အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀) မြွေဆေးမှုန့်တု

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချင်းက ဆန်ခါစိပ်တစ်ခု ယူလာ၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ဆန်ခါချလိုက်မယ်... ကြမ်းနေတာတွေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ကြိတ်မယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ပင်ပန်းသွားပြီ... ညီမလေး..."

လဲ့ချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မိသားစုတွေပဲ... အားနာစရာမလိုပါဘူး..."

သူမက ဆေးမှုန့်များကို သေချာစွာ ဆန်ခါချ၍ အမှုန့်ကြမ်းများကို ဆန်ကြိတ်စက်ထဲသို့ ပြန်လောင်းထည့်ကာ အမှုန့်ညက်များကိုမူ သန့်စင်သော ဆေးပုလင်းဟောင်းများထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်၍ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော အညွှန်းစာရွက်များကို ကပ်လိုက်သည်။ အညွှန်းစာရွက်ပေါ်ရှိ လက်ရေးက သေသပ်လှပပြီး အသက်ဝင်နေ၏။

ဆေးမှုန့် ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ၏ မြွေခြောက် လုပ်ငန်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြန်သည်။

ယခင်အကြိမ်က မြွေခြောက်များ အရောင်းအဝယ် အလွန်ကောင်းခဲ့သဖြင့် သူ အကျိုးအမြတ်ကို မြည်းစမ်းခွင့် ရခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက 'ရှားပါးမှုပြ ဈေးကွက်ဗျူဟာ' ကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ယူလာသော မြွေခြောက် ပမာဏက ယခင်တစ်ကြိမ်၏ တစ်ဝက်သာရှိပြီး ဤမြွေခြောက်များကို အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ကျွေးမွေး၍ ကြီးပြင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဆေးစွမ်းပိုကောင်းကြောင်း၊ အရေအတွက် ကန့်သတ်ထားပြီး ကုန်သည်အထိသာ ရောင်းချမည် ဖြစ်ကြောင်း သတင်းလွှင့်ထားလိုက်၏။

ထိုသတင်း ထွက်ပေါ်သွားသည်နှင့် နျူချန်မြို့ တစ်မြို့လုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဈေးနေ့သို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်၏ ဈေးဆိုင်ရှေ့တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး ယခင်တစ်ကြိမ်ထက်ပင် ပို၍ စည်ကားနေ၏။

"သူဌေးလဲ့... ဒီနေ့ မြွေခြောက်ရှိသေးလား..."

အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက အသံကို မြှင့်၍ မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ရှိတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်မများတော့ဘူး... အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရမယ်..."

"ငါ့ကို နှစ်ကျင်းပေး..."

"ငါ တစ်ကျင်းယူမယ်..."

"ငါ... ငါက ကျင်းတစ်ဝက်ပဲယူမယ်..."

လူအများက နောက်ကျသွားလျှင် မဝယ်ရဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုယက်၍ ပိုက်ဆံထုတ်ကြ၏။

လဲ့ချန်က မြွေခြောက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ချိန်တွယ်ရင်း အသံကို တမင် မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ဒီမြွေခြောက်က ပစ္စည်းကောင်းနော်... စားလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာသန်စွမ်းစေပြီး အသက်ရှည်စေတယ်..."

"ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရင် နောက်ထပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ ဤစကားက လူအများ၏ ဝယ်ယူလိုစိတ်ကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီး မူလက ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသူများပင် လုယက်ဝယ်ယူသူများ အလယ်သို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ တစ်နာရီပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ယူလာသမျှ မြွေခြောက်များ အားလုံး ရောင်းထွက်သွားသည်။

"သူဌေးလဲ့... ရှိသေးလား... ငါ နောက်ထပ် တစ်ကျင်းလောက် ယူချင်သေးတယ်..."

လဲ့ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။

"တကယ် မရှိတော့ပါဘူး... ဦးလေးရယ်... နောက်တစ်ခါကျရင် စောစောလာခဲ့ပါ... ဒီမြွေခြောက်က အရမ်းရောင်းရတာ..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သက်ပြင်းချ၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်လှည့်သွားရသည်။

အလွတ် ဖြစ်သွားသော ကျောပိုးခြင်းကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေ၏။

ဤရှားပါးမှုပြ ဈေးကွက်ဗျူဟာက တကယ့်ကို အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။ မြွေခြောက်များကို ဈေးကောင်းရရုံသာမက နာမည်လည်း ပိုကြီးသွားသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဤထက်ပင် ပို၍ ရောင်းကောင်းဦးမည်မှာ သေချာ၏။

အဝေးတစ်နေရာရှိ လူအုပ်ကြားထဲတွင် လျိုတာကျူးက ပုန်းကွယ်နေပြီး မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဤအရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ယခင်တစ်ကြိမ် လဲ့ချန် မြွေခြောက်ရောင်း၍ ကြီးကျယ်သော ဓနဥစ္စာများ ရရှိသွားစဉ်ကပင် သူ မနာလိုဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယခု လဲ့ချန် အမြတ်အစွန်းများ ထပ်ရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေ၏။

မြွေဖမ်းရန်မှာမူ သူ မရဲပေ။ အလွန်အန္တရာယ် များလွန်းလှသည်။ သို့သော် လဲ့ချန် ချမ်းသာသွားသည်ကိုလည်း သူ လက်ပိုက် မကြည့်နေချင်ပေ။

ရုတ်တရက် အလွန် ရက်စက်ယုတ်မာသော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက ကလယ်ကလယ်ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အကြံအစည်များ စတင် တွက်ချက်နေလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်ရဲ့ မြွေခြောက်တွေ အဲဒီလောက် ရောင်းကောင်းနေတာ သေချာပေါက် အမြတ်အစွန်း ကြီးကြီးမားမား ရှိမှာပဲ... ငါကရော ဘာလို့ အစုရှယ်ယာတစ်ခု မရနိုင်ရမှာလဲ…”

မြွေဖမ်းရန်မှာမူ သူ လုံးဝ မရဲပေ။ ထိုအကောင် အကိုက်ခံရလျှင် အသက်တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်သွားနိုင်သည်ကို ထားဦး၊ ရက်စက်သော လဲ့အားကော်ကိုလည်း သူ ပြဿနာ မရှာရဲပေ။

“ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ အတု လုပ်လိုက်ရင်ရော…”

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဈေးထဲတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော နယ်ခံမဟုတ်သည့် ဆေးသည်ကို သူ သတိရသွား၏။ ထိုလူ၏ မျက်နှာက လူလည်ကျမည့် ရုပ်သွင်ရှိပြီး အရည်အသွေးညံ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကိုသာ အထူးပြု ရောင်းချသူဖြစ်သည်။ ထိုဆေးသည်က သူသည် မည်သည့်ဆေးကိုမဆို ဖော်စပ်နိုင်ပြီး ရောဂါအားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်ကြောင်း ကြွားဝါလေ့ရှိသည်။ ထိုစဉ်က သူက အညိုရောင် ဆေးမှုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထုတ်ပြပြီး ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လျှို့ဝှက်ဆေးနည်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ယောက်ျားများ စားသုံးလျှင် ခွန်အားများ တိုးပွားလာပြီး ညတိုင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သေး၏။

ထိုဆေးမှုန့်၏ အရောင်က လဲ့ချန်၏ မြွေခြောက်မှုန့်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေကြောင်း လျိုတာကျူး တွေးမိလိုက်သည်။

တွေးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုတာကျူးက ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းအချို့ကို ယူ၍ တောင်တက်ရေဖြတ်ကာ ထိုဆေးသည်ကို သွားရှာတော့၏။

"အို့... ဒါက အစ်ကိုလျို မဟုတ်လား... ပစ္စည်း လာယူပြန်ပြီလား..."

ဆေးသည်က အဝါရောင်သွားကြီးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးတွင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

"ဟီးဟီး... မင်းကို ကိစ္စတစ်ခုလောက် မေးချင်လို့..."

လျိုတာကျူးက သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"မင်းဆီမှာ အရင်တစ်ခေါက်က အဲဒီ... အဲဒီ အားတိုးဆေးမှုန့် ရှိသေးလား..."

ဆေးသည်က မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှိတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့တာက အဖိုးတန် ပစ္စည်းဆိုတော့ ဈေးတော့ မပေါဘူးနော်..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါက မဝယ်ပါဘူး... ငါက ဒီတိုင်း... အဲ့ဆေးမှုန့်ကို ဘာနဲ့ လုပ်ထားတာလဲဆိုတာ မေးချင်ရုံတင်ပါ..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွား၏။ ဆေးသည်က သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒါကို ဘာလုပ်ဖို့ မေးတာလဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ အတန်ကြာအောင် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြံအစည်များကို ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်၏။

ဆေးသည်က ကြားသည်နှင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလျို... ခင်ဗျားရဲ့ သတ္တိကတော့ မသေးဘူးပဲ..."

"ရပြီ... ကျွန်တော် နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးမယ်... မြွေခြောက်မှုန့်ထက်တောင် ပိုပြီး ရောင်းကောင်းစေရမယ်..."

ဆေးသည်က လျိုတာကျူး၏ နားအနားသို့ကပ်၍ တီးတိုး စကားပြောလိုက်၏။ လျိုတာကျူးက နားထောင်ရင်းနှင့် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် လျိုတာကျူး၏ အိမ်ရှေ့တွင် ဈေးဆိုင်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအပေါ်တွင် မီးခိုးညိုရောင် ဆေးမှုန့်များ အပြည့် တင်ထားကာ စက္ကူထုပ်ငယ်များဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး 'ခွန်အားတိုး မြွေမှုန့်' ဟု အကွေ့အကောက် လက်ရေးများဖြင့် ရေးသားထား၏။

"ရွာသူရွာသားတို့... လာကြည့်ကြပါဦး... စစ်မှန်တဲ့ မြွေခြောက်မှုန့်... စားလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာသန်စွမ်းစေပြီး အသက်ရှည်စေတယ်..."

"လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ရောင်းတာထက် ထက်ဝက် ဈေးပေါတယ်..."

လျိုတာကျူးက သူ၏ ဘဲကပ်အသံကြီးဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွာသားများက ထက်ဝက် ဈေးပေါသည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝိုင်းအုံလာကြ၏။

"တကယ်လား... အဲဒီလောက်တောင် ဈေးပေါတာလား..."

အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ဆေးမှုန့် တစ်ထုပ်ကို ကောက်ယူ၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် သံသယ ဝင်နေသည်။

"တကယ်ပေါ့... ငါက မင်းတို့ကို လိမ်စရာလား..."

လျိုတာကျူးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်၏။

*ငါ ဒီဆေးနည်းကို မနည်းရအောင် ယူလာရတာ... အရှုံးခံပြီး ရောင်းပေးနေတာ..."

"ငါ့ကို နှစ်ထုပ်ပေး..."

"ငါ ငါးထုပ်ယူမယ်..."

ရွာသားများက ဈေးပေါသည်ကို မက်မောကြသဖြင့် ပိုက်ဆံများ အလုအယက် ထုတ်၍ ဝယ်ယူကြသည်။

လျိုတာကျူး၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေပြီး ဆိုးဆေး အနည်းငယ် ရောထားသော ပြောင်းဖူးရိုးတံအမှုန့်များကို အဖိုးတန်ရတနာအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြသော ရွာသားများကို လူမိုက်များဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

သို့သော်လည်း အခြေအနေကောင်းက အချိန်ကြာကြာ မခံပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာထဲ၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

"အား... ငါ့ဗိုက်က အရမ်းနာတာပဲ..."

"ငါ တစ်ညလုံး အန်နေတာ... သည်းခြေတွေပါ ထွက်ကျမတတ်ပဲ..."

"လျိုတာကျူးဆိုတဲ့ သေချင်းဆိုးကြီးက ဆေးတုရောင်းပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ..."

အကြောင်းရင်းမှာ ရွာသားများက လျိုတာကျူး၏ 'မြွေခြောက်မှုန့်' များကို စားသုံးပြီးနောက် အထက်လန် အောက်လျှော ရောဂါလက္ခဏာများ ခံစားလာရပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျိုတာကျူးက တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကစားစရာ လုပ်နေတာလား..."

"သူ့ကို ဖမ်းပြီး လျော်ကြေး ပေးခိုင်းရမယ်..."

ဒေါသထွက်နေသော ရွာသားများက လျိုတာကျူး၏ အိမ်သို့ ပြေးသွားကြသော်လည်း အိမ်က ခြောက်ကပ်နေပြီး လူမရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

လျိုတာကျူးက တောင်ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ရက်အနည်းငယ်မျှ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ကာ အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားမှ ပြန်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေက သူ့ကို ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

တောင်ကြားထဲရှိ ခြင်များက သူတို့အိမ်ရှိ ဝက်ခြံထဲမှ ယင်ကောင်များထက်ပင် ပိုများနေပြီး သူ၏ နားအနားတွင် ဂီတပွဲ ကျင်းပနေသကဲ့သို့ တဝီဝီ မြည်နေကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အဖုအပိမ့်များ ထွက်လာသည်အထိ ကိုက်ခဲကြသဖြင့် သူ၏ အရေပြားကို ခွာချင်လာသည်အထိ ယားယံနေတော့သည်။

ပထမနေ့မှာပင် ယူလာသော ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းများ ကုန်သွားပြီး ဗိုက်က တဂွီဂွီ မြည်နေ၏။

သူက အနီရောင် တောက်ပနေသော သစ်သီး အချို့ကို ခူးစားလိုက်ရာ စားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အစာအိမ်ထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ရစ်နာလာသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ ခူးစားခဲ့သည်က တောငရုတ်သီးများဖြစ်နေပြီး အလွန်အမင်း စပ်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်၊ နှာရည်များ ထွက်လာကာ သည်းခြေများပါ ထွက်ကျမတတ် အန်တော့၏။

ဒုတိယနေ့တွင် သူက ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် မျက်စိများပြာလာပြီး ယုန် သို့မဟုတ် ရစ်ငှက် တစ်ကောင်ကောင် ဖမ်းမိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထောင်ချောက်ထဲတွင် ဖြူးကောင် တစ်ကောင်သာ မိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးများဖြင့် ပြည့်နေသဖြင့် ကိုင်တွယ်စရာ နေရာမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ထိုဖြူးကောင် လွတ်သွားသည်ကို မျက်လုံးပြူး၍သာ ကြည့်နေရပြီး သူ၏ ဗိုက်က ဆက်လက်၍ တဂွီဂွီ မြည်နေတော့၏။

တတိယနေ့တွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။

တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ် နံစော်နေပြီး အဝတ်အစားများက သစ်ကိုင်းများနှင့် ငြိ၍ စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ သူက ဝမ်းလျှောလွန်းသဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အားပျော့နေပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး အရုပ်ကြိုးပြတ် ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။ သူက ဂူထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး တုန်ရီနေကာ ဆေးခန်းမှ လူများက သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် ကျောချမ်းသွားသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ ပြန်ပြီး လဲ့ချန်ကို သွားရှာရမယ်..."

လျိုတာကျူးက သွားကို ကျိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ "လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဉာဏ်များတယ်... သူ ငါ့အတွက် အကြံတစ်ခုခု ထုတ်ပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့..."

သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲ၍ ရွာဘက်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ လဲ့ချန်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွား၏။ ရွာသားများ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာများနှင့် မိမိ ကျူးလွန်ခဲ့သော ယုတ်မာမှုများကို ပြန်လည် တွေးမိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။

သူက လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ပုတ်ထုတ်ကာ အလွန်အမင်း စုတ်ပြတ်မနေစေရန် ကြိုးစားဟန်ပြင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လဲ့ချန်၏ အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."