အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀)

မိသားစုဝင်တို့... နားလည်တဲ့သူ ရှိကြလား

ဖုန်းထဲမှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျန်ထျန်းသည် ဖောက်သည် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း အမှာစာကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။

အမှာစာ အချက်အလက်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟယ်လို...၊ ကျွန်တော် အဲ့ဒီ ပါဆယ်အမှာစာကို ပစ္စည်းထားတဲ့ ဘီရိုထဲ ထည့်ခဲ့ပါတယ်...။ အင်န်ဂျေသိပ္ပံ အကယ်ဒမီရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်တံခါးနားမှာ မဟုတ်လား...။"

လျန်ထျန်း၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော စကားများက တစ်ဖက်လူထံမှ မထင်မှတ်ထားသော ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို ဆွဲဆောင်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။

"ငါက အင်န်ဂျေသိပ္ပံအကယ်ဒမီ ဂျီအယ်လ်ရိပ်သာလမ်း နေရာကို တည်နေရာ ပြထားတာလေ...။ နင်က ဘာလို့ တခြားတံခါးကို သွားပို့ရတာလဲ...။ နင်က လမ်းတိုတာကို လိုချင်လို့ မဟုတ်လား...။"

လျန်ထျန်းမှာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မှုကြောင့် မှင်တက်သွားရသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက် လေသည်။

"ကျွန်တော်က တည်နေရာပြထားတဲ့အတိုင်း ပို့ပေးခဲ့တာပါ...။ ညီမက အရှေ့တောင်ဘက်တံခါးကို တည်နေရာ ရွေးထားတာလေ...။ အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် တံခါးနှစ်ပေါက်က အရမ်းဝေးတော့ ကျွန်တော်လည်း ပို့ပြီးကြောင်း မှတ်သားလို့ မရနိုင်ဘူး...။"

"တည်နေရာ ရွေးတုန်းက မှားပြီး ပြောင်းမိသွားသလားဆိုတာ သွားစစ်ကြည့်ပါဦး...။ ကျွန်တော်တို့ ပို့ဆောင်ရေး သမားတွေက တည်နေရာကို သဘောကျ ပြောင်းလို့ မရပါဘူး...။ အဲ့ဒါ ညီမဘက်ကပဲ ဖြစ်ရပါမယ်...။"

သို့သော် လျန်ထျန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် တစ်ဖက်မှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူက သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဆက်လက် ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။

"ငါက အင်န်ဂျေသိပ္ပံအကယ်ဒမီ ဂျီအယ်လ်ရိပ်သာလမ်း နေရာကို ပြထားတာ...။ အရှေ့တောင်ဘက်တံခါးကို လုံးဝ မရွေးခဲ့ဘူး...။ အကယ်၍ ငါသာ အဲ့ဒီလို ရွေးခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့နေရာကနေ ငါးကီလိုမီတာ အတွင်းမှာ ကားတိုက်ခံရပြီး သေပါစေ...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလောက်ထိလည်း မဆိုးပါဘူး...၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲ့ဒီလိုမျိုး ကျိန်မနေပါနဲ့...။"

လျန်ထျန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးက ရူးသွပ်သွားသည့်အလား အော်ဟစ်ကာ ဖြတ်ပြောလိုက် လေသည်။

"နင် ဘာပြောပြော ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး...။ အဲ့ဒါဆို နင်က ဘာကိစ္စ အော်နေရတာလဲ...။"

လျန်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး အသံကိုမြှင့်ကာ ရှင်းပြရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ညီမ တည်နေရာ မှားပြတာက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...။ ကျွန်တော်တို့ ပို့ဆောင်ရေးသမားတွေက တည်နေ ရာအတိုင်း လာရတာလို့ ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ...။ ပြီးတော့ တည်နေရာကို ရောက်မှပဲ ပို့ပြီးကြောင်း မှတ် သားလို့ ရတာပါ...။"

သို့သော် လျန်ထျန်း၏ မြင့်တက်သွားသော အသံမှာ မိန်းကလေး၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ် တော့ပေ။

"ငါ ကျိန်ရဲတယ်...၊ တကယ်လို့ ငါသာ တည်နေရာကို မှားပြခဲ့မယ်ဆိုရင် အိမ်ကထွက်တာနဲ့ ငါးကီလိုမီတာ အတွင်းမှာ ကားတိုက်ခံရပါစေ...။ နင် တခြားနေရာကို မှားပို့ခဲ့လို့ပဲ...။"

တစ်ဖက်လူမှာ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ လျန်ထျန်းသည် သူမကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ...၊ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သေချာ ရှင်းပြပါ့မယ်...။ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်အေးသွားအောင်လို့ ညီမ ခဏလောက် ဘာမှ မပြောဘဲ နေပေးလို့ ရမလား...။"

သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ သိသိသာသာပင် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ မိန်းကလေး၏ အသံမှာ ဆက်လက် မြင့်တက် လာပြီး အသက်ရှူကျပ်စေမည့် လေသံဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။

"ငါက ဘာလို့ စကားမပြောရမှာလဲ...။ နင့်လိုကောင်က ငါ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ ပြောရအောင် ဘယ်သူမို့လို့ လဲ...။"

လျန်ထျန်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏အသံကို ပို၍ မြှင့်လိုက်ရသော်လည်း စကားပြောရာတွင် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အသိတရားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ညီမကို စိတ်မဆိုးပါဘူး...။ ဒါပေမဲ့ ညီမက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်တော် ပြော တာတွေကို လုံးဝ နားမထောင်ဘူးလေ...။ သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောလို့ မရဘူးလား...။"

မိန်းကလေး၏ ရူးသွပ်မှုမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေလေသည်။

"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ...။ ငါက အဲ့ဒီတံခါးကို တည်နေရာ ပြထားတယ်လို့ နင် ပြောတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့ဒီတံခါးကို တည်နေရာ မပြခဲ့ဘူးလို့ သေချာပေါက် ပြောပြီးပြီလေ...။"

"ငါက အင်န်ဂျေသိပ္ပံအကယ်ဒမီ ဂျီအယ်လ်ရိပ်သာလမ်း ကနေ အော်ဒါမှာတာ...။ နင့်လို တုံးအတဲ့ ပို့ဆောင်ရေး သမားက မှားပို့ခဲ့ပြီးတော့ ငါ့ကို တည်နေရာ မှားပြတယ်လို့ အပြစ်လာတင်နေတယ်...။ တောက်...။"

လျန်ထျန်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အသိတရားများ လွင့်ပါးသွားရပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေ သည်။

"အကယ်၍ ညီမ သတ်မှတ်ထားတဲ့ တံခါးသာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က အဲ့ဒီကို သွားပို့ပြီး ပို့ပြီးကြောင်း ဘယ် လိုလုပ် မှတ်သားနိုင်မှာလဲ...။ ညီမ ပြဿနာဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ...။"

"ကျွန်တော့်ကို အော်နေတုန်းပဲလား...၊ ဘာတွေ အော်စရာ ရှိနေလို့လဲ...။ ညီမ နားမလည်သေးဘူးဆိုရင် ရဲကိုသာ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး သူတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်...။"

မိန်းကလေးက လျန်ထျန်းကို ထပ်၍ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ငါက ဘာကိစ္စ ရဲကို ဖုန်းဆက်ရမှာလဲ...။ နင် ခိုင်းတိုင်း ငါက ဖုန်းဆက်မယ် ထင်နေလား...။"

လျန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ...၊ ကောင်းပြီ...၊ အဲ့ဒါဆိုလည်း ကစားကြတာပေါ့...။"

မိန်းကလေးက ပြန်အော်လိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ...။ ငါက ပါဆယ်မရသေးတဲ့သူလေ...။ နင်က ငါ့ကို ရိုက်စရာ ဘာအခွင့်အရေး

ရှိလို့လဲ...။"

လျန်ထျန်းက ဆွံ့အစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"...ဒါဆို ဘယ်သူက ရန်ဖြစ်မယ် ထင်လို့လဲ...။"

မိန်းကလေးက ဆက်ပြောလေသည်။

"ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ရိုက်မလဲဆိုတာ ငါက ဘာလို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာလဲ...။ နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူ ထင်နေလဲ တုံးအတဲ့ ပို့ဆောင်ရေးသမား...။ နင်က အရူးပဲ...။"

လျန်ထျန်းမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ သွေးပေါင်ချိန်များပင် မြင့်တက်လာလေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို အရူးလို့ ခေါ်နေတာလဲ...။ စကားကို ကောင်းကောင်းပြော...။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်တာတွေ မလုပ်နဲ့...။"

မိန်းကလေးမှာ အသံအက်ကွဲသွားသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ပါဆယ်ကို အခုချက်ချင်း လိုချင်တယ်...။ ငါ့ဆီမှာ ဘာလို့ မရှိရတာလဲ... ၊ ဘာမှားနေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း...။"

လျန်ထျန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှားနေရမှာလဲ...။ ညီမ တည်နေရာပြထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် သွားပို့ပေးခဲ့တာလေ...။ အရှေ့တောင် ဘက်တံခါး အပြင်ဘက်က ပစ္စည်းထားတဲ့ ဘီရိုထဲမှာ ရှိတယ်...။"

မိန်းကလေးက ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။

"နင်က ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ...။ ငါ့ဆီကို ပို့ပေးရမှာလေ...။ တုံးအတဲ့ ပို့ဆောင်ရေးသမား...။"

ထိုအချိန်အတွင်း လျန်ထျန်းက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ ပါးစပ်ဟလိုက်တိုင်း မိန်းကလေးမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာဖြင့် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဖြတ်ပြောလေသည်။

"သွား...။ အခုသွား...။"

နောက်ဆုံးတွင် သူမက မှန်ကန်သူတစ်ဦးအလား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အခုချက်ချင်း ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့စမ်း...။"

လျန်ထျန်း၏ လေသံမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"မပို့ပေးနိုင်ဘူး...။ ကျွန်တော် တည်နေရာအတိုင်း ပို့ပေးခဲ့ပြီးပြီ...။ ညီမ တည်နေရာ မှားပြတာလေ...၊ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်အမှားလား...။"

မိန်းကလေးက အာရုံကြောချို့ယွင်းနေသူတစ်ဦးအလား ဆက်လက် အမိန့်ပေးနေလေသည်။

"ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့လို့ ပြောနေတယ်လေ...။"

လျန်ထျန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်...။ ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အကုန်လုံး မှတ်တမ်း တင်ထားတယ်...။ သူတို့ဘာသာ တည်နေရာ မှားပြပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လာအပြစ်တင်နေတယ်...။"

မိန်းကလေးမှာ လုံးဝ ဆိုးသွမ်းနေလေသည်။

"ငါက တည်နေရာ မှားသုံးနေတယ် ထင်နေလား...။ တုံးအတဲ့ ပို့ဆောင်ရေးသမား...၊ နင် အရူးပဲ...။ ထွက်သွား စမ်း...။"

လျန်ထျန်းသည် ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ရဲအရာရှိ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ခလုတ်နှိပ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါက ဒီနေရာနဲ့ လုံးဝ မရင်းနှီးဘူး...။ ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် ဒေသခံရဲတွေကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးချင် လို့လား...။"

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အပြုအမူက တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး...။ တစ်ခုခု စိတ်ဒဏ်ရာ ရထားတဲ့ အတိုင်းပဲ...။ ထားလိုက်ပါတော့...၊ သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်မယ်...။"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက တည်နေရာအတိုင်း ပို့ခဲ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် အမှားမလုပ်ခဲ့တာ သေချာတယ်...။ အင်န်ဂျေသိပ္ပံအကယ်ဒမီ ဂျီအယ်လ်ရိပ်သာလမ်း ဆိုတာက ဘာတွေလဲ...။ အနောက်မြောက်ဘက်တံခါးကိုပဲ တည်နေရာ ပြထားလိုက်ရင် မလုံလောက်ဘူးလား...၊ တကယ်ပါပဲ...။"

ပြောရင်းနှင့်ပင် လျန်ထျန်းသည် အမှာစာပေါ်ရှိ တည်နေရာကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းတွင် အင်န်ဂျေ သိပ္ပံအကယ်ဒမီ ဟုသာ ရေးထားပြီး စနစ်၏ တည်နေရာပြသမှုမှာလည်း အရှေ့တောင်ဘက်တံခါးသို့ အလိုအလျောက် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးသည် အခြေအနေကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာကြောင်း အလွန် သိသာထင်ရှားလှပေ သည်။

သို့သော် သူမသည် မိမိအမှားကို ဝန်ခံမည့်အစား ကားတိုက်ခံရပြီး သေဆုံးစေရန် မိမိကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲလိုသည် လား သို့မဟုတ် သူမ ရိုးရှင်းစွာပင် သတိမထားမိခဲ့ခြင်းလား။

လျန်ထျန်းသည် ဤကိစ္စအပေါ် ဆက်လက်၍ တွေးတောမနေချင်တော့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စနစ်မှ သူ့ထံသို့ အဆိုးမြင် မှတ်ချက်များနှင့် တိုင်ကြားစာ အသိပေးချက်များကို ပေးပို့လာခဲ့လေသည်။

လျန်ထျန်းသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ အယူခံဝင်ခြင်းနှင့် အခြေအနေ ရှင်းလင်းချက်ကို တင်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်၍ ဤအတွက် သိပ်ပြီး အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် သူ၏ အယူခံမှာ ပယ်ချခံခဲ့ရပြီး အစားအသောက်ပို့ဆောင်သူများ အဖွဲ့မှ စခန်း မန်နေဂျာက သူ့ထံသို့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုနှင့် ဗီဒီယိုတစ်ခု ပေးပို့လာခဲ့လေသည်။

မက်ဆေ့ချ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ -

[မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ...။ ညတွင်းချင်း ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားရအောင်လို့...၊ နယ်ဝေး ကနေ အင်န်မြို့တော်ကို လာပြီး အစားအသောက် ပို့တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေတာ ကောင်း မယ်..။]

မက်ဆေ့ချ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် အောက်ပါ ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ကြည့် လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ တောက်ရင် အက်ပ်တွင် တင်ထားသော ဗီဒီယိုတိုလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် ဖရဲသီးခေါင်း ဖေလ်တာကို အသုံးပြုထားပြီး မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်ကိုသာ မြင်ရကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မရပ်မနား စကား ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိသားစုဝင်တို့...၊ ဓီအကြောင်းကို နားလည်တဲ့သူ ရှိကြလား...။ ဒီနေ့ ငါ ပုစွန်ခေါင်း ပို့ဆောင်ရေးသမား တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်...။"

"ငါက နီးနီးလေး ဖြစ်ချင်လို့ အဝေးကြီးမှာရှိတဲ့ တံခါးကို အော်ဒါမှာလိုက်တာ...။ သူတို့က ငါ့ကို တည်နေရာ မှားသုံးတယ်ဆိုပြီးတောင် အပြစ်တင်နေသေးတယ်...။ ငါတော့ ပြောစရာ စကားတောင် မရှိတော့ဘူး...။"

"ငါက သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ငါ့ကို အော်ဟစ်ပြီး ဆဲဆိုတယ်...။ ဟား… ဟား...၊ ငါတော့ တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ...။"