အခန်း ၅၈

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၅၈

ထိုတောရိုင်းကောင်ကြီးသည် အမည်းနှင့် အဝါရောင်အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျားသစ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအကောင်က ကျန်းမန်မန်ကို ခုန်အုပ်ရန် အရှိန်ယူလိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးယဲ့ကလည်း သူမရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာတော့၏။

"ငုံ့လိုက်!"

သူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျန်းမန်မန်က ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ချလိုက်လေသည်။ ကျိုးယဲ့က အရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြီး ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းကို အားဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုသားရဲကောင်ကြီး လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

ကျန်းမန်မန်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်၍ထွက်သွားလိုက်သဖြင့် ကျားသစ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျိုးယဲ့ကတော့ ကျားသစ်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲလေတော့သည်။

အနားရှိ လူများသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် အေးခဲနေကြပြီး ကျိုးယဲ့နှင့် သားရဲကောင်ကြီး လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေသည်ကို ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိခဲ့ကြသည်။

အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် ကျိုးယဲ့က ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ လက်သီးများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုကျားသစ်ကြီးကို လက်ဗလာဖြင့်ပင် အသေသတ်နိုင်လိုက်လေသည်။ ကျားသစ်ကြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျသွားပြီးမှသာ ကျိုးယဲ့သည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့၏။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ ပြောစရာ စကားပင် ပျောက်ရှသွားရသည်။ သူမ၏ အမျိုးသားသည် တကယ်ကို သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်နေပေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒါရိုက်တာကျိုးက ကျားသစ်တစ်ကောင်လုံးကို လက်ဗလာနဲ့ သတ်လိုက်တာပဲ။"

"ငါကတော့ အသက်တောင် ထွက်မတတ် လန့်သွားခဲ့တာ။"

အဒေါ်လျိုနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

"ငါတို့က ဝံပုလွေတွေကိုပဲ စောင့်နေခဲ့ကြတာ၊ အခုတော့ ကျားသစ်ကြီးက ပေါ်လာရတယ်လို့။ တော်သေးတာပေါ့ ဒါရိုက်တာကျိုး ရှိနေလို့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့အားလုံးက သူ့ရဲ့ ညစာ ဖြစ်ကုန်ကြမှာ။"

အားလုံးကလည်း ထိတ်လန့်မှု မပြေသေးသော မျက်နှာများဖြင့် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူ့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။"

ကျိုးယဲ့က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး— မင်းယောက်ျားရဲ့ လက်သီးတွေက သံမဏိလို မာတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့လေ။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာ ရှိ၊ မရှိ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးမှသာ စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

"ရှင် ဘာမှမဖြစ်သွားတာ တော်ပါသေးတယ်။ ခုနက တကယ် အန္တရာယ်များလွန်းတယ်ဆိုတာ သိလား။"

ကျိုးယဲ့က သူမ၏ စိုးရိမ်နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း တကယ် ကြောက်သွားလို့ပါ။ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်လွန်းလို့ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာခဲ့တာ။"

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ အဖက်ခံထားရသော်လည်း ကျန်းမန်မန်ကတော့ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ သူမသည် သူ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိရာ မျက်ဝန်းအစုံလည်း စိုစွတ်လာတော့သည်။

"အဟမ်း... ငါတို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းကြရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်။"

ထိုအခါမှ သူတို့နှစ်ဦးလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွှတ်လိုက်ကြ၏။

လုဟုန်ကျွမ်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျိုးယဲ့ကို ကြည့်ရင်း တောက်ပနေလေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာလည်း နီမြန်းနေခဲ့၏။

ဒါ... ဒါမျိုးကမှ ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားမျိုးပေါ့! သားရဲကောင်ကြီးကို လက်ဗလာနဲ့ သတ်နိုင်တဲ့သူ။ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။

ဤသို့သော သူမျိုးကမှ သူမနှင့် ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ကျန်းမန်မန်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ ခက်ထန်လာခဲ့တော့သည်။

အစပိုင်းတွင်တော့ ရူးကြောင်ကြောင် လီဟုန်မေ့က သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင်လည်း ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းက သူမထက် အရင် လက်ဦးသွားခဲ့ပြန်ပြီ။

ဝမ်တန်တန်သည် လုဟုန်ကျွမ်း၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကို သတိထားမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည့်အချိန်တွင်တောင် ဤအမျိုးသမီးကတော့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံစံနှင့် မျက်လုံးများကလည်း အရောင်တောက်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုဟုန်ကျွမ်းသည် ဒါရိုက်တာကျိုးကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း ဝမ်တန်တန် တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဝမ်တန်တန်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

"ဒါရိုက်တာကျိုးက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားနော်။ နင် ဘာတွေပဲ ကြံစည်နေပါစေ၊ ချက်ချင်းရပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ လီဟုန်မေ့လိုမျိုး လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ငါတို့ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တွေရဲ့ သိက္ခာကို မချပါနဲ့တော့။"

လုဟုန်ကျွမ်းက သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ ဒါရိုက်တာကျိုးက ငါတို့ကို ကျားသစ်ရန်ကနေ ကယ်ခဲ့တာလေ၊ ငါတို့က ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။"

ဝမ်တန်တန်က နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက အိမ်ထောင်သည်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားရင် ရပါပြီ။"

လုဟုန်ကျွမ်းက ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် အသက်မဲ့နေသော ကျားသစ်ကြီးအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ ကျိုးယဲ့ကို ကြည့်ရင်း အရောင်တောက်နေဆဲပင်။

"ဒါရိုက်တာကျိုး... ရှင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ရှင်သာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ရင် ကျွန်မတို့အားလုံး အဲဒီ ကျားသစ်ကြီးရဲ့ရန်ကြောင့် ဒဏ်ရာတွေ ရကုန်ကြတော့မှာ။"

ကျိုးယဲ့က သူမကို ခပ်အေးအေးပင် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ဘာမှ စဉ်းစားမနေခဲ့ဘူး— ကျွန်တော့် မိန်းမကို ဒဏ်ရာမရစေချင်ခဲ့ရုံတင်ပါ။ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်မိန်းမကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။"

လုဟုန်ကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ကျန်းမန်မန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း... ကြည့်ရတာ နင့်ရဲ့ လူရွေးစွမ်းရည်က တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ။ ဒါရိုက်တာကျိုးက တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။"

ကျန်းမန်မန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါ့ရဲ့ အမြင်က ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ဖူးဘူးလေ။"

သူမသည် ကျိုးယဲ့နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

ကျိုးယဲ့က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခဏလောက် နားပါရစေဦး— ပြီးတော့မှ ဒီသစ်ကျားကြီးကို တောင်အောက်ကို သယ်သွားကြတာပေါ့။"

သူ ထိုင်ချလိုက်ချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထွက်နေသော အက်ဒရီနယ်လင်များ လျော့ကျသွားသဖြင့် ခြေထောက်များ အနည်းငယ် အားလျော့သွားခဲ့သည်။

အဒေါ်လျိုက သူမ၏ ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို ငါ အခုချက်ချင်း တောင်အောက်ဆင်းပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သွားခေါ်လိုက်တော့မယ်။"

သူမနှင့် အခြားသူအချို့သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ရန် တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားကြတော့သည်။

ကျိုးယဲ့က ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် သတ်လိုက်နိုင်သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသောအခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် အတွင်းရေးမှူးကျောက်တို့ မှင်တက်သွားကြရသည်။ သူတို့လည်း တောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လာခဲ့ကြရာ ကျားသစ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျိုးယဲ့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒါရိုက်တာကျိုး... မင်းက တကယ်ကြီး ဒီကျားသစ်ကို လက်ဗလာနဲ့ သတ်လိုက်တာလား။ အငြိမ်းစား စစ်သားတစ်ယောက် ဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို ငါ အသေအချာ အထက်ကို တင်ပြရမယ်။ ဆုလာဘ်တွေ သေချာပေါက် ရရမှာပဲ။"

ကျိုးယဲ့က စိတ်မပါသလို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကံကောင်းသွားလို့ပါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရာ။"

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ဝိုင်းကူပြီး ကျားသစ်ကြီးကို တောင်အောက်သို့ သယ်လာခဲ့ကြသည်။ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဤသတင်းက တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဒါရိုက်တာကျိုးကတော့ ကျားသစ်ကိုတောင် သတ်လိုက်နိုင်ပြီ။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အဖွဲ့အစည်းသို့ ထပ်မံ သွားရောက်ခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးခန်သည် ဧည့်သည်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေစဉ် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်းတို့ရွာက အဲဒီ ဒါရိုက်တာကျိုးဆိုတဲ့လူက... အငြိမ်းစား စစ်သားလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကလည်း သူနဲ့ သူ့ဇနီးတို့က အခုလက်ရှိ ဝက်မွေးမြူရေးခြံထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တောဝက်တွေကို အကုန်လုံး ဖမ်းပေးခဲ့တာ။ အဲဒါကလည်း သူတို့ဇနီးမောင်နှံ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာပါပဲ။"

အတွင်းရေးမှူးခန်က အံ့ဩသွားပြီးနောက် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းက ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်တုန်းက လက်မထပ်ရသေးဘူးမလား။ အခုတော့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီပေါ့။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အမြင်ပြောရရင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို ဖူးစာဖက်တွေလိုပါပဲ။ ဘယ်လိုခေါ်မလဲ... ထူးချွန်တဲ့သူအချင်းချင်း ပေါင်းဖက်မိတယ်လို့ပဲ ပြောရမလား။ တစ်ယောက်က ဉာဏ်ပညာရှိပြီး အသိပညာကြွယ်ဝတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခွန်အားဗလနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပါပဲ! သူတို့ လက်ထပ်ပြီးတာ အခုမှ နှစ်ရက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

အတွင်းရေးမှူးခန်၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို... ငါ့ကို သူတို့ဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး။"

ထိုအမျိုးသားသည် ခံ့ညားသည့် ပုံစံရှိပြီး မျက်နှာထားသည်လည်း တည်ကြည်လေးနက်ကာ သြဇာအာဏာအပြည့်ရှိသည့်ပုံစံပင်။ သူသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ ရွာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယဲ့ကတော့ ဝက်ခြံတွင် ကျားသစ်ကို အရေခွံဆုတ်နေလေသည်။ ကောမာဇီက သူ၏ဘေးတွင်ရပ်လျက် လက်ကိုပွတ်ကာ စကားစလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယဲ့... အဲဒီ ကျားသစ်သားရေကလေ..."

ကျိုးယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အသားဆိုရင်တော့ မင်း ဝေစုရမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားရေကိုတော့ စိတ်မကူးနဲ့။ ဒါကို ငါ့မိန်းမအတွက် ဆောင်းတွင်းမှာ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်လို့ရအောင် အဝတ်အစား လုပ်ပေးဖို့ သိမ်းထားမှာ။"

ကောမာဇီက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "အိမ်ထောင်ကျသွားတော့ အစ်ကိုယဲ့လည်း တော်တော်ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ အခုဆိုရင် မရီးကို တကယ် အလိုလိုက်နေတာပဲနော်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယဲ့သည် ဝက်စာကျွေးနေသော ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် ကောမာဇီကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းလည်း မိန်းမလိုချင်ရင်... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာတော့လေ။"

ကောမာဇီက တဟားဟား ရယ်မောပြီး ဆိုလိုက်သည်။ "အစ်ကိုယဲ့ ပြောတာလည်း မမှားပါဘူး။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်အမေကလည်း ကျွန်တော့်အတွက် မိန်းမရှာပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်ခေတ်မှာ လူတိုင်းက ချစ်တဲ့သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်ချင်ကြတာလေ။ ဘယ်သူက လူကြီးတွေ စီစဉ်တာကို လက်ခံတော့မှာလဲ။ ကျွန်တော်တော့ စိတ်မဝင်စားဘူး။"

ကျိုးယဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ဒီလိုဆိုရင်လည်း မင်း အနည်းဆုံးတော့ သွားတွေ့ကြည့်သင့်တာပေါ့။ မင်းအမေ ရှာပေးတဲ့ မိန်းကလေးကို မင်း တကယ်ပဲ သဘောကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မကြိုးစားကြည့်ရသေးခင် မငြင်းနေနဲ့လေ။"

"ဟုတ်ပါပြီ... ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်ကျရင် သွားတွေ့ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူတို့ စကားစမြည်ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ကျိုးယဲ့သည် ကျားသစ်သားရေကို ဆုတ်ပြီးသွားသဖြင့် သားရေကို နယ်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်လည်း အတွင်းရေးမှူးခန်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ကျိုးယဲ့။ တကယ်ကြီး မင်းဖြစ်နေတာပဲ။ စစ်တပ်က ထွက်ပြီးတဲ့နောက် မင်း ဒီနေရာကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"