အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) ပျဉ်လမ်း တည်ဆောက်ခြင်း

"ချန်ဇီ... ဒါက အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချီလန်က မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... အတော်လေး ဟုတ်နေပြီ... မင်းက တကယ့်ကို ကိုယ်ရဲ့ ညာလက်ရုံးပါပဲ..."

ချီလန်က သူ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။

"ရှင်က အမြဲတမ်း ပါးစပ်သရမ်းဖို့ပဲ သိတယ်..."

သားဖောက်သေတ္တာထဲရှိ တက်ကြွနေသော မြွေပေါက်လေးများကိုကြည့်ကာ လဲ့ချန်က အလွန်စိတ်ကြည်နူးနေသည်။

သူက မြွေအသစ်များ ထပ်ဖမ်းရန်နှင့် မွေးမြူရေးကို တိုးချဲ့ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"အားကော်... မင်းရဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး လက်နက်တွေ ပြင်ထား... ငါတို့ တောင်ပေါ် တက်ကြမယ်..."

ခြံဝင်းထဲတွင် သိုင်းကျင့်နေသော လဲ့အားကော်ထံ လဲ့ချန်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုချန်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်း တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ဖြစ်သော ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ကို မြွေဖမ်းကိရိယာများ စတင် ပြင်ဆင်ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တောင်ကို သွားကြမလဲ..."

လဲ့အားကော်က မေးလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားကြမယ်... အဲဒီမှာ မြွေတွေ ပိုများတယ်..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အစ်ကိုချန် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

လဲ့အားကော်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

လူငါးယောက်ပါဝင်သော အဖွဲ့သည် ဝါးခြင်းတောင်းများနှင့် မြွေဖမ်းကိရိယာများကို သယ်ဆောင်၍ အနောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး မိုးပေါက်ကြီးများ စတင် ရွာချလာတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုးတွေ ရွာချလာတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က ညည်းညူလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါရဲ့... ခုနလေးတင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတာ... ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းမြန်မြန် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ..."

ရွှေရှန်းက ထောက်ခံလိုက်သည်။

အဖွဲ့သည် မိုးခိုရန် လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးအောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရွာသားအချို့လည်း မိုးထဲတွင် ပြေးလာကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုရွှဲနေသည်။

"မိုးသည်းနေတာကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တွေ သွားကြမလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

"ဟူး... မပြောပါနဲ့တော့..."

ရွာသားတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့က အစက တောကောင် သွားပစ်မလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုးတွေ ရွာချလာပြီး လမ်းတွေကို ရေတိုက်စားသွားမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... ဒါကြောင့် ငါတို့ ပြန်လာခဲ့ရတာ..."

"လမ်းကို ရေတိုက်စားသွားတယ်..."

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"ဒါပေါ့..."

အခြားရွာသားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလမ်းက အရင်ကတည်းက ပျက်စီးနေတာ... အခု မိုးရေတိုက်စားခံရတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ..."

"မင်းတို့ အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားချင်ရင် လမ်းအဝေးကြီး ကွေ့ပတ်သွားရလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အနောက်ဘက်တောင်ရှိ လမ်းသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် တစ်ခုတည်းသောလမ်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း ပြိုကျသွားပါက နောင်တစ်ချိန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

မိုးက လတ်တလော ရပ်မည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မစဉ်းစားမီ မိုးအနည်းငယ် တိတ်သွားသည်အထိ စောင့်ရမည် ဖြစ်ပုံရ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီမိုးက ဘယ်တော့ တိတ်မှာလဲ... ငါတို့ ဘယ်တော့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး မြွေသွားဖမ်းကြမလဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေလောနေတာလဲ... ဒီမိုးက အရူးအမူး ရွာချနေတာ... လမ်းတွေလည်း အားလုံး ရေတိုက်စားသွားပြီ... ငါတို့ တောင်ပေါ် ဘယ်လိုတက်ကြမလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိတ်အိုက်စွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"မင်းက မြွေဖမ်းဖို့ကိုပဲ တွေးနေတာ... ဘေးကင်းရေးကို တစ်စက်လေးတောင် မတွေးဘူးလား..."

လဲ့အားကော်က ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဘေးကင်းရေးက ပထမ... ဘေးကင်းရေးက ပထမ..."

"အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား... မိုးက ပိုပို သည်းလာပြီ..."

ယွမ်ပေါင်က ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... အဲဒီလမ်းက အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ၎င်းကို ဖြေရှင်းရမယ်..."

"ကောင်းပြီ အားကော်... မင်း ရွှေရှန်းတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ဝါးတွေ အရင်သွားခုတ်ထား... မိုးနည်းနည်း တိတ်သွားရင် ငါတို့ ယာယီ ဝါးတံတားတစ်ခု တည်ဆောက်ကြမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်း တက်ကြွသွား၏။

"ကောင်းပြီ အစ်ကိုချန်... ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော်တို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေပါ..."

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့လည်း သွားမယ်..."

ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူ ဟူသော တပည့်သုံးယောက်က တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ အားလုံး ဂရုစိုက်ကြ... မိုးမိပြီး အအေးမမိစေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ငါ မြွေခြံထဲက ရေမြောင်းကို သွားရှင်းဖို့ အရင် အိမ်ပြန်သွားလိုက်ဦးမယ်... အချိန်အကြာကြီး ထားထားရင် ပိတ်ဆို့သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့က သံမဏိလို မာကျောပါတယ်… ဒီလောက် မိုးလေးကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်သည်။

"အစ်ကိုသာ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားပါ..."

လဲ့ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်ပြေးလာခဲ့၏။ ချီလန်က သူ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ လဲလှယ်ရန် ခြောက်သွေ့သော အဝတ်အစားအချို့ကို အလျင်အမြန် ရှာပေးလိုက်သည်။

"ရာသီဥတုက ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး... တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားတာ... ကြိုတင် ကာကွယ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ချီလန်က လဲ့ချန်၏ ဆံပင်များကို ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်ပေးရင်း ညည်းညူလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီမိုးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်..."

လဲ့ချန်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ မြွေခြံကို သေချာဆောက်ထားလို့ တော်သေးတယ်... ဒါကြောင့် ဘာပြဿနာမှရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ရေမြောင်း ပိတ်နေသလား ငါ သွားစစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပါက မြွေခြံ ရေမလွှမ်းစေရန် ဤအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ မြွေခြံ၏ ရေမြောင်းကို သေချာစွာ ရှင်းလင်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပေါက်တူးကို ကိုင်၍ မြွေအိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရေမြောင်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

မြောင်းထဲတွင် မိုးရေများ ပြည့်နေပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် ပေါင်းပင်အချို့က ရေမြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေ၏။

လဲ့ချန်က စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်၍ စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်တို့မှာ ဝါးတောထဲတွင် ဝါးခုတ်နေကြ၏။

မိုးရေများက သူတို့၏ ဆံပင်များနှင့် မျက်နှာများပေါ်မှ စီးကျနေသော်လည်း သူတို့သည် အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ပုဆိန်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထူထဲသော ဝါးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ခုတ်လှဲနေကြသည်။

"အစ်ကိုအားကော်... မိုးအရမ်း သည်းလာပြီ... ခဏနားကြရအောင်..."

ရွှေရှန်းက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေများကို သုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဘာနားစရာရှိလို့လဲ... ဒီလောက် မိုးလေးက ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် ခုတ်ကြ... ပျဉ်လမ်းကို အမြန်ဆုံးပြင်နိုင်လေ ငါတို့ မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး ဟင်းချိုပူပူလေး သောက်ရလေပဲ..."

"အစ်ကိုအားကော် ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ ပိုပြီး ကြိုးစား လုပ်ကြရအောင်..."

ယွမ်ပေါင်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ..."

ထျဲ့နျူက ရိုးအစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ လေးယောက်သည် လေပြင်းနှင့် မိုးကို အန်တုကာ ဝါးများကို တစ်စည်းပြီး တစ်စည်း ခုတ်လှဲကြပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ကြိုးများဖြင့် အတူတကွ ချည်နှောင်လိုက်ကြ၏။

မိုးက တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီး ရေမြောင်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်တို့ ယာယီ ဝါးလမ်းခင်းနေသည့် နေရာဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ရောက်လာပြီပဲ..."

လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အင်း... မင်းတို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတာပဲ..."

ပုံပေါ်နေပြီဖြစ်သော ဝါးလမ်းကို ကြည့်ကာ လဲ့ချန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အားလုံးက အစ်ကိုချန်ရဲ့ အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ ညွှန်ကြားမှုကြောင့်ပါ..."

လဲ့အားကော်က ရယ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ကို မြှောက်မနေနဲ့တော့... အလုပ်သာ ဆက်လုပ်ကြ..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် သူတို့သည် ခုတ်ထားသော ဝါးများကို ရေတိုက်စားသွားသော လမ်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခင်းလိုက်ကြပြီးနောက် ကျောက်ခဲများ၊ ရွှံ့များဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။

ထိုစဉ် ရွှေရှန်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြွေ... မြွေ ရှိတယ်..."

လူအုပ်ကြီးက အသံလာရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးရေ တိုက်စားခံထားရသော ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများထဲတွင် အမည်းရောင် မြွေအချို့ ခွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ဆူညံသံကြောင့် နိုးလာကြပြီး အုပ်စုကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့၏ လျှာများကို တစ်လစ်လစ် ထုတ်နေကြသည်။

ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းထဲရှိ အမည်းရောင်သံကွင်းဆက်မြွေ အနည်းငယ်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ ဤသည်က မထင်မှတ်ထားသော အပိုဆုပင် ဖြစ်သည်။

အမည်းရောင်သံကွင်းဆက်မြွေသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း အလွန်မြင့်မားသော ဆေးဖက်ဝင် တန်ဖိုးရှိပြီး ဈေးကွက်တွင် အလွန် လူကြိုက်များလှသည်။

"အားကော်... ရွှေရှန်း... ယွမ်ပေါင်... ထျဲ့နျူ... အဲဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့... မြွေဖမ်းကိရိယာ အမြန် ယူလာခဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်တို့ အားလုံး ချက်ချင်း တက်ကြွသွားကြ၏။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုချန်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြွေဖမ်းကိရိယာယူရန် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... မြွေတွေ အများကြီးပဲ... သူတို့က ငွေအများကြီး ရမှာ သေချာတယ်..."

ပြေးလာရင်း ရွှေရှန်းက ပြောလိုက်၏။

ယွမ်ပေါင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့တေယ့ ဒီနေ့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ..."

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ..."

ထျဲ့နျူက ရိုးအစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အရမ်းမပျော်ကြနဲ့ဦး... မြွေဖမ်းတဲ့အခါ ဂရုစိုက်... မဟုတ်ရင် အကိုက်ခံရလိမ့်မယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုချန်...ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်၏။

တစ်ခဏအကြာတွင် လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ လူများက မြွေဖမ်းကိရိယာများဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြသည်။

လဲ့ချန်က ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများထဲရှိ အမြီးမည်းမြွေများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး အလေးချိန် လေးပေါင်၊ ငါးပေါင်ခန့်စီ ရှိမည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။