အခန်း ၇၇

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၇၇

ထျဲလန်ယန်သည် မြေအောက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သွေးညှီနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

တုပ်နှောင်ခံထားရသော ဓားပြအချို့မှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ သွေးများထွက်နေပြီး အားလုံးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ သတိမေ့နေကြပြီဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန် အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ယခင်က မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသော အခြားအမျိုးသမီးများပါ လက်ထဲတွင် ကိရိယာကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များက သူတို့အားလုံး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင်လက်စားချေခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူမ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကျေးဇူးတင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေး။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်ရန်အတွက် ဒူးထောက်ရန် ပြင်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်က သူတို့ကို အမြန်တားလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ကူညီရုံလေးပါ၊ အများကြီး ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုဓားပြများက သူမကို အရင်လာရန်စသောကြောင့် ကလဲ့စားချေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တာတွေကတော့ တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အမာရွတ်လျိုအား မြေအောက်ခန်းရှိ အစားအစာအားလုံးကို ရွှေ့ခိုင်းပြီး အမျိုးသမီးများကို ခေါ်ကာ ရဲစခန်းသို့ သွားတိုင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အမာရွတ်လျိုက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ "ညီလေး... သူတို့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေတာ၊ နောက်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

အကယ်၍ ခုခံကာကွယ်ရာမှ ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း ယခုမှာ တုပ်နှောင်ခံထားရစဉ် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရဲများ စစ်ဆေးလျှင် သူတို့လည်း တာဝန်ရှိလာနိုင်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ဒီအပြစ်ကို ခေါင်းခံလိုက်မယ်၊ ငါ ဒေါသထွက်လို့ လုပ်လိုက်တာလို့ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်။"

မျောက်ပျင်းက ချက်ချင်းဝင်ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီး... တစ်ယောက်တည်း အပြစ်မခံပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကိုပါ ထည့်ပြောလိုက်။"

သူတို့နှစ်ဦး၏ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်က လူတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ငတုံးဥကပါ လက်ထောင်လိုက်သည့်အထိပင်။ "ကျွန်တော်လည်း ပါမယ်၊ ထောင်ထဲသွားပြီး ပေါက်စီအကြီးကြီးတွေ စားချင်တယ်၊ ဟီးဟီး။"

အခြားသူများ - ......

ထျဲလန်ယန် - ဒီလူကတော့ ပေါက်စီစားဖို့ပဲ အမြဲစဉ်းစားနေတာပဲ၊ တကယ့် အစားကြီးတဲ့သူပဲ။

"ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်၊ ကျွန်မတို့ပဲ အပြစ်ခံယူပါ့မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က နစ်နာသူတွေဆိုတော့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာက ပိုပြီး ယုတ္တိရှိပါတယ်။"

ရန်သူကို အရင်ဆုံး လက်စားချေခဲ့သည့် အမျိုးသမီးက စကားပြောလာသည်။

သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲပြီး နားမခံသာသော်လည်း အလွန်ပင် လေးနက်တည်ငြိမ်နေသည်။

အခြားအမျိုးသမီးများလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူတို့ အမျှော်လင့်ဆုံး အချိန်မှာ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာက ဒီလူတွေ မဟုတ်လား။

သူတို့ကတော့ ဒီဘဝ ရောက်နေပြီပဲ၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ဒုက္ခခံရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးရှင်တွေကိုတော့ အခက်အခဲ မတွေ့စေချင်ဘူး။

လူတိုင်းက တာဝန်ယူဖို့ တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ထျဲလန်ယန် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာမှလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ အားလုံးကို ကျွန်တော့်အပေါ်ပဲ လွှဲချလိုက်ပါ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ရုပ်ဖျက်ထားတာဆိုတော့ ရဲတွေက ဖမ်းချင်ရင်တောင် သူမကို အရင်ရှာတွေ့ဖို့ လိုဦးမည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ ဒီလူတွေရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေ အပြင်မှာ ကျန်သေးတာဆိုတော့ အားလုံးကို ကျွန်တော် ရှင်းပစ်မယ်။"

ထျဲလန်ယန်သည် သဲလွန်စ တစ်ခုမှ မကျန်စေလိုပါ၊ သူမကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်က အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြသည်။

ထျဲလန်ယန်က လူတိုင်းကို ထွက်ဆိုချက်များ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

အမြစ် ဖျက်ဆီးသည့် ကိစ္စကို သူမအပေါ် လွှဲချရုံမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချက်များကိုတော့ အမှန်အတိုင်း ထွက်ဆိုခိုင်းလိုက်သည်။

အခြားသူများကတော့ အဆင်ပြေသော်လည်း ငတုံးဥ၏ ဦးနှောက်က အနည်းငယ် နှေးကွေးသဖြင့် စိတ်မချရပေ။

ထျဲလန်ယန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါအခုပြောတာတွေကို အကုန်မှတ်ထား၊ အကုန် အဆင်ပြေသွားရင် မင်း ပေါက်စီ အကြီးကြီးတွေ စားရမယ်။"

အမာရွတ်လျို ရွှေ့ထုတ်လာသော အစားအစာများနှင့် လက်ထဲရှိ ငွေများက သူတို့ ခဏတဖြုတ် စားသောက်ရန် လုံလောက်သည်။

ငတုံးဥက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "သိပြီ၊ ဘာမှ မပြောဘူး။"

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် တန်ဖိုးရှိသမျှ ပစ္စည်းများကို နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်၊ ထမင်းစားပွဲလေးနှင့် ခုံတိုလေးများကိုပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် မြေအောက်ခန်းရှိ သတိမေ့နေသော လူများမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ယခင်က သူမနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူအနည်းငယ်ကိုလည်း ပြန်သွားခေါ်ကာ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် အားလုံးကို စုပြီး တုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

သူတို့ညီအစ်ကိုများ၏ သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထျဲလန်ယန်က သူတို့ ဘာမကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့လဲဟု မေးသောအခါ အားလုံး အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံကြတော့သည်။

ဒီလူတွေက တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်တွေပဲ၊ ကလေးတွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲ ရောင်းစားရုံတင်မကဘဲ တစ်ဦးတည်းနေ အဘိုးအဘွားတွေကိုလည်း လုယက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်၊ တကယ့်ကို လူသတ်သမား အုပ်စုပင် ဖြစ်နေသည်။

အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပြီး ဒီလူတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း အသေဖျောက်ပစ်မယ်၊ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်။

ထျဲလန်ယန်သည် ထိုလူများကို ထပ်မံရိုက်နှက်ပြီးနောက် မြေအောက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်မှ ထင်းခြောက်များကို ယူကာ နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကြဲလိုက်သည်၊ ထို့နောက် မီးတုတ် လေးငါးခုကို မွှေးပြီး အထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"ဝုန်း။" မီးတုတ်များက ထင်းများကို ဟုန်းကနဲ ကူးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံး မီးပင်လယ်ဝေသွားတော့သည်။

အမာရွတ်လျိုနှင့် အခြားသူများ ရဲများနှင့်အတူ ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာမှာ ပြာအတိ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မျောက်ပျင်းက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသည်။ "အစ်ကိုကြီး... မီးက အရမ်းကြီးတာပဲ၊ ဟိုလူကြီး အထဲမှာ သေသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

အမာရွတ်လျိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "လျှောက်မပြောနဲ့၊ သူက အဲလောက်တော်တာပဲ၊ ထွက်ပြေးသွားမှာ သေချာပါတယ်။"

ရဲများသည် ထိုနေရာတွင် ဘာမှမတွေ့ရဘဲ ကျွမ်းနေသော အလောင်းအချို့ကိုသာ တွေ့ရသည်။

သို့သော် တစ်ခုတော့ ရှိသည်၊ အမာရွတ်လျိုတို့၏ ရဲရင့်သော လုပ်ရပ်ကတော့ ချီးကျူးထိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရဲစခန်းသို့ အပြန်လမ်းတွင် လူတိုင်းက သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုအလံ ပေးအပ်ရန် တိုင်ပင်ကြသည်။

ဤသတင်းကောင်းကို ကြားသောအခါ ညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အမေရေ... ကျွန်တော်တို့တော့ အောင်မြင်ပြီ။

ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ယခုတစ်ခေါက် ရဲစခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ အမာရွတ်လျိုတို့ သုံးယောက်စလုံး ရင်ကိုမော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်။

သူတို့က ရာဇဝတ်ကောင်တွေ မဟုတ်ဘဲ သူရဲကောင်းတွေဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြနေသယောင်ပင်။

ဂုဏ်ပြုအလံကို အမြန်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထိုအပေါ်တွင် "ဒုက္ခရောက်ချိန် ကူညီသူ၊ ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းများ" ဟု ရေးထားသည်။

အမာရွတ်လျိုသည် မျက်ရည်ဝဲလျက် ထိုအလံကို ကိုင်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေမိသည်၊ ထို့နောက် သူ၏ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မျောက်ပျင်း၊ ငတုံးဥ... နောက်ဆို ငါတို့ လူကောင်းတွေ ပိုလုပ်ရမယ်၊ ကြည့်စမ်း... ဒီဂုဏ်ပြုအလံက ဘယ်လောက် လှလိုက်လဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ရဲတွေဆီကနေ ဂုဏ်ပြုအလံ ရတာ ဒါပထမဆုံးပဲ၊ အိပ်မက်လိုပဲ။"

မျောက်ပျင်းလည်း မျက်ရည်ဝဲနေပြီး ခဏခဏ သုတ်နေမိသည်။

ငတုံးဥတစ်ယောက်သာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး အလံကိုယူကာ တစ်ခုခုကို ရှာနေသယောင် ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်နေသည်။

မျောက်ပျင်းက သူ့ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငတုံးဥ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ငတုံးဥ - "ကျွန်တော် ပေါက်စီ ရှာနေတာ၊ ဒီအလံက အစ်ကိုတို့ကို ဒီလောက် ပျော်စေတာဆိုတော့ အထဲမှာ ပေါက်စီတွေ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။"

အမာရွတ်လျိုနှင့် မျောက်ပျင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်၊ ဒီငတုံးဥကတော့ တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းသည်။

အမာရွတ်လျို - "သွားကြစို့။ ဒီနေ့ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာမလို့ စားသောက်ဆိုင်သွားပြီး ညစာ စားကြမယ်။"

သူ့မှာ စားသောက်ကုန် ကူပွန်နှစ်စောင် ရှိနေသဖြင့် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

စားရမယ်ဆိုတာကို ကြားသည်နှင့် ငတုံးဥ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးသီးများကဲ့သို့ တောက်ပသွားတော့သည်။

"သွားကြမယ်၊ စားမယ်။"

သုံးယောက်သား စားသောက်ပြီးနောက် အတူတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ညီလေး။"

အမာရွတ်လျို စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ညီလေး... မင်း အဆင်ပြေပြေ ရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။"

မျောက်ပျင်းနှင့် ငတုံးဥတို့လည်း ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ထျဲလန်ယန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မင်းတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ချင်တယ်၊ စိတ်ဝင်စားကြမလားတော့ မသိဘူး..."