အခန်း ၄၅

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၄၅

ကျန်းမန်မန်သည် သူတို့ သူမအပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်နေလဲဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ခြင်းတောင်းရှိရင် ယူခဲ့ကြ၊ မရှိရင်တော့ အဒေါ်ကြီးတို့ဆီမှာ ခဏသွားငှားလိုက်။ ဒီနေ့ ငါ နင်တို့ကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ဝက်စာမြက်ရိတ်နည်း သင်ပေးမယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တွေကို မခူးမိဖို့တော့ သတိထားကြနော်။ ကဲ... သွားကြစို့!"

ဝမ်တန်တန်နှင့် လုဟုန်ကျွမ်းတို့သည် သူမနှင့် ထန်ရှောင်မင်နောက်မှ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထန်ရှောင်မင်ကတော့ တတွတ်တွတ်ဖြင့် စကားပြောမရပ်ခဲ့ပေ။

"မန်မန် ဒါတွေအကုန်လုံးက ဝက်စာမြက်တွေပဲလား။ ဝက်တွေက ဒါတွေအကုန် စားတာလား။ ဝါး... ငါက ဝက်စာမြက်ဆိုတာ မြက်တစ်မျိုးတည်းပဲ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ အမျိုးအစားတွေ အများကြီးပဲနော်! ဒီလောက် စားလို့ရတဲ့ အပင်တွေ အများကြီးရှိနေမှတော့ တစ်နေ့ကို ကျင်း ၆၀ ရိတ်ရမှာ ဆိုပေမဲ့ ဒီမနက်နဲ့တင် ကျင်း ၃၀ လောက်တော့ ရိတ်နိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ အလုပ်စောစောပြီးရင် တောဟင်းရွက်တွေပါ တစ်ခါတည်း ခူးသွားလို့ရမလား။ ပေါက်စီ ဖက်ထုပ်တွေရော ဘယ်တော့လောက် ထပ်လုပ်ဦးမလဲ။ အိမ်မှာ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။"

သူမ၏ ပါးစပ်သည် လုံးဝမရပ်မနားခဲ့ပေ။ "ရှူး... တိုးတိုးပြော! အားလုံးပဲ သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းလောက်စီ ရှာထားကြပြီး အဖျားကို ချွန်ထားဦး—မြွေတွေ၊ ပိုးကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ကြွက်တွေနဲ့ တိုးခဲ့ရင် သုံးလို့ရအောင်လေ။"

ထန်ရှောင်မင် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်တင်ကာ တိတ်တိတ်နေ ဆိုသည့် အမူအရာ လုပ်ပြသည်။ သူမတွင် ကျန်းမန်မန် ပေးထားသည့် ဝါးချွန်လေး ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်တန်တန်နှင့် လုဟုန်ကျွမ်းတို့တွင်မူ မရှိကြပေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းမန်မန်က သူတို့ကိုလည်း သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းစီ ပေးလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သစ်ကိုင်းများကို ယူကာ သူမကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးပါ ရဲဘော်ကျန်း။ နင်က ဒီလောက်အထိ ကြင်နာတတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။" ဝမ်တန်တန်ပြောလိုက်သည်။

လုဟုန်ကျွမ်းလည်း ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျေးဇူးပါပဲနော်။ အရင်တုန်းက လီဟုန်မေ့နဲ့ နင်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်တာကို မြင်တော့ ငါက နင့်ကို နည်းနည်း ကြောက်နေမိတာ။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လီဟုန်မေ့က နည်းနည်း အစွန်းရောက်နေရုံပါ။ သူ့အကြောင်း မပြောကြရအောင်။ ဝက်စာမြက် ရိတ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်လေ!"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ လေးယောက်သည် တောင်ပေါ်တွင် ဝက်စာမြက်များ စတင်ရိတ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ ကျန်းမန်မန်သည် ဝက်များ စားနိုင်သည့် အပင်များကို တစ်ခုချင်း ထောက်ပြပေးခဲ့၏။

"ဒါတွေကတော့ စိတ်ချရတဲ့ အပင်တွေပဲ။ တစ်ခုခု မသေချာနေဘူးဆိုရင် မရိတ်နဲ့ဦး။ မသေချာဖြစ်နေရင် ငါ့ကို လာမေးကြပေါ့။"

"ဒီပန်းလေးက လှသားပဲ။"

ဝမ်တန်တန်က ထိုသို့ပြောရင်း အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးကို လှမ်းခူးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို မခူးနဲ့! အဲ့ဒါက အဆိပ်ရှိတယ်။ အဲဒါက နာမည်ကျော် ပဒိုင်းပန်းပဲ။ သွားမထိတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ဝမ်တန်တန်တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"အလိုလေး... အဲဒါက အဆိပ်ရှိတာလား။ ကြောက်စရာကြီး!"

လုဟုန်ကျွမ်းကတော့ ထိုပန်းကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"ဒါက ပဒိုင်းပန်းလား။ ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ... ကြည့်ရတာတော့ သိပ်ပြီး ထူးခြားတယ်လို့ မထင်ရဘူးနော်။ တကယ်တော့ ဒီတောင်ပေါ်မှာ အဲဒါတွေ တော်တော်များတာပဲ။ ဟေး... နင် တောဝက်တွေကို ဖမ်းတုန်းက ဒါကိုပဲ သုံးခဲ့တာလား။"

ကျန်းမန်မန် လုဟုန်ကျွမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ပြေးပုံရသည်။

"အင်း... အဲဒါကတော့ ငါ ထုတ်မပြောနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ ဆက်သွားကြစို့။ ဒီ ကန်စွန်းနွယ်ပုံစံ အပင်တွေဆိုရင်လည်း ဝက်တွေ စားလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ မြေဇာပင်တွေ၊ မုံညှင်းဝါတွေဆိုရင် လူတွေလည်း စားလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ အပင်ကတော့ ငှက်ပျောပင်ပေါ့၊ တချို့ကတော့ 'နွားခြေရာပင်' လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒါက အရောင်ကျစေတယ်၊ နှာခေါင်းသွေးယိုတာ၊ ဆီးထဲသွေးပါတာနဲ့ အရေပြားအနာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်။ ဆီးရွှင်စေတယ်၊ သွေးအေးစေတယ်၊ အဆိပ်အတောက် ပြေစေတယ်.... ဝက်တွေက ဒါတွေအကုန် စားလို့ရတယ်!"

"ဝက်တွေ စားတဲ့အရာတွေက တော်တော်စုံတာပဲနော်! ဒါတွေအကုန်လုံးက ဝက်စာမြက်တွေမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။ အရင်ကတော့ ဝက်စာမြက် ရိတ်ရတာကို လွယ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ဗဟုသုတ အများကြီး လိုတာပဲ။ အကယ်၍ အဆိပ်ရှိတဲ့အပင်ကို မှားပြီး ရိတ်မိရင်တော့ ဒုက္ခပဲ!"

ဝမ်တန်တန်သည် ပဒိုင်းပန်းကို ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လျှာလေးထုတ်ပြလိုက်သည်။ လုဟုန်ကျွမ်းကတော့ ကျန်းမန်မန်ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ရဲဘော်ကျန်း နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး သိနေတာလဲ။ နင်တို့ မိသားစုက မြို့တော်ကလို့ ကြားတယ်—မြို့ပြင်က ရပ်ကွက်တွေမှာ နေတာလား။"

ကျန်းမန်မန် ပြောစရာစကားပင် ပျောက်ရှသွားရသည်။ ဒါက တကယ့်ကို ယုတ္တိရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်ပဲဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မြို့ဟောင်းထဲမှာ နေတာပါ။ ဆေးခန်းက ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာ အမြဲတမ်းလိုလို ကူညီပေးနေခဲ့တာမို့လို့ ဒါတွေကို သင်ယူခဲ့ဖူးတာ။"

လုဟုန်ကျွမ်းလည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်၏။

"စက်ရုံမှူးကျိုးကလည်း မြို့တော်ကပဲလို့ ကြားတယ်၊ နင်တို့ အရင်ကတည်းက သိကြတာလား။"

ကျန်းမန်မန်က လုဟုန်ကျွမ်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လု... နင်က ငါ့အကြောင်းရော၊ ရဲဘော်ကျိုးအကြောင်းကိုရော တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်နော်။"

လုဟုန်ကျွမ်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတိုင်း စကားစပ်မိလို့ မေးကြည့်တာပါ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး... အားလုံးကလည်း ဒီအကြောင်း စိတ်ဝင်စားနေကြတာလေ။"

"ဪ... အဲ့လိုလား။ ငါ ရဲဘော်ကျိုးကို ဒီမရောက်ခင်က မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့တွေ ဒီမှာဆုံပြီး တွဲဖြစ်သွားတာက ကံကြမ္မာလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ နင်ရော အဲ့လိုမထင်ဘူးလား။"

လုဟုန်ကျွမ်းက အနေခက်စွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။"ဟုတ်တာပေါ့... နင်တို့နှစ်ယောက်က ဖူးစာပါလာပုံရတယ်။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလျက် ဝက်စာမြက် ခွဲခြားနည်းကို ဆက်သင်ပေးနေခဲ့သည်။

ညနေပိုင်း အလုပ်သိမ်းပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြစဉ် ရွာသားအချို့သည် ဝက်တစ်ကောင်စီကို သယ်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုစုပေါင်း ဝက်ငါးကောင်ရှိပြီး သူတို့ဝက်ခြံဆီသို့ သယ်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။" သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

ကောမာဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော်ကျန်း! ပြောပြရဦးမယ်၊ အစ်ကိုယဲ့က ဒီနေ့ နေ့လယ်က တကယ့်ကို မိုက်တာဗျ။ ဒီဝက်တွေက ဝမ်ကျားရွာ ဝက်ခြံက ဝက်တွေလေ။ သူတို့ဝက်ခြံက ပိတ်လိုက်ရပြီဆိုတော့ ဝက်တွေအကုန်လုံးကို ကျွန်တော်တို့ဝက်ခြံဆီကို ပို့လိုက်တာ။ အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ပဲ မွေးရတော့မှာ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ဝက်ခြံက တစ်နယ်လုံးမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်လာတော့မှာ! ဟားဟားဟား!"

သူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ရာ ကျန်းမန်မန်လည်း လိုက်ပြီး ပြုံးမိသွားသည်။ သို့သော် သူမ တွေးနေမိသည်မှာ—နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် အိမ်ထောင်စုတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်ဝက်များ မွေးကြတော့မည်ဟူ၍ပင်။

အများပိုင် ဝက်ခြံစနစ်သည် ကြာရှည်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် အိမ်တိုင်းနီးပါး ဝက်မွေးနိုင်လာမည်ဖြစ်ပြီး မွေးသည့်ဝက်သည် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ပိုင် မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

နေပါဦး... အများပိုင်စနစ်က အတိအကျ ဘယ်အချိန်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာလဲ။ ၁၉၇၇ ခုနှစ်၊ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်မကျင်းပခင်လောက်မှာလား။

သူမ ရောက်ရှိနေသည့် ဤဝတ္ထုထဲမှ ကမ္ဘာသည် ၁၉၇၅ ခုနှစ် တရုတ်ပြည်၏ အခြေအနေကို တကယ်ပဲ အခြေခံထားသည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အပြိုင်စကြာဝဠာ တစ်ခုခုလားဆိုတာ သူမ သေချာမသိတော့ပေ။

သူမ အတွေးထဲ နစ်မြောနေစဉ် ကျိုးယဲ့က ပြုံးလျက် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။"ကိုယ့်ကို စောင့်ဦးလေ—အိမ်ကို အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့။"

ထိုစကားသည် အဓိပ္ပာယ် အများကြီး သက်ရောက်နေပေသည်။

ဝမ်တန်တန်က ထန်ရှောင်မင်ကို လက်တို့ကာ ပြောလိုက်၏။ "ရှောင်မင်၊ နင်လည်း ငါတို့နဲ့အတူ ပညာတတ်လူငယ် အဆောင်မှာပဲ လာနေလိုက်ပါလား။ သုံးယောက်တစ်ခန်းဆိုတော့ ကွက်တိပဲလေ။ မဟုတ်ရင် ဒီနှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ နေရတာ တစ်မျိုးဖြစ်နေမှာပဲ။"

လုဟုန်ကျွမ်းကလည်း တခိခိ ရယ်လျက် ပြောလိုက်၏။"ဟုတ်ပ! ဘယ်သူသိမှာလဲ? နင်သာ ပြောင်းလာလိုက်ရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်လိုက်ကြန်ိုင်တယ်!"

ထန်ရှောင်မင် ခဏတာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အမြန်ပင် ခါယမ်းလိုက်တော့၏။

ပညာတတ်လူငယ်အဆောင်ကို ပြောင်းဖို့ဆိုသည်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအဆောင်တွင် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်အပြင် အမျိုးသား အတော်များများလည်း ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ ဟင်းမချက်ကြဘဲ အမျိုးသမီးများကသာ အလှည့်ကျ ချက်ပြုတ်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သူမက ဘာကြောင့် အခြားလူတွေအတွက် ဟင်းချက်ပေးရမည်လဲ။ ထိုအမျိုးသားများက သူတို့၏ ရိက္ခာဝေစုကို လဲလှယ်ပေးမည်ဆိုလျှင်တောင် သူမအနေနှင့် သွားမည်မဟုတ်ပေ။

"ငါက အိမ်လခကို တစ်နှစ်စာ အပြည့်ပေးထားပြီးသားလေ။ အခုမှ ပြောင်းပစ်မယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ အရှုံးခံရမယ့် အလုပ်မျိုးကိုတော့ ငါ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ရဲဘော်ကျန်းနဲ့ ဒါရိုက်တာကျိုးတို့ လက်ထပ်လိုက်ရင်တောင် ငါက သူတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်နေဦးမှာပဲလေ။ သူတို့အိမ်မှာ အလကား သွားစားလို့ရတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား မန်မန်။"

ကျန်းမန်မန် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ်ကို အခြေအနေမှန်အား နားလည်တတ်သူပင်။

"ဒါပေါ့! ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာကျိုးနဲ့ ငါနဲ့က မနက်ဖြန် လက်ထပ်ကြတော့မှာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီနေ့မှ စတွဲတာကို နောက်ရက်မှာ တန်းပြီးလက်ထပ်ကြတာမျိုး ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။"

"ရဲဘော်ကျိုးလို တော်တဲ့လူမျိုးက အရမ်းရှားလွန်းတော့ နင်သာ အမြန် မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် တခြားလူတွေ ကြားဖြတ်လုသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"