အခန်း ၄၅၁

အခန်း (၄၅၁) - နှင်းတောင်တက် လှုပ်ရှားမှု စတင်ခြင်း

ရွှီရှင်းသည် နှင်းလျှောစီးဘုတ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တက်လိုက်၏။

မော်တာသံနှင့်အတူ ဘုတ်မှာ စတင်ရွေ့လျားပြီး ဤဧရာမ ကျောက်တိုင်တောင်ထိပ်ကြီးကို ပတ်၍ စတင်မောင်းနှင်တော့သည်။

မြေပုံပေါ်တွင်မူ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ဖြစ်စေ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဖြစ်စေ မည်သည့် အနီရောင်အစက်မျှ ပေါ်ပေါက်ခြင်း မရှိပေ။

နှင်းပြင်သတ္တဝါ အားလုံးမှာလည်း တောင်ထိပ်နှင့် မီတာသုံးလေးရာခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင်သာ ရှိနေကြပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြောက်ရွံ့နေကြပုံရ၏။

ဤတောင်ထိပ်ကြီးတွင် မည်သို့သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေပါသနည်း။

တောင်ထိပ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နှစ်မီတာခန့် ထူထဲသော နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့မှာ ၎င်းတို့၏ ဘုတ်များပေါ်တွင် ရပ်လျက် ကျောက်တိုင်ကြီးကို ဝဲယာလှည့်ပတ်၍ ကြည့်ရှုနေကြပေသည်။

တောင်ထိပ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သည်အထိ ထူးခြားသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရှိကြပေ။

ရွှီရှင်းသည် အနောက်မြောက်ဖက်ရှိ ကုန်းမြင့်အရင်းအမြစ်ဇုန် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နှင်းကာမျက်မှန်မှတစ်ဆင့် ကုန်းမြင့်ဒေသ၏ ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး ကုန်းမြင့်များကို ဝန်းရံထားသော မြူထုမှာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

ထိုအချက်မှအပ အခြားဘာကိုမျှ သူ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပါချေ။

အစောပိုင်းက ဤဒေသတွင် အမြင့်ဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးဟု ထင်ရသော ကုန်းမြင့်များမှာ ယခု ဧရာမတောင်ထိပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ ရွှံ့ပုံလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

တောင်ထိပ်ကြီးကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ဘာမှမတွေ့သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောင်ကြီးထဲမှာ သတ္တုသိုက်တွေ ရှိမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ်တော့ ဘာမှမရှိပါလား" ဟု လီဝမ်ရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆို၏။

သူမသည် မီတာငါးရာအတွင်းရှိ သတ္တုအရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤတောင်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် မီတာငါးရာ အမြင့်အထိ ရှာဖွေကြည့်ရာတွင် မည်သည့် သတ္တုအရောင်အဝါမျှ ပေါ်ထွက်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သတ္တုသိုက် မရှိဘူး ဟုတ်လား...။

ရွှီရှင်းသည် သတ္တုအသစ်များ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ဘာ အသစ်အဆန်း မတွေ့ရှိခဲ့ရပါချေ။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ဤတောင်ထိပ်ကြီးကို တကယ်ပဲ တက်ရောက်ပြီးမှ စူးစမ်းရမည်လော။

ထိုစဉ် အနောက်ဘက်မှ နှင်းလျှောစီးလာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ ကျိချောင်းယန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေး... နင် ရောက်လာပြီလား"

လီဝမ်ရှီးက ကျိချောင်းယန်ကို လက်လှမ်းပြလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာတွေ ထူးခြားလဲ"

ကျိချောင်းယန်က ၎င်းတို့အနားတွင် ရပ်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "တောင်ခြေမှာတော့ ဘာမှမတွေ့ဘူး၊ သာမန်တောင်တစ်တောင်နဲ့ပဲ တူတယ်" ဟု ဆို၏။

သူသည် တိမ်တိုက်များထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော တောင်ထိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

မီတာတစ်ထောင်ဆိုသည့် အမြင့်မှာ တကယ်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှ၏။

ထို့ပြင် အောက်ခြေမှာပင် ဤမျှ အေးနေသည်ဆိုပါက အပေါ်တွင်မူ...။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆီးနှင်းမြေခွေးလည်စည်း ရှိနေသဖြင့်သာ တော်တော့သည် မဟုတ်ပါက စွမ်းအင်အနှစ်သာရ အပိုင်းအစများကို တစ်ချိန်လုံး သယ်ဆောင်ထားရပေလိမ့်မည်။

ကျိချောင်းယန်သည် လီဝမ်ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ "နင်လည်း လိုက်မလို့လား။ ငါကတော့ နင့်ကို ပြန်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဒီမှာ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီတောင်က အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေနိုင်တယ်" ဟု အလေးအနက် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့..."

ကျိချောင်းယန်၏ အလေးအနက်ထား ပြောကြားချက်ကြောင့် လီဝမ်ရှီးမှာ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသွားပုံရသည်။

သူမသည် ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်း တွေဝေနေတော့၏။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော အရာကြီး ရှိနေခြင်းကြောင့် စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပြင်းပြနေသော်လည်း အားလုံးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်လိုပေ။

ရွှီရှင်းသည် လီဝမ်ရှီး၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး "ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ နင် အနားယူလိုက်ပါဦး။ မနေ့ညက နင် တော်တော် ပင်ပန်းသွားတယ် မဟုတ်လား" ဟု ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်၏။

"ဟွန်း... နင်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပင်ပန်းနေသလိုပဲကို" ဟု လီဝမ်ရှီးက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ရာ ရွှီရှင်းမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရပေသည်။

၎င်းတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်သော ကျိချောင်းယန်မှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားကာ "နင်တို့ ပြောစရာရှိတာ ပြောကြဦး၊ ငါ တောင်ကို တစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

"ကဲ... သွားရအောင်" ဟု ရွှီရှင်းက ဆိုကာ နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို စတင် မောင်းနှင်လိုက်၏။

"တစ်ကီလိုမီတာပဲ ဝေးတာဆိုတော့ နှစ်မိနစ်တောင် မကြာပါဘူး။ နင့်ဘက်မှာ လီယာကျွင်းနဲ့ လဲ့ယိုဖန်းတို့လည်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"။

"အင်း... ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသော်လည်း လီဝမ်ရှီး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဆူပုပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း စူထွက်နေပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် လီဝမ်ရှီး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ "ငါ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် အပိုသော့ ကို နင့်ကို ပေးမယ်၊ ငါ့အိမ်ကို ကူကြည့်ပေးမလား" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"...အပိုသော့ ဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးမှာ ခေတ္တ မှင်သက်သွားပြီးမှ "ဘာကို ပြောတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလာ၏။

"ငါ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲကို နင် စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်နိုင်မယ့် ခွင့်ပြုချက်ကို ပေးမယ်လို့ ပြောတာပါ။ ငါ့အတွက် အိမ်ကို စောင့်ပေးမလား" ဟု ဆိုကာ ရွှီရှင်းက သူမ၏ ပါးပြင်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"ဟင် သစ်ပင်အိမ်ကို စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်ခွင့် ဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာပြီးမှ တောက်ပသွားခဲ့ချေပြီ။

"တကယ်ကြီးလား။ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ အဲဒီလို လုပ်လို့ရလို့လား"။

ရွှီရှင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း "ခဏနေရင် ပြပေးမယ်။ အဲဒီ ခွင့်ပြုချက်ပေးရင်တော့ နှင်းတောင်တက်ဖို့ ဇွတ်မပြောရတော့ဘူးနော်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"မပြောတော့ပါဘူး၊ မပြောတော့ပါဘူး အပိုသော့တဲ့... ယေး..."

လီဝမ်ရှီးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကျေနပ်သွားကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမသည် ရွှီရှင်း၏ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်ပြီး "မြန်မြန် ပြန်ရအောင်၊ အမြန် သွားရအောင်" ဟု ဆိုကာ တိုက်တွန်းနေပါတော့သည်။

လီဝမ်ရှီးအား အပိုသော့ ပေးသည့် နည်းလမ်းမှာ တကယ်တော့ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

လုဖေးအာ နေထိုင်သော ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် အပြင် ရွှီရှင်းတွင် နောက်ထပ် အလွတ်တစ်ခု ရှိနေသေး၏။

အကယ်၍ ထိုကပ်ပါးအိမ်၏ ပိုင်ရှင်အဖြစ် လီဝမ်ရှီးကို သတ်မှတ်လိုက်ပါက သူမသည် သူ၏ အဖော်တစ်ဦး ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်၏ ခွင့်ပြုချက် စီမံခန့်ခွဲမှု ကဏ္ဍတွင် ကပ်ပါးအိမ်ပိုင်ရှင်အား ပင်မသစ်ပင်အိမ်သို့ ဝင်ထွက်ခွင့် ပေးနိုင်သည်ကို ရွှီရှင်း ယခင်ကတည်းက တွေ့ရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မှန်ပေသည်၊ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်သည် ပင်မသစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ပင်မအိမ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလို စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပေသည်။

ပင်မသစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်သည်လည်း ကပ်ပါးအိမ်ထဲသို့ မည်သည့်အချိန်မဆို ခွင့်ပြုချက် မလိုဘဲ ဝင်ရောက်နိုင်၏။

အခန်း ၄၅၁ ပြီး။