အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) ပစ္စည်းအသစ်

စားဖိုမှူးဝမ်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောင်ရှင်းနေသော မြွေဟင်းချိုအိုး အောက်ခြေကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်၏။

မြွေဘုရင်ပွဲတော်က သူ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ လူကြိုက်များလှသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘဲ မြွေဟင်းချိုချက်ရန် နေ့စဉ် အချိန်ပို ဆင်းနေရသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းများမှာ မသယ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျိုးဖူကော်က စားဖိုမှူးဝမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"လောင်ဝမ်... ခင်ဗျား အတော် ပင်ပန်းသွားပြီ... ဒီအလုပ်များတဲ့အချိန် ကုန်သွားရင် ခင်ဗျားကို အားလပ်ရက်ရှည် ပေးမယ်..."

စားဖိုမှူးဝမ်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

"အားလပ်ရက် ရတာ မရတာ အရေးမကြီးပါဘူး... အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေရင် ကျွန်တော် ပျော်ပါတယ်..."

မြွေဘုရင်ပွဲတော် ဤမျှလူကြိုက်များရခြင်းမှာ လဲ့ချန် ထောက်ပံ့ပေးထားသော အရည်အသွေးမြင့် မြွေသားနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်ပြုတ်နည်းတို့ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးဖူကော် နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများအတွက် လဲ့ချန်နှင့် ထပ်မံ ဆွေးနွေးရန် သူ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် ကျိုးဖူကော်က လဲ့ချန်၏ မြွေခြံသို့ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့သည်။

လဲ့ချန်မှာ မြွေများကို အစာကျွေးရန် အလုပ်များနေစဉ် ကျိုးဖူကော် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျိုး... ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား... မြွေဘုရင်ပွဲတော်တွေ အရောင်းအဝယ် ဘယ်လိုနေလဲ..."

ကျိုးဖူကော်က သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်၍ နားရွက်တိုင်အောင် ပြုံးဖြီးလိုက်၏။

"ကောင်းရုံတင် မကဘူး... ဝယ်လိုအားက အရမ်းများပြီး ပစ္စည်းက မလောက်မငှ ဖြစ်နေတာ..."

"ညီလေး... မင်းရဲ့ မြွေသားက တကယ် ကောင်းတယ်... ငါ ဒီနေ့ နောက်တစ်သုတ် ထပ်မှာဖို့ လာတာ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ..."

"ပိုများများရလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

ကျိုးဖူကော်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ဆီမှာ နေ့တိုင်း လူပြည့်နေတာ... ဝယ်လိုအားကို မမီမှာတောင် စိုးရိမ်နေရတယ်..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်... ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ကတ္တီတစ်ရာ ထောက်ပံ့ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"ကတ္တီတစ်ရာ... အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ညီလေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဖူကော်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ နောက်တစ်ကိစ္စ ရှိသေးတယ်..."

"ဘာကိစ္စလဲညီလေး... ပြောသာပြောပါ..."

"ဒီလိုပါ... မြွေသည်းခြေတွေက ပစ္စည်းကောင်းတွေဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားချင်လို့... ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လဲ့ချန်က စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျိုးဖူကော်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းက အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ..."

"ငါက စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာ... အဲ့မြွေသည်းခြေတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသုံးမဝင်ပါဘူး... မင်း လိုချင်ရင် ယူသွားလိုက်ပါ..."

"မြွေသားတွေကို ပြုပြင်ပြီးတာနဲ့ သာ ပို့ပေးလိုက်ပါ... ငါတို့ အရင်က သဘောတူထားတဲ့ ဈေးအတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးဖူကော်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် မြွေခြံမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လဲ့ချန်က နောက်ထပ် မြွေသား တစ်သုတ်ကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

"ဒီအကြိမ်မှာ မြွေသည်းခြေ အတော်လေး ရလာတာပဲ... နောက်ထပ် ဖောက်သည်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ လုံလောက်တယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ဟာသူ ရေရွတ်လိုက်ရင်း မြွေသည်းခြေများကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မြို့ပေါ်ရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ စက်ဘီးဖြင့် ထွက်လာခဲ့၏။

"ဒါရိုက်တာဝမ်... ကျွန်တော် ရောက်လာပြီ..."

လဲ့ချန်က ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာဝမ်မှာ စာရွက်စာတမ်းများကို အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေစဉ် လဲ့ချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

"အိုး... လဲ့ချန် ရောက်လာပြီပဲ... ထိုင်ပါဦး... မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ခင်ဗျား ကျေးဇူးကြောင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

လဲ့ချန်က အထုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

“ဒါတွေက မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ မြွေသည်းခြေတွေပါ... တစ်ချက် ကြည့်ကြည့်ပါဦး..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က အထုပ်ကို ဖွင့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... အရည်အသွေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

"လဲ့ချန်... မင်း ငါ့ကို တကယ် အများကြီး ကူညီပေးတာပဲ... မင်းဆီက မြွေသည်းခြေတွေ ရကတည်းက ငါတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမရဲ့ လုပ်ဆောင်ရည်က တဟုန်ထိုး တက်သွားတာ..."

လဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အားလုံးက ဒါရိုက်တာဝမ်ရဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုကြောင့်ပါ..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း..ကောင်စုတ်လေးက ချိုသာတဲ့ စကားတွေပဲ ပြောတတ်တာ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်ပြောရရင်... မင်းရဲ့ မြွေသည်းခြေတွေက တကယ် ပစ္စည်းကောင်းတွေပဲ... အခု မြို့ထဲက လူတော်တော်များများက လာဝယ်ဖို့ မေးနေကြတယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ မြွေသည်းခြေကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံးလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများက မှေးကျဉ်းသွား၏။

"ဒီပစ္စည်းတွေက တကယ်ကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ မြွေသည်းခြေကိုရကတည်းက နေ့တိုင်းက နှစ်သစ်ကူးနေ့လိုပဲ ခံစားရတယ်..."

"မင်းက တကယ့် ငွေရှာပေးတဲ့သူပဲ..."

လဲ့ချန်က ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာဝမ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ... ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျား ကျေးဇူးကြောင့်ပါ... ခင်ဗျားသာ ဒီအခွင့်အရေး မပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဟာကျွန်တော် မြွေသည်းခြေတွေအတွက် ဈေးကွက် ရှာနေရဦးမှာ..."

"ငါ့ကို မြှောက်မနေနဲ့တော့..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အံဆွဲထဲမှ ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

“ဒါက ဒီတစ်ကြိမ် အရောင်းအဝယ်အတွက် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ငွေပဲ... ရေကြည့်လိုက်ဦး..."

လဲ့ချန်က ငွေများကို ယူ၍ အလျင်အမြန် ရေတွက်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... ကွက်တိပါပဲ..."

"ဟေ့... လဲ့ချန်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါ ခုလို ပစ္စည်းကောင်းမျိုးရှိရင် ငါ့ကို အရင်ဦးစားပေးတာ ကောင်းမယ်... ဈေးနှုန်းက ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်..."

"သေချာပေါက်ပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ပစ္စည်းကောင်းရှိရင် ခင်ဗျားကို အရင်ဆုံး သတိရမှာ သေချာပါတယ်..."

လဲ့ချန်သည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှ ထွက်ခွာလာစဉ် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထူထဲသော ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက် ပါလာသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာနေ၏။

မြွေသည်းခြေများက တကယ်ကို ဝယ်လိုအား မြင့်မားနေသည်။ ၎င်းတို့က မြွေသား ရောင်းရသည်ထက်ပင် ပို၍ အမြတ်အစွန်း ရသေး၏။

ဤအရောင်းလမ်းကြောင်းကို သေချာပေါက် ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ မြွေများ ကျန်းမာနေသရွေ့ သူတို့ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ငွေတွေ ရပြီးသွားပြီဆိုတော့ မြွေခြံထဲက ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်လို့ရပြီ..."

သူ ဝယ်ရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ ထပ်မံ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော ကုန်ပစ္စည်းများက အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ လျှောက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများက လောင်စာဆီ မီးစက် တစ်လုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

"ဒီပစ္စည်းက အရမ်းမိုက်တယ်... ဒါသာ ရှိရင် မြွေခြံရဲ့ အပူပေးစနစ်က ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားမှာဖြစ်သလို ဆောင်းရာသီမှာ မြွေတွေ အအေးမိပြီး သေဆုံးသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

လဲ့ချန်က ဟိုဟိုသည်သည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် မည်သည့် ဈေးနှုန်းကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ဒီမီးစက်က ဘယ်လောက်လဲ..."

လဲ့ချန်က အသစ်စက်စက် မီးစက်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ မေးလိုက်၏။

နေကြာစေ့ စားနေသော မိန်းကလေး အရွယ် အရောင်းဝန်ထမ်းက လဲ့ချန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်..."

*ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်…*

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားပြီး တွေးလိုက်၏။

"ဝိုး... စက်ပစ္စည်းတစ်ခု ဆိုတဲ့အတိုင်း ပမာဏက မနည်းလှဘူးပဲ..."

သို့သော်လည်း မြွေခြံထဲရှိ အဖိုးတန် သတ္တဝါလေးများ အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူက အံကိုကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ယူမယ်..."

အရောင်းစာရေးမလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နေကြာစေ့ ခွာရန်ပင် မေ့သွား၏။

"ရှင်... ရှင် ယူမလို့လား..."

"ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်နော်... သေချာရဲ့လား..."

သူမက လဲ့ချန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများက ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပေးနိုင်မည့်သူနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

လဲ့ချန်က နောက်ထပ် စကားရှည် မနေတော့ချေ။ သူက ငွေများကို ထုတ်၍ ကောင်တာပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပုတ်ချလိုက်၏။

"ရဲဘော်... ရေကြည့်လိုက်ပါဦး..."

အရောင်းဝန်ထမ်းမလေး၏ မျက်လုံးများက မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤပမာဏက သူမ၏ တစ်လစာ လစာထက် နှစ်ဆကျော်ပင် ပိုများနေ၏။

သူမက ငွေများကို အလောတကြီး ရေတွက်လိုက်ရာ ပို၍ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်လာသည်။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ဤမျှ ချမ်းသာသောသူ တကယ် ရှိနေနိုင်ပါသလား။

"ကွက်တိ... ကွက်တိပါပဲ..."

ကောင်မလေးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ငွေတောင်းခံလွှာကို ရေးပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်မှ အကူလုပ်သားများကို မီးစက်အား စက်ဘီးပေါ်သို့ ချည်နှောင်ရန် လဲ့ချန် ညွှန်ကြားနေသည်ကို ကြည့်နေမိ၏။

လဲ့ချန်က အတုံ့အဆိုင်းမရှိ အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

လဲ့အားကော်မှာ တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ဆေးတံသောက်နေစဉ် လဲ့ချန်က ပစ္စည်းအကြီးကြီး တစ်ခု သယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူက အလျင်အမြန် သွားရောက်၍ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာတွေ သယ်လာတာလဲ..."

"မီးစက်လေ... ငါတို့ မြွေခြံမှာ မီးပျက်မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က တက်ကြွသွားသည်။

“ဒါက ပစ္စည်းကောင်းပဲ... သွားရအောင်... မြန်မြန် သွားတပ်ဆင်ကြမယ်..."

သူတို့ နှစ်ယောက်က မီးစက်ကို မြွေခြံထဲသို့ ရွှေ့ရန် အတူတကွ ကူညီ လုပ်ဆောင်ကြ၏။ လဲ့ချန်က ဝါယာကြိုးများကို ချိတ်ဆက်၍ အနည်းငယ် ချိန်ညှိလိုက်ရာ "ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြွေခြံထဲတွင် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ပုံစံ မီးသီးကြီးက လင်းထိန်သွားသည်။

"ဝိုး... တကယ် မိုက်တာပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လဲ့အားကော်ကလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားက တကယ် ဉာဏ်ပြေးတာပဲ..."

"ဒီပစ္စည်းရှိရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြွေတွေလည်း ဆောင်းရာသီကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီ..."