အခန်း ၄၄

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၄၄

ကျန်းမန်မန် မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ဒီအမျိုးသားတွင် တကယ်ကို ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သည့် အပိုင်းလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ၏ အမူအရာများကြောင့် ထန်ရှောင်မင် တဟားဟား ရယ်မောမိတော့၏။ သူမသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားရသဖြင့် ပုခုံးများပင် တုန်ခါနေကာ မျက်နှာကို အမြန်ပင် တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရသည်။

ကျန်းမန်မန်သည် စိတ်လည်းတို၊ ရယ်လည်းရယ်ချင် ဖြစ်နေမိသော်လည်း သူ့ကို ထူပေးရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရှင့်ခါး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ရှင့်နောက်ကျောက သိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ အတင်းလေထဲမှာ လှည့်ချင်နေရတာလဲ။ ကျွန်မ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးမယ်။"

ကျိုးယဲ့က ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်က အဲ့လောက်အထိ အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ခါးကလည်း အကောင်းကြီးပါ၊ ခုနက မင်းကို စနောက်လိုက်တာပါ။"

"ဟေး— မကိုင်နဲ့ဦးလေ၊ အား... အား... အား... နာတယ်! နာတယ်၊ တကယ် နာနေတာ!"

ကျန်းမန်မန် သူ၏ ကျောရိုးအောက်ခြေနားကို စမ်းကြည့်ရန် ခပ်ဖွဖွလေး ဖိလိုက်ရာ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် လျှပ်စီးဖြင့် အပျော့စား အရှော့ရိုက်ခံလိုက်ရသလို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။

"ဒီမှာ... ဒီလိုမျိုးကြီး အပြင်ဘက်မှာ မလုပ်ပါနဲ့!"

ကျန်းမန်မန် - "..."

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ရှင့်ခါးက အကောင်းကြီးဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး မငိုပြနဲ့တော့။ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို တကယ် ရိုက်မိတော့မယ်။"

ကျိုးယဲ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ပျော်စရာလေး ဖြစ်သွားအောင်လို့ပါ။ ဟိုတုန်းက ဘုရင်တွေတောင် သူတို့ရဲ့ အလှပဂေးလေးတွေ ပြုံးပျော်စေဖို့အတွက် မီးရှူးတိုင်တွေ ထွန်းညှိခဲ့ကြသေးတာပဲ။ အခု ကိုယ်က ကိုယ့်ရဲ့ အလှပဂေးလေးအတွက် ခါးလေးကို အကွေ့အကောက်လေး လုပ်ပြလိုက်တာပေါ့။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် သူ၏ခါးကို လိမ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။

၃၈၀ ဒီဂရီ နီးပါးလောက် လည်ထွက်သွားအောင် ဆွဲလိမ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။"ရှင်က အလှပဂေးလေးအတွက် ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြချင်သေးတာလား။"

"မလုပ်တော့ပါဘူး၊ မလုပ်တော့ပါဘူး!"

ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်—ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို လက်မနှေးပေ။ သူမသည် သူ၏ခါးမှ အသားနုလေးကို အားကုန်လိမ်ဆွဲလိုက်သဖြင့် နာကျင်မှုမှာ ဦးနှောက်အထိ တန်းတက်သွားတော့သည်။

"ခဏနေရင် ခြံစည်းရိုးကို ပြန်ပြင်ပေးဦး။ ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ တံတိုင်းတစ်ခု ခတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့။"

"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်အပေါ် စည်းခြားသလိုဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ကိုယ်တို့က တွဲနေကြတာလေ၊ မင်းဆီ ကိုယ် မလာနိုင်အောင် လုပ်မလို့လား။"

ကျန်းမန်မန် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသဖြင့် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် တံတိုင်းပေါ်မှာ အပေါက်သေးသေးလေး တစ်ခု ချန်ထားပေးမယ်၊ ရှင့်ကို အစားအသောက်တွေ လှမ်းပေးလို့ရအောင်ပေါ့။ ဟားဟားဟား!"

ထန်ရှောင်မင် စုတ်တစ်ချက် သပ်လိုက်မိသည်။

သူမအနေဖြင့် ညစာတောင် စားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ဒီနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရုံနှင့်တင် ဗိုက်ဝနေလေပြီ။

ကျိုးယဲ့တွင်လည်း ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။ ဒီလောက်အထိ ရယ်စရာကောင်းသည့် စုံတွဲမျိုး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။

"ဒါဆိုရင်လည်း တံတိုင်းကြီးတော့ မခတ်လိုက်ပါနဲ့။ ဒီလိုလေးပဲ ထားလိုက်တာက တစ်ခုခုဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကူအညီပေးလို့ ပိုကောင်းတာပေါ့။"

ကျန်းမန်မန်က မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။"ရှင့်ဘက်ကိုရှင် မြန်မြန် ပြန်သွားတော့။"

"ဒါနဲ့... ရွာထဲမှာ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ငန်းဥရှိလဲဆိုတာ သိလား။ ငန်းနှစ်ကောင်နဲ့ ဘဲနှစ်ကောင်လောက် မွေးကြည့်မလို့။ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့! ဟေး... ကိုယ် ကူညီပေးရမယ့် အလုပ်မျိုးရော ရှိလား။"

ကျန်းမန်မန်သည် ကြက်သားကို စဉ်းရန်အတွက် ဓားကို ကိုင်လိုက်ရုံသာရှိသေးသော်လည်း ထိုသူ၏ ကူညီချင်စိတ် ထက်သန်နေပုံကို မြင်သောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခိုင်းလိုက်တော့သည်။

"ခြံစည်းရိုးကိုပဲ သွားပြင်လိုက်ပါ။"

ကျိုးယဲ့လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ သူက ကူညီချင်ရုံကို သူမက သူ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံနေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ခြံစည်းရိုးကို ပြုပြင်ပေးတော့သည်။

ညနေစောင်းသွားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ကျိုးယဲ့သည် အပြင်သို့ စောစောကတည်းက ထွက်သွားခဲ့ရာ မနက်ပိုင်းတွင် အပြင်မထွက်တတ်သော ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို လုံးဝမတွေ့လိုက်ရပေ။

မွန်းတည့်ချိန် ရောက်မှသာ သူ ပြန်ရောက်လာပြီး နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော ဝါးလုံးအစည်းလိုက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ကျွန်မ ခြံစည်းရိုးကို ဝါးလုံးတွေနဲ့ ပြင်မလို့လား။"

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျိုးယဲ့က ပြုံးလျက် ဝါးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြသလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခြံစည်းရိုးတစ်ခုလုံးကို ဝါးတွေနဲ့ အစားထိုးပစ်မလို့လေ။ ဆွေးနေတဲ့ သစ်သားဟောင်းတွေကို အကုန်တူးထုတ်လိုက်မယ်၊ အဲ့ဒါတွေကိုတော့ ထင်းအဖြစ် သုံးလို့ရတာပေါ့။ ပြီးရင် ဝါးလုံးအသစ်တွေကို တစ်တန်းတည်း စိုက်လိုက်မယ်—ဝါးက ရှင်သန်လွယ်သလို ကြာရင်လည်း ဆွေးမသွားဘူးလေ။"

ကျန်းမန်မန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို ဝါးလုံးတွေကြားက ဟနေတဲ့ နေရာတွေကိုရော။"

"အဲဒီနေရာတွေကိုတော့ ဝါးခြမ်းစိတ်လေးတွေနဲ့ ပြန်ပိတ်ပေးမှာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စ ကိုယ့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်! အော်... ဒါနဲ့၊ ဒါက မင်းအတွက်။"

သူ ကမ်းပေးလိုက်သည့်အရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းမန်မန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

"ရှင် ဒီမနက်က တကယ်ကို အလုပ်များနေခဲ့တာပဲ။ မြို့ထဲလည်း သွားသေးတယ်၊ ဝါးတွေလည်း သွားခုတ်သေးတာလား။"

သူ ယူလာပေးသည့် ပစ္စည်းများကို သူမ ကြည့်လိုက်သည်။"ဒါတွေကရော ဝယ်လာတာလား။"

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဟင်းချက်ဖို့အတွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် ဝယ်လာပေးတာပါ။"

ကျန်းမန်မန် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ အကြည့်နှင့် အမှတ်မထင် ဆုံသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်မိကြ၏။

ကျိုးယဲ့သည် တစ်မနက်လုံး ခြံစည်းရိုးဟောင်းများကို တူးထုတ်ကာ ထင်းအဖြစ် သုံးနိုင်ရန် ခြံထဲ၌ စီရီထားပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခြံစည်းရိုးဟောင်း နေရာတွင် ဝါးလုံးအသစ်များကို တိုင်စိုက်ပေးထားခဲ့သည်။

"ဝါးခြမ်းစိတ်တွေနဲ့ ပြန်ပိတ်ဖို့အတွက်တော့ နောက်မှ တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့မယ်။ ဪ... ဒါနဲ့၊ တောင်ပေါ်မှာ နှင်းဆီပင်တွေ ပေါက်နေတာ တွေ့ခဲ့တယ်—မင်း လိုချင်လား။ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွားခူးပေးမယ်လေ။"

ကျန်းမန်မန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

"နှင်းဆီပန်းတွေလား။ အင်း၊ လိုချင်တာပေါ့! ဘယ်နားမှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ ဝက်စာမြက် သွားရိတ်တိုင်း တစ်ခါမှ နှင်းဆီပင်တွေ မတွေ့ဖူးပါဘူး။"

ကျိုးယဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။ "မင်း အဲဒီအပင်တွေ ရှိတဲ့နေရာကို လုံးဝ မသွားသင့်ဘူး— သူတို့က တောနက်ထဲမှာလေ။ အဲဒီထဲမှာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်းက ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။"

ကျန်းမန်မန်သည်လည်း ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေများ ရှိသည်ဟူသော သတင်းစကားများကို ကြားဖူးထားသဖြင့် တောနက်ထဲသို့ သွားရန်တော့ လုံးဝ မဝံ့ရဲပေ။

သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင် ရှိနေသော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုတော့ အနိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ မသွားပါဘူး!" သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အသားများသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက်တော့ တကယ့်ကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

"ဪ... ဒါနဲ့၊ ကိုယ်တို့ ဝက်ခြံမှာ ဝက်အရေအတွက် တိုးလာတာကြောင့် ဝက်စာမြက် ရိတ်ဖို့အတွက် လူအင်အား ပိုလိုလာတယ်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တခြား ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့ ထန်ရှောင်မင်ကိုပါ ကူညီဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ။ သူတို့ကို မင်းလက်ထဲပဲ အပ်ထားမယ်—မင်းပဲ ဦးဆောင်လိုက်ပါ! အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တွေကို သူတို့ မခွဲခြားတတ်မှာ စိုးလို့လေ။"

ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဒီလောက်အထိ ရက်ရောပြီး သူမအတွက် ကူညီမည့်သူ သုံးယောက်တောင် ထည့်ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဝက်အကောင်ရေ အများကြီး ရှိနေသည့်အတွက် အစားအစာ ပိုလိုလာမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန်၏ ခြံထဲ၌ပင် နေ့လယ်စာ စားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခြံနှစ်ခုကြားတွင် ထိုင်ကာ ဝါးတိုင်များကို ဆက်စိုက်ပေးနေခဲ့သည်။

အတူရှိနေချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ကောမာဇီတစ်ယောက် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့၏။

"အစ်ကိုယဲ့! အစ်ကိုယဲ့! ပြဿနာတက်ပြီ!"

ကျန်းမန်မန် သတိထားမိသည်မှာ ကျိုးယဲ့ရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာများက ရောက်လာတတ်သည်။ ကျိုးယဲ့လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရ၏။

"ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။"

"အစ်ကိုယဲ့ ဟို ဝမ်ထျဲလုက အစ်ကို့ကို တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူတို့ ဝက်ခြံထဲက ဝက်တွေကို အစ်ကိုက အဆိပ်ခတ်တယ်လို့ ပြောနေတာ။ သူတို့ဆီက ဝက်တစ်ကောင်က အရင်က ကျွန်တော်တို့ ခြံထဲက ဝက်မကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လက္ခဏာမျိုးတွေ ပြနေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဝက်က ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းပေးတဲ့ ဆေးနဲ့ ပြန်ကောင်းသွားတာဆိုတော့ သူတို့ ဝက်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့က တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တယ်လို့ သံသယဝင်နေကြတာ။ အခု ကျန်းမာရေးအဖွဲ့နဲ့ ရဲတွေကိုပါ ခေါ်ထားပြီး အစ်ကိုက လက်စားချေတယ်ဆိုပြီး တိုင်ထားကြတာ။ အဲဒီ ဝမ်ထျဲလုကတော့ တကယ့်ကို အယုတ်တမာကောင်ပဲ!"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကျိုးယဲ့က ဤလုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ဟူ၍ပင်။

ကျိုးယဲ့သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတော့သည်။"သူက ရူးနေတာပဲ။ ငါဖြင့် သူတို့ရွာနားကိုတောင် မသွားဖူးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒါကို ငါ့အပေါ် လာပုံချရတာလဲ။"

ကောမာဇီလည်း ဒေါသထွက်နေလျက်ပင်။ "ဟုတ်တယ်! အဲဒီကောင်က တကယ့်ကို ခွေးရူးတစ်ကောင်လိုပဲ!"

ကျန်းမန်မန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။ ဤခေတ်ကာလမျိုးတွင် စွပ်စွဲစကားများက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားပြီး စိုးရိမ်နေသော ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါကို ကိုယ် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပေးပါ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း ဟိုမိန်းကလေး သုံးယောက်ကိုတော့ မင်းပဲ တာဝန်ယူပေးလိုက်ပါဦး။"

ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စိတ်မပူဘဲ နေဖို့ဆိုသည်မှာတော့ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုနေ့လယ်ပိုင်း၌ ထန်ရှောင်မင်နှင့်အတူ အခြား ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် ဝက်စာမြက်ရိတ်ရာတွင် ကူညီရန် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထန်ရှောင်မင်ကတော့ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က နေလောင်ထားသော်လည်း ပြုံးရွှင်နေဆဲပင်။

ကျန်သည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာတော့ ဝမ်တန်တန်နှင့် လုဟုန်ကျွမ်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်သည့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။