အခန်း ၄၃

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၄၃

ကျန်းမန်မန်သည် တစ်နေ့ခင်းလုံး တောင်ပေါ်၌ ရေကန်စွန်းပင်နှင့် မုန်ညှင်းချဉ်ပင်များကို တူးရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

ဤဟင်းရွက်နှစ်မျိုးမှာ သူမ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တောကြက်လေးကောင် ထည့်ထားသော ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်လာပြီး တောဟင်းရွက်အပုံလိုက်ကိုလည်း စုဆောင်းလာခဲ့သည်။

ထန်ရှောင်မင်သည် သူမ တောကြက်များနှင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားနေနဲ့ဦး၊ ဒီတောကြက်တွေထဲမှာ တစ်ကောင်ကပဲ ငါ့အပိုင်။ ကျန်တဲ့ သုံးကောင်က ကောမာဇီနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ဟာ။ ငါ ကြက်ရင်ပုံသားကို သုံးပြီး အစာသွတ်ပေါက်စီ လုပ်မယ်၊ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကိုတော့ အာလူးနဲ့ ကြက်သားဆီပြန်ချက်လိုက်မယ်။"

ထန်ရှောင်မင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ငါ့ဆီမှာလည်း ကောင်းတာလေးတွေ ရှိတယ်။!"

ထို့နောက် သူမသည် အိမ်ထဲမှ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

"တာ့ဒါ! ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမေ အိမ်ကနေ ပါဆယ်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ဒေသထွက် စားသောက်ကုန်တွေပဲ။ ဘဲသားခြောက်ရယ်၊ ဆီးသီးအကြီးကြီးတွေရယ်၊ ပြီးတော့ ခေါက်ဆွဲတွေ။ ဒီခေါက်ဆွဲတွေက ကျစ်လျစ်ပြီး နူးညံ့တယ်၊ အကြာကြီးပြုတ်လည်း မပွသွားဘူး၊ တစ်ခုနဲ့တစ်ခုလည်း ကပ်မနေဘူး။ အော်... နှမ်းပြားမုန့်တွေနဲ့ အစပ်ဟင်းချိုမှုန့်တွေလည်း ပါသေးတယ်။ ဒီဟင်းချိုမှုန့်က ငါ့အမေ ကိုယ်တိုင်လုပ်တာ—တကယ်ကို အရသာရှိတာနော်!"

ကျန်းမန်မန်မှာ စုတ်တစ်ချက် သပ်လိုက်မိသည်—အမေကောင်းတစ်ယောက် ရှိခြင်းက တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ရပ်ပင်။

ဒီလောက်များသည့် အရာများကိုတောင် ပို့ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ကျန်းမန်မန် မနာလိုဖြစ်မနေပေ—သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်နိုင်သည့် နေရာလွတ်ရှိနေခြင်းကပင် အံ့သြစရာကောင်းလှပြီး မိဘကောင်းရှိခြင်းထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"နင့်အမေက ဒါတွေအားလုံးကို တကယ်ပဲ ပို့ပေးလိုက်တာလား။"

ထန်ရှောင်မင်က ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! သုံးလတစ်ကြိမ် ထပ်ပို့ပေးဖို့လည်း ငါ အမေ့ဆီ စာရေးထားပြီးပြီ။ ကဲ... ဒီဆီးသီးတွေကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ တကယ်ကို အရသာရှိတာ!"

ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ရှေ့ရှိ အနီရောင် ဆီးသီးကြီးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားရည်ကျလာတော့သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီတစ်နပ်စားပြီးလျှင်တော့ သူမ တကယ်ပဲ ဝိတ်စချတော့မည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ အားမနာနေတော့ဘူးနော်။"

ထန်ရှောင်မင်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ သူမကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"နင်က ငါ့ကို အားနာနေမယ်ဆိုရင် ငါလည်း နင်နဲ့အတူတူ စားရမှာ အားနာစရာကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့။ နင်က နေ့တိုင်း အသားစားနေရတာပဲဟာ။ ငါကတော့ နင့်အခန်းဖော် ဖြစ်ရလို့ ကံကောင်းနေတာ။ ဒါကိုတောင် နင်က ငါ့ကို အားနာနေဦးမလို့လား။ ဟွန်း! နင်က ငါ့ကို လှောင်နေတာပဲ။"

ကျန်းမန်မန် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်ဆိုသည်မှာ ဒီလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး သဘာဝကျနေရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သီးသန့်စီ စားနိုင်ကြသော်လည်း ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့သည် အတူတူစားရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးက တစ်ဦးထက် တစ်လုပ် ပိုစားမိသည်၊ လျော့စားမိသည်ကို လိုက်ပြီး တွက်ကပ်နေမည်ဆိုလျှင် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ နင့်ကို လှောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရေနွေးအရင် တည်ရအောင်! ငါ တောဟင်းရွက်တွေ အများကြီး သယ်လာတယ်—တောဟင်းရွက်နဲ့ ပေါက်စီတွေ ထပ်လုပ်မလို့။ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ၊ ဒီ ငါ့ရဲ့အသားပိုတွေကို ချပစ်ဖို့အတွက် နောက်ဆိုရင် ငါက တောဟင်းရွက်တွေပဲ စွဲပြီးစားတော့မှာ။ နင် ငါ့ကို ဘာနဲ့မှ လာပြီး မမြူဆွယ်နဲ့တော့နော်! ငါသာ ဝိတ်မကျခဲ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ဘူး—နင့်ကိုပဲ အပြစ်တင်မှာ!"

"အမယ်လေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မယ့်အစား တခြားလူကိုပဲ အပြစ်တင်တော့မယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။

စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နင့်ကို မမြှူဆွယ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ နင် ပိန်သွားမှပဲ ငါက ပြန်ပြီးမြှူဆွယ်တော့မယ်—ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းမန်မန်က တစ်ဖန်ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်!"

သူမတို့နှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်က ရေနွေးတည်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ ဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောလိုက်ကြသည်။

ကျန်းမန်မန်သည် တောဟင်းရွက်များ ခူးယူခဲ့ကတည်းက မုန်ညှင်းချဉ်ပင်နှင့် ရေကန်စွန်းပင်များကို သေချာခွဲခြားပြီး ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ မြေကြီးမှ ဖုန်မှုန့်များ စင်ကြယ်သွားအောင် တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ခန့် ဆေးကြောရုံသာ လိုတော့သည်။ အိုးထဲမှ ရေများ ဆူပွက်လာသည်နှင့် ၎င်းတို့ကို ရေနွေးဖျောလိုက်ရုံပင်။

"မန်မန်၊ ရေနွေးဆူပြီ။ ကြက်မွေးတွေဖယ်ဖို့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်လောက် ခပ်ပေးရမလား။ နင် ကြက်လေးကောင်လုံးကို အမွေးတွေဖယ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ကောင်တည်းလား။"

ကျန်းမန်မန် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တောကြက်လေးကောင်လုံးကို ဇလုံကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ရေနွေးများ စတင်လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။

"အားလုံးကို တစ်ခါတည်းလုပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အမွေးတွေ နှုတ်ပြီးသွားရင် အလှဆုံး အမွှေးတွေကို ရွေးထားပြီး ကစားဖို့အတွက် ကြက်တောင်လေး လုပ်ကြတာပေါ့။"

ထိုစကားကြောင့် ထန်ရှောင်မင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ငါတို့က နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်နေရတာလေ—ဘယ်မှာ ကြက်တောင်ကစားဖို့ အချိန်ရှိမှာလဲ။"

ကျန်းမန်မန်လည်း သူမပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။"ထားလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုတော့ လုပ်ထားကြည့်ကြတာပေါ့လေ။"

တစ်ယောက်က ကြက်မွေးနှုတ်နေစဉ် ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ တောဟင်းရွက်များကို ရေနွေးဖျောနေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ရေနွေးဖျောထားသော ကြက်မွေးနံ့က တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို နှုတ်ရသည်မှာမူ ထူးထူးခြားခြား ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ခဲဖျက်တစ်ခုကို သုံးပြီး မှားနေသည့်အရာတစ်ခုကို ဖျက်နေရသကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် ကြက်တစ်ကောင်ကို ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အမွေးများအားလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားအောင် နှုတ်လိုက်နိုင်သည်။

ရေနွေးပူပူဖြင့် ဖျောထားသဖြင့် အမွေးများမှာ အလွယ်တကူပင် ကျွတ်ထွက်လာကြ၏။ မကြာမီမှာပင် ကြက်လေးကောင်လုံး အမွေးအမျှင်မရှိတော့ဘဲ စီစီရီရီ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးယဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာ၏။ ကျိုးယဲ့၏ နောက်တွင် မည်သူမျှ ပါမလာသည်ကို ကျန်းမန်မန် သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူ့ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျိုးယဲ့သည် သူမ၏ အရောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးဝိုင်းများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ ဘာမေးချင်နေလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူသည် ခြံစည်းရိုးဘေးတွင် ရပ်လျက် ပြုံးကာ သူမဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျန်းမန်မန်က အရိပ်အယောင်ကို နားလည်သွားသဖြင့် မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုးရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့က သူတို့ဝေစုရထားတဲ့ ကြက်တွေကို လာယူရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာကြတာလဲ။"

ကျိုးယဲ့ကတော့ ဤမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ပြုံးလျက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ခန့်မှန်းကြည့်ဦး!"

ကျန်းမန်မန် - "ကျွန်မ ခန့်မှန်းမလား၊ မခန့်မှန်းဘူးလားဆိုတာကို ရှင်က ခန့်မှန်းကြည့်မလား။"

ကျိုးယဲ့ကတော့ ဆက်ပြီး ပြုံးနေဆဲပင်။ "မင်း ခန့်မှန်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ် ခန့်မှန်းမိတယ်—ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ မှန်မှာ အသေအချာပဲ။"

သူသည် အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ကျန်းမန်မန်ကို သိမ်မွေ့သော အချက်ပြမှုတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ကျိုးယဲ့၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြံစည်းရိုးကြားမှတစ်ဆင့် အဒေါ်ကောတစ်ယောက် သူခိုးတစ်ယောက်လို ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် သူတို့ရှိရာသို့ ခပ်သွက်သွက်လေး ပြေးဝင်လာတော့၏။

ကျန်းမန်မန်လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကောက ဘာလို့ သူခိုးတစ်ယောက်လို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေရတာလဲ။ မြင်တဲ့သူတွေကတော့ သူ မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ကြတော့မှာ။"

ကျိုးယဲ့လည်း ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။"ကိုယ် သူတို့ကို ပြောလိုက်တာက... သူတို့ သုံးယောက်လုံး အပြင်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ကြက်တစ်ကောင်စီကို သယ်သွားကြမယ်ဆိုရင် လူတွေ သတိထားမိကုန်လိမ့်မယ်လို့။ အဲဒါကြောင့် မှောင်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သူတို့မိဘတွေကို တစ်ကောင်စီ လာယူခိုင်းဖို့ ပြောလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကောမာဇီရဲ့ အမေက ဒီလောက်အထိ အမူအရာ အပိုတွေ လုပ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။"

ကျိုးယဲ့၌ ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ လုပ်ပုံက တစ်လောကလုံးကို သူမ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ကြေညာနေသလို ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျားရှင်း၏ ဖခင်က ကျိုးယဲ့နှင့် ဆွေးနွေးစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည့်အလား လျှောက်လာခဲ့သည်။

အဒေါ်ကောက ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီးသည်နှင့် အမွေးနှုတ်ပြီးသား ကြက်များကို လှမ်းမြင်သွား၏။

"အို... အမွေးတွေတောင် နှုတ်ပြီးသွားပြီလား။ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ကွယ်! မင်းနဲ့ ဒါရိုက်တာကျိုးက တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ—တစ်ယောက်က စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ရိုးသားတယ်။ ဒါနဲ့ ဘယ်တစ်ကောင်က အဒေါ့်ဝေစုလဲဟင်။"

"ကြိုက်တဲ့ တစ်ကောင်ကိုသာ ယူလိုက်ပါ အဒေါ်။"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အဒေါ်ကောလည်း အားနာမနေတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် အဒေါ် အကြီးဆုံး တစ်ကောင်ကိုပဲ ယူလိုက်မယ်။"

သူမသည် ကြက်သားက စိုနေသေးသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဝတ်တစ်ထည်ဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို သူမ၏ အင်္ကျီအောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်ရာ ကျန်းမန်မန် ဆွံ့အသွားရတော့၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် ပုံစံနှင့် တူနေလေ၏။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်နေ၍ တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်တွင်သာဆိုလျှင် ရွာထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားပါက ဘယ်နှလရှိပြီလဲဟု မေးခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

မကြာမီမှာပင် ဝမ်ကျားရှင်း၏ ဖခင်နှင့် လျိုကျန့်ယဲ့၏ ဖခင်တို့လည်း ကျိုးယဲ့ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။

ကျန်းမန်မန်က သူတို့အား ကြက်နှစ်ကောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား နှစ်ဦးသည်လည်း အမွေးနှုတ်ပြီးသား ကြက်များကို မြင်သောအခါ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် ကြက်သုံးကောင်လုံးအား ဝေပေး၍ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ကောင်ကိုတော့ သူတို့အတွက် ချန်ထားလိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ထန်ရှောင်မင်သည် ဟင်းရွက်များကို ရေနွေးဖျောပြီးသွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် အစာသွတ်ရန် လှီးဖြတ်ဖို့ရာ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ပေါက်စီ လုပ်ကြမလို့လား။ အချဉ်ရည်နဲ့ တို့စားချင်လား။ ကိုယ် အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့ ပဲငပိတစ်ခွက်လောက် သွားလဲပေးရမလား။"

ကျန်းမန်မန်က လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်၏။ "မလိုပါဘူး၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ပေါက်စီထဲပဲ အစာသွတ်ပြီးထည့်လိုက်မှာ။ ပြီးတော့ အာလူးနဲ့ ကြက်သားဆီပြန်ဟင်းလည်း ချက်ဦးမှာလေ။"

ကျိုးယဲ့သည် ခြံစည်းရိုးကို မှီလျက် ကျန်းမန်မန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်ကို ပြုံး၍ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပျော်ရွှင်နေသော အခိုက်အတန့်လေး၌ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။

ဂျောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ခြံစည်းရိုးသည် ကျိုးကျသွားခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ကျန်းမန်မန်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လဲကျသွားတော့သည်။

သူသည် လေထဲမှာတင် လျင်မြန်စွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုံးလျက် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခံလိုက်ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ခါးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားရတော့၏။