အခန်း ၁၇၈

အခန်း (၁၇၈) ဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာမလို

အရက်အိုးများကို တစ်အိုးပြီးတစ်အိုး ကမ်းပေးလိုက်သည်နှင့်အမျှ လဲ့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက ပို၍ တောက်ပလာ၏။ ဤတောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက်က သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ လူကြိုက်များနေသည်။

လဲ့ချင်း၏ ဒီဇိုင်းနှင့် အမည်ပေးမှုက အတော်လေး အရေးပါသည်ဟု ထင်ရ၏။ ဤ အပူငြိမ်း မျက်စိကြည်ဟူသော စာလုံးလေးလုံးက ရွှေရောင်အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လဲ့ချန်တစ်ယောက် အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းရှိ ချိုက်ကုန်စုံဆိုင်ဟု ခေါ်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ချိုက်ကျင်းယာက ကောင်တာနောက်ဘက်တွင် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများက လဲ့ချန်၏ ဆိုင်ခန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဟိုခွေးကောင်လေးက ငါ့ဝယ်သူတွေကို လုနေတယ်... ငါ့ဝယ်သူတွေကို လုနေတယ်..."

သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူတစ်ယောက်က မျက်လုံးများကို ကလည်ကလည် လုပ်ရင်း ချိုက်ကျင်းယာ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

“သူဌေး... ကျွန်တော်ထင်တာ အဲဒီကောင်လေးက အတော်အတင့်ရဲတာပဲ... သာမန်မြွေအရက်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အရောင်းသွက်နေရတာလဲ..."

"တစ်ခုခုများ ရောထားတာလား မသိဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချိုက်ကျင်းယာ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက ဘာလဲ..."

တပည့်ဖြစ်သူက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်၍ မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလို လုပ်လို့ ရတယ်..."

သူက ပို၍ တိုးကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်ကာ အကြံအစည်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးသွားသောအခါ ချိုက်ကျင်းယာက တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏ ပေါင်ကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အကြံကောင်းပဲ... အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့..."

"ခွေးမသား... ငါ့ဝယ်သူတွေကို လုရဲတယ်ပေါ့လေ... သူတို့ကို နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

တပည့်ဖြစ်သူက ဝါကြန့်ကြန့် သွားများကို ပေါ်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူဌေးက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ... အဲဒီကောင်လေးက အရက်ထဲကို ဆက်ခရင်မ် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ရောထည့်ထားတာ သေချာတယ်... မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အဲဒီလောက် ချိုနေရမှာလဲ..."

"သူ့ကို အရက်တုရောင်းတယ်ဆိုပြီး တိုင်လိုက်မယ်... အဲဒီအခါကျ ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာနိုင်သေးလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ချိုက်ကျင်းယာက အံဆွဲထဲမှ တွန့်ကြေနေသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အချိန်အတန်ကြာအောင် ရှာဖွေပြီးနောက် ထိပ်ဖျားကျိုးနေသော ခဲတံတစ်ချောင်းကို တွေ့သွား၏။ သူက ခဲတံထိပ်ဖျားကို ကိုက်၍ စတင် ရေးသားလိုက်ရာ စက္ကူပေါ်ရှိ စာလုံးများက ကောက်ကွေ့လိမ်ကောက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် နားလည်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို နတ်ဘုရားများသာ သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"လဲ့ချန်က... အရက်တု ရောင်းပြီး... ရွာသားတွေရဲ့... ကျန်းမာရေးကို... ထိခိုက်စေတယ်လို့... တိုင်စာ... ရေးလိုက်မယ်..."

ချိုက်ကျင်းယာက ရေးနေရင်းနှင့် သူ့ဘာသာသူ တီးတိုး ရေရွတ်နေပြီး စာလုံးတစ်လုံး မှားရေးမိတိုင်း ကျိန်ဆဲစကား တစ်ခွန်း ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"ကျစ်... ဒီခဲတံစုတ်ကလည်း..."

တပည့်ဖြစ်သူက ဘေးမှ ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းညွှန်မှု စကား အနည်းငယ် ဝင်ပြောလေသည်။

"သူဌေး... အခွန်ရှောင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း နောက်တစ်ကြောင်းလောက် ထပ်ထည့်လိုက်..."

"ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ရေးထားတာ ဘာမှ မမှားနိုင်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချိုက်ကျင်းယာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး ဖရိုဖရဲ စာလုံး အနည်းငယ် ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်၏။ ရေးပြီးသွားသောအခါ စာကို ခေါက်၍ စာအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ခေါင်း တစ်ခုကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကပ်လိုက်သည်။

"သွား... မြန်မြန် သွားပို့လိုက်..."

"ဟီးဟီး... ဒါက ကြည့်ကောင်းတော့မှာပဲ..."

ချိုက်ကျင်းယာက သူ၏ တပည့် ထွက်သွားသည်ကို ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကျန်းမာရေးဌာနက လူတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီကောင်လေး ဘယ်လောက်ထိ မောက်မာနိုင်သေးလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်၏ တောဂန္ဓမာ မြွေသည်းခြေအရက်မှာ ပူပူနွေးနွေး ကိတ်မုန့်များကဲ့သို့ အရောင်းသွက်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေကြေးများက ရွှေချောင်းများထက်ပင် ပို၍ လေးလံကာ ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။

မြွေခြောက် ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိထားသော ဖောက်သည်ဟောင်းများကြောင့် ဤနေ့တွင် အရက်မှာ ပို၍ပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောင်းထွက်နေပြီး လူတိုင်းက လဲ့ချန်ကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေကြ၏။

"လူလေး... မင်းရဲ့ အရက်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... အဲဒါကို သောက်ပြီးသွားတော့ ငါ့ကျောတွေ မနာတော့ဘူး... ခြေထောက်တွေလည်း မကိုက်တော့ဘူး... လှေကား ငါးထပ်ကို တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ အသာလေး တက်နိုင်သွားတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ပျားရည်ကို အုံခဲနေသည့် ယင်ကောင်များကဲ့သို့ သူ့ထံ ပြုံတိုးလာကြသည်။

"ငါ့ကို တစ်အိုးပေး..."

"နေဦး... နှစ်အိုးပေး..."

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသူ အနည်းငယ် လျှောက်လာကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ မျက်မှန်ထူထူ တပ်ထားပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် လူအုပ်ကို တိုးဖယ်၍ လျှောက်လာခဲ့၏။

"ဆေးခန်းက လူတွေ ရောက်လာပြီ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေထုမှာ ရုတ်ခြည်း တင်းမာသွားသည်။

လဲ့ချန်က အံ့အားသင့်သွား၏။

*ကျန်းမာရေးဆေးခန်းက ဘယ်လိုလုပ် သတင်းရသွားတာလဲ... မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ ဘယ်အရူးက သူ့ကို တိုင်လိုက်တာလဲ…*

"မင်းက လဲ့ချန်လား..."

မျက်မှန်ထူထူနှင့် ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး တရားဝင် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ ရဲဘော်တို့... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ..."

လဲ့ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်းက ပြည်သူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေတဲ့ အရက်တု ရောင်းတယ်ဆိုပြီး တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်ထားတယ်..."

ပိန်ပိန်ပါးပါး ဆေးမှူးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော တိုင်စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဖြန့်၍ စတင် ဖတ်ပြလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ လက်ရေးမှာ ကောက်ကွေ့ပြီး ရှုပ်ပွနေကာ လူကောင်းတစ်ယောက် ရေးထားသည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံသွားသည်။

"အရက်တု... မဖြစ်နိုင်တာ... အရသာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲဟာ..."

"ဒီလူငယ်လေးက ရိုးသားပုံပေါ်ပါတယ်... အရက်တု ရောင်းမယ့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"အဘိုးကျန်း သောက်ပြီးတာတောင် လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတုန်းပဲ... ဘယ်လိုလုပ် အရက်တုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လဲ့ချန်ထံမှ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ အော်ငေါက်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ဆေးခန်းက သိပ်အားယားနေပြီး လုပ်စရာအလုပ် မရှိဘူးလား..."

"မင်းတို့က ပြဿနာ လာရှာနေတာပဲ... အဲဒီလူငယ်လေး စီးပွားရေး လုပ်ရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီလူငယ်လေးရဲ့ မြွေခြောက်က မြည်းတစ်ကောင်ကိုတောင် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲ..."

"မင်းတို့က မျက်လုံးကန်းနေတာလား... အစိုးရရဲ့ ရိက္ခာကို စားပြီး ပြည်သူပြည်သားတွေကို အခက်အခဲ လာပေးနေတယ်..."

ပိန်ပိန်ပါးပါး ဆေးမှူး၏ မျက်နှာမှာ အဆဲခံလိုက်ရသဖြင့် နီမြန်းသွားပြီးနောက် ဖြူရော်သွားသည်။ သူက စကားထစ်အသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့က သတင်းရလို့ ပုံမှန် စစ်ဆေးရေး လာလုပ်တာပါ..."

၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြား အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထွားကျိုင်းသော ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အခြေအနေကို ထိန်းရန် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့ ဒေါ်လေးတို့... ကျွန်တော်တို့က လူတိုင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စဉ်းစားပေးတာပါ... ဒီအရက်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလားဆိုတာ သိရအောင် စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာပါ..."

သူက လဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... အလုပ်ကို ပူးပေါင်းပါဝင်တဲ့ အနေနဲ့ အရက်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အိုးကို ဖွင့်ပေးပါ..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို စိတ်အေးစေရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားကြပါ... တချို့လူတွေက သံသယ ရှိနေကြမှတော့ သူတို့ကို စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါမယ်... ကျွန်တော် လဲ့ချနရောင်းတဲ့ အရက်က အတုလား အစစ်လားဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှာပါ"

"ဖြောင့်မတ်သူ တစ်ယောက်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုပါဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အရက်အိုး တစ်အိုးကို ကောက်ယူ၍ အပိတ်ကို ဖွင့်ချလိုက်ရာ ကြွယ်ဝသော အရက်နံ့က လေထုထဲသို့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြန့်လွင့်သွား၏။

"ဒီအနံ့က အရက်တုအနံ့နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး..."

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သန့်ရှင်းသော အရက်ခွက် တစ်ခွက်ကို ကောက်ယူ၍ အပြည့် ငှဲ့လိုက်ပြီး ဆေးမှူးနှစ်ယောက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရဲဘော်တို့... သောက်ကြည့်ပါ..."

ပိန်ပိန်ပါးပါး ဆေးမှူးက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီးနောက် အရက်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ငုံစာမျှ သောက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လင်းသွားသည်။

“ဒီအရက်က..."

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထွားကျိုင်းသော ဆေးမှူးကလည်း တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်၍ ပြောလိုက်၏။

"အင်း... အတော့်ကို ကောင်းတဲ့ အရက်ပဲ..."

ထိုအခိုက်၌ ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ငါ ဒီအရက်ကို အရင်က သောက်ဖူးတယ်... အကောင်းဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားပြီး တကယ့်ကို အစစ်အမှန်ပဲ..."

"ဆရာဝန်ဝမ် ရောက်လာပြီ..."

"တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးကိုယ်တိုင် အဲဒီလို ပြောမှတော့ ဘာပြဿနာ ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ..."

ဆရာဝန်ဝမ်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်၍ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဆေးကုသလာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီရှိနေပြီ... ဒီအရက်ထဲမှာပါတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အားလုံးကို ငါ သိတယ်... လုံးဝ ပြဿနာ မရှိဘူး..."

ဆေးမှူးနှစ်ယောက်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားကြသည်။ လဲ့ချန်က သူတို့ကို ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ရဲဘော်တို့... မေးစရာ မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား..."

ပိန်ပိန်ပါးပါး ဆေးမှူးက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မရှိ... မရှိတော့ပါဘူး... အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်သွားကြ၏။

ဤမျှော်လင့်မထားသော စစ်ဆေးမှု က လဲ့ချန်၏ မြွေအရက်အတွက် အခမဲ့ ကြော်ငြာပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးထံမှ တဟားဟား ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းက အရက်ဝယ်ရန် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြ၏။

"လူငယ်လေး... ငါ့ကို ငါးအိုး ပေး..."

"ငါ ဆယ်အိုးလိုချင်တယ်... လက်ဆောင် ပေးမလို့..."

စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး လူများကို အလျင်အမြန် ဆက်လက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အရက်အိုးများမှာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ ပေးကမ်းနေရ၏။ တစ်အိုး၊ နှစ်အိုး၊ သုံးအိုး... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အားလုံး ရောင်းထွက်သွားတော့သည်။

"အရက် ကုန်သွားပြီ... အရက် မရှိတော့ဘူး... မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါ..."

လဲ့ချန်က အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။