အခန်း ၂၁၂
Vol. 22 Ch. 212
အခန်း (၂၁၂)
ပုလဲရှင်လေးကို ကယ်တင်ခြင်း
သူမ တံခါးဖွင့်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။
“နေဦး၊ ဘာကြွက်ဖမ်းတာလဲ၊ ငါတို့အိမ်မှာ ကြွက်မရှိဘူး”
ထို့နောက် သူက ဆက်၍ ငေါက်ငမ်းတော့သည်။
“နင့်ကို ဘယ်သူက တံခါးဖွင့်ခိုင်းလို့လဲ၊ နင်က အ နေတာလား”
အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ပုန်းနေသော လီနျန်နှင့် ဒေါ်လေးပန်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။
‘သေချာပြီ၊ အထဲမှာ တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်’
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျူးကျူး၏မိထွေးသည် တံခါးကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွာလူကြီးက တားဆီးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ... ကြုံရာလူကို တံခါးဖွင့်ပေးတယ် ဟုတ်လား၊ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား”
အခန်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။ သူသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထူရှိပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းမည့်ပုံ ပေါ်သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်အိမ်ပဲ၊ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ရွာလူကြီးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။
“လေလုံးကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ၊ ဒီအိမ်ကို မင်းတို့ရဖို့ ငါကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့ရတာဆိုတာ သိရဲ့လား”
ထို့နောက် သူက လေသံကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုသူကို မေးလိုက်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါတို့ရွာကလူ ဟုတ်လို့လား၊ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား။ ငါ သတိပေးထားမယ်၊ ငါတို့ရွာကလူ မဟုတ်ရင် ရွာကပေးတဲ့ အိမ်တွေမှာ နေခွင့်မရှိဘူးနော်”
ထိုအမျိုးသားမှာ စိတ်တိုတတ်ပုံရပြီး အသက်ကြီးသူဖြစ်သော ရွာလူကြီးကိုလည်း အရေးမလုပ်ချေ။ သူသည် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း အနားသို့ တိုးလာသည်။
ကျူးကျူး၏မိထွေးက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။
“တော်ပါတော့၊ တော်ပါတော့၊ ဒါက တကယ်ပဲ ရွာရဲ့ စည်းကမ်းပဲဟာ”
သူမသည် ရွာလူကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အားနာပါတယ်ရှင်၊ သူက အပြင်ကလူမို့လို့ပါ။ ကျွန်မကတော့ ဒီရွာကပါပဲ။ ဒီအိမ်က ကျွန်မကို ချပေးထားတာပါ။ သူက ရွာစည်းကမ်းတွေကို နားမလည်လို့ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါရှင်”
ရွာလူကြီးမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်သင့်သည်ကို သိသူဖြစ်ရာ သူ၏ ကျဲတဲတဲ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း မသိလို့လုပ်တာဆိုတော့ အပြစ်မယူတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နင်လည်း စည်းကမ်းကို သိတာပဲ၊ ရွာက စုပေါင်းလုပ်ဆောင်တဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ်”
ကျူးကျူး မိထွေးက တခစ်ခစ် ရယ်ကာ ပြန်ပြော၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းပါ့မယ်၊ ကူညီပါ့မယ်...”
“ဒီကြွက်တွေက အပွားအရမ်းမြန်တာ၊ ပြီးတော့ ရောဂါတွေလည်း သယ်လာတတ်တယ်၊ ဒါက နင်တို့တစ်အိမ်တည်း ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တွေ ရွာဦးကနေ တစ်အိမ်တက်ဆင်း လာခဲ့တာ၊ အိမ်တိုင်းကလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြတယ်၊ ဘယ်သူမှ အဝင်မခံဘူးလို့ မပြောကြဘူး၊ နင်တို့ စည်းကမ်းမဖောက်နဲ့နော်”
ကျူးကျူး၏မိထွေးသည် မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ မီးဖိုချောင်ထဲ စစ်ဆေးရုံပဲ မဟုတ်လား၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းပါ့မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မုတ်ဆိတ်နှင့်လူကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။
ရွာလူကြီးနှင့် အမျိုးသား လေးငါးဦးခန့်သည် အိမ်ထဲသို့ ချောချောမောမော ဝင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အာလူးသိုလှောင်သည့် တွင်း၏ အဝင်ဝကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း အလွန်နှေးကွေးစွာ လမ်းလျှောက်နေကြ၏။
မုတ်ဆိတ်နှင့်လူမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောတော့သည်။
“ဘာတွေ လျှောက်ကြည့်နေတာလဲ၊ မီးဖိုချောင်က ဒီဘက်မှာလေ”
ထိုလူစုထဲတွင် ကင်းသမားအဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ သူသည် လီနျန် ယာယီခေါ်ယူလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစအနတစ်ခုကိုမှ လွတ်မသွားစေရန် အသေးစိတ် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။
ရုတ်တရက် ကြက်ခြံနောက်ဘက်ရှိ မြေကြီးမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။
ထိုနေရာရှိ ခြေရာများမှာ အခြားနေရာများထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးနေပြီး လက်ဝါးရာများပင် ရှိနေ၏။
သူ့အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ မီတာတစ်ဆယ်ကျော် အကွာမှပင် လျှော်ပင်စအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်နေရသည်။
လီနျန် ပြောပြထားသည့် ညီအစ်မနှစ်ယောက်အကြောင်းကို သူ ကြားသိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ မြေအောက်တွင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သူ သေချာသွားလေပြီ။
သူသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စိတ်ထဲ၌ ဆွဲလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် “ကြွက်” ရှာဖွေခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ သတိမထားမိခိုက်တွင် သူသည် ကိုင်ထားသော အိုးဖုံးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ကြွက်၊ အကောင်ကြီးကြီးတစ်ကောင်ပဲ၊ ဟိုဘက်ကို ပြေးသွားပြီ”
သူက ကြက်ခြံဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ရွာလူကြီးကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။
“မြန်မြန်၊ အလွတ်မပေးနဲ့”
မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ သတိမထားမိခင်မှာပင် ရွာလူကြီးသည် ကျန်သူများကို ဦးဆောင်ကာ ကြက်ခြံဘက်သို့ ပြေးသွားကြသည်။
ထိုကောင်လေးကတော့ နေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
သူတို့ အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒီမှာ အက်ကြောင်းရှိတယ်”
ကင်းသမားတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ပြီး ဝုန်းခနဲ မြည်အောင်ပင် တွင်းဖုံးကို ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။
“ဒီမှာပဲ” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်၏။
အကြံအစည် ပျက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မုတ်ဆိတ်နှင့်လူသည် ခါးကြားတွင် ဝှက်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူ၏နောက်မှ ကောင်လေးက ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြိုးကွင်းဖြင့် မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ လည်ပင်းကို စွပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင် ထုတ်တန်းပေါ်မှ ခုန်ချကာ ထိုလူကို အရှင်လတ်လတ် တွဲလောင်း ဆွဲထားလိုက်တော့သည်။
မုတ်ဆိတ်နှင့်လူမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ လည်ပင်းရှိ ကြိုးကို အသည်းအသန် ဆွဲဖြုတ်ရင်း အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေရ၏။
ကျူးကျူး၏မိထွေးမှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ ခြေထောက်များကို ပင့်မပေးရင်း ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသလို အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။
“လူသတ်နေကြပြီ၊ လူသတ်နေကြပြီ”
ရွာလူကြီး ကြားသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွား၏။
သူ အမြန်အော်ပြောလိုက်သည် ။
“လူတချို့ အဲဒီကိုသွားပြီး ကူညီကြဦး၊ သူ့ကို အမြန် ပြန်ချပေး၊ လူသေအောင် မလုပ်နဲ့”
ထို့ကြောင့် လူအချို့က ပြေးသွားကြပြီး ပြေးရင်းလွှားရင်း အော်ဟစ်ကြတော့သည်။
“ညီလေး၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ အမြန်လွှတ်လိုက်ပါဦး၊ လူသတ်မှု မဖြစ်ပါစေနဲ့”
လူအများအပြား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မုတ်ဆိတ်နှင့်လူမှာလည်း မျက်လုံးများ လန်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ကောင်လေးသည် ကြိုးကို အလိုက်သင့် လွှတ်ပေးလိုက်၏။
ကျန်သူများက ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့်လူကို ကြိုးများဖြင့် အတင်းတုတ်နှောင်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်နှင့်လူမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် အသက်ကို လုရှူနေရပြီး ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဆီးပင် ထွက်ကျနေပေ၏။
ကျူးကျူး မိထွေး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ရွာတစ်ရွာလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“နင်တို့ကို ငါ အလွတ်မပေးဘူး၊ ငါ့လူကို နင်တို့ သတ်ကြတယ်”
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီနျန်သည် မြေအောက်တွင်းထဲသို့ ဆင်းသွားခဲ့ရာ ကျန်းကျန်းနှင့် ကျူးကျူးတို့ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
မြေအောက်တွင်းတစ်ခုလုံးမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးအိမ် သို့မဟုတ် ဖယောင်းတိုင် တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေပေသည်။
တွင်းဝရှိ တံခါးငယ်လေးမှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်ကြောင့် အောက်ခြေတစ်ဖက်တွင် ပုံထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်များကို မြင်ရပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့ညီအစ်မ၏ “အိပ်ရာ” နှစ်ခု ရှိနေ၏။
ကျန်းကျန်းမှာ ပါးလွှာသော ကောက်ရိုးများပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို မသိရသေးချေ။
ကျူးကျူးသည် သူမ၏အစ်မကို စောင့်ရှောက်ရင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများမှာ တွင်းဝဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေတော့၏။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လီနျန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာပြီး သူမက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျူးကျူး... ဟွာကျွင်းက ညီမလေးတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ အန်တီ့ကို လွှတ်လိုက်တာပါ”
ကျူးကျူးသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မှင်တက်နေပုံရပြီး အတန်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာ၏။ သူမက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း၊ သွားလို့မရဘူး၊ အမေ ရိုက်လိမ့်မယ်”
လီနျန် ငိုကြွေးရင်း ပြန်ပြော၏။
“မရိုက်တော့ပါဘူးကွယ်၊ သူ ညီမလေးတို့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မရိုက်နိုင်တော့ဘူး...”
သူမသည် ကျူးကျူးထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျူးကျူးသည် သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအဝိုင်းသားလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာတွင် လီနျန်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။
လီနျန်သည် ကျူးကျူးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း တုန်ရင်နေသော သူမ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျန်းကျန်း၏ နှာခေါင်းဝတွင် အသက်ရှူခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။ အတော်ကြာအောင် စမ်းသပ်ပြီးမှသာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားတွင် နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်လေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ လူက အသက်ရှင်နေပါသေးသည်။
ကင်းသမားအဖွဲ့သည်လည်း အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး လီနျန်ကို ပြော၏။
“လူနာထမ်းစင် ရောက်နေပါပြီ၊ အပေါ်မှာ စောင့်နေကြတယ်”
လီနျန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ တောင်းဆိုလိုက်၏။
“ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို အပေါ်ကို သယ်ပေးကြပါဦး”
ကင်းသမားတစ်ဦးက ကျူးကျူးကို ကျောပိုးပြီး၊ အခြားတစ်ဦးက ကျန်းကျန်းကို ပွေ့ချီကာ မြေအောက်တွင်းထဲမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် ပိန်ချုံးနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းကျန်းမှာ ပို၍ ဆိုးလှ၏။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ကင်းသမား၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏ လက်မောင်းလေးမှာ အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့ပေသည်။
တွင်းဝတွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြ၏။
ရောက်ရှိနေသော အမျိုးသမီးများမှာလည်း သူတို့ မည်မျှပင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမည်ကို မတွေးရဲလောက်အောင် ဖြစ်ရသဖြင့် မငိုဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။
အမျိုးသားများကမူ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကြ၏။
“တိရစ္ဆာန်တွေ၊ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်ကြတာလဲ”
ရွာလူကြီးမှာ အဆိုးဆုံး ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဤရွာကို တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူ့မျက်စိအောက်တွင် ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ပေါ့ဆမှုကြောင့်ဟု ခံစားနေရ၏။
ဒေါ်လေးပန်းသည် မျက်ရည်များ သုတ်ကာ ကင်းသမားများကို လူနာများအား တည်းခိုခန်းသို့ အမြန်ပို့ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သမားတော်က စောင့်ဆိုင်းနေပြီ ဖြစ်၏။
သူမ၏ ဝဝဖြိုးဖြိုး ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤအချိန်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလျက် လမ်းပြပေးနေပြီး လီနျန်ကလည်း နောက်မှ ခပ်သွက်သွက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အဘွားကျန်းက နူးညံ့သော အိပ်ရာနှင့် အခင်းအကျင်းများကို အသင့်ပြင်ပေးထားပြီး ဖြစ်၏။ သူမသည် ကျန်းကျန်း ညစ်ပတ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ စောင်များကို မကာ ကျန်းကျန်းကို အိပ်ရာပေါ်တွင် သိပ်ပေးပြီးနောက် သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်သည်။