အခန်း ၇၄

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၇၄

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ချောမွေ့စွာ ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤမြို့နယ်လေး၏ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဆန်ချောနှင့် ဂျုံမှုန့်ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ပေါင်လျှင် ၅၀ မှ ၆၅ ဆင့်ကြား အတက်အကျ ရှိနေသည်။

ထျဲလန်ယန်နှင့် အဘိုးကြီးဖန်တို့၏ အရောင်းအဝယ် ပမာဏမှာ အတော်လေး ကြီးမားသဖြင့် ဈေးနှုန်းကို အနည်းငယ်လျှော့ကာ တစ်ပေါင်လျှင် ၅၉ ဆင့်ဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

သစ်သီးများဖြစ်သော ငှက်ပျောသီး၊ ပန်းသီး၊ စပျစ်သီးနှင့် လိမ္မော်သီးများမှာလည်း မူလက တစ်ပေါင်လျှင် ၂ ယွမ် ဈေးရှိသော်လည်း ညှိနှိုင်းပြီးနောက် ၁.၈ ယွမ်သို့ လျှော့ချခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆန်ချော ပေါင် ၁၀၀၀၀၊ ဂျုံမှုန့် ပေါင် ၁၀၀၀၀ နှင့် သစ်သီး ပေါင် ၅၀၀၀ တို့၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ယွမ် ၂၀၈၀၀ ကျသင့်သည်။

ထျဲလန်ယန်က သူမအနေဖြင့် ငွေသား ၂၀၀၀၀ ယွမ်သာ ယူမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော ၈၀၀ ယွမ်ကိုမူ အဘိုးကြီးဖန်အား အခြားပစ္စည်းများဖြစ်သည့် ကူပွန်များ၊ ရွှေငွေရတနာ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရှာဖွေပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းရတာကို တအားဝါသနာပါတာ၊ ဒါကြောင့် ဦးလေးမှာ လမ်းကြောင်းရှိရင် ရှိသလောက် ယူပေးပါ။"

ထျဲလန်ယန်က ဤသို့ပြောခြင်းမှာ သူမနောက်တွင် အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အဘိုးကြီးဖန် သိစေရန် ဖြစ်သည်။

ဒါက သူမကို သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ထျဲလန်ယန်သည် တစ်ဖက်လူက ကတိဖျက်မည်ကိုလည်း မကြောက်ပေ။

"ရှင်က မတရားရင် ကျွန်မလည်း မတရားဘူး" အကယ်၍ အဘိုးကြီးဖန်က မရိုးသားသည့် စိတ်ထားရှိလာပါက သူမက သူ့ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးပြလိုက်နိုင်သည်။

သူတို့သည် ညနေပိုင်းတွင် မြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်လေးထဲ၌ တွေ့ဆုံကာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန် မထွက်ခွာမီ အဘိုးကြီးဖန်၏ဇနီး အစ်မဟူက သူမအား ကိတ်မုန့်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေးကို ဟိုတစ်ခေါက်က မိန်းကလေးကို ပေးပေးပါဦး။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူမက ကျွန်မကို သကြားလုံးပေးခဲ့လို့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်ဆောင်ပြန်ပေးတာပါ။"

အကယ်၍ ထျဲလန်ယန်သာ အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ်လေးနှင့် လာခဲ့လျှင် သူမသည် ဤမျှအထိ စိတ်အားထက်သန်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ ထိုသို့သော အပြုအမူကို မနှစ်သက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အကဲခတ်ကောင်းသူနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းမှာ တကယ်တမ်းတွင် စိတ်ဖိစီးမှု အနည်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် အဘိုးကြီးဖန်သည် သူ၏ဇနီးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ချီကာ ပတ်ချာလည် လှည့်နေတော့သည်။

"မိန်းမရေ၊ ငါတော့ ကံထူးပြီဟေ့၊ ငါတို့ ချမ်းသာတော့မယ်။"

အစ်မဟူမှာ လန့်သွားသဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တော်စမ်းပါဦး အဘိုးကြီးရယ်၊ ရှင်လည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ ခါးနာသွားပါဦးမယ်။"

အဘိုးကြီးဖန် ရပ်လိုက်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သွားဖြဲပြလိုက်သည်။

"မနာပါဘူး၊ ငါက သန်မာတုန်းပါ။ ဒီည ကုတင်ပေါ်မှာ စမ်းကြည့်မလား။"

အစ်မဟူ၏ နားရွက်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကာ ရယ်မောလျက် ဆူလိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို လူဆိုးပဲ၊ စမ်းကြည့်တာပေါ့... ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ။"

အဘိုးကြီးဖန်သည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ကြည်နူးကာ တဟားဟား ရယ်မောနေတော့သည်။

အကယ်၍ ဒီည သူ၏ဇနီးကို ကျေနပ်အောင် ထားနိုင်လျှင် မနက်ဖြန်တွင် သူမက ငါးမျှားသွားရန် သဘောတူကောင်း သဘောတူလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်စရာ တစ်ခုခု ရှိလာပြီပေါ့။

….

မှောင်ခိုဈေးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် ပြန်မသွားသေးပေ။

အရောင်းအဝယ်မှာ ညနေပိုင်းတွင် ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားမနေလိုတော့ပါ၊ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။

သူမ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ.....

ထျဲလန်ယန်သည် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုကို အမြန်ရှာကာ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်၍ အနားယူလိုက်သည်။

သူမ နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မီးမွှေးကာ အရင်က ချက်ထားသော အရိုးဟင်းရည်ကို နွှေးလိုက်သည်။

နေရာလွတ်သည် ပစ္စည်းများကို လတ်ဆတ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း အချိန်မှာ ရပ်တန့်နေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများမှာ အေးသွားနိုင်ရာ ပြန်နွှေးရန် လိုအပ်သည်။

နေ့လယ်စာအတွက် အရိုးဟင်းရည်တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်သဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် အသားပေါက်စီ အကြီး ၄ လုံးကိုလည်း နွှေးလိုက်သည်။

အစားအစာများ နွှေးနေစဉ်အတွင်း သူမသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ သွားကာ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူ၍ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အတွက် ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းကို စတင်ရေးသားတော့သည်။

ယခင်က သူမသည် ဤခေတ်၏ သတင်းစာနှင့် မဂ္ဂဇင်းများမှတစ်ဆင့် အရေးအသားများကို လေ့လာကာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အကြောင်း ပုံပြင်တိုလေးများ ရေးသားရင်း လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ လေ့ကျင့်မှု လုံလောက်ပြီဖြစ်ရာ ဇာတ်လမ်းများကို စတင်ရေးသားပြီး ပေးပို့ရန် အချိန်ကျရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်တွင် စက္ကူမှာ ရှားပါးပြီး ကန့်သတ်ချက်များနှင့် လိုအပ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။

ပေးပို့လာသော စာမူအများစုမှာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာများ သို့မဟုတ် အလုပ်သမားများနှင့် ခေါင်းဆောင်များကို ချီးကျူးသည့် စာမူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ ထိုအရာများနှင့် မတူကွဲပြားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၊ ဥပမာ လူငယ်အတွဲများ၏ နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်းကို ရေးသားမည်ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အသင့်ရှိနေသော စိတ်ကူးစိတ်သန်း အရင်းအမြစ်မှာ အဘိုးကြီးဖန်နှင့် သူ၏ဇနီး အစ်မဟူတို့ပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးဖန်က ငါးမျှားရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း အစ်မဟူကတော့ သူငါးမျှားသွားသည်ကို မကြိုက်ပေ၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ရယ်စရာကောင်းသော ပုံပြင်လေးများစွာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ သူမသည် နာမည်များကို ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဖြစ်ပြီး ဇာတ်ကောင်များနှင့် နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို ပို၍ ပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးမည်ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အစပိုင်းမှ စတင်ရေးသားရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်ပါဝင်စားလာကာ စာရေးခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မျောသွားတော့သည်။

အကယ်၍ အရိုးဟင်းရည်နံ့က သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးမဝင်လာပါက နာရီဝက်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် သူမ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း၊ ပေါက်စီကို စားရင်း သူမ၏ ဇာတ်လမ်းအတွက် စိတ်ကူးများ ဆက်လက် ဖော်ထုတ်နေခဲ့သည်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စကားလုံးပေါင်း ၁၀၀၀၀ ခန့်ရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြီးစီးသွားသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ၎င်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး အချောရေးကာ စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုစာမူကို "ပုံပြင်ပြောခြင်း" မဂ္ဂဇင်းသို့ ပေးပို့ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ဒါက တရုတ်နိုင်ငံတွင် နာမည်ကြီးသော မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့လာသော ဇာတ်လမ်းအမျိုးမျိုး ပါဝင်လေ့ရှိသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် နေရာလွတ်ထဲမှ ထွက်လာကာ စာတိုက်သို့သွား၍ စာကို ပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နေရာလွတ်ထဲမှ စက်ဘီးကို ထုတ်စီးကာ မြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်လေးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးဖန်နှင့် ချိန်းထားသည့်အချိန် ရောက်ရန် နာရီဝက်ခန့် လိုသေးသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နေရာလွတ်ထဲရှိ ဝါးလှည်းလေးပေါ်တွင် ဆန်၊ ဂျုံနှင့် သစ်သီးများကို တင်ကာ အမည်းရောင် အဝတ်ကြီးတစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုလှည်းကို မထင်မရှားသော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ အနောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် အဘိုးကြီးဖန်သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှောင်နန်လေး... ငါ ရောက်ပြီ။ ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

အဘိုးကြီးဖန်သည် ဤအရောင်းအဝယ်အတွက် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် ဒီနေ့ နေ့လယ်စာပင် မစားခဲ့ပေ။

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ပစ္စည်းတွေကို လာစစ်ကြည့်ပါဦး။"

အဘိုးကြီးဖန်က လှမ်းလာပြီး အမည်းရောင်အဝတ်ကို မလိုက်သည်၊ ဆန်ကို အရင်စစ်ဆေးပြီးနောက် ဂျုံနှင့် သစ်သီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ပစ္စည်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ကို ထိပ်တန်းပဲ။"

အဘိုးကြီးဖန် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

မူလအစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ဤအရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်ပါက သူသည် အနည်းဆုံး အသားတင်အမြတ် ယွမ် တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ခန့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

ဒါဆိုရင်တော့ သူ ဈေးပိုတင်ပြီး ရောင်းနိုင်ပြီပေါ့။

ထိုအရာက မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာစရာ သတင်းကောင်းပဲ။

"ရှောင်... အို မဟုတ်ဘူး၊ ညီလေးနန်၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းလမ်းကြောင်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ၊ ငါ တကယ်ကို ကျေနပ်မိတယ်။"

အဘိုးကြီးဖန်သည် သူ၏လူများကို ဂုန်နီအိတ် လေးအိတ်နှင့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ယူလာရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဂုန်နီအိတ်တွေထဲမှာတော့ အမြန်စုဆောင်းထားတဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ပါတယ်၊ သစ်သားသေတ္တာထဲမှာတော့ ယွမ် ၂၀၀၀၀ ရှိတယ်၊ ရေကြည့်လိုက်ပါဦး။"

ထျဲလန်ယန်က တစ်ခုချင်းစီကို ဖွင့်စစ်လိုက်ရာ ငွေပမာဏမှာ မှန်ကန်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာလည်း အခြေအနေ ကောင်းမွန်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ယူလိုက်ပါမယ်။"

ဤစကားသည် အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးကြောင်းကို ပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးဖန်သည် ပြုံးပျော်သွားကာ သူ၏လူများကို လှည်းအား ယူသွားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နဂါးရုပ်ပါသော ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ငါက တစ်ခုခု ဆက်စပ်နေသလို ခံစားရလို့ ဒီကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မင်းကို လက်ဆောင်ပေးချင်တယ်၊ နောက်လည်း ငါတို့ စီးပွားရေး အတူတူလုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထျဲလန်ယန်သည် ဤကဲ့သို့ ပွင့်လင်းသူနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရသဖြင့် ဝမ်းသာမိသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဦးလေးဖန်၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို သဘောကျပါတယ်၊ ဒါဆို တစ်လတစ်ခါ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ သဘောတူကြတာပေါ့။"

သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် အရောင်းအဝယ်အတွက် အချိန်နှင့် ပစ္စည်းများကို သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီးနောက် အဘိုးကြီးဖန်သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့ အတော်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ ထျဲလန်ယန်သည် အရာအားလုံးကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် သူမသည် ရန်လိုသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။