ထူးဆန်းသော သိုင်းပညာရှိသည့် သန္ဓေပြောင်းလူသားငါးဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြောသည်။ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ထိုသန္ဓေပြောင်းလူသားများ မည်မျှသန်မာကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ငါးယောက်ကို သူတို့နှစ်ယောက်တည်းနှင့် မယှဉ်နိုင်မည်စိုးသောကြောင့် သတင်းပို့ရန် ပြန်ပြေးလာခဲ့ရကြောင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ကုန်းစွန်းချန်သည် ထိုဇာတ်လမ်းတွင် ဟာကွက်အချို့ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အများကြီး မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူသည် တပည့်များကို ချက်ချင်းစုစည်းကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီး စစ်ယန်ရန်နှင့် ကုန်းစွန်းလီတို့ ပြသသည့်နေရာသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်အောက်၏ ကြေမွနေသောအလောင်းက လမ်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေရာအရေအတွက်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လှံတိုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူအများအပြားပါဝင်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ထိုလူငါးဦးကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမှန်း မသိကြသဖြင့် အလောင်းကိုသာ ကောက်ယူ၍ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မည်ကို ကြံစည်ကြတော့သည်။

ထိုလူတစ်စုသည် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ အင်အားအလုံးအရင်းနှင့် အဝင်အထွက် လုပ်ခဲ့ကြသဖြင့် လူအများ၏ သတိထားမိခြင်းကို သေချာပေါက်ခံခဲ့ရသည်။ နေမထွက်ခင်မီပင် သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကရှိ ဂိုဏ်းဂဏများနှင့် သိုင်းသမားအားလုံးနီးပါး ကြားသိလိုက်ရသည်မှာ... အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်မှ ဂိုဏ်းသားဝမ်အောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး လူသတ်သမားများသည် သိုင်းလောကထဲတွင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ထိပ်တန်းပညာရှင်ငါးဦး ဖြစ်သည်ဟူ၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်၊ ချန်လင်တည်းခိုခန်း၌...

တည်းခိုခန်းမှ စားဖိုမှူးများနှင့် စားပွဲထိုးများသည် နေမထွက်ခင်ကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပေါက်စီများနှင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်အိုးများ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဧည့်သည်များ မှာယူခြင်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ချန်လင်မြို့ရှိ ထိုတည်းခိုခန်းကို မည်သည့်အချိန်က ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သနည်း။ တည်းခိုခန်းရှိ အလုပ်သမားများပင် မသိကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ခုနှစ်လပိုင်း အလယ်ခန့်က ရှဲ့စန်းနှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ တိုက်ပွဲအကြောင်း ကြားသိရပြီး မြို့ထဲသို့ လူများစုပြုံရောက်ရှိလာချိန်တွင် တည်းခိုခန်းမှာ ဖွင့်လှစ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကသားများက ဆိုင်ဝန်ထမ်းများကို တည်းခိုခန်း၏ သမိုင်းကြောင်းအကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါတိုင်း သူတို့ရရှိသည့် အဖြေမှာ "ဘာမှမသိဘူး" သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တည်းခိုခန်းရှိ စားပွဲထိုးများသည် သိုင်းပညာမတတ်ကြသလို သိုင်းလောကအကြောင်းလည်း ဘာမှမသိကြပေ။ သူတို့သည် အနီးအနားမြို့များမှ ရိုးရိုးသားသား နေထိုင်ကြသော အရပ်သားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ငွေအမြောက်အမြား ပေးခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် တစ်လခန့်အလုပ်လုပ်ရန်သာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ရှစ်လပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့ပြီးနောက်တွင် တည်းခိုခန်း ပိတ်သိမ်းမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့လည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ... မကြာခဏ ပေါ်မလာတတ်ပေ။ သူသည် အသက် ၄၀ ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာက နူးညံ့သော်လည်း ၂၄ နာရီလုံး အလွန်ဖြူဖျော့နေတတ်သည်။ သူသည် နံနက်ပိုင်းတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး ညဘက်တွင်တော့ သူ့ကို မည်သည့်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ အကယ်၍ သူ့ကို ဤမြို့၏ တစ္ဆေဟု ပြောလျှင်ပင် လူများ ယုံကြည်ကြပေလိမ့်မည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်အကြောင်း ပြောပြီးနောက်တွင်တော့ တည်းခိုခန်းမှ ဧည့်သည်များအကြောင်း ပြောရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်...။

ဤဇာတ်လမ်း၏ ဝူရှလောကတွင် သိုင်းလောက၏ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းများကို အိမ်တော်တစ်ခု၊ မျှော်စင်နှစ်ခု၊ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း နှင့် တံခါးလေးချပ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ စုစုပေါင်း အဖွဲ့အစည်း ၁၀ ခု ရှိသည်။

အိမ်တော်တစ်ခုမှာ စီအန်းမှ ယဲ့မိသားစုဖြစ်သည်။ မျှော်စင်နှစ်ခုမှာ အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်နှင့် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်း၊ ရန်ဝူဂိုဏ်းနှင့် ရှောင်ယောင်ဂိုဏ်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး တံခါးလေးချပ်မှာမူ ကိုင်ဖုန်းမှ ဝူကျိ၊ အနောက်ဘက် ကျင်းကန်း၊ လော့ယန်မှ တရားမျှတမှုဂိုဏ်းနှင့် ရှုကျုံးမှ ထန်ဂိုဏ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဂိုဏ်းများထဲတွင် ယဲ့မိသားစုသည် သိုင်းလောကအတွင်း အလေးစားခံရဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို သိုင်းလောကအတွင်း အင်အားအကြီးဆုံးအဖြစ် လူအများက လက်ခံထားကြသည်။ ဓားနတ်ဘုရားဟု လူသိများသော ယဲ့ချန်းမှလွဲ၍ ထိုအိမ်တော်ရှိ ပန်းပွင့်ဓားခြောက်လက်လုံးသည် ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဆီးနှင်းပွင့်ဓား လုချင်းနင်သည်လည်း ထိုခြောက်လက်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်... သူမသည်လည်း မနေ့ညက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...။

မျှော်စင်နှစ်ခုဖြစ်သော အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်နှင့် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်တို့ကား လွှမ်းမိုးမှုအရှိဆုံး အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးတွင် မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ထူးခြားသည့် လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းများ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်သိုင်းကျမ်းနှင့် ရှစ်ထောင့်မန္တန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ယဲ့ချန်ပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်သော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သိုင်းလောကထဲတွင် သူတို့သည် အဆင့် ၁၀ အတွင်း မဝင်လျှင်ပင် အဆင့် ၂၀ အတွင်းတော့ သေချာပေါက် ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းတွင် တပည့်များစွာရှိသလို မျှော်စင်အတွင်းရှိ ပညာရှင်များလည်း အားမနည်းကြပေ။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှောင်လင်၊ ရန်ဝူနှင့် ရှောင်ယောင်ဟူသော ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ နှင့် တာအိုဝါဒများကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ သူတို့သည် သိုင်းပညာအပြင် အတွေးအခေါ်များကိုလည်း သင်ကြားပေးကြသည်။ ဤသုံးဂိုဏ်း၏ စိတ်ဓာတ်သည် လူသားများကို ‘ကယ်တင်ရန်’ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့တွင် တပည့်များစွာ ရှိကြပြီး တပည့်လက်ခံရာတွင် ပါရမီကို ထည့်မစဉ်းစားကြပေ။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှာ ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး သိုင်းပညာအမျိုးအစားများစွာ ရှိသည်။ ပါရမီနည်းသော တပည့်များသည် အခြေခံသိုင်းပညာများကို သင်ယူကြရပြီး ပါရမီမြင့်မားသူများကတော့ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာများကို သင်ယူကြရသည်။ ရှောင်လင်၏ ကျွမ်းကျင်မှု ၇၂ မျိုးကို ဥပမာထားကြည့်လျှင် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် တစ်မျိုးတည်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်လျှင်ပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ၇၂ မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သူမှာ ဆရာသခင်ဗောဓိဓမ္မ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားနှင့် မယှဉ်ဝံ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးလေးခုမှာတော့ ပထမတန်းစားဂိုဏ်းများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ဝူကျိဂိုဏ်း၏ အကန့်အသတ်မဲ့ မဟာနည်းစနစ်၊ ကျင်းကန်းဂိုဏ်း၏ ဆင်နဂါး နည်းစနစ်၊ တရားမျှတမှုဂိုဏ်း၏ နတ်ဓားနည်းစနစ်နှင့် ထန်ဂိုဏ်း၏ အဆိပ်ဂိုဏ်းအထွတ်အထိပ်နည်းစနစ်တို့တွင် အားလုံးထူးခြားပြီး ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်များ ရှိကြသည်။ အချို့သော အခြေအနေများတွင် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင် သို့မဟုတ် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်တို့၏ သိုင်းပညာများပင် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ရှိတတ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆင်နဂါးနည်းစနစ် စွမ်းရည်အကြောင်းကို စာရေးဆရာ ကျင်းယုံ၏ သိန်းငှက်သူရဲကောင်း စာအုပ်ထဲမှ အယူအဆအတိုင်း ကိုးကားရလျှင် ၎င်းမှာ တန္တရဗုဒ္ဓ၏ အမြင့်ဆုံးကာကွယ်ရေးစွမ်းရည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အဆင့် (၁၃) ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ ပထမအဆင့်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ အတုံးအဆုံးလူပင် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်သည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ ပထမအဆင့်ထက် နှစ်ဆပိုနက်နဲပြီး သုံးနှစ်မှ လေးနှစ်အထိ ကြာမြင့်မည်။ တတိယအဆင့်မှာ ဒုတိယအဆင့်ထက် နှစ်ဆပိုနက်နဲပြီး ခုနစ်နှစ်မှ ရှစ်နှစ်အထိ ကြာမြင့်မည်။ ဤနည်းအတိုင်း အဆင့်မြင့်လာလေလေ တိုးတက်ရန် ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမအဆင့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်ကို ကျွမ်းကျင်ရန်မှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်ခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းရည်သည် သီအိုရီအရ ပါရမီမရှိသူတစ်ဦးဖြစ်စေဦးတော့ အမြဲတိုးတက်နေသရွေ့ (၁၃) ဆင့်မြောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နိုင်ပေသည်။ တစ်ခုတော့ရှိသည်... ထိုလူသည် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ခန့် သက်တမ်းရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ် အခြေအနေကို ကြည့်မည်ဆိုပါက... ရှေးခေတ်ကတည်းက ကျင်းလွန်ဖဝမ်ကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်မျိုးသာလျှင် သူ၏ ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်မှုနှင့် လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုတို့ကြောင့် သက်တမ်းတစ်လျှောက် အဆင့် (၁၀) အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆင်နဂါးနည်းစနစ် စွမ်းရည်အရ လက်ဝါးတစ်ချက်စီတွင် နဂါးဆယ်ကောင်နှင့် ဆင်ဆယ်ကောင်၏ ခွန်အားမျိုး ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာတစ်ခု၏ သန်မာမှုကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။ အချို့သိုင်းပညာများအတွက် သင်သည် သင်၏ကိုယ်အင်္ဂါတစ်ခုကိုသာ ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံဖြင့် အဆင့်တစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း အချို့သိုင်းပညာများမှာတော့ သင်တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်နေပါစေဦးတော့ ပါရမီမရှိလျှင် ထိုမျှအထိထူးချွန်လာမည် မဟုတ်ပေ။(TL note - နေကြာပန်းသိုင်းကျမ်းကို ပြောတာထင်တယ် ဟဟ)

ဒါကတော့ ပထမတန်းစားဂိုဏ်းများ၏ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာတော့... ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ဒုတိယတန်းစားဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်သာ ဖြစ်သည်။ မုန့်ကျိုး၏ ဝါစဉ်မှာ မြင့်မားလှသော်လည်း သူ့သိုင်းပညာကတော့... ယဲ့ဟိုင်နှင့် အဆင့်တူလောက်သာ ရှိသည်။ သူသည် ယဲ့ချန်း သို့မဟုတ် အိမ်တော်သခင်နှစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းနှင့် မျိုးနွယ်စုလေးခုမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရလျှင်ပင် မုန့်ကျိုးအနေဖြင့် အနိုင်ရမည်ဟု မပြောဝံ့ပေ။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများနှင့် လက်ရွေးစင်တပည့်များသည် ပထမတန်းစားဂိုဏ်းများမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များလောက် အစွမ်းမထက်ကြပေ။

လူတွေ မေးကြပေလိမ့်မည်။ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးဂိုဏ်းမှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ချက်ကဲ့သို့ အရာမျိုး မရှိဘူးလားလို့။ အမှန်တကယ်တော့ မုန့်ကျိုးသည် နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ချက်ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း လူတိုင်းက ရှောင်ဖုန်း၏ အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ လူအပေါ်သာ မူတည်ပေသည်။ အကယ်၍ ရှောင်ဖုန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်နဂါးလက်ဝါးကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အသက် ၆၀ အထိ အသက်ရှင်ခဲ့လျှင် သူသည် ယခင်က သူတောင်းစားဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အခြား ဒုတိယတန်းစားဂိုဏ်းများဖြစ်သည့် တျန်ချန်၊ အော့မေ့၊ ဟွာရှန်း၊ ခုန်ထုံ စသည်တို့အကြောင်း ပြောရလျှင်... လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့တွင် ထူးထူးခြားခြား မျက်စိကျစရာ ပါရမီရှင်များ မရှိခဲ့ကြပေ။ ၎င်းမှာ "သူတို့၏ အမွေအနှစ်များ ဆုတ်ယုတ်နေပြီး ဆုတ်ယုတ်မှုကြားမှ အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံနေကြရသည်" နှင့် အနည်းငယ် တူနေလေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့များကတော့ တတိယတန်းစားနှင့် အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေးသော အဖွဲ့များဖြစ်ကြသည့် ဝေလငါးဂိုဏ်း၊ အဇူရာပင်လယ်ဓားဂိုဏ်း သို့မဟုတ် XX အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူများကို သင့်အနေဖြင့် သိုင်းလောကသားများဟု ဆိုနိုင်သလို ဆားမှောင်ခိုသမားများ၊ လယ်သမားများနှင့် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီများဟုလည်း ဆိုနိုင်ပါသည်။ သိုင်းပညာပိုင်းတွင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ပျမ်းမျှအဆင့်သာ ရှိကြသော်လည်း ဤချန်လင် ဓားပြိုင်ပွဲမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသဖြင့် ထိုလူတစ်စုသည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် လာရောက်ပါဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပွဲကြီးပွဲကောင်းတွင် ပါဝင်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ဂိုဏ်းများ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာမည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့သည် အခြားသူများကို "ဟိုးတုန်းကပေါ့ကွာ ယဲ့ချန်နဲ့ ရှဲ့စန်းတို့ ချန်လင်မြို့မှာ တိုက်ခိုက်ကြတုန်းက ငါလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ..." ဟု ကြွားဝါနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

မည်သည့်ဂိုဏ်းတွင်မှ မပါဝင်သော လေလွင့်သိုင်းသမားများကတော့ ထိုမျှမများလှပေ။ ယခုအချိန်အထိ လမ်းကြားလေးများမှတစ်ဆင့် မြို့ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်သူ ၁၇ ဦး သို့မဟုတ် ၁၈ ဦးခန့်သာ ရှိသေးသည်။ လမ်းမကြီးများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသူများမှာ ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အဆင်ပြေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် နာမည်ကျော်ကြားသော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူများမှာ အယောက် ၃၀ ခန့်သာ ရှိပေသည်။

ဩဂုတ်လ ၁၃ ရက်နေ့တွင် တည်းခိုခန်းသည် ဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် တပည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကတွင် အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းမြင့်ကာ စောစောရောက်ရှိလာသော လေလွင့်သိုင်းသမား အနည်းငယ်သာ တည်းခိုခန်းတွင် အခန်းရရှိခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယတန်းစား၊ တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းများမှ လူများနှင့် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲ ရောက်ရှိလာကြသော အခြားသိုင်းသမားများသည်တော့ တည်းခိုခန်းပတ်ပတ်လည်ရှိ စွန့်ပစ်အိမ်များတွင် တည်းခိုကြရသည်။ တံခါးရှေ့တွင် ဝါးလုံးတစ်လုံး စိုက်ထားလျှင် ထိုနေရာတွင် လူရှိနေပြီဟု ဆိုလိုပြီး ဝါးလုံးမရှိသော နေရာများကိုတော့ မိမိစိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြို့တွင် အုပ်ချုပ်သူမရှိသဖြင့် ဤစည်းမျဉ်းကိုသာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် ၎င်းမှာ ချန်လင်မြို့၏ လက်ရှိအခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ၏ အဓိကဇာတ်လိုက်နှစ်ဦးဖြစ်သော ယဲ့ချန်နှင့် ရှဲ့စန်းတို့မှာ မြို့ထဲတွင် ပေါ်မလာသေးပေ။

...

ဆောင်းဦးကောင်းကင်ယံတွင် နှင်းစက်များ တွဲလဲခိုနေပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းများကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

တောင်ပေါ်မြို့ငယ်လေး၏ ဆောင်းဦးနံနက်ခင်းသည် လူများကို အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ နံနက်ခင်းတိုင်းတွင် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်၌ တည်းခိုကြသူများအပါအဝင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့ အယုံကြည်ရဆုံးသော တပည့်တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး နံနက်စာစားရန် တည်းခိုခန်း၏ပထမထပ်၌ ဝိုင်းတစ်ခု ရှာတတ်ကြစမြဲပင်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အချင်းချင်း စမ်းသပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့၏ ပြောစရာအကြောင်းအရာမှာ သဘာဝကျစွာပင် အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်မျှော်စင်မှ တပည့်ဖြစ်သူ ဝမ်အောက် သေဆုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။

"မျှော်စင်သခင် ကုန်းစွန်း... နေတောင် မထွက်သေးဘူး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားတပည့်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေကြတာလဲ"

ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သူမှာ ဆီဝေ့နေသော မျက်နှာနှင့် ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် နံနက်စောစောစီးစီးမှာပင် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် စားပွဲတွင် မထိုင်ဘဲ တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားဘေးတွင် မှီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာက နီရဲနေပြီး အရက်မူးနေပုံရသည်။ သူ၏ သင်္ကန်းက ဟာလာဟင်ဟင်းလင်းပွင့်နေပြီး ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပုတီးတစ်ကုံး တွဲလဲခိုနေလေသည်။ ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ချင်းစီသည် လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသည်။

ထိုဘုန်းကြီး၏ အမည်မှာ လုစန်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်လင်ကျောင်းတော်မှ မဟုတ်ပေ။ ထိုဘုန်းကြီး မည်သည့်ကျောင်းတော်မှ လာကြောင်း မရေရာသော်လည်း သူသည် လော့ဟန်အရက်မူးသိုင်းဟူသော အဆင့်မြင့် လက်သီးနည်းစနစ်ကို သင်ယူခဲ့ပြီး ထိုနည်းစနစ်ဖြင့် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်း သူသည် သိုင်းလောကတွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

"ဟမ့်... ဘုန်းကြီးလု၊ ခင်ဗျားမူးနေလို့ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကုန်းစွန်းချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်း မလုပ်ခဲ့ပေ။

သိုင်းလောကသားတိုင်း သိကြသည်မှာ အမူးသမားဘုန်းကြီး လုစန်းသည် မူးချင်ယောင်ဆောင်ရာတွင် အလွန်တော်ကြောင်းပင်။ လုစန်းသည် သူပြောချင်ရာကို ပြောနိုင်သည်။ မူးချင်ယောင် ဆောင်ထားသရွေ့ သူ မည်သူ့ကိုမျှ စော်ကားမိမည်ကို မကြောက်ပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက စိတ်ဆိုးလျှင်လည်း ဘုန်းကြီးက သူမူးပြီး လျှောက်ပြောမိတာပါဟု ပြောပေလိမ့်မည်။ ထိုနည်းဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး အခြေအနေကောင်းကောင်းနှင့် နောက်တစ်လှမ်းပြန်ဆုတ်နိုင်ကြသည်။

"အိုး... ငါအိပ်မက်မက်နေတာများလား၊ မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ ဘာလို့ သွေးနံ့တွေ ရနေတာလဲ"

လုစန်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နှင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ကုန်းစွန်းချန်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စစ်ယန်ရန်က ခေါင်းလှည့်ကာ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်အရက်တွေ သောက်လွန်းလို့ ရှင့်နှာခေါင်းကော ပျက်စီးသွားပြီလား မသိဘူး"

"မျှော်စင်သခင် ကုန်းစွန်း ကျုပ်လည်း အဲဒီဆူညံသံကို ကြားလိုက်မိတယ်"

အသက် ၄၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ခန့်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ခင်ဗျားတပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး ညသန်းခေါင်ကြီး အမဲလိုက်ထွက်တာလား၊ ဟားဟား... ခင်ဗျားဖမ်းလာတဲ့ အမဲက တော်တော်လေး သန်မာပုံရတယ်"

ထိုလူမှာ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်၏ အရှင်သခင် ကျီထုံဖြစ်သည်။ သူသည် ကုန်းစွန်းချန်နှင့် ရန်ငြိုးရှိသဖြင့် ထေ့ငေါ့ပြောဆိုနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းစွန်းချန်သည် မနေ့ညက ဝမ်အောက်၏ အလောင်းကို မမြှုပ်နှံခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် တပည့်များကို အလောင်းအား ဖျာဖြင့်ပတ်ကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ယူလာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် အလောင်းသည် သူတို့ပိုင်သော အခန်းတစ်ခုအတွင်းရှိပြီး တပည့်နှစ်ဦးက စောင့်ကြပ်နေသည်။ အနံ့အတွက်မူ... သူသည် အထူးဆေးဝါးတစ်ခုဖြင့် စီမံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနံ့ကို တစ်ရက်နှင့် တစ်ညခန့် ယာယီထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... သခင်ကျီရဲ့ နှာခေါင်းက တကယ်ထက်မြက်တာပဲ"

ကုန်းစွန်းချန်ကလည်း အရှုံးမပေးပေ။ သူက ပြန်ဆဲရင်းနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ဘေးရှိ ကုန်းစွန်းလီ၊ စစ်ယန်ရန်နှင့် အခြားတပည့်နှစ်ဦးလုံးမှာ ထိုစကားများသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသကဲ့သို့ လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ဟွန်း"

ကျီထုံက စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက အမှိုက်ကို သေချာမရှင်းဘဲနဲ့ ပါးစပ်ကနေ လေလည်နေတာလား"

"ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တယ်"

"ဟားဟားဟား..."

ကျီထုံက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မျှော်စင်သခင် ကုန်းစွန်း၊ ခင်ဗျား လူသတ်သမားကို မတွေ့သေးလို့ ခင်ဗျားတပည့်ကို မမြှုပ်သေးတာမလား၊ ဟားဟား... ကျုပ်ကျီထုံက အတော်လေး ဗဟုသုတ ရှိပါတယ်၊ ခင်ဗျား လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့အောင် အလောင်းကို တစ်ချက်လောက် ပေးကြည့်ပါလား"

"ဟွန်း... သခင်ကျီရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကုန်းစွန်းချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ကျုပ်သိုင်းလောကထဲ ရောက်တာ ဒါပထမဆုံးနေ့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ မလိုဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် စကားနာထိုးနေကြစဉ် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် သိုင်းသမားများမှာ ထိုအခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်း၏ အဝင်ဝ၌ လူရိပ်အချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် သူ့အဖွဲ့သားများပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူတို့သည် အဓိကဝင်ပေါက်မှနေ၍ လမ်းလျှောက် ဝင်လာကြလေသည်...။