အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇) တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေ လက်ဖက်ရည်

လဲ့ချန်က သူ့လက်ထဲရှိ အထပ်လိုက် ဖြစ်နေသော ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်ရင်း အတော်လေး ကျေနပ်နေသည်။

*ငါ့အရင်ဘဝတုန်းက ခါးချိုးမတတ် မစ်ရှင်တွေ ထွက်ရတာထက် ဒီအလုပ်က အများကြီး ပိုအမြတ်အစွန်း ရတာပဲ…*

သူက ကမန်းကတန်း ဆိုင်သိမ်း၍ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

“လူငယ်လေး... မင်း ဘယ်တော့ ထပ်လာဦးမလဲ... ငါ့အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါက ပြန်ထနေလို့ မင်းရဲ့ မြွေခြောက်လေးကိုပဲ အသက်ကယ်ဆေးအဖြစ် အားကိုးနေရတာ…”

“ဟုတ်တယ် လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ မြွေခြောက်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ…”

“ငါ့ယောကျ်ားမှာ နာတာရှည် ခါးနာရောဂါ ရှိတယ်... မင်းရဲ့ မြွေဟင်းချိုကသာ တကယ် သက်သာစေရင် နောက်တစ်ခါလာရင် တစ်နပ်စာ အကုန်ဝယ်တိုက်မယ်…”

အသက်အရွယ်ရပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း လဲ့ချန် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်လာသည်။

သူ့ပတ်လည်ရှိ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေကြသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ဖောက်သည်တို့... မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့…”

“နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် လူတိုင်း ဝယ်လို့ရအောင် မြွေခြောက်တွေ အများကြီး သေချာပေါက် ယူလာခဲ့ပါ့မယ်…”

“ကတိပေးပြီးပြီနော်... ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေမယ်…”

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့် လူစုကွဲသွားကြသည်။

လဲ့ချန်က သီချင်းလေး တစ်အေးအေး ညည်းရင်း သူ၏ တွန်းလှည်းကို ရွာထဲသို့ တွန်းလာခဲ့၏။

သူ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားသောအခါ ရွာသားအချို့ တောဂန္ဓမာပန်းများ ခူးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောက်ပသော ရွှေဝါရောင် တောဂန္ဓမာပန်းများက အထူးတလည် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေပြီး အနားသို့ ကပ်သွားပါက ၎င်းတို့၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို ရနိုင်ပေသည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အဘွားအိုတစ်ဦးက လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“လူငယ်လေး... ဒီတောဂန္ဓမာပန်းတွေကို အခြောက်ခံပြီး လက်ဖက်ရည်လုပ်သောက်လို့ ရတယ်... အပူငြိမ်းစေပြီး အဆိပ်ပြေစေဖို့အတွက် အရမ်းကောင်းတယ်…”

“မင်းရော နည်းနည်းလောက် ခူးချင်လား…”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် တောဂန္ဓမာပန်းများကို လက်ဖက်ရည် လုပ်သောက်ရန် အသုံးပြုနိုင်ကြောင်းကိုသာ သိခဲ့၏။ ယနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သောအခါ သူ့မြွေများကို ထပ်မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မြွေသည်းခြေများက ခါးသက်သော်လည်း တောဂန္ဓမာပန်းများက မွှေးပျံ့သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထူးခြားသော အရသာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ဆေးဘက်ဝင် အာနိသင်ကိုလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်လာစေနိုင်ပေသည်။

“အဒေါ်ကြီး... ဒီတောဂန္ဓမာပန်းတွေက ဘယ်လောက်လဲ…”

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

“အလကားပါ... မင်း ကြိုက်သလောက် ခူးသွား... ဒီတောင်ပေါ်မှာ တောဂန္ဓမာပန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်…”

အဘွားအိုက သဘောကောင်းစွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အဘွားအိုကို ကျေးဇူးတင်စကားဆို၍ တောဂန္ဓမာပန်း ခူးနေသော အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သူ ပန်းများကို ခူးနေရင်း တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက် ဖော်စပ်မည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

“အရင်က အိမ်မှာ မြွေအရက် လုပ်ကြည့်ဖူးတယ်... ဆေးဘက်ဝင် အာနိသင် ကောင်းပေမဲ့ အရသာကတော့ အမြဲတမ်း နည်းနည်း လိုနေသလိုပဲ... တစ်ခုခု လိုအပ်နေတယ်လို့ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်…”

“အခု တောဂန္ဓမာပန်းတွေ ရပြီဆိုတော့ အဲ့အားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်လောက်ပြီ…”

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က သူ၏ ဖော်စပ်နည်း အသစ်ကို စတင်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။ သူက ပထမဦးစွာ မြွေ၏ သည်းခြေကို ထုတ်၍ သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် သည်းခြေရည်ကို ထုတ်ယူရန် ဓားဖြင့် သေချာ ဂရုတစိုက် ခွဲစိတ်လိုက်၏။

ဤမြွေသည်းခြေများက သူ အသစ်မွေးမြူထားသော မြွေအုပ်စုထံမှ ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးမြူရေး ပတ်ဝန်းကျင်က ပို၍ ကောင်းမွန်လာသောကြောင့် မြွေသည်းခြေများက သာမန်မြွေများထက် များစွာ ပိုကြီးမားပြီး သည်းခြေရည်ကလည်း ပို၍ ပြစ်ချွဲနေသည်။

ထို့နောက် သူက အခြောက်လှန်းထားသော တောဂန္ဓမာပန်းများနှင့် မြွေသည်းခြေတို့ကို အရက်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အပြင်းစား အရက်ကို လောင်းထည့်လိုက်၏။

အရက်၏ ပြင်းအား ပိုများလေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက မြွေသည်းခြေနှင့် တောဂန္ဓမာပန်းများရှိ တက်ကြွသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပိုမို ထိရောက်စွာ ပျော်ဝင်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူက အရက်အိုးကို လေလုံအောင် ပိတ်၍ အေးမြပြီး အရိပ်ရသော နေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။

“အစ်ကို... အခု ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ကလိနေပြန်တာလဲ…”

လဲ့ချင်းက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး… ဒါက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပဲ…”

“အစ်ကိုက ကပ်စေးနဲကြီး…”

လဲ့ချင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သော်လည်း ပါးနပ်စွာဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ နောက်ဆုံးတွင် သိရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ငါ့အစ်ကိုက မိသားစု ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားပန်းစား လုပ်နေရသလဲဆိုတာကို မြင်နေရတော့ သူ့ဘာသာသူ လုပ်ပါစေတော့...။

ဤအချိန်တွင် ချီလန်က အစားအသောက်များ ယူလာခဲ့၏။ လဲ့ချန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ချန်ဇီ... ရှင် အခု ဘာတွေလုပ်နေပြန်တာလဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ…”

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“မိန်းမရေ... ကိုယ် မြွေအရက် ဖော်စပ်နည်း အသစ်တစ်ခု ရထားတယ်... မင်းသာ အဲ့အရက်ကို သောက်ပြီးသွားရင် ဝင်းလက်တောက်ပပြီး ထာဝရ နုပျိုနေစေရမယ်လို့ ကိုယ်အာမခံတယ်…”

ချီလန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အပြစ်တင်သည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို ပျော်အောင် လုပ်နေတော့တာပဲ... မြန်မြန် လာစား... ထမင်းဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်…”

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အသစ်စက်စက် ဖော်စပ်ထားသော တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက်နှင့် လဲ့ချင်း ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသည့် "အပူငြိမ်းစေပြီး မျက်စိလင်းစေသည်" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ လဲ့ချန်သည် မြို့ပေါ်ရှိ ဈေးသို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။ အရင်က မြွေခြောက် ရောင်းခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများအရ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက နေရာကောင်းတစ်ခုကို တမင်တကာ ရွေးချယ်၍ ဆိုင်ခင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ လဲ့ချင်း ရေးဆွဲထားသော စာလုံးကြီး လေးလုံးနှင့်အတူ တောက်ပသော အဝါရောင် နောက်ခံက အထူးတလည် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေသည်။

အချိန်မကြာမီမှာပင် ဆိုင်ရှေ့၌ လူအုပ်ကြီး တစ်ခု စုရုံးလာခဲ့၏။ သူတို့အားလုံးက အရင်တစ်ခေါက် လဲ့ချန်၏ မြွေခြောက်ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသော ဖောက်သည်ဟောင်းများဖြစ်ကြပြီး ဆိုင်ကို လည်ပင်းတဆန့်ဆန့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

“လူငယ်လေး... ဒီနေ့ ဘာလို့ မြွေခြောက် မယူလာတာလဲ... ငါ့အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါက ပြန်ထနေပြီ... မင်းရဲ့ မြွေခြောက်ကိုပဲ အသက်ကယ်ဆေးအဖြစ် အားကိုးနေရတာကွ…”

“ဟုတ်တယ် လူငယ်လေး... ငါ့မိန်းမရဲ့ နာတာရှည် ခါးနာရောဂါက မင်းရဲ့ မြွေဟင်းချိုကို စောင့်နေရတုန်းပဲ…”

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညွတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ရွာသားတို့... မလောကြပါနဲ့ဦး…”

“ဒီနေ့တော့ ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်... တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက်ပဲ…”

သူက စကားပြောရင်းနှင့် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အရက်အိုးကြီး အချို့ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါက အကောင်းဆုံး တောဂန္ဓမာပန်းတွေနဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ မြွေသည်းခြေတွေကို အသုံးပြုပြီး ဖော်စပ်ထားတာပါ... အပူငြိမ်းစေတယ်... မျက်စိကို ကြည်စေတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းစေတယ်... အာနိသင်ကတော့ အံ့မခန်းပဲ…”

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွား၏။

“မြွေသည်းခြေ... အဲဒီအရာကို သောက်လို့ရလို့လား…”

ထူးဆန်းသည်မှာ ဤလူများက မြွေတစ်ကောင်လုံးကို မကြောက်ကြသော်လည်း မြွေသည်းခြေကိုမူ ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ရှားတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“မြွေသည်းခြေက အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းကောင်းပဲ... အရမ်းအာဟာရဖြစ်တာ…”

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အချို့ကတော့ သူတို့၏ အကြောင်းကို သိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“အရင်က တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ထွက်တုန်းက မြွေတစ်ကောင် ဖမ်းမိရင် မြွေသည်းခြေကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်တာပဲ…”

“အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိုက်တာလား... အဘိုးကြီးလဲ့... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ…”

သူ့ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများက သူ့ကို အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က သူ၏ အားသာချက်ကို အလျင်အမြန် အသုံးချလိုက်၏။

“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက်က ရိုးရှင်းတဲ့ မြွေသည်းခြေအရက်သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး…”

“မြွေသည်းခြေရဲ့ ခါးသက်တဲ့ အရသာကို ဖယ်ရှားဖို့ လျှို့ဝှက်ဖော်စပ်နည်းတစ်ခု ထည့်သွင်းထားပြီး တောဂန္ဓမာရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာပါ... အရသာက အရမ်းကို လန်းဆန်းစေတယ်…”

“မယုံရင် လာမြည်းကြည့်လှည့်ပါ…”

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်းနှင့် အရက်ခွက်ငယ် အချို့ကို ထုတ်ယူကာ စောင့်ကြည့်နေသူ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် အနည်းငယ်စီ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ သတ္တိကောင်းသူ အချို့က တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြ၏။

“ဟေး... မင်းတို့ သိလား... ဒီအရက်က မခါးဘူး... နည်းနည်းတောင် ချိုသေးတယ်... ပြီးတော့ ပန်းရနံ့လေးလည်း ရတယ်…”

သတ္တိနည်းသူ အချို့ကမူ နှာခေါင်းကို ပိတ်၍ တစ်ငုံငယ်မျှ သောက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

“ ဝိုး... ဒီအရက်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ညှီနံ့ လုံးဝမရဘူး…”

လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးပြီးသောအခါ လူများက ဈေးနှုန်းများကို စတင် မေးမြန်းလာကြ၏။

“လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ အရက်က ဘယ်လောက်လဲ…”

လဲ့ချန်က လက်ချောင်း သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

“တစ်အိုးကို သုံးယွမ်ပါ…”

“သုံးယွမ်... အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ…”

လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့... ဒါက စစ်မှန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အရက်ပါ…”

“အကောင်းဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ အသုံးပြုထားလို့ ကုန်ကျစရိတ်က အတော်လေး မြင့်တယ်…”

“ပြီးတော့ ဒီအရက်ရဲ့ အာနိသင်က နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်... အကယ်၍ သောက်ပြီး ဘာရလဒ်မှ မရဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ လာရှာလိုက်…”

ဤအခိုက်၌ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ယိမ်းယိုင်ယိုင်ဖြင့် လျှောက်လာကာ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ တစ်ခဏမျှ အရသာခံလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရင်ကထက် များစွာ ပို၍ တက်ကြွနေပုံ ရသည်။

“အရက်ကောင်းပဲ... ဒီအရက်က ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်ဓာတ်ပါတယ်... ငါ့ကို သုံးအိုးပေး…”

အဘိုးအိုက ကိုးယွမ် ထုတ်ယူ၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများက ဤအဘိုးအိုမှာ ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးသော တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူက ကောင်းသည်ဟု ပြောလျှင် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးက ဝယ်ယူရန် ငွေများ ထုတ်ယူလာကြ၏။

“ငါ့ကို နှစ်အိုးပေး…”

“ငါလည်း နှစ်အိုးလိုချင်တယ်…”

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လဲ့ချန်၏ ဆိုင်ရှေ့၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အရောင်းအဝယ် သွက်လာတော့သည်။ လဲ့ချန်သည် ငွေကောက်ခံခြင်းနှင့် အရက်ထည့်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် အလွန် အလုပ်များနေလေ၏။