အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) မြွေခြောက်များ အရောင်းသွက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ကြက်များ အပြည့်အဝ မတွန်မီမှာပင် လဲ့ချန်က မြွေခြောက်များကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုး၍ ဈေးသို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ချီလန်က သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ဒီမြွေခြောက်တွေ တကယ် ရောင်းရပါ့မလား... တစ်ခုခုဆိုရင်..."

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ စိတ်ချစေရန် ကြည့်လိုက်သည်။

"မပူပါနဲ့ မိန်းမရယ်... ငါ့ပစ္စည်းတွေ သေချာပေါက် ရောင်းရမှာပါ... အိမ်မှာ ငွေထိုင်ရေဖို့သာ စောင့်နေလိုက်..."

ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး လူအများအပြားမှာ နံနက်ခင်းဈေးသို့ ထွက်လာကြပြီဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဈေးကွက် အနီးတွင် နေရာကောင်း တစ်ခုကို ရွေးချယ်၍ မြွေခြောက်များကို ခင်းကျင်းပြသလိုက်သည်။

မြွေခြောက်မှာ ရွှေရောင်လွှမ်းနေပြီး ခပ်သင်းသင်း ဆေးနံ့လေး ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လာရောက် ကြည့်ရှုသူများကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"အိုး... အဲ့တာက ဘာကြီးလဲ... ကြည့်ရတာ အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မြွေခြောက်ပါ... အမည်းရောင်သံကွင်းဆက်မြွေနဲ့ လုပ်ထားတာ... အဆစ်အမြစ်ကိုက်ခဲတာကို ကုသပေးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်..."

လဲ့ချန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မြွေခြောက် ဟုတ်လား... စားလို့ရလို့လား... အဆိပ်ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အခြားအဘိုးအိုတစ်ဦးက သံသယဝင်နေ၏။

ထိုအခိုက်၌ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဈေးကွက်မှ ပိုင်ရှင်သူဌေးဖုန်းက သူ၏ ဗိုက်ရွှဲကြီးဖြင့် လျှောက်လာပြီး မြွေခြောက်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ မြွေခြောက်က အရည်အသွေး မကောင်းဘူး... အရောင်က အရမ်းရင့်နေတယ်... သေသေချာချာ မလုပ်ထားဘူးဆိုတာ သိသာတယ်... ဆေးစွမ်းလည်း ညံ့မှာ သေချာတယ်..."

လဲ့ချန်က ဒေါသမထွက်ပေ။ သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးကြီး... ခင်ဗျားမှားနေပြီ... ကျွန်တော့် မြွေခြောက်က မိသားစု လျှို့ဝှက်နည်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ... ဆေးစွမ်းကတော့ ထိပ်တန်းပဲဗျ..."

"မယုံရင် နမ်းကြည့်... ဒီဆေးနံ့က သာမန်မြွေခြောက်တွေမှာ ရနိုင်ပါ့မလား..."

အနီးအနားရှိ မြွေခြောက်၏ ဆေးစွမ်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖူးသူ အချို့ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်ကြ၏။

"ဟုတ်တယ် သူဌေး... လဲ့ချန်ရဲ့ မြွေခြောက်က တကယ်ကောင်းတာ... အရင်က ကျွန်တော် အဆစ်အမြစ်ကိုက်တာ အတော် ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ မြွေခြောက်စားပြီးနောက်ပိုင်း အခု မနာတော့ဘူး..."

"ကျွန်မယောက်ျား ခါးနာတာလည်း သက်သာသွားတယ်..."

မေးစေ့မွေး ခပ်ပါးပါးနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး မြွေခြောက်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွား၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီမြွေခြောက်က ဆေးဖက်ဝင်တယ်..."

"ပြုလုပ်တဲ့နည်းက ထူးခြားပြီး အပူပေးတာကလည်း ကွက်တိပဲ... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ မြွေခြောက်က ဘယ်လောက်လဲ..."

လဲ့ချန်မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။ ဤအဘိုးအိုက ပစ္စည်းအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသူနှင့် တူသည်။

"အဘိုးက မျက်စိရှင်တာပဲ... ဒီမြွေခြောက်က တစ်ကျင်းကို ငါးယွမ်ပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဈေးကွက် ပိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။

"တစ်ကျင်းကို ငါးယွမ်ဟုတ်လား... မင်း ဓားပြတိုက်နေတာလား..."

"ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်း သမင်ချိုတောင် အဲ့ဈေးပဲ ရှိတယ်... မင်းက ဒီအသုံးမကျတဲ့ မြွေခြောက်ကို ဒီလောက် ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းရဲတယ်ပေါ့လေ..."

လဲ့ချန်က သူနှင့် အငြင်းမပွားဘဲ ပြုံး၍သာ ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေး... ပေးရတဲ့ဈေးနဲ့ တန်တဲ့ ပစ္စည်းကို ရမှာပါ..."

"ကျွန်တော့် မြွေခြောက်ရဲ့ ဆေးစွမ်းက သာမန် မြွေခြောက်တွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်..."

ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဈေးကွက် ပိုင်ရှင်က လှောင်ရယ်လိုက်၏။

“မင်းက လေလုံးထွားလှချည်လား... မင်း တကယ်စွမ်းရင် ငါ့ကို သက်သေပြစမ်း..."

"အချိန်ကိုက်ပဲ... ဟိုဘက်မှာ အပူရှပ်နေတဲ့ မြည်းတစ်ကောင်ရှိတယ်... အကယ်၍ မင်းရဲ့ မြွေခြောက်နဲ့ အဲဒါကို ကုနိုင်ရင် ငါ တစ်ကျင်းကို ငါးယွမ်နဲ့ အကုန်ဝယ်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူဌေးက သက်သက် အကျပ်ကိုင်နေသည်ဟု လူတိုင်းက ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုမြည်းမှာ အပူရှပ်၍ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေသည်။ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က မည်မျှပင် တတ်ကျွမ်းစေကာမူ မြည်းကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ကုသပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လူအုပ်ထဲတွင် တီးတိုး စကားသံများ ပျံ့နှံ့သွား၏။

"ဒီသူဌေးက လွန်လွန်းတယ်... သူက တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... မြည်းက ဒီအခြေအနေတောင် ရောက်နေပြီ... နတ်ဘုရားတောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"လဲ့ချန်တော့ ကံဆိုးပြီထင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ လဲ့ချန်သာ တကယ် ကုနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက အံ့ဖွယ်ပဲ..."

"လူငယ်လေး... သေသေချာချာ စဉ်းစားနော်... ခေါင်းမာလို့ နာမည်မပျက်စေနဲ့..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီသူဌေးက မင်းကို အရှက်ကွဲတာ မြင်ချင်လို့ သက်သက် လုပ်နေတာ..."

လဲ့ချန်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော မြည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောက်ကျစ်သော ရုပ်သွင်ရှိသည့် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဈေးကွက် ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူက စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ မြွေခြောက် တစ်ဆုပ်ကို ယူကာ လက်ဖက်ကြက်ဥရောင်းသည့် အဘွားအို၏ အနီးနားရှိ ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားပြီး အိုးငယ် တစ်လုံးနှင့် ရေနွေးအချို့ကို ငှားရမ်းကာ မြွေခြောက်များကို တစ်ခါတည်း ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"ဟေ့ လူငယ်လေး... အဲ့ဟာက ချက်လို့

ရလို့လား... ငါ့အိုးကိုတော့ အပျက်မခံနဲ့နော်..."

အဘွားအိုက သူမ၏ အိုးကို နှမြောတသစွာ

ကြည့်ရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွားရယ်... ကျွန်တော့် မြွေက အရမ်းသန့်ပါတယ်... ချက်ပြီးရင် အဖွားရဲ့ အိုးထဲမှာ ဆေးနံ့လေးတောင် ကျန်ခဲ့ဦးမှာ..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်းနှင့်ပင် မြွေခြောက်ကို မီးအေးအေးဖြင့် ပြုတ်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြပြီး ရလဒ်ကို အလွန်အမင်း သိချင်နေကြ၏။

"ဒီလူငယ်က တကယ် သတ္တိကောင်းတာပဲ... မြည်းက အဲ့လိုဖြစ်နေတာ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ကယ်နိုင်မှာလဲ..."

အပြာရောင်အင်္ကျီဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက သံသယရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ... မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး ထင်ရရင်တောင် ဘာမဆို စမ်းကြည့်သင့်တာပဲလေ..."

သူ့ဘေးရှိ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နေကြာစေ့ စားရင်း စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေ၏။

"ငါတော့ သံသယရှိတယ်... အဲ့သူဌေးက တမင်သက်သက် လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ သေချာတယ်..."

လူငယ်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ရှူး... တိုးတိုး ပြောပါ... သူဌေး ကြားသွားလိမ့်မယ်..."

သူ့ဘေးရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်၏။

သူဌေးဖုန်းက လက်ပိုက်၍ ရပ်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အေးစက်စက် စောင့်ကြည့်နေ၏။

သူက အားလုံးကို ကြိုတင် တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်သာ မြည်းကို မကုသနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို လုံးဝ အရှက်ခွဲပစ်မည်။ ထို့နောက် သူ၏ မြွေခြောက်များကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူကာ ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ပြန်ရောင်းပြီး အမြတ်ကြီးစားမည် ဖြစ်သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသွားသောအခါ အိုးထဲမှ မြွေခြောက်က ဈေးတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့် ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က မြွေခြောက် ပြုတ်ရည်ကို ပန်းကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ မြည်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဖြဲ၍ ပြုတ်ရည်များကို နည်းနည်းချင်းစီ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက အသက်အောင့်ကာ မြည်းကို စူးစိုက် ကြည့်နေကြ၏။

"အိုး... မြည်းက လှုပ်သွားသလိုပဲ..."

မျက်စိရှင်သော အဘွားအိုတစ်ဦးက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

"တကယ်လား... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး..."

လူတိုင်းက ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရစေရန် လည်ပင်းများ ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော မြည်းမှာ တကယ်ပင် တဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လာ၏။ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသေးသော်လည်း ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေချိန်ကထက် များစွာ သက်သာလာပြီ ဖြစ်သည်။

"အံ့သြစရာပဲ... တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..."

လူအုပ်ထဲမှ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူဌေးဖုန်း၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က လက်ခါလိုက်ပြီး သူဌေးဖုန်းကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးကြီး... အခု ခင်ဗျား ကျွန်တော့် မြွေခြောက်ရဲ့ ဆေးစွမ်းကို ယုံပြီ မဟုတ်လား..."

သူဌေးဖုန်း တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီမှာပင် လူအုပ်ကြီးက ဆူညံသွားပြီ ဖြစ်၏။

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ မြွေခြောက်တွေက ဘယ်လောက်လဲ... ငါ့ကို နှစ်ကျင်းပေးစမ်း..."

"ငါလည်း လိုချင်တယ်... ငါ့ကို တစ်ကျငပေး..."

"မတွန်းကြနဲ့... ငါ အရင်ရောက်တာ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ ငွေများကို ထုတ်ကာ လဲ့ချန်၏ မြွေခြောက်ကို အလုအယက် ဝယ်ယူနေကြ၏။

"တစ်ကျင်းကို ငါးယွမ်ပါ... မျှမျှတတပါပဲ..."

လဲ့ချန်က ငွေသိမ်းရင်းနှင့် မြွေခြောက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချိန်တွယ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူဌေးဖုန်းက လူအုပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင်လာပြီး အော်လိုက်၏။

"လူငယ်လေး... ငါလည်း လိုချင်တယ်... မင်းရဲ့ မြွေခြောက်တွေအကုန် ငါ့ကို ပေး..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်၏ မြွေခြောက်များ အားလုံး ရောင်းကုန်သွားလေပြီ။

"ဆောရီးပါ သူဌေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရောင်းကုန်သွားပြီ..."

လဲ့ချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ တတ်နိုင်ဘူးဆိုသည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်၏။

သူဌေးဖုန်းမှာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်ကာ သူ၏ လုပ်ရပ်အတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရသွားလေသည်။

သူက လဲ့ချန် အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်ချင်ခဲ့သော်လည်း ငွေရှာရန် အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကိုမူ လက်လွတ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရ၏။

လဲ့ချန်ကတော့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။