အခန်း ၂၀၇
Vol. 21 Ch. 207
အခန်း (၂၀၇)
ပဲစိမ်းဟင်းချိုအေး
ပဲစိမ်းဟင်းချိုအေးသည် နွေရာသီနှင့် အလွန်ကိုက်ညီလှပြီး ပြုလုပ်ရသည်မှာလည်း အလွန်လွယ်ကူလှ၏။
ပဲစိမ်းများကို နာရီဝက်ခန့် ရေစိမ်ထားပြီးနောက် ရေစစ်ကာ ရေနှင့် သကြားခဲတို့ကို ထည့်ရသည်။ မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူအောင် တည်ပြီးနောက် မီးလျှော့ကာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ထပ်မံတည်ရသည်။
ပဲစိမ်းဟင်းချို နီသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူမသည် ရှောက်ရည် အနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရာ ဟင်းချိုမှာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လတ်ဆတ်ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်မည့်ပုံ ပေါ်နေတော့သည်။
လေအေးပေးစက်အောက်တွင် အအေးခံပြီးနောက် ဟွာကျွင်းသည် ညနေပိုင်းတွင် အေးအေးလေး သောက်နိုင်ရန် ဟင်းချိုများကို ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်၏။
ညနေပိုင်းတွင် မုန့်ဆိုင်၌ လေအေးပေးစက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဖွင့်ထားသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ ရေခဲတုံးကြီးများကို ချထားရာ ဧည့်သည်များမှာ ရေခဲတုံးများ၏ အရှိန်ကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဆိုင်ထဲဝင်လာသည်နှင့် လန်းဆန်းအေးမြမှုကို ခံစားကြရသည်။
ဆိုင်ကို အားမန်တို့နှင့် ထားခဲ့ပြီး မော့ချွမ်းက ပဲစိမ်းဟင်းချိုအိုးကို အပြင်သို့ မထုတ်ပေးသည်။ ရောင်းပေးမည့်သူ မရှိသဖြင့် ဟွာကျွင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရောင်းရန် တာဝန်ယူလိုက်၏။
သူမသည် “ပဲစိမ်းဟင်းချိုအေး တစ်ပွဲ နှစ်ပြား” ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲကာ အနားရှိ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ထိုင်၍ အနားယူရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ခုံပေါ်တွင် တင်ပါးပင် မကပ်သေးမီ လူများ တန်းစီလာကြသဖြင့် သူမမှာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟင်းချိုများ ခပ်ပေးရတော့သည်။
အချို့က ပဲစိမ်းများများ လိုချင်ကြပြီး အချို့ကမူ ဟင်းချိုရည်ကို ပိုကြိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟွာကျွင်းက ပဲစိမ်း များများထည့်ပေးရမလား၊ နည်းနည်းပဲလားဟု ဖောက်သည်များကို သေသေချာချာ မေးမြန်းပေး၏။
သူတို့ အဖြေမှာမူ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
“ပဲစိမ်း များများထည့်ပေး”
အကြောင်းမှာ သူတို့အမြင်တွင် ပဲစိမ်းဟင်းချို တစ်ပွဲကို နှစ်ပြားပေးရသည်ဖြစ်ရာ ပဲစိမ်းများများ ပါခြင်းက ပို၍ တန်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဗိုက်ဝနိုင်လျှင် ပို၍ပင် ကောင်းသေး၏။
နောက်ဆုံးတွင် ဟွာကျွင်း မမေးတော့ဘဲ တစ်ပွဲလျှင် ပဲစိမ်း နှစ်ဇွန်းစာ အပြည့် ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။
မကြာမီမှာပင် အိုးအောက်ခြေ၌ ပဲစိမ်းဟင်းချို အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ပဲစိမ်းလည်း အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟွာကျွင်းသည် ဆိုင်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်၏။
တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များမှာ စိတ်ပျက်စွာ လူစုခွဲသွားကြရာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လူများအားလုံး ထွက်သွားသည်အထိ သူမက စောင့်နေပြီးမှ ဟွာကျွင်းအနားသို့ လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
“အားနာပါတယ်... မမ၊ သမီးကို တစ်ပွဲလောက် ရောင်းပေးလို့ ရမလားဟင်”
သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံက ဟွာကျွင်းကို ကြည့်နေသည်မှာ ဟွာကျွင်း၏ စိတ်ကို နူးညံ့သွားစေ၏။
သူမသည် အိုးကို စောင်းကြည့်ကာ ဇွန်းဖြင့် ခပ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေးရယ် ကြည့်ပါဦး၊ ပဲစိမ်းတွေ ကုန်သွားပြီ၊ ဟင်းချိုရည် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာမလားဟင်”
မိန်းကလေးငယ်မှာ လက်မလျှော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ထပ်မေးပြန်၏။
“မမ၊ ကျန်တာလေးကိုပဲ သမီးကို ရောင်းပေးပါလားဟင်၊ ပဲစိမ်းတွေ မလိုချင်ပါဘူး။ သမီး... သမီး တစ်ပြား ပေးပါ့မယ်၊ ရမလားဟင်”
ဟွာကျွင်းသည် အိုးကို မကာ ပန်းကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ရာ ပန်းကန်တစ်ဝက်မက ရှိနေသည်။
သူမသည် အဖုံးပြန်ပိတ်ပေးကာ မိန်းကလေးငယ်ကို ပေးလိုက်၏။
“ယူသွားပြီး သောက်လိုက်တော့၊ ပိုက်ဆံမပေးနဲ့တော့။ ဒါ အစ်မ လက်ဆောင်ပေးတာ”
မိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် ကြေးပြားတစ်ပြား ရှိနေသည်။ ဟွာကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ကြေးပြားကို သူမ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားအရာတစ်ခုကို ထုတ်ပေး၏။
“မမ၊ ဒါ မမအတွက်ပါ။ သမီးအစ်မ ကျစ်ထားပေးတာ”
ထို့နောက် သူမသည် ဘူးကို ယူကာ ထွက်သွားတော့သည်။
ဟွာကျွင်းသည် သူမ ချန်ထားခဲ့သော အရာကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လျှော်ကြိုးဖြင့် ကျစ်ထားသော လက်ပတ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခြား အလှဆင်ထားခြင်းမျိုး မရှိသလို ထူးထူးခြားခြား သေသပ်လှပနေသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း ခေတ်မီပြီး ရိုးရှင်းလှပသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေ၏။
သူမသည် လျှော်ကြိုးလက်ပတ်လေးကို သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လူကြီးမင်းကျိုင်ကို ရှာရန် တည်းခိုခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
လူကြီးမင်းကျိုင်သည် ဆက်စပ်ပြုပြင်ထားသော စာအုပ်များကို ယူကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကျိုင်ကတော်ကို ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့ အရင်စကားပြောနေကြဦး၊ ငါ ဒါကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖယောင်းတိုင်ခုံအနားသို့ သွားကာ အလေးအနက် ဖတ်ရှုတော့သည်။
သူဖတ်လေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်လာ၏။
“ဒီထဲက နည်းလမ်းတချို့က တကယ်ကို ဆန်းသစ်ပြီး ထူးခြားတာပဲ၊ ပြီးတော့ စီစဉ်ထားတာကလည်း အရမ်းသင့်တော်တယ်၊ လုံးဝကို အသုံးပြုလို့ရတယ်”
သူသည် စာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ဟွာကျွင်းထံသို့ ပြေးလာသည်။
“ဒီအက္ခရာတွေက ဂဏန်းတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါတို့တွေ ရေးနေကျစာတွေထက် အများကြီး ပိုရိုးရှင်းတာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက နိုင်ငံခြားက ဂဏန်းရေးနည်းပါ”
သူမသည် အာရပ်ဂဏန်း (၁) ကနေ (၁၀) အထိနှင့် ၎င်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော စာလုံးများကို သေသေသပ်သပ် ရေးပြလိုက်သည်။
လူကြီးမင်းကျိုင်၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လှုပ်ခါနေ၏။
“ဒါဆိုရင် သုံးဆယ့်ငါးဆိုတာကို ရေးဖို့ အက္ခရာ နှစ်လုံးပဲ လိုတာပေါ့၊ သုံးရာသုံးဆယ့်ငါးဆိုရင်လည်း သုံးလုံးပဲ လိုတော့တာပေါ့...”
“မှန်တယ်၊ သုံးသိန်း သုံးသောင်း သုံးထောင် သုံးရာ သုံးဆယ့်ငါး ဆိုရင်တောင် ဂဏန်းခြောက်လုံးပဲ လိုတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ ရေးနေကျစာတွေထက် ငါးလုံးလောက် ပိုနည်းသွားတာပေါ့၊ ကြည့်ရတာလည်း အများကြီး ပိုရှင်းလင်းတယ်”
“အရမ်းကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒီနည်းလမ်းကို ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ရမယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖယောင်းတိုင်အနားသို့ ပြန်ပြေးကာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေတော့သည်။
ကျိုင်ကတော်သည် ဟွာကျွင်းကို ကြည့်ကာ နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးလိုက်၏။
“သူက ဒီလိုပါပဲ၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်”
ဟွာကျွင်းသည်လည်း ကျိုင်ကတော်ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပန်းချီဆွဲတဲ့ ဘုတ်တွေ၊ ဆေးတွေနဲ့ စုတ်တံအရွယ်စုံလည်း ဝယ်ထားတယ်။ ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာရင် အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း ပို့ပေးပါ့မယ်။ တခြား ဘာလိုအပ်တာရှိရှိ ကျွန်မကို ပြောပါနော်”
ကျိုင်ကတော်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
နောက်တစ်နေ့ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်တွင် လူကြီးမင်းကျိုင်သည် မူလတန်းကျောင်း၌ သင်ရိုးသစ်များကို အသုံးပြုနေပြီဖြစ်ကြောင်း အားမောက်က သတင်းလာပေး၏။
ထို့အပြင် ၎င်းမှာ မူလတန်းကျောင်းသားများနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီအောင် သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ဗားရှင်း ဖြစ်သည်။
‘မြန်လိုက်တာ’
ဟွာကျွင်း ထပ်မံတွေးမိ၏။
လူကြီးမင်းကျိုင်၏ သင်ကြားမှု အရှိန်အဟုန်အရဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် အလယ်တန်း သင်ရိုးများကိုပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရတော့ပေမည်။
ဟွာကျွင်းသည် ကျောင်းသားများအတွက် စာအုပ်များကို ကူးယူရန် တည်းခိုခန်းသို့ လူလွှတ်ချင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အားနေသူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် ပဲစိမ်းဟင်းချိုအေး ရောင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေရသည်။
ပူပြင်းလှသော နွေရာသီတွင် ပဲစိမ်းဟင်းချိုမှာ အပူဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် အကောင်းဆုံးအရာဖြစ်သဖြင့် အလွန်လျှင်မြန်စွာ ကုန်သွားတတ်သည်။
မနေ့က မိန်းကလေးငယ်လေး ပြန်ရောက်လာပြန်၏၊ သူမသည် ပဲစိမ်းမပါသော ပဲစိမ်းဟင်းချိုကိုပင် ဝယ်ချင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်မူ ဟင်းချိုရည်မှာ အနည်းငယ် ပိုကျန်သဖြင့် ဘူးနှစ်ဘူးစာ ရရှိသည်။ သူမသည် ကြေးပြားတစ်ပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နှမြောတသစွာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။
ဟွာကျွင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အလကားပါ၊ ညီမလေး သောက်ဖို့ ပေးတာ။ ကြည့်ဦး၊ အစ်မ ဒီလက်ပတ်လေးကို တကယ် သဘောကျတယ်”
မိန်းကလေးငယ်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ကြေးပြားကို ပြန်ယူချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေ၏။
“အစ်မကြီးက အလကားမယူရဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်...”
“ညီမလေး ဒါတွေကို မယူရင် အစ်မ လွှင့်ပစ်ရတော့မှာ။ ပဲစိမ်းမပါတဲ့ ဟင်းချိုကို ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ”
မိန်းကလေးငယ်မှာ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ”
“ညီမလေး ရွာထဲမှာပဲ နေတာလား၊ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“သမီးနဲ့ အစ်မက ရွာထဲမှာပဲ နေတာပါ။ သမီးနာမည်က ကျူးကျူး ပါ။”
ဟွာကျွင်းသည် သူမကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ခံစားရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ညီမလေး မူလတန်းကျောင်း မတက်ဘူးလား”
ကျူးကျူးမှာ ပြန်မဖြေဘဲ ဘူးကို ယူကာ ပြေးထွက်သွားတော့၏။
ဟွာကျွင်းက ဒေါ်လေးပန်းကို မေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒေါ်လေးပန်း၊ ခုနက မိန်းကလေးကို မြင်ဖူးလားဟင်”
ဒေါ်လေးပန်းကလည်း ခေါင်းခါပြ၏။
“ဟင့်အင်း၊ မမြင်ဖူးပါဘူး။ သူက မူလတန်းကျောင်းမှာလည်း မရှိဘူး”
ဒါဆိုလျှင် သူမက အနီးအနားရှိ အခြားရွာမှ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“သူက ပဲစိမ်းဟင်းချိုကို တကယ် ကြိုက်ပုံရတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့အတွက် တစ်ပွဲ ချန်ထားပေးဦးမယ်”
ဟွာကျွင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်လေးပန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြော၏။
“ရှင်က တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ။ ဘယ်မိသားစုကများ ပဲစိမ်းဟင်းချိုကို ပဲစိမ်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ထည့်ရောင်းမှာလဲ၊ ဒီလိုသာ ရောင်းနေရင်တော့ ရှင် အရှုံးပေါ်တော့မှာပဲ”
ဟွာကျွင်းသည် ဆိုင်သိမ်းပြီးနောက် လူကြီးမင်းကျိုင်၏ သင်ရိုးများကို ယူရန် တည်းခိုခန်းသို့ ပြေးသွားကာ အစောင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ အမြန်ကူးယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီနျန်ကို ကြိုးဖြင့် သေသေသပ်သပ် ပြန်ချုပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်၏။
ထိုနေ့ညနေတွင် ဟွာကျွင်းသည် ပဲစိမ်းဟင်းချို တစ်ဘူးကို အရင်ဆုံး ခပ်ထုတ်ကာ ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်၏၊ ကျူးကျူး လာသည့်အခါ ပေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျူးကျူးမှာ မုန့်ဆိုင်ပိတ်သည်အထိ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
ဟွာရှန့်ကို ညဘက်တွင် အချိုများ မစားခိုင်းရဲသဖြင့် ထိုပဲစိမ်းဟင်းချိုကို မော့ချွမ်းကိုသာ သောက်ရန် ပေးလိုက်ရတော့သည်။
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေရသဖြင့် ဟွာကျွင်း တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် ပဲစိမ်းဟင်းချို ထပ်မရောင်းတော့ဘဲ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဆိုင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ လေအေးပေးစက်၏ အအေးဒဏ်ကို ခံစားရင်း ဟွာကျွင်းမှာ အတော်ပင် နေသာထိုင်သာ ရှိနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်လေးပန်းက ကျူးကျူးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
“သူဌေးမဟွာ၊ ဒီကလေးက ရှင့်ကို ရှာနေတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ခေါ်လာခဲ့တယ်”
ဆိုင်အတွင်းရှိ လင်းထိန်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် ကျူးကျူး၏ အဝတ်အစားများမှာ နေရာအနှံ့ ဖာထေးထားရသည်ကို ဟွာကျွင်း သတိထားမိလိုက်၏။