အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) မြွေများ ရုတ်တရက် ဖျားနာခြင်း

တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ မြွေခြံကို ရှင်းလင်းရန် လဲ့ချန်နောက်သို့ လိုက်သွားပြီးကတည်းက ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့က လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့၏ အမာခံပရိသတ်များ ဖြစ်လာကြ၏။ သူတို့သည် သိုင်းပညာကို ပိုမို ကြိုးစား ပန်းစား လေ့ကျင့်လာကြရုံသာမက နံနက်ခင်းတွင် သိုင်းကျင့်၍ ညနေပိုင်းတွင် မြွေခြံကို ကူညီ စီမံပေးသော အလေ့အကျင့်ကောင်းကိုပါ မွေးမြူလာကြသည်။

ဤသွေးဆူလွယ်သော လူငယ်သုံးယောက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းကြသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ဝီရိယရှိကြပြီး မည်သူကမျှ အလုပ်က ညစ်ပတ်သည်၊ ပင်ပန်းသည်ဟု ညည်းညူခြင်း မရှိကြချေ။

သူတို့က မြွေများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် လဲ့ချန်ကို မကြာခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိ၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို နားနေလိုက်ပါ... ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးကို ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

နံနက်ခင်းတွင် လဲ့ချန်က တံမြက်စည်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှေရှန်းက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လုယူသွားခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က အားလပ်ချိန် ရသွားသဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားပြီး မြွေခြံကို နေ့စဉ် ရှင်းလင်းရေးလုပ်ရန် လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို လွှဲအပ်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်မှာ တာဝန်ပေးအပ်ခံရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို မြွေခြံ ရှင်းလင်းရန် အေးဆေးစွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ရွှေရှန်း... ဖြည်းဖြည်းလုပ်စမ်းပါ... မြွေကို လန့်အောင် မလုပ်နဲ့..."

သူက ရွှေရှန်း၏ လက်ထဲရှိ တံမြက်စည်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်၏။

ရွှေရှန်းဟူသော ကောင်လေးသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် အမြဲတမ်း ကြမ်းတမ်းလေ့ရှိသည်။ သူ ကြမ်းပြင် တံမြက်စည်း လှည်းသည်မှာ စစ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မြွေခြံ တစ်ခုလုံးကို ဖုန်တထောင်းထောင်း ထသွားစေ၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော်က တံမြက်စည်းကို အမြန်ဆုံးပြီးအောင် လှည်းချင်လို့ပါ..."

ရွှေရှန်းက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်၍ ရိုးအစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမှတ်တမဲ့ပင် ညင်သာသွားစေသည်။

"မြန်တာက မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဂရုစိုက်ရမယ်လေ... ကြည့်စမ်း... မင်းလုပ်လို့ မြွေလေး လန့်သွားပြီ..."

လဲ့အားကော်က ပြောရင်း ထောင့်တွင် တုန်ယင်နေသော မြွေလေးကို သူ၏ ဆေးတံဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ယွမ်ပေါင် ရောက်လာပြီး မြွေလေးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ကိုင်ကာ ၎င်း၏ အသိုက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီမြွေလေးက အရမ်းကြောက်တတ်တာပဲ..."

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... မြွေတွေက အရမ်းအာရုံခံစားလွယ်တယ်..."

လဲ့အားကော်က ဆေးလိပ်ငွေ့ တစ်ကွင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ သူသာ အရမ်းလန့်သွားရင် မင်းကို ကိုက်ချင် ကိုက်လိမ့်မယ်..."

"ထျဲ့နျူ... ဟိုဘက်က မြွေချေးတွေ ရှင်းပြီးပြီလား... အနံ့ မကျန်စေနဲ့နော်... ယင်ကောင်တွေ လာလိမ့်မယ်..."

ထျဲ့နျူမှာ အားတိုက်ခွန်တိုက် မြွေချေးများကို တူးခြစ်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ပြီးတော့မယ် ဆရာ... နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်..."

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အကြမ်းအလုပ်မျိုးအတွက် အလွန်သင့်တော်လှသည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြွေခြံ အလယ်ရှိ အပူထိန်းသေတ္တာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အဖုံးကို ဖွင့်၍ အတွင်းရှိ မြွေဥများကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

"ဒ္မြွေဥတွေက အကောင် ပေါက်တော့မယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပြီး အပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

ရွှေရှန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးလာသည်။

"ဆရာ... မြွေဥတွေကို ဘယ်လို သားဖောက်ရတာလဲ... ကြက်ဥ ဖောက်သလိုပဲလား..."

"မတူဘူး... မြွေဥတွေက အကောင် ပေါက်ဖို့အတွက် ပိုမြင့်တဲ့ အပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆ လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ စိုစွတ်နေစေဖို့အတွက် ရေကိုလည်း ပုံမှန်ဖျန်းပေးဖို့ လိုတယ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်၏။

"မြွေပေါက်လေးတွေ ထွက်လာတာနဲ့ သူတို့ကို သီးသန့် အစာကျွေးရမယ်... အဲဒါက ကြက်ပေါက်လေးတွေ မွေးရတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ဒုက္ခများတယ်..."

ယွမ်ပေါင်က လဲ့အားကော်ကို အားကျလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာက အများကြီး သိတာပဲ..."

"ဟီးဟီး... ငါက အစ်ကိုချန်နောက်ကို လိုက်နေတော့ သဘာဝကျကျပဲ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်အချို့ကို သင်ယူရတာပေါ့..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်၏။

"မင်းတို့ကောင်တွေလည်း ဒါကို လေ့လာထားသင့်တယ်... အခုကစပြီး ဤမြွေခြံက မင်းတို့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတော့မှာ..."

မြွေခြံကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လဲ့အားကော်က သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို မြွေများအား အစာ မည်သို့ ကျွေးရမည်ကို စတင် သင်ကြားပေးတော့သည်။

"မြွေတွေက အစားရွေးတယ်... သူတို့က သက်ရှိ အကောင်တွေကို ပိုကြိုက်ပြီး မျိုးစိတ်အပေါ် မူတည်ပြီး အစားအစာ အမျိုးမျိုးကို ရွေးချယ်ကျွေးရတယ်..."

"ငါတို့က ဒီအနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေတွေကို ကျိုင်းကောင်တွေ ကျွေးရမယ်..."

သူက ပြောရင်း မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ညှပ်ကို အသုံးပြု၍ ကျိုင်းကောင် တစ်ကောင်ကို ညှပ်ကာ မည်သို့ အစာကျွေးရမည်ကို သရုပ်ပြလိုက်၏။

ထျဲ့နျူက နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဒီဟာက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... ကျွန်တော် မဝံ့ရဲဘူး..."

"သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်..."

ဘေးမှနေ၍ ရွှေရှန်းက လှောင်အပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ... မြွေလေး တစ်ကောင်တည်းဟာကို..."

သူက ပြောရင်း ညှပ်ကို လုယူလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ကို အတုခိုးကာ အခြားမြွေတစ်ကောင်ကို အစာ ကျွေးလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ မြွေက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရွှေရှန်း၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်၏။

"အား..."

ရွှေရှန်းက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ညှပ်ကိုပါ လွတ်ကျသွားသည်။

"မင်း ဆက်ပြီး ဆရာကြီး လုပ်နေဦးလေ ကောင်လေး..."

လဲ့အားကော်က အလျင်အမြန် သွားရောက် စစ်ဆေးလိုက်ရာ ရွှေရှန်း၏ လက်ချောင်းများပေါ်တွင် သေးငယ်သော သွားရာနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး သွေးစက်များ စိမ့်ထွက်နေ၏။

"ဆရာ... ဒီမြွေက အဆိပ်ရှိလား..."

ရွှေရှန်းက မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

လဲ့အားကော်က ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... မြွေက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးပြီး သူ့ရဲ့ အဆိပ်ကလည်း အားနည်းတယ်... သူ့ရဲ့ သွားတွေက နည်းနည်း ထက်နေတာလောက်ပါပဲ... ဆေးဖက်ဝင်အပင် နည်းနည်းလောက် လိမ်းပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

"မှတ်ကရော..."

ထျဲ့နျူက ဘေးမှနေ၍ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အရမ်းအချိုးပြေနေလို့ မှတ်လောက်ရောပေါ့..."

"မင်း.. ကောင်စုတ်လေးက..."

ရွှေရှန်းက ထျဲ့နျူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောချင်တော့ချေ။

လဲ့အားကော်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ရွှေရှန်း... ဒါကို မှတ်ထား... နောက်နောင် မြွေတွေကို အစာကျွေးတဲ့အခါ ဂရုစိုက်... ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ အကိုက်မခံရစေနဲ့..."

"အဆိပ်နည်းတဲ့ မြွေငယ်လေးဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့... နောင်တစ်ချိန် အကောင်ကြီးကြီးနဲ့များတွေ့ရင် ကယ်ဖို့တောင် အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..."

ရွှေရှန်းက သူ၏ လက်ချောင်းများကို အုပ်ကိုင်၍ မကျေမနပ် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ညနေစောင်းသောအခါ လဲ့ချန်က မြွေခြံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ တပည့်သုံးယောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လဲ့အားကော်က ရွှေရှန်း မြွေကိုက်ခံရသည့် အကြောင်းကို လဲ့ချန်အား ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ရွှေရှန်းကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

“အဲ့ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... မကြာခင် အရောင်ကျသွားမှာပါ..."

"ဒါကို ကိုယ့်အမှားကနေ သင်ခန်းစာ ယူတယ်လို့ ခေါ်တယ်... အခုကစပြီး မြွေတွေက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်း သိသွားလိမ့်မယ်..."

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက ရယ်နေသေးတယ်..."

ရွှေရှန်းက ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွား၏။

ရွှေရှန်း၏ ရောင်ရမ်းနေသော လက်ချောင်းများကို ကြည့်ကာ လဲ့ချန်က ပြုံး၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အကြိမ်အနည်းငယ် အကိုက်မခံရဘူးဆိုရင် မြွေမွေးတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူးလေ..."

"ဟိုးအရင်တုန်းက အစ်ကိုချန်ဆိုတဲ့ ငါက..."

"အစ်ကိုချန်... ကြွားမနေပါနဲ့တော့..."

လဲ့အားကော်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ဒီမြွေဥတွေကို မြန်မြန် လာကြည့်ပါဦး... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်..."

လဲ့ချန်က သားဖောက်သေတ္တာအနီးသို့ သွားရောက်၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက မိုးရွာနေတာဆိုတော့ မြွေခြံက အရမ်းစိုထိုင်းနေတယ်... မြွေဥတွေ ပြဿနာ တက်မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

မိုးရွာသွန်းမှုမှာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

မြွေခြံထဲတွင် လူကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေသော စိုစွတ်ပြီး အောက်သိုးသိုး အနံ့များ ပြည့်နှံ့နေ၏။

ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ မြွေများသည် ၎င်းတို့၏ အကြေးခွံများ အမြောက်အမြား ကျွတ်ကျလာပြီး အရေပြား အနာများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ၎င်းတို့တွင် အရေပြား မှိုရောဂါ ဖြစ်ပွားနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ အစ်ကိုချန်..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"မြွေတွေတစ်သုတ်လုံး ဖျားနာကုန်ရင် ကျွန်တော်တို့ အရှုံးကြီး ရှုံးတော့မှာပဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြွေများအတွက် အကြေးခွံ အရေပြားရောဂါဆိုသည်မှာ သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ချေ။ သေချာစွာ မကုသပါက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးခြင်းကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက ထိပ်တန်း စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မြွေမွေးမြူခြင်းတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် ရိုးရာဆေးဖက်ဝင် နည်းလမ်းအချို့ကိုသာ ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့၏။

"အားကော်... မှန်ညိုပင် နည်းနည်း သွားရှာလိုက်... အဲ့တာက အပူကျစေပြီး အဆိပ်ပြေစေတယ်... ပြီးတော့ အရေပြား မှိုရောဂါအတွက်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်..."

"ခုလို မိုးသည်းထန်နေတဲ့ အချိန်ကြီးထဲမှာ အဲဒါကို ဘယ်သွားရှာရမှာလဲ..."

လဲ့အားကော်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို ကြည့်၍ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာများ အပြည့် ရှိနေ၏။

"ငါ သွားလိုက်မယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်း နေခဲ့ပြီး မြွေခြံကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်..."

လဲ့ချန်က မိုးကာအင်္ကျီနှင့် ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီး အားကော်၏ ကန့်ကွက်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ကျယ်ပြောလှသော မိုးထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။

တောင်တက်လမ်းမှာ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ချောစိနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန် ဂရုတစိုက် လှမ်းနေရသည်။

ချီလန်မှာ မိုးထဲတွင် လဲ့ချန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် စိုးရိမ်သွား၏။ သူမသည် လဲ့ချန် အမြန် ပြန်လာရန် မျှော်လင့်ရင်း ထီးတစ်ချောင်းဖြင့် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ချန်ဇီ... ရှင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာတာ ပိုကောင်းမယ်နော်..."

ချီလန်က သူမဟာသူ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီလောက် သည်းထန်နေတဲ့ မိုးထဲ တောင်တက်ရင်းနဲ့ ပြုတ်ကျပြီး ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

တောင်ကြားတစ်နေရာတွင် လဲ့ချန်က စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော မှန်ညိုပင် ခင်းကြီး တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများကို မိုးရေများ စိုရွှဲနေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စတင် ခူးဆွတ်တော့၏။

မှန်ညိုပင်များကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က မြွေခြံသို့ အတုံ့အဆိုင်းမရှိ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူက မှန်ညိုပင်များကို ထောင်း၍ အရည် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖျားနာနေသော မြွေများပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် လိမ်းကျံပေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့တာက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား..."

ရွှေရှန်းက အစိမ်းရောင် အရည်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။