အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃) သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးက တောင်ပေါ်လမ်းကို ရေတိုက်စားသွားခြင်း

"အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းကြည့်မှ သိရမှာပေါ့..."

အလုပ်ရှုပ်နေရင်း လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ကောင်တွေ အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်ပြီး နာရီအနည်းငယ် ကြာတိုင်း လိမ်းပေးလိုက်..."

ထျဲ့နျူက လှမ်းကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခုလို အခြေအနေနဲ့ဆို ကျွန်တော်တို့ အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ထျဲ့နျူ ပြောတာ မှန်တယ်... တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားမလား သိရအောင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့လိုတယ်..."

လဲ့ချန်က သူတို့၏ အလုပ်ချိန်များကို ခွဲဝေပေးလိုက်၏။

"သုံးနာရီတစ်ခါ အလှည့်ပြောင်းမယ်... အရင်လူက နောက်လူကို ဆေးလိမ်းပေးဖို့ သတိပေးခဲ့..."

"ဆရာ... အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားတို့ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းလာပြီ... အရင် သွားအိပ်ကြပါ..."

ယွမ်ပေါင်က ပထမအလှည့်ကို စောင့်ရန် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ အပြည့်ရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် မိုးထဲ၌ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့ရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။

မြွေများ၏ အခြေအနေကို တစ်ခဏမျှ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူက မှန်ညိုပင် အရည်ကို အချိန်မီ လိမ်းပေးရန် သူတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး အနားယူရန် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသဖြင့် မှန်ညိုပင်များ အစွမ်းပြရန်ကိုသာ ဆုတောင်းနေနိုင်၏။

......

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရောဂါဖြစ်နေသော မြွေများ၏ အကြေးခွံများ စတင် ကျွတ်ကျလာပြီး ကျန်းမာသော အရေပြားသစ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

လဲ့ချန်က မြွေရေခွံများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"မြွေတွေ သက်သာသွားပြီ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ..."

"ဟီးဟီး... အဲ့ဒါက ရိုးရာဆေးဖက်ဝင် နည်းလမ်းတွေလောက်ပါပဲ..."

လဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။

သူသည် ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားသော အရေပြား မှိုရောဂါ ကူးစက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ကုသနိုင်ခဲ့၏။

အရေပြား မှိုရောဂါကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက လဲ့ချန်တွင် စိုးရိမ်စရာ အသစ်များ ထပ်မံ ကြုံတွေ့လာရသည်။

အနီရောင်သံကွင်းဆက်မြွေလောင်းများ၏ သားဖောက်နှုန်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် နိမ့်ကျနေ၏။ မြွေဥတစ်သုတ်မှ မြွေပေါက်လေး နှစ်ကောင် သုံးကောင်မျှသာ အောင်မြင်စွာ အကောင်ပေါက်လာပါက ၎င်းသည် ကံကောင်းသည်ဟုပင် ယူဆရသည်။

"အားကော်... လာကြည့်ပါဦး... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ... သေချာမသိရင် သေနေပြီလို့တောင် ထင်ရတယ်..."

လဲ့ချန်က သားဖောက်သေတ္တာထဲရှိ ညှိုးရော်နေသော မြွေဥများကို လက်ညှိုးထိုး၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က အနီးသို့ တိုးကပ်၍ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အကောင်ပေါက်လာတဲ့ မြွေလေးတွေ အရေအတွက်က လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်..."

"ဟိုးအရင်တုန်းကဆို တစ်သုတ်ကို အနည်းဆုံး အကောင်ပေါက် ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်လောက်တော့ ထွက်တယ်..."

"အရင်တုန်းက အရင်တုန်းကပေါ့... အခုက အခုလေ... ငါတို့ အရင်က ခုလို ဆိုးရွားတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးနဲ့မှ မကြုံခဲ့ဖူးတာ..."

လဲ့ချန်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

“ဒီတိုင်းသာ မိုးတွေ ဆက်တိုက် ရွာနေရင်တော့ မြွေခြံက ရေတံခွန်လို စိုထိုင်းနေတာပဲ... မြွေဥတွေ မှိုတက်နေတာတင် မဟုတ်ဘူး... ငါတောင် မှိုတက်တော့မယ်..."

"အစ်ကိုချန်... အပူထိန်းသေတ္တာ ပြဿနာ ရှိနေတာလို့များ အစ်ကို ထင်လား..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ဒီသေတ္တာက အဟနေတဲ့ နေရာတွေ အတော်ကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... စိုထိုင်းဆ မလုံလောက်လို့များ ဖြစ်နိုင်မလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အပူထိန်းသေတ္တာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤအပူထိန်းသေတ္တာကို သစ်သားပြားများဖြင့် ပေါင်းစပ် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သစ်သားပြားများ အကြားတွင် ကွက်လပ်များစွာ ပေါ်လာပြီး စိုထိုင်းဆများကို အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးသွားစေနိုင်၏။

"အင်း... ဒီကွက်လပ်တွေကို ပိတ်ဖို့ ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာနဲ့ ပိတ်ရမလဲ အစ်ကိုချန်..."

လဲ့အားကော်က မေးလိုက်၏။

"မိုးကာစ သုံးမယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသေတ္တာက ဟနေတဲ့ နေရာတွေ အားလုံးကို ပိတ်ဖို့ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး မိုးကာစ သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

အတုံ့အဆိုင်းမရှိ လဲ့ချန်သည် မြွေခြံမှ ထွက်ခွာလာပြီး မိုးဖွဲဖွဲကျနေသည့်ကြားမှ အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့၏။

သူက ဆယ်မိနစ်အတွင်း အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

လဲ့အားကော်က မိုးကာစကို ယူ၍ ပြောလိုက်၏။

"မိုးတွေ ပိုသည်းလာပြီ... ဒါကို မြန်မြန် လုပ်ကြရအောင်... မဟုတ်ရင် အစ်ကို အအေးမိလိမ့်မယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ထွန်း၍ အလုပ်စလုပ်ကြတော့သည်။

လဲ့ချန်က ကတ်ကြေးကို ယူ၍ မိုးကာစကို အစအနများ ဖြစ်အောင် ညှပ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အပူထိန်းသေတ္တာ၏ ကွက်လပ်များထဲသို့ ကော်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ကပ်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်ကလည်း တစ်ဖက်မှ ကတ်ကြေး ကမ်းပေးခြင်း၊ ကော်သုတ်ပေးခြင်းများဖြင့် ကူညီပေးနေကာ သူ့ကိုယ်သူ အလွန် အလုပ်များနေစေသည်။

"အစ်ကိုချန်... လေမဝင်အောင် ကာကွယ်ချင်ရင် ငါတို့ ဒါကို သေချာ တင်းကျပ်အောင် ပိတ်ဖို့ လိုတယ်..."

လဲ့အားကော်က ပြောရင်း ထောင့်များ၊ အက်ကွဲကြောင်းများ အားလုံးကို လိုက်လံ သုတ်လိမ်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အပူချိန် အပြောင်းအလဲက အရမ်းများတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ အထူး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က ညလုံးပေါက်နီးပါး အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပူထိန်းသေတ္တာရှိ ကွက်လပ်အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့၏။

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသော အပူထိန်းသေတ္တာကိုကြည့်ကာ လဲ့ချန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားသည်။

"အားကော်... မီးသွေးမီးကို ထပ်ကြည့်လိုက်ဦး... အပူထိန်းသေတ္တာနဲ့ အရမ်းဝေးနေလား..."

လဲ့ချန်က အပူထိန်းသေတ္တာဘေးရှိ မီးသွေးခွက်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ၎င်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ထင်ရတယ်... ဒီရက်ပိုင်းအပူချိန်က နိမ့်ကျနေတာ မီးသွေးမီးက အရမ်းဝေးနေလို့ ဖြစ်မယ်..."

"လာ... တစ်လက်လောက် ကူပါဦး... မီးသွေးဖိုကို အနားနည်းနည်း တိုးကြရအောင်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က မီးသွေးဖိုကို အနားသို့ တိုးရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြပြီး ၎င်းထဲသို့ မီးသွေး အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်ကြ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား..."

လဲ့အားကော်က တောက်လောင်နေသော မီးသွေးမီးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူးလေ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါတို့စောင့်ကြည့်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်..."

"မြွေမွေးရတာက ကလေးမွေးရတာထက် ပိုပြီး ပူပင်ရတာပဲ..."

"ပြောမနေပါနဲ့တော့..."

လဲ့အားကော်က လေးနက်စွာ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြွေငယ်လေးတွေ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေတာကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့တာ..."

"ကောင်းပြီ... အဲဒီအကြောင်းတွေ မတွေးနဲ့တော့..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ပြန်ပြီး စောစော အနားယူလိုက်ပါ... မနက်ဖြန်လည်း မင်း ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ရဦးမှာပဲ..."

လဲ့အားကော်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ မြွေခြံမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လဲ့ချန်က မီးသွေးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးထဲသို့ မီးသွေးများ ထည့်ရင်း သားဖောက်သေတ္တာထဲရှိ မြွေဥများကို စိုက်ကြည့်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့ အောင်မြင်စွာ အကောင်ပေါက်လာရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေ၏။

လဲ့ချန်သည် ညလုံးပေါက် ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘဲ တစ်ဝက်တစ်ပျက် နိုးနေစဉ်တွင် သူ၏ နားထဲ၌ တိုးညှင်းသော ရှဲရှဲမြည်သံကို ဆက်တိုက် ကြားနေရသည်။

သူက လန့်နိုးသွား၏။ မီးသွေးဖိုထဲရှိ မီးတောက်များမှာ သေတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သားဖောက်သေတ္တာထဲမှ တိုးညှင်းသော လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လဲ့ချန်က အိပ်ရေးမဝသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနီးသို့ တိုးကပ်၍ ကြည့်လိုက်၏။ မြွေငယ်လေး အကောင်ရေ အတော်များများက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို တွန့်လိမ်နေကြပြီး အရင်ကထက် အများကြီး ပို၍ တက်ကြွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အသက်ရှင်နေပြီ... အသက်ရှင်နေပြီ..."

လဲ့ချန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ အိပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူက ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး ကခုန်ချင်လာသည်အထိ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ချီလန်က မြွေအိမ်ထဲသို့ နံနက်စာ သယ်လာပြီး လဲ့ချန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရွှေတုံးများ တွေ့လို့လား... ရှင့်မှာ အရမ်းပျော်နေတဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့..."

"ရွှေတုံးတွေ့တာထက်တောင် ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းသေးတယ်..."

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး သားဖောက်သေတ္တာထဲရှိ မြွေပေါက်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ကြည့်စမ်း... အကောင်လေးတွေ အားလုံး ပြန်အသက်ရှင်လာပြီ..."

ချီလန်က အနီးသို့ တိုးကပ် ကြည့်လိုက်ပြီး လိုက်လံ ရယ်မောတော့သည်။

"ဝိုး... အကောင်ရေ အတော်များတာပဲ... အခုဆို ရှင် စိတ်အေးရပြီ မဟုတ်လား..."

သူမက လဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို ယုယစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ရှင် ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူး... ရှင့် မျက်လုံးတွေလည်း အားလုံး မည်းကွင်းညိုနေပြီ..."

"အဆင်ပြေပါတယ်…ဒီကောင်လေးတွေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကြီးပြင်းလာနိုင်သရွေ့ ငါလည်း စိတ်အေးရပြီ..."

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရရာ သူ့ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားစေ၏။

ချီလန်က သားဖောက်သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတာ... မြွေလေးတွေ အအေးမိမှာ မစိုးရိမ်ရဘူးလား..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွား၏။

သည်ရက်ပိုင်းတွင် အပူချိန်က သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီး သားဖောက်သေတ္တာ အတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ တကယ်ပင် အတော်လေး နိမ့်ကျနေသည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... သူတို့ကို နွေးထွေးအောင်ထားဖို့ ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

ချီလန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ ရေနွေးဗူး အနည်းငယ် သွားယူလိုက်မယ်... ၎င်းတို့ကို ချည်စနဲ့ ပတ်ပြီး သေတ္တာရဲ့ အောက်ခြေမှာ ထားလိုက်မယ်... အဲဒါက ပိုပြီး နွေးထွေးစေမှာပါ..."

"အရမ်းကောင်းတဲ့ အကြံပဲ..."

လဲ့ချန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချီလန်က ရေနွေးများ အပြည့်ပါသော ဓာတ်ဘူး အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး သန့်ရှင်းသော ချည်စဖြင့် ဂရုတစိုက် ပတ်လိုက်ကာ အပူထိန်းသေတ္တာ၏ အောက်ခြေတွင် ညင်သာစွာ ထားရှိလိုက်၏။

ဤအရာများ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မြွေလေးများ အပူလောင်ခြင်း မရှိစေရန် သူမက ဂရုတစိုက် ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။