အခန်း ၅၅

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၅၅

ဝမ်မိသားစုအကြောင်း သူတို့ပြောနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျားရှင်းသည် လောလောလတ်လတ် ရိတ်ထားသော ဝက်စာမြက်ခြင်းတောင်းကို ထမ်းကာ တောင်ပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းလာတော့သည်။

ကျိုးယဲ့ကတော့ သူဘာတွေ လျှောက်ပြောနေမှန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

"နေဦး... မင်းမြင်ခဲ့တာက ဝံပုလွေလား၊ မြည်းလား။ ဒါမှမဟုတ် မြည်းကို စားနေတဲ့ ဝံပုလွေလား။"

ဝမ်ကျားရှင်းက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်၏။ "မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ခုလုံးပဲ။ ဝံပုလွေလိုလို၊ မြည်းလိုလိုပဲ။ အင်း... မြည်းမျက်နှာနဲ့ ဝံပုလွေကြီးလို့ ပြောရမလား။"

ကျိုးယဲ့လည်း ပြောစရာ စကားပင် ပျောက်ရှသွားရတော့သည်။

"မင်း အဆိပ်ရှိတဲ့ မှိုတွေ ဘာတွေ စားမိလာတာလား။ မြည်းမျက်နှာနဲ့ ဝံပုလွေဆိုတာကို ဘယ်ကနေ လျှောက်တွေးလိုက်တာလဲ။"

ဝမ်ကျားရှင်းက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ကြည့်ရတာ မြည်းနဲ့လည်း တူတယ်၊ ဝံပုလွေနဲ့လည်း တူတယ်။ ကျွန်တော် မှားမြင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်ပဲ မြည်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယဲ့လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့။ "ဘယ်နားမှာ မြင်ခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို လိုက်ပြဦး။ ဓားမကြီးပါ တစ်ခါတည်း ယူခဲ့။"

ဝမ်ကျားရှင်းက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကောမာဇီကလည်း ကြားထဲက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး ဓားတွေနဲ့ဆိုရင်တော့....အင်း... တကယ်လို့ မြည်းတစ်ကောင်ပဲဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ တောမြည်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေသာ ဆိုရင်တော့ ဝမ်ကျန့်ယဲ့က တောင်ပေါ်မှာ ကျန်နေသေးတယ်လေ။ အဲဒီကောင်လေးကို ဝံပုလွေ ဆွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ထိုစကားကြောင့် သူတို့အားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင်... ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသည် မဟုတ်လား။

"ကဲ... ဒါဆိုလည်း သွားကြမယ်! တောင်ပေါ်ကို ပြန်တက်ကြစို့!"

ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်ဘက် လှည့်ကာ မှာလိုက်၏။ "မင်း အိမ်ပြန်ပြီး ဒီည အိမ်ထဲမှာပဲ နေနော်။ တံခါးကို သေသေချာချာ ဂျက်ချထား။ ဝက်မွေးမြူရေးခြံဘက်မှာတော့ ကိုယ် ညစောင့်တွေ စီစဉ်ထားလိုက်မယ်။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝမှ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ရှန်နွန်ကျား ဒေသတွင် မြည်းမျက်နှာနှင့် ဝံပုလွေများ ရှိတတ်သည်ဆိုသော ကောလာဟလများကို သူမ ကြားဖူးသလိုလို ရှိနေ၏။ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာလား။

"အားလုံး သတိထားကြဦးနော်။"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကိုယ်တို့ သတိထားပါ့မယ်။"

ကျိုးယဲ့က သူမကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့၏။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမကို တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး မြူဆွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကပင် အဓိပ္ပာယ် အများကြီးကို ဖော်ဆောင်နေခဲ့သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဝံပုလွေတွေ ရှိနေမယ် ထင်လား။" ထန်ရှောင်မင်က မေးလာ၏။

ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြောရခက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို သေသေချာချာ ပိတ်ထားလိုက်နော်။ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်က အသံတွေ ကြားရင်လည်း ထွက်မကြည့်နဲ့။ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဓားတစ်လက်လောက် ထည့်ပြီး အိပ်လိုက်။"

ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားတော့သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့။ နင် ပြောမှ ငါ ပိုပြီးလန့်လာပြီ။"

ကျန်းမန်မန်လည်း သူမနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အဆိုးဆုံး တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် လှမ်းအော်လိုက်လေ၊ ဘေးခြံမှာ ကျိုးယဲ့နဲ့ ငါ ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။"

ဝမ်တန်တန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "လုဟုန်ကျွမ်းနဲ့ အတူနေဖို့ကို ဘာလို့ သဘောမတူလိုက်တာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လူနှစ်ယောက်ရှိနေရင် ပိုပြီး စိတ်ချရတာပေါ့။"

"ငါကတော့ နင်နဲ့ လုံးဝ အတူမနေနိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရိက္ခာဝေစုတွေ ရဖို့အတွက် ငါ့ဘာသာငါ ကြိုးစားရဦးမှာ။"

ကျန်းမန်မန် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဝမ်းစာရှာဖွေရေးကို တကယ် အလေးအနက်ထားသူပင်။ တစ်နည်းပြောရလျှင် သူမသည် အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ သိပ်မဆိုးလှဟု ဆိုရမည်။

ထန်ရှောင်မင်ကတော့ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သူနဲ့ အတူမနေနိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်တည်း နေချင်နေတာ ကြာလှပြီ။"

သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တောင်တန်းကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"တကယ်ပဲ ဝံပုလွေတွေ ရှိနေမယ် ထင်လားဟင်။ စစ်ဖြစ်တုန်းက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီလို့တော့ ငါကြားဖူးတာပဲ။"

"ရှိတော့ ရှိနိုင်တာပေါ့။ သူတို့တွေက ပုန်းနေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အချိန်စောသေးသဖြင့် ကျန်းမန်မန်သည် သူမနှင့် ကျိုးယဲ့အတွက်သာ ညစာကို သီးသန့်ချက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါက်စီ တစ်ခြင်းစာလောက်ပါ တစ်ခါတည်း ပေါင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဂျုံမှုန့်ကိုလည်း အခုလေးတင် ဝယ်ထားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူမသည် ကျန်းမိသားစုထံမှ သိမ်းယူလာခဲ့သော သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲရှိ ဝက်သားများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျန်းမိသားစုထံမှတော့ သူမသည် တကယ်ကို အစအန တစ်ခုမှမကျန်အောင် အကုန်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးယဲ့ ပြန်ရောက်လာလျှင်တော့ ဤအသားများကို ဈေးက ဝယ်လာသည်ဟုသာ အကြောင်းပြလိုက်မည်။ သူမသည် နေရာလွတ်ထဲ၌တင် ဝက်သားကို နုပ်နုပ်စင်းလိုက်သဖြင့် မည်မျှပင် ဆူညံပါစေ မည်သူမျှ ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အသားများကို မုန့်သားထဲတွင် ထည့်၍ အဆာသွပ်ထားသည့်အတွက် အပြင်ဘက်မှလည်း အနံ့ရရန် မလွယ်ကူနိုင်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုက်ကြည့်မှသာ အသားပါသည့်မုန့်မှန်း သိနိုင်မည်ဖြစ်၍ အတော်လေး စိတ်ချရပေသည်။

သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် တရုတ်နံနံနှင့် အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါက်စီများကိုလည်း ဒုတိယတစ်ခြင်းစာ ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။ မုန့်များကိုအဆာသွပ်ပြီးချိန်တွင် အခြားသူများ ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် သူမလည်း ထိုပေါက်စီများကို စောစောစီးစီးပင် ပေါင်းလိုက်တော့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပူပူနွေးနွေး စားနိုင်ကြလိမ့်မည်။

"ရှောင်မင်... ညစာအတွက် ဘာလုပ်မလဲ။ ငါ ပေါက်စီတွေ လုပ်ထားတယ်၊ နင် ချက်မနေနဲ့တော့... နှစ်လုံးလောက် ယူစားလိုက်လေ။"

ထန်ရှောင်မင်သည် များသောအားဖြင့် သူမအမေ ပါဆယ်ပို့လိုက်သော အရာများဖြင့်သာ ဖြစ်သလို စားတတ်သူဖြစ်သည်။

"မန်မန်ရယ်... မလိုပါဘူး။ အခု နင်က ဒါရိုက်တာကျိုးနဲ့ အတူနေနေတာဆိုတော့ အစားအသောက်တွေကို ဒီလိုမျိုး လျှောက်ပေးနေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။"

ကျန်းမန်မန်ကတော့ ထန်ရှောင်မင်နှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မုန့်လေး နှစ်ခုတည်းကို ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အခုမှ လာပြီး အားနာပြနေတာလား။ ဟွန်း... ကျိုးယဲ့နဲ့ လက်ထပ်လိုက်လို့ နင်က ငါ့အပေါ် အခုလို စိမ်းစိမ်းကားကား ဆက်ဆံသွားမယ်မှန်းသာ ကြိုသိရင် ငါ အခုလောက်စောစောစီးစီး လက်မထပ်ခဲ့ပါဘူး။"

သူမသည် စနောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နယ်ဘက်တွင် တီဗွီ သို့မဟုတ် အခြားဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းများ မရှိပေ။ စုံတွဲအများစုသည် နေ့ဘက်တွင် လယ်ထဲ၌ အလုပ်လုပ်ကြပြီး ညဘက်တွင်တော့ ဖျော်ဖြေရေးအနေဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ အလုပ်လုပ်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထန်ရှောင်မင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

"အမလေး... သူ့ကို အကဲခတ်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုပါသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ အခုတော့ လက်ထပ်စာချုပ်တောင် ချက်ချင်း ချုပ်လိုက်ပြီလေ။"

ကျန်းမန်မန်ကတော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့... ငါက အဲဒီ ဘဲဥတွေနဲ့ ငန်းဥတွေကို သားဖောက်ဖို့အတွက် နေရာလိုလို့ပါဟာ၊ ဟုတ်ပြီလား။"

"အရင်နေတဲ့နေရာမှာက အဲဒီအတွက် နေရာမှမရှိတာ၊ သူ့အိမ်မှာပဲ သွားလုပ်ရမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်ဒီဘက် သွားလိုက်ပြန်လိုက်လုပ်နေရတာက တော်တော်အလုပ်ရှုပ်လို့... အဲဒါနဲ့ပဲ လက်ထပ်စာချုပ်ချုပ်ပြီး တစ်ခါတည်း ပြောင်းနေလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။ အားလုံးက ငါတို့အဖွဲ့အစည်း အကျိုးအတွက်ပဲလေ။ ဘဲတွေ၊ ငန်းတွေ ပိုရဖို့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါတောင် စတေးလိုက်ရတာနော်။"

ထန်ရှောင်မင်လည်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "နင်ကတော့ တကယ်ပါပဲ!"

"ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါနဲ့ သူတို့က အခုအချိန်အထိ ဘာလို့ ပြန်မလာကြသေးတာလဲမသိဘူး။ တောင်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဝံပုလွေတွေ ရှိနေတာလား။"

ထိုစကားကြောင့် ထန်ရှောင်မင်ပါ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

ထိုစဉ် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျိုးယဲ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းမန်မန်လည်း ပေါင်းထားသည့် ပေါက်စီများကို ချက်ချင်းသွားစစ်ကြည့်ရာ အားလုံးသည် အနေတော် ကျက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အသားပေါက်စီ နှစ်လုံးနှင့် အသီးအရွက်ပေါက်စီ တစ်လုံးကို ယူကာ ထန်ရှောင်မင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရော့... ဒါလေးယူထား။ ငါပြောပြီးပြီလေ၊ နင်နဲ့အတူ မျှဝေစားမှာပါဆိုနေ... ငါ့ကို လာပြီး အားနာမနေပါနဲ့။"

ထန်ရှောင်မင်လည်း မတတ်သာတော့ဘဲ ပြုံးလျက်ဖြင့်သာ မုန့်များကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်... ဒီညတော့ နည်းနည်း လျှော့ကြဦးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ကျန်းမန်မန်ကတော့ မျက်စောင်းထိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ အမှန်တကယ်တော့ ဒါက သူမ ပြောရမည့် စကား မဟုတ်လား။

ကျိုးယဲ့က ဓားမကြီးကို ကိုင်ကာ လမ်းလျှောက်လာချိန်တွင် ကျန်းမန်မန်က တံခါးဝ၌ မေးထောက်လျက် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျိုးယဲ့က သူမကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။

"ကိုယ့်ကို စောင့်နေတာလား။"

ကျန်းမန်မန်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမ၏ စကားကြောင့် ပြုံးလျက်ဖြင့်ပင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လက်ဆေးရန် ဝင်သွားတော့သည်။

"အင်းလေ... မင်းက ကိုယ့်ကို စောင့်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ကိုယ် ပေါ်လာမလားဆိုပြီး ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ အဲဒါ ပေါင်းအိုးထဲက အနံ့လား။"

ဒီလူကတော့ တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်လွန်းတာပဲ။

"ဟုတ်တယ်။ ဝက်သားဝယ်လာပြီး ဝက်သားနဲ့ဂေါ်ဖီနဲ့ အဆာသွပ်မုန့် လုပ်ထားတာ။ ဒါနဲ့ ရှင်တို့ ဘာလို့ အဲ့လောက်ကြာနေတာလဲ။ လျိုကျန့်ယဲ့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ မြည်းမျက်နှာနဲ့ ဝံပုလွေကြီးဆိုတာကိုရော တွေ့ခဲ့ရဲ့လား။"

ကျိုးယဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဝံပုလွေမွေးတစ်ပင်လောက်တောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး။ လောလောဆယ်တော့ မနက်ဖြန်ထိ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်း နောက်ရက်တွေ တောင်ပေါ်ကို မြက်သွားရိတ်ဦးမှာလား။ သတိတော့ထားဦးနော်။ တကယ်လို့သာ ဝံပုလွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းမန်မန် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ ဟိုတစ်ခါက တောဝက်တွေကို ဖမ်းလိုက်လို့များလား။ အခု ဝံပုလွေတွေက စားစရာမရှိတော့လို့ လျှောက်သွားနေကြတာများလား။ ကျွန်မတို့... သဘာဝ ဂေဟစနစ်ကို ဖျက်ဆီးမိလိုက်မိပြီလား။"

ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဂေဟစနစ်။ ကိုယ်တို့တောင် ဗိုက်ဝအောင် မနည်းစားနေရတာ၊ အဲဒါတွေကို စိတ်ပူနေဖို့ ဘယ်သူ့မှာမှ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကြည့်ရတာ ဝက်မွေးမြူရေးခြံရဲ့ ညဘက် လုံခြုံရေးအင်အားကိုတော့ ပိုတိုးရတော့မယ် ထင်တယ်။"