အခန်း ၅၄

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၅၄

လုဟုန်ကျွမ်းတစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"နင် ဘယ်သူ့ကို ရှေ့တင်တစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာတစ်မျိုးလို့ ပြောနေတာလဲ။ ငါက ရဲဘော်ထန် တစ်ယောက်တည်းနေရရင် ကြောက်နေမှာစိုးလို့ စိတ်ပူပေးရုံပါ။ ငါတို့အားလုံးက နယ်ဆင်းလာတဲ့ ရဲဘော်တွေပဲလေ၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ထားပုပ်နေရတာလဲ။"

ဝမ်တန်တန်က ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက ရဲဘော်ထန်နဲ့ အတူနေချင်တာပေါ့။ သူတစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေမှာစိုးလို့လေ။ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်မှုတွေ ပြင်းထန်နေရတာလဲ။"

လုဟုန်ကျွမ်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။"ငါကလား တုံ့ပြန်မှုပြင်းတာ။ နင်ကမှ ပြဿနာရှာနေတာ။"

သူမက ဘေးတွင်ရှိနေသော ကျန်းမန်မန်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ရဲဘော်ကျန်း... နင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး။ ငါက စေတနာနဲ့ လုပ်တာ မှားနေလို့လား။"

ဘေးမှ ကြည့်နေသည့် ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဒီကိစ္စက သူမထံ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာသည်လဲဟုသာ တွေးနေမိတော့သည်။

"နင် လုပ်တာ မမှားပါဘူး။"

ကျန်းမန်မန်က ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ လုဟုန်ကျွမ်းလည်း အောင်နိုင်သူအလား ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြာကြီး မတည်မြဲလိုက်ပေ။ ကျန်းမန်မန်က ဆက်၍ ပြောလိုက်၏။

"နင်က ဟန်ဆောင်ကောင်းနေရုံတင်ပါ။ လက်ဖက်စိမ်းမလေးတွေက အဲ့ဒီလိုပဲလေ။"

လုဟုန်ကျွမ်းမှာ ထိုစကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း ကောင်းသည့်စကား မဟုတ်မှန်းတော့ သေချာသိနေသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း... အခု ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

"ငါဆိုလိုတာက... နင်သာ ထန်ရှောင်မင်နဲ့ အတူနေချင်တယ်ဆိုရင် ဝမ်တန်တန်နဲ့ အရင်ညှိနှိုင်းသင့်တာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် နင်တို့နှစ်ယောက်က လုံးဝ အဆင်မပြေကြလို့ သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့အတွက် ဝန်မလေးနေတာလား။ အခု စခန်းမှာ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်ဆိုလို့ နင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ အကယ်၍ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီမှာ မနေချင်ဘူးဆိုရင် ရွာထဲမှာ အိမ်ငှားနေလို့ ရတာပဲ။ လူကြီးတွေနဲ့ ကလေးတွေပဲရှိတဲ့ အိမ်မျိုးမှာဆိုရင် တစ်နှစ်ကိုမှ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်ပဲ ကုန်မှာ။"

ဝမ်တန်တန်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အခမဲ့နေလို့ရတဲ့နေရာ ရှိနေတာကို ငါက ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး အိမ်ငှားနေရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါက အမျိုးသား ပညာတတ်လူငယ်တွေအတွက် ထမင်းချက်ပေးရတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ပေးတဲ့ ရိက္ခာဝေစုက ငါ့အတွက် တစ်လစာထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ အစားအသောက် ဝပြောရုံတင်မကဘူး၊ အများကြီးတောင် ပိုစုမိသေးတယ်။ အဲဒီပိုနေတဲ့ ရိက္ခာတွေကို ပိုက်ဆံနဲ့လဲလို့ရသလို အိမ်ကိုလည်း ပြန်ပို့လို့ရတယ်။ ငါက ဘာလို့ ပြောင်းထွက်ရမှာလဲ။"

သူမက ထိုသို့ပြောရင်း လုဟုန်ကျွမ်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ပြောင်းချင်ရင်တော့ ပြောင်းလေ— ငါ မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ကြိုပြောသင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

လုဟုန်ကျွမ်းလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝက်စာမြက်များကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်ကို ငါက ဘာလို့ ပြောနေရမှာလဲ။ နင်ကတော့ ငါပြောင်းသွားမှ သူတို့ရဲ့ ရိက္ခာဝေစုတွေကို အကုန်သိမ်းကျုံးယူပြီး အမြတ်ထုတ်လို့ရမှာမလို့ မစောင့်နိုင်ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ နင့်ရဲ့ အကြံအစည်တွေကို ငါမသိဘူးလို့ မထင်နေနဲ့။"

ဝမ်တန်တန်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အေး... ငါ့မှာ အဲ့လို အကြံအစည်ရှိတယ်၊ အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"နင်တကယ် သတ္တိရှိရင် အခုချက်ချင်း ပြောင်းထွက်သွားလိုက်လေ။"

"ပြောင်းမှာ။"

လုဟုန်ကျွမ်းက ထန်ရှောင်မိန်ဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ထန်၊ သူပြောတာကြားတယ်မလား။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ပဲ ငါ နင်နဲ့အတူ လာနေမယ်! ငါ တကယ်ကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။"

သို့သော်လည်း ထန်ရှောင်မင်ကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဘူး။ ငါ နင်နဲ့အတူ မနေချင်ဘူး။ အရင်ကတည်းက ပြောပြီးသားပဲလေ။ ဒီအိမ်ဝန်းက ငါတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ။"

လုဟုန်ကျွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဆိုလိုက်၏။ "နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ သူက ငါ့ကို နှင်ထုတ်နေတာလေ၊ နင်က ငါ့ကို တစ်ညလေးတောင် လက်မခံထားနိုင်ဘူးလား။"

"မရဘူး။"

ထန်ရှောင်မင်၏ လေသံက တည်ငြိမ်ပြတ်သားလွန်းသည်။ လုဟုန်ကျွမ်းကတော့ ဒေါသတကြီးနှင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး ကျန်းမန်မန်ဘက် လှည့်လာပြန်၏။

"ရဲဘော်ကျန်း၊ ရဲဘော်ထန်ကို ကူညီပြီး ဖျောင်းဖျပေးပါဦး။ ဝမ်တန်တန်က ငါ့ကို နှင်ထုတ်နေတာလေ။ အကယ်၍ ရဲဘော်ထန်နဲ့ အတူနေလို့မရရင် ငါက ဘယ်သွားနေရမှာလဲ။"

ကျန်းမန်မန် တကယ်ကို ရယ်ချင်မိသွားသည်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဇာတ်လမ်းဆင်ရတာ ဝါသနာပါသည်ဆိုသည်ကို သူမ ဘာလို့ အရင်က သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

"ဒါက နင့်ပြဿနာလေ။ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ရွာထဲမှာ တခြားအိမ်တစ်အိမ် ငှားနေလိုက်ပေါ့။"

"နင်နဲ့ ဘာလို့ မဆိုင်ရမှာလဲ။ နင်က ဒါရိုက်တာကျိုးရဲ့ ဇနီးဖြစ်နေပြီလေ။ ငါက ဝက်မွေးမြူရေးခြံအတွက် ဝက်စာမြက်တွေ လာရိတ်ပေးနေတာ၊ အခု နေစရာမရှိဘူးဆိုတော့ ဒါက နင့်တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းမန်မန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထူးဆန်းစွာဖြင့် သူပြောသည်ကလည်း မှန်နေ၏။

"နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီလိုလုပ်လေ။ လောလောဆယ်တော့ ဝက်မွေးမြူရေးခြံမှာပဲ အဆင်ပြေသလို နေလိုက်ပေါ့။"

ဝက်မွေးမြူရေးခြံတွင် နေရမည်ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုဟုန်ကျွမ်း ဒေါသများ ထောင်းခနဲ ထွက်သွားပြီး ဝက်စာမြက်ခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ ထွက်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း၊ နင်က ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကောင်းပြီလေ။ နင်တို့အားလုံးက ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ သွားပြီ။"

သူမကတော့ သူတို့သုံးယောက်လုံးက သူမကို အနိုင်ကျင့်နေသည့်သဖွယ် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းမန်မန်လည်း ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ဘဲ ထန်ရှောင်မင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ ဝမ်တန်တန်ကတော့ မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်၏။

"သူနဲ့ လီဟုန်မေ့က တစ်အုပ်စုတည်းဆိုတာ ငါသိတာ ကြာပြီ။ အမြဲတမ်း ငါ့ကို ဝိုင်းပယ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။ ငါ သတိမထားမိဘူးများ ထင်နေတာလား။ ဟွန်း... ငါက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လို့ လွှတ်ထားတာ။ အခုလည်း ငါ့ကို လာပြီး အကွက်ဆင်ချင်နေသေးတယ်။ ရဲဘော်ထန်၊ နင် သူ့ကို လက်မခံတာ တကယ်မှန်တယ်။ သူ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

ထန်ရှောင်မင်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်၏။ "အဲဒီအိမ်ဝန်းက ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါ၊ တစ်ယောက်တည်းနေဖို့ဆိုရင်တော့ ကွက်တိပဲလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်လို့ သူသာ အခုလို ပြောင်းထွက်သွားရင်တော့ ပညာတတ်လူငယ်စခန်းမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း နေရတော့မှာ။ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ မျက်နှာကြီးကို နေ့တိုင်း ဘယ်သူက မြင်ချင်မှာလဲ။"

ကျန်းမန်မန်လည်း ဤမိန်းကလေးကို တကယ်ပင် သဘောကျမိသွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပြတ်သားသော စကားပြောပုံနှင့် မလျှော့သော ဇွဲသတ္တိကိုဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နေပါနဲ့တော့။ ငါတို့ ဝက်စာမြက်ပဲ ဆက်ရိတ်ကြရအောင်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်တန်တန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းမန်မန်... နင်ကတော့ အမြင်စူးရှတာပဲ။ ဒါရိုက်တာကျိုးက တကယ့်လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ ငါတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ရောက်နေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ ဘယ်အမျိုးသမီးနဲ့မှ ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ပညာတတ်လူငယ်တွေရော၊ ဒေသခံတွေပါ သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့ကြတာတောင် သူကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ငြင်းခဲ့တာ။ နင်နဲ့ကျမှ အခုလိုမျိုး ချက်ချင်းကြီး ပါသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... ဟားဟား။"

ကျန်းမန်မန်လည်း လိုက်၍ ရယ်မောမိသည်။ ထန်ရှောင်မင်ကလည်း ဝင်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ရဲဘော်ကျန်းနဲ့ ဒါရိုက်တာကျိုးတို့က ဖူးစာပါလို့ပေါ့ဟ။ ကံကြမ္မာကတောင် သူတို့ကို ခွဲထားလို့ မရဘူးလေ။ ပြီးတော့ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကလည်း မြို့တော်ကလူတွေပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုတောင် မှော်ဆန်တဲ့ ဆက်နွှယ်မှုမျိုးလဲ။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရယ်မောရင်း ဝက်စာမြက်ရိတ်ပြီး အပြန်လမ်းတွင် ကျိုးယဲ့နှင့် စကားပြောနေသော လုဟုန်ကျွမ်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုဟုန်ကျွမ်းသည် သူတို့တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စူးစူးဝါးဝါး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်အနားသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ မြက်ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းနေပြီလား။"

ကျန်းမန်မန် - "..."

"ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေတာ ဒါ ပထမဆုံးနေ့မှ မဟုတ်တာ။ ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား။"

"မင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖြစ်နေမှာကို စိတ်ပူလို့ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ အိမ်မှာပဲနေပြီး ဘဲဥတွေကိစ္စကိုပဲ ဂရုစိုက်လိုက်တော့။ ဝက်စာမြက် သွားမရိတ်နဲ့တော့။ ကိုယ် တခြားလူတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းမန်မန်သည် အချစ်ကြောင့် ဦးနှောက်ပျောက်သွားတတ်သည်ဟူ၍ ကြားဖူးထားသော်လည်း အမျိုးသားများပါ ထိုသို့ဖြစ်တတ်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဘဲဥတွေ သားဖောက်တာနဲ့ ဝက်စာမြက်ရိတ်တာက ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ မနက်ပိုင်း မြက်သွားရိတ်ပြီးမှ ဥတွေကို ပြန်ကြည့်လို့ ရတာပဲ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သွားဝပ်ပေးနေရမှာမှ မဟုတ်တာ။ အပူချိန် မှန်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ လိုတာလေ။ အကယ်၍ အဒေါ်ကြီး လေးယောက်လုံးက အိမ်မှာပဲ ဥဖောက်နေကြရင် ဝက်တွေကို ဘယ်သူက အစာကျွေးနေမှာလဲ။"

ကျိုးယဲ့က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကိုယ် ကျွေးမှာပေါ့! ကိုယ်တို့မှာ ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။"

ထိုစဉ် ကောမာဇီက အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ရယ်မောလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။"မရီး... အစ်ကိုယဲ့ ပြောတာ မှန်တယ်။ အခုချိန်မှာ ဘဲဥတွေက ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လေ။"

ကျိုးယဲ့က သူ့ကို ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ 'တော်တဲ့ကလေးပဲ။ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်။'

ကျန်းမန်မန်လည်း ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ဝက်စာမြက်များကို ခုတ်ထစ်ကာ ဝက်ခြံထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးနေသည်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေမိတော့သည်။

သို့သော် ဝက်အကောင်ရေ အများအပြားရှိနေသဖြင့် ယနေ့ရိတ်လာသော မြက်များမှာ တစ်ရက်စာပင် မနည်းစားရပေလိမ့်မည်။

"ဒီလောက်နဲ့ တကယ်ပဲ လောက်ပါ့မလား။"

ကျန်းမန်မန်က စိတ်ပူစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ကျိုးယဲ့ကတော့ လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဝမ်ကျားရှင်းနဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့တို့ ရိတ်ထားတာတွေ မရောက်သေးဘူးလေ။ သူတို့ရောက်လာရင် မနက်ဖြန် မနက်စာအတွက်ပါ လုံလောက်သွားမှာပါ။"

ထိုအချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်သည် အမောတကောဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယဲ့! အစ်ကိုယဲ့... ထူးဆန်းတာတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ မြင်ခဲ့တာကလေ... မြည်းလား ဝံပုလွေလား မသိဘူး... တကယ်တော့လေ... ကျွန်တော့်အထင် အဲ့ဒါက မြည်းမျက်နှာနဲ့ ဝံပုလွေကြီး!"