အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) မြွေခြောက်နှင့် မြွေအရက် ပြုလုပ်ခြင်း

"အားကော်... မင်းက ရွှေရှန်းနဲ့ ယွမ်ပေါင်ကို ခေါ်ပြီး ဘယ်ဘက်ကနေ ညှပ်ဖမ်း... ထျဲ့နျူက ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... ညာဘက်ကနေ ပိတ်ဖမ်းမယ်... တစ်ခါတည်း အကုန်မိအောင် ဖမ်းကြတာပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လူအားလုံးက တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့သည် မြွေညှပ်များကို အသင့်ပြင်ထားလျက် ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။ အမြီးမည်းမြွေသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိဟန်တူကာ အငြိမ်မနေဘဲ လူးလွန့်လာပြီး ၎င်း၏ လျှာကို တလစ်လစ် ထုတ်နေသည်။

"မလန့်နဲ့... တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေ..."

လဲ့ချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ ခေါင်းပြူထွက်လာတာနဲ့ ငါတို့ စဖမ်းမယ်..."

အမြီးမည်းမြွေအကောင်ရေ အနည်းငယ်သည် ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းထဲ၌ အတန်ကြာ အချိန်ဆွဲနေပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်မရှိဟု ယူဆသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြူထွက်လာကြသည်။

"အခုပဲ..."

လဲ့ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ထဲမှ မြွေညှပ်က အမြီးမည်းမြွေ တစ်ကောင်၏ သေကွင်းသေကွက်ဆီသို့ တိကျစွာ ညှပ်ချလိုက်၏။ လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ လူများကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက် ဖမ်းဆီးကြရာ ကျန်ရှိနေသော အမြီးမည်းမြွေများကို တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ဖမ်းမိသွားကြသည်။

"ဟားဟား... အကုန်မိပြီ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ အတော်လေး အဆင်ပြေတာပဲ..."

အိတ်အပြည့်ဖြစ်နေသော မြွေများကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွား၏။ ဤအရာများမှတစ်ဆင့် သူ ငွေအမြောက်အမြား ရနိုင်ပေသည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က မြွေအားလုံးကို မြွေခြံထဲသို့ သွန်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ မိုးတိတ်သွားပြီး နေရောင် ဖြာကျလာသည်။

လဲ့ချန် အစောကြီး နိုးလာပြီး အကြောဆန့်ကာ အမြီးမည်းမြွေများကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို စဉ်းစားခန်း ဝင်နေ၏။

"အားကော်... ခဏလောက် လာခဲ့ဦး..."

ခြံဝင်းထဲ၌ သိုင်းကျင့်နေသော လဲ့အားကော်ထံသို့ လဲ့ချန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စလဲ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာသည်။

"ဒီမြွေတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

လဲ့ချန်က မြွေခြံထဲမှ အမြီးမည်းမြွေများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အဲဒါ မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား... သေချာပေါက် ရောင်းရမှာပေါ့... ဒါတွေက တန်ဖိုးရှိတယ်လေ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ရောင်းဖို့ကတော့ သေချာပေါက် လိုအပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တစ်ခါတည်း အကုန်ရောင်းပစ်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

"အကုန်ရောင်းလိုက်ရင် အတော်လေး နစ်နာသွားလိမ့်မယ်... မြွေသားနဲ့ မြွေသည်းခြေက အရောင်းအဝယ် သွက်တယ်ဆိုပေမဲ့ မြွေကို တခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြင်ဆင်လို့ ရသေးတယ်... ဥပမာ မြွေခြောက် လုပ်တာမျိုးပေါ့..."

"မြွေခြောက် ဟုတ်လား... အဲဒါက စားလို့ ကောင်းလို့လား..."

လဲ့အားကော်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရသာရှိမရှိကတော့ လုပ်ကြည့်ပြီးမှပဲ သိရမှာပေါ့..."

အမှန်တကယ်တော့ လဲ့ချန်၏ ယခင်ဘဝက စစ်တပ်ထဲတွင်ရှိနေစဉ် ရဲဘော်ရဲဘက်များ ပြုလုပ်သော မြွေခြောက်ကို စားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အရသာက အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကိုလည်း သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်၏။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လဲ့ချန် တစ်ယောက် ယခင်က အရသာကို ပြန်လည် မြုံ့စုပ်ရင်း သွားရည်ကျလာသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို စတောင် မလုပ်ရသေးဘူး ကျွန်တော် သွားရည်ကျနေပြီ... အဲဒီမြွေခြောက်က အရမ်းစားလို့ ကောင်းမှာပဲ... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သင်ပေးနိုင်မလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွား၏။

"ရတာပေါ့... ဒီနေ့ ငါလည်း တခြားလုပ်စရာ မရှိပါဘူး... မင်းကို လှည့်ကွက်တစ်ခု သင်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်သည် မြွေများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို လဲ့အားကော်အား စတင် သင်ကြားပေးတော့သည်။

"ဓားနဲ့ အရင်ဆုံး သေးသေးလေး ခွဲလိုက်... ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်..."

လဲ့အားကော်မှာ အတော်လေး ကြိုးစားပမ်းစား သင်ယူသော်လည်း သူက အနည်းငယ် အချိုးမပြေလှဘဲ သူ၏ ခွန်အားကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် မြွေသည်းခြေကို မတော်တဆ ဖောက်မိသွားလေသည်။

"အားကော်... မင်း နည်းနည်းလောက် ညင်ညင်သာသာ လုပ်လို့ မရဘူးလား... မင်း မြွေသည်းခြေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ..."

လဲ့အားကော် ဖောက်မိ၍ ပေါက်ကွဲသွားသော မြွေသည်းခြေကို ကြည့်ကာ လဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ နှမြောတသမှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီဟာက အရမ်း ချောနေတော့ ကိုင်ရတာ ခက်လို့ပါ..."

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာမှာ ငိုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... လေ့ကျင့်ပါများရင် ကျွမ်းကျင်လာမှာပါ... အေးဆေးလုပ်..."

လဲ့ချန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မြွေသားနှင့် သည်းခြေများကို ကိုင်တွယ် ပြီးစီးသွားသောအခါ လဲ့ချန်သည် လဲ့အားကော်အား မြွေခြောက် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို စတင် သင်ကြားပေးတော့၏။ သူက ရှေးဦးစွာ မြွေသားများကို အတုံးသေးသေးလေးများ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆား၊ ငရုတ်သီးမှုန့်နှင့် စီချွမ် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် ကဲ့သို့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့်နယ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အေးမြ၍ လေဝင်လေထွက် ကောင်းသော နေရာ၌ လှန်းထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီဟာကို နေလှန်းဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာကြာ လိုအပ်လဲ..."

လဲ့အားကော်က အမိုးအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မြွေသားများကို ကြည့်၍ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရာသီဥတုအပေါ် မူတည်တယ်... ရာသီဥတုသာ ကောင်းရင် ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ခြောက်သွားလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ချီလန်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

“ချန်ဇီ... ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

"မိန်းမ... ကိုယ် အားကော်ကို မြွေခြောက် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာ... ပြီးသွားရင် မင်း မြည်းကြည့်လို့ ရတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချိတ်ဆွဲထားသော မြွေသားများကို ကြည့်ရင်း ချီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အဲ့တာတွေက စားလို့ရော ကောင်းပါ့မလား... ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းမရာ... ကိုယ်လုပ်တဲ့ မြွေခြောက်ကို စားပြီးရင် မင်း ထပ်တောင် စားချင်နေဦးမယ်လို့ ကိုယ် အာမခံတယ်..."

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ မိန်းမ... အိုးတစ်လုံးလောက် သွားရှာပေးပါဦး... ကိုယ် မြွေအရက် နည်းနည်း လုပ်မလို့..."

လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ပြောလိုက်၏။

"မြွေအရက် ဟုတ်လား... အဲဒါကို စိမ်ဖို့ ဘာတွေ အသုံးပြုရမှာလဲ..."

ချီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဆန်ပြောင်းအရက်ကို သုံးမှာပေါ့... ပြီးတော့ တန်ကွေ့နဲ့ ဟွမ်ချီလိုမျိုး ဆေးဖက်ဝင် အပင်တချို့ကို အိုးအောက်ခြေမှာ ထည့်ရမယ်... အဲဒီအရက်က ကျန်းမာရေးအတွက် အတော်လေး ကောင်းတယ်..."

ချီလန်မှာ မြွေအရက်၏ အရသာနှင့် ပတ်သက်၍ သံသယ ရှိနေသော်လည်း လဲ့ချန် မည်သည့်အခါမှ အမှားမလုပ်တတ်သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် အိုးသွားရှာရန် လိမ္မာစွာပင် ထွက်သွားတော့သည်။ အိုးက လျင်မြန်စွာပင် ရောက်လာ၏။ ၎င်းမှာ ချီလန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ချဉ်ဖတ်ထည့်ရာတွင် အသုံးပြုသော အိုးမျိုးဖြစ်ပြီး အလွန် သန့်ရှင်းနေအောင် ဆေးကြောထားသည်။

လဲ့ချန်က ပြင်ဆင်ထားသော အမြီးမည်းမြွေကို အိုးအောက်ခြေ၌ ဂရုတစိုက် ခွေချလိုက်ပြီးနောက် တန်ကွေ့၊ ဟွမ်ချီနှင့် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီး အနည်းငယ်တို့ကို ထည့်ကာ အမျိုးသားများ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ချီလန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

“ချန်ဇီ... ရှင်က ဘယ်နေရာတွေကို အားဖြည့်ချင်နေတာလဲ..."

"ရှင် ပြန်ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အဲ့ကိစ္စတွေကို တွေးနေပြီ..."

လဲ့ချန်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီလန့် ပါးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“အဲ့တာက နောင်ကျရင် မင်းကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ပြုစုနိုင်အောင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချီလန် မျက်နှာ နီရဲသွားကာ လဲ့ချန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"သွားစမ်းပါ... ရှင်က သိပ်ပြီး တာဝန်မဲ့လွန်းတာပဲ..."

ဆန်ပြောင်းအရက်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ ပြင်းရှရှ ရနံ့က လေထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန့်လွင့်သွားသည်။ လဲ့ချန်က အိုးကို အဖုံးအုပ်၍ ရွှံ့များဖြင့် လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... နောက်ထပ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်နေရင် ငါတို့ သောက်လို့ရပြီ..."

ဤအရာက အတော်လေး ဆူညံသွားစေသည်။ ခြံဝင်းထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသော အရက်ရနံ့က တစ်ရွာလုံးကို ဆွဲဆောင်သွား၏။ သူတို့က ခြံဝင်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြူငိုင်ကြည့်ကြကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးခွန်းများ မေးလာကြသည်။

"ချန်ဇီ... မင်း ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ လုပ်နေတာလဲ... အနံ့က အရမ်း မွှေးနေတာပဲ..."

ရွာသား တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

"မြွေအရက် လုပ်ဖို့ပါဗျာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝါး... မြွေအရက်... အဲ့တာက ပစ္စည်းကောင်းပဲ... အဲ့အရက်က အဆစ်အမြစ် ကိုက်ခဲတာတွေကို ကုသပေးနိုင်ပြီး ယောက်ျားတွေရဲ့ ခွန်အားကိုတောင် တိုးစေတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

အခြား ရွာသားတစ်ယောက်က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... လဲ့ချန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို အလိုလိုက်ရမလဲဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ..."

"ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူး ပြောလို့လဲ... ငါတို့နဲ့တော့ မတူဘူး... ငါတို့က တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေလို့မှ အရက်ကောင်းကောင်း နည်းနည်းလေးတောင် မသောက်ရဘူး..."

"ငွေလည်း မရှိ၊ အာဏာလည်း မရှိဘဲနဲ့ မင်းတို့က အဲ့လိုပစ္စည်းကောင်းတွေ ဘယ်ကနေ သွားရမှာလဲ..."

လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြပြီး ၎င်းမှာ အရာကောင်းမှန်း သိထားကြသဖြင့် လဲ့ချန်၏ ကံကောင်းမှုကို အားကျနေကြ၏။ ထိုအခိုက်၌ ကျန်းကွေ့ဖန်းကလည်း လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး လဲ့ချန်၏ ခြံဝင်းထဲမှ အိုးကြီးကိုကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

မိသားစု ခွဲပြီးနောက် သူမက အလွန် ချွေတာသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူ လျိုတာကျူးက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အချိန်ဖြုန်းကာ သူမ၏ စုဆောင်းငွေများ အားလုံးကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သော အသုံးမကျသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်းကဆိုလျှင် သူမမှာ ဆန်ပြုတ်ကိုပင် မဝယ်နိုင်တော့ချေ။

လဲ့ချန်က ထိုမျှ သက်သောင့်သက်သာ ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန်အမင်း မနာလို ဖြစ်သွားရသည်။

"ဟွန့်... အဲ့တာကို သောက်တာ... နင့်သက်တမ်း တိုသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ စကားများက ဝန်းရံနေသော ရွာသားများ၏ ဒေါသကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"ကျန်းကွေ့ဖန်း... နင် ဘာသိလို့လဲ..."

"ဒီမြွေအရက်က တကယ့် စားဖွယ်သောက်ဖွယ်ကောင်း တစ်ခုပဲ... လူအများကြီးက သူ့ကို သောက်ချင်နေကြပေမဲ့ လက်လှမ်းမမီကြဘူး..."

"အမှန်ပဲ... မိန်းမတွေက ဘာသိမှာလဲ... လျိုတာကျူးသာ ဒီအရက်ကို သောက်နိုင်ရင် သူ အခုထက် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ပြတ်သားလာနိုင်တယ်..."

"နင် ဆင်းရဲပြီး မသောက်နိုင်လို့ မနာလို ဖြစ်နေတာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

"သူတို့ မိသားစုကွဲပြီးကတည်းက နေ့တိုင်းလိုလို ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်နေရတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... သူတို့က မရနိုင်လို့ စပျစ်သီး ချဉ်တယ်လို့ ပြောနေကြတာပါ..."

"ဟားဟားဟား..."

ရွာသားများက သူတို့၏ မှတ်ချက်များကို အသီးသီး ဝင်ရောက် ပြောဆိုကြသဖြင့် ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားလိုက်၊ နီရဲသွားလိုက် ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားရတော့သည်။