အခန်း ၇၆

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၇၆

မှိန်ပျပျ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဖရိုဖရဲ အဝတ်အစားများဖြင့် မိန်းကလေးအချို့ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းထားသည့် အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မြင်ရသူအဖို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လျှို့ဝှက်တံခါး ပွင့်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း သူတို့သည် လှည့်ပင်မကြည့်ကြဘဲ နံရံကိုသာ ငေးကြောင်ကြည့်နေကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေသယောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒီမှာ မိန်းကလေးတွေ ဘာလို့ရှိနေတာလဲ၊ သူတို့ ကြည့်ရတာ အရမ်း သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။"

မျောက်ပျင်း အနားတိုးလာပြီး သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"ဒီကောင်တွေက တိရစ္ဆာန်တွေပဲ၊ မိန်းကလေးတွေကို ဒီမှာဝှက်ပြီး နှိပ်စက်ထားကြတာလား၊ တကယ့်ကို ယုတ်မာလိုက်တာ။"

အမာရွတ်လျိုသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အံပင် ကြိတ်နေမိသည်။

ဒီလူတွေက ဒီလောက် ရက်စက်မှန်းသာ သိရင် သူတို့ ငတ်သေသွားရင်တောင် ဒီလူတွေဆီမှာ အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ငတုံးဥကတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်လိုက်သည်။ "ရှက်စရာကြီး... ကိုယ်တုံးလုံးကြီးပဲ။"

အခြားသူများ - ......

ထျဲလန်ယန် - "အားလုံး ခေါင်းလှည့်ထားကြစမ်း။"

မျောက်ပျင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "ညီလေး... မင်းလည်း ယောင်္ကျားလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထျဲလန်ယန် - ......

ဪ... သူမ မေ့သွားသည်၊ သူမက ယောင်္ကျားလေးလို ဝတ်ထားတာပဲ။

ထို့နောက် ထျဲလန်ယန်သည် အမျိုးသမီးများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုပ်နှောင်ခံထားရသော လူများကို အေးစက်စက်နှင့် ရွံရှာဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အစက သူမသည် သူတို့ကို လုယူချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ဤမျှအထိ ဆိုးယုတ်သော အလုပ်ကို လုပ်ရက်ကြသည်ကို သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် အိတ်အချို့၊ ကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးအချို့ ရှိနေသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အခြားလူများကိုလည်း ရှာဖွေလိုက်ရာ ယွမ် ၃၀ ကျော် ထပ်တွေ့သည်။

သူမသည် ထိုအစားအစာများနှင့် ငွေများကို အမာရွတ်လျိုထံ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံး မင်းတို့အတွက်ပဲ၊ မင်းတို့ဘက်က အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရဲမယ်ဆိုရင်ပေါ့။"

အမာရွတ်လျိုသည် လိုချင်သော်လည်း မယူရဲသေးပေ။

"ညီလေး... ငါတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ဘူးနော်၊ လူသတ်တာတို့ မီးရှို့တာတို့လိုမျိုးတော့ ငါတို့ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

ဒီလူတွေက ယုတ်မာသော်လည်း သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ခိုင်းသည်အထိတော့ သူတို့ မလုပ်ရဲကြသေးပေ။

ထျဲလန်ယန် - "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သတ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အမြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံပါပဲ။"

အမာရွတ်လျို ကြောင်သွားခဲ့သည်။ "ဘာအမြစ်လဲ။"

မျောက်ပျင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးရာ... ငါတို့ ယောင်္ကျားတွေရဲ့ ဟိုဟာလေ... သိတယ်မဟုတ်လား..."

"အာ... ဒါကတော့..." အမာရွတ်လျို တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

ယောင်္ကျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုနေရာသည် အရေးကြီးဆုံးမှန်း သူသိသည်။

အကယ်၍ ထိုနေရာသာ မရှိတော့လျှင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုဖြစ်စေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှင်းပန်းမှုဖြစ်စေ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါကတော့... ဒီလူတွေက ခံသင့်တာပဲ၊ ငါတို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို မယူရင်တောင် သူတို့ကိုတော့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်။"

မျောက်ပျင်းသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး လျင်မြန်သူဖြစ်ရာ သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ဒါ့အပြင် သူတို့ကို ဒီအတိုင်းလွှတ်လိုက်ရင် ငါတို့ကို ပြန်ပြီး ကလဲ့စားချေလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

အကယ်၍ ထိုနည်းဖြင့် သူတို့ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပါက နှစ်လ၊ သုံးလလောက် လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ကလဲ့စားချေရန် အင်အားရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤစကားများက အမာရွတ်လျို၏ စိတ်ကို ထိသွားစေသည်။

သူ့ပုံစံက ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်ပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် စိတ်အပျော့ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အလွန်သနားပြီး ဒေါသထွက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ၊ လုပ်ကြတာပေါ့။ တစ်သက်မှာ တစ်ခါလောက်တော့ လူကောင်းလုပ်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

အမာရွတ်လျိုက ခေါင်းမော့ပြီး ထျဲလန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေး... ဒါကို ငါတို့ တာဝန်ယူမယ်၊ ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းတွေကိုတော့ မယူတော့ပါဘူး၊ မင်းပဲ ယူလိုက်ပါ။"

မျောက်ပျင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။

သူက အားနာလို့ ပြောမိရာကနေ သူ့အစ်ကိုကြီးက တကယ်လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

ဒီလောက် အစားအစာနဲ့ ငွေဆိုရင် သူတို့ ချွေတာသုံးရင် တစ်လလောက် အေးဆေး စားလို့ရတာကို။

ဝူး ဝူး ဝူး... အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ့်ကို ရက်ရောလွန်းတယ်၊ စိတ်တိုစရာကြီး။

ထျဲလန်ယန် - "မင်းတို့ပဲ ယူလိုက်ပါ၊ ငါ့အတွက်တော့ ဒါလေးက မလိုပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန်က ဤသို့ပြောသဖြင့် အမာရွတ်လျို ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

မျောက်ပျင်းနှင့် ငတုံးဥတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသွားကြသည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဗိုက်ဝအောင် စားရတော့မည်။

ထိုညီအစ်ကို သုံးယောက်က သူတို့၏ အမြစ်ကို မည်သို့ဖျက်ဆီးမည်နည်းဟု တိုင်ပင်နေစဉ်မှာပင် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လျှို့ဝှက်တံခါးမှာ အတွင်းဘက်မှ တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ဒါကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်တယ်... ရမလားဟင်။"

အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ပိန်လှီသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဆံပင်ဖားလျားချထားပြီး အသက် ၃၀ ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းရောင်ကိုင်းနေသဖြင့် မူလရုပ်ရည်ကိုပင် မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများသာလျှင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး အဆုံးမရှိသော မုန်းတီးမှုနှင့် ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အမာရွတ်လျိုသည် အလိုအလျောက်ပင် ထျဲလန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကိရိယာတွေ သွားယူလိုက်ပါ။"

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပုဆိန်များနှင့် ဂွများအပါအဝင် ကိရိယာအချို့ ရှိနေသည်။

အမျိုးသမီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့တိုးသွားပြီး အလေးလံဆုံး ပုဆိန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အမာရွတ်လျိုနှင့် အခြားသူများမှာ ကျောချမ်းသွားကြတော့သည်။

ဒီမိန်းမကတော့... တကယ်ကို ရွေးတတ်တာပဲ။

သူတို့စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ မျက်စိပိတ် တုပ်နှောင်ခံထားရသော လူများက စတင် ဆဲဆိုကြတော့သည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်သုံးယောက်၊ ငါတို့ကို ထိရဲရင် မင်းတို့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး။"

"ဒီမိန်းမယုတ်... မင်းကို ငါတို့ စိတ်ကြိုက် ကစားခဲ့တာတောင် ခုထိ ခုခံချင်နေသေးတာလား၊ မင်း သေချင်နေတာလား။"

ဤစကားများကို ကြားသည်နှင့် ပုဆိန်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ အလိုအလျောက်ပင် ကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်ပြီး တုန်ယင်လာသည်။

ဒါဟာ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့်ဖြစ်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီး သူမ မည်မျှအထိ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုသော ထိုလူကို ကန်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ သေခါနီးနေတာတောင် သိပ်ပြီးတော့ ခေါင်းမာချင်နေသေးတယ်ပေါ့။"

ထျဲလန်ယန်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီမှာရှိနေတယ်၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်စေရဘူး။"

အမျိုးသမီး၏ ထုံထိုင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ရပါတယ်။"

ထျဲလန်ယန်သည် ထိုလူယုတ်မာကို ဆွဲမကာ သူမ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်ကနေ အရင်စလိုက်၊ သူက သိပ်အော်ချင်နေတာဆိုတော့ သေဖို့စောင့်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ထိုလူမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် စတင် တောင်းပန်တော့သည်။

"...ကျွန်တော် မှားပါပြီ... မှားပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"အားးး" သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရင်နင့်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမာရွတ်လျိုနှင့် အခြားသူများမှာ အံကြိတ်ရင်း ကြည့်နေကြသည်၊ သူတို့၏ ကျောပြင်များမှာလည်း စိမ့်တက်နေတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ကဲ... မကြည့်နဲ့တော့၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ကြ၊ ငါ ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဘာမှ ကောင်းကောင်းကန်းကန်း မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် အခြားနေရာများကို ထပ်ရှာရန် လိုအပ်သည်၊ တစ်ခုခု တွေ့နိုင်သေးသည် မဟုတ်လား။

ထျဲလန်ယန် ထွက်သွားသည်နှင့် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဝက်သတ်သလို စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဟမ့်... ဒီလူတွေက ခံသင့်တာပဲ၊ ဒါက သူတို့ရသင့်တဲ့ အပြစ်ပဲ။

ဆက်၍ ထျဲလန်ယန်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ ရှာဖွေရာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော နေရာနှစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ မီးဖိုချောင် ဗီရိုအနောက်တွင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် တစ်မီတာခန့်စီ ကျယ်ဝန်းသော လျှို့ဝှက်အခန်းလေးရှိပြီး ရွှေတုံးကလေးများ ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည်။

ဟီးဟီး... သူမက ရွှေဆိုရင် သိပ်ကြိုက်တာ၊ တောက်ပပြီး လှလိုက်တာ၊ အကုန်ယူမယ်။

နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုမှာ မထင်မှတ်ထားသော နေရာဖြစ်သည်၊ ခြံထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်တွင်ပင်။

ထျဲလန်ယန် ထိုသစ်ပင်နားမှ ဖြတ်သွားစဉ် မြေဆီလွှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အသစ်တူးထားသလို ပွနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် နေရာလွတ်ထဲမှ ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ၅ မိနစ်ခန့် တူးလိုက်ရာ သစ်သားသေတ္တာ အကြီးကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူများကို စနစ်တကျ စီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာ ယွမ် တစ်သောင်းခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ငွေများအပြင် တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဆယ်ခုကျော်လည်း ပါဝင်နေသည်။

လျန်ကျူး ကျောက်စိမ်းများ၊ ကြေးခေတ်ပစ္စည်းများ၊ နာမည်ကြီး ပန်းချီနှင့် စာပေလက်ရာများဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်ကြေးရှိမည့် ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေက မထင်ရသလောက် အမြင်ရှိကြသားပဲ၊ ဒီလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို ဝှက်ထားတတ်တယ်ပေါ့။

အခုတော့ ဒါတွေအားလုံး ငါ့ဟာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။

ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ လက်ကလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူမရှေ့မှ သစ်သားသေတ္တာကြီးမှာ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်ထပ် ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးပဲ၊ ဒီနေ့တော့ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ။