အခန်း ၂၁၄၅

အခန်း (၂၁၄၅) ရွဲလော့ဟယ် ခေါင်းဆောင်

ဝုန်း… ဝုန်း…

နှင်းမှုန်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသော ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေ၏။ အဝေးဆီမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သောင်းနှင့်ချီသော ရွဲလော့ဟယ် သံချပ်ကာမြင်းတပ်များမှာ တန်းစီလျက်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းမည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အန်းတုန်းရှိရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ နီရဲလှသော၊ အေးစိမ့်လှသော၊ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော မျက်ဝန်းအစုံတို့မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို နက်ရှိုင်းလှသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ရွဲလော့ဟယ် အမြောက်အမြား စုစည်းလိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုတုန်လှုပ်စရာ အရှိန်အဝါကြီးမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ အပြောင်းအလဲကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။ ထိုရွဲလော့ဟယ် စစ်သည်များ အန်းတုန်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်လာစဉ်မှာပင် ယိုကျိုးကောင်းကင်ယံ တစ်ပြင်လုံး၌ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နက်မှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည်များ၏ နောက်မှနေ၍ အန်းတုန်းဆီသို့ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။

သန်မာလိုက်တာ..

တည်ငြိမ်လိုက်တာ..

မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိဘူး။

ဤသည်မှာ ထိုရွဲလော့ဟယ်စစ်သည်များက လူတိုင်းကို ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်၏။ ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤ ရွဲလော့ဟယ်များ၏ အရေအတွက်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ၊ မသိမသာဖြင့် ထူးခြားလှသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယခင်ကထက် များစွာပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် သန်မာနေကြတော့သည်။

ဤမျှသာမကသေး

ကျွတ်…

ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ၊ စစ်တပ်၏ ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ သုံးမီတာကျော် မြင့်မားကာ ဧရာမ လူသားကြီးတစ်ဦးအလား ထွားကျိုင်းလှသော ရွဲလော့ဟယ် တစ်ဦးမှာ နှင်းမုန်တိုင်းများကြားမှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာတော့သည်။

ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ထိုဧရာမရွဲလော့ဟယ်သည် လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲထားလျက်၊ သူ၏မြင်းခွာက မြေပြင်ကို နင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား ရှိသော ငွေရောင် အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ခြေအောက်မှနေ၍ ပန်းထွက်လာပြီး စစ်တပ်ကြီး တစ်ခုလုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ထိုငွေရောင် အလင်းကွင်းများမှာ ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည်အားလုံး၏ ခြေအောက်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူတို့အား ငရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာများအလား ပိုမို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပုံဖော်ပေးနေတော့သည်။

အလင်းကွင်းတွေလား။

ရွဲလော့ဟယ် ခေါင်းဆောင်လား။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သာမန် ယိုကျိုး သံချပ်ကာမြင်းတပ်များသာမက အန်ယာလုရှန်းနှင့် ကောင်းရှန်းပင်လျှင် မှင်တက်သွားကြရသည်။ ထိုက်ရှီ နောက်ဆုံး ပေးပို့လိုက်သော ဤ ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည်များမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ဤလူသားမဟုတ်သော ရွဲလော့ဟယ်များတွင် ခေါင်းဆောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

ဝုန်း..

ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ အန်းတုန်း နှင့် ပေပေါင်း သောင်းချီ ကွာဝေးသော နေရာ၌ ရွဲလော့ဟယ် သံချပ်ကာမြင်းတပ် နှစ်သောင်းမှာ စနစ်တကျဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ မြင့်မားလှသော အန်းတုန်း မြို့ရိုးပေါ်မှ အန်းယာလုရှန်း ဆီသို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ယိုကျိုး နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ ယိုကျိုး စစ်တပ်ကြီး ခြောက်သိန်းပင်လျှင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“တောင်နှင့်ပင်လယ်ကို ဝါးမြိုနိုင်မယ့် အရှိန်အဝါမျိုးပဲ၊ အမိန့်ကို နာခံမှုကလည်း တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ၊ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ”

မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးပေါ်၌ ထျန်းချန်ကျန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့ပြီး လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

ရွဲလော့ဟယ် နှစ်သောင်းမှာ မူလကတည်းက အလွန်သန်မာပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ စည်းကမ်းစနစ်တကျ ရှိလှသည့်အပြင် စိတ်ကြိုက် ခိုင်းစေနိုင်သည့် အင်အားမျိုးသာ ပိုင်ဆိုင်ထားပါက မဟာထန်ကို ချေမှုန်းပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘာများ ပူစရာ လိုတော့မှာလဲ။

“အရှင်သခင် ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်”

နောက်တစ်ခဏ၌ ထျန်းချန်ကျန်းသည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ အန်းယာလုရှန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက် ဝပ်တွားလိုက်လေသည်။

“အရှင်သခင် ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်!”

သူ၏ နောက်မှနေ၍ ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီနှင့် အခြားသော ယိုကျိုး စစ်သူကြီးများ အားလုံးမှာလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းရှန်းပင်လျှင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လိုက်ပါအော်ဟစ်လိုက်တော့၏။ ဤရွဲလော့ဟယ်တပ်ဖွဲ့မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို သန်မာနေကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။

“အရှင်သခင် ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်”

မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးပေါ်မှ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးရှိ ယိုကျိုး သံချပ်ကာမြင်းတပ်များ အားလုံးမှာလည်း ဒူးထောက် ဝပ်တွားလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ အသံများမှာလည်း ဟိန်းထွက်နေလျက် အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြတော့သည်။

“ဟားဟားဟား!”

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးရှိ အဆုံးမရှိသော စစ်သည်များ၊ အထူးသဖြင့် အစွမ်းထက်လှသော ထိုရွဲလော့ဟယ်စစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း၊ အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အလင်းရောင်များ စူးရှနေပြီး သူ၏ရင်ထဲ၌လည်း အဆုံးမရှိသော ရည်မှန်းချက်များ တစ်ကျော့ပြန် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ကောင်းပြီ! ဒီ ရွဲလော့ဟယ်တွေ ရှိနေမှတော့ ကြီးမားတဲ့ အလုပ်တွေ မအောင်မြင်မှာကို ဘာလို့ ပူနေရဦးမှာလဲ။ နောက်ထပ်တော့ ကောင်းကင်ယံ အပြောင်းအလဲကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်။ ဝမ်ချောင်... မင်း အရမ်း ပျော်မနေပါနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ အချိန်တွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူး!”

တောင်ဘက်ရှိ သံမဏိခံတပ်အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း၊ အန်းယာလုရှန်း၏ တက်ကြွလှသော ရယ်မောသံမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ယိုကျိုးဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ခေတ္တ ထားလိုက်ပါဦး၊ ယခုအချိန်၌ ဝေးကွာလှသော မြို့တော်တွင် ဖြစ်၏။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ အိမ်တော်။

“အရှင်... အနောက်မြောက်ဘက်က အခြေအနေတွေကတော့ အားလုံး ပြေလည်သွားပါပြီ။ အနောက် တာ့ခ် နဲ့ အရှေ့ တာ့ခ်တို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ အရှေ့ တာ့ခ်ဘက်က ဘာမှ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မထားတာကြောင့် အသေအပျောက် များခဲ့သလို၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်းကလည်း အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ပြီး စစ်တပ်ကြီးနဲ့ ပြန်တိုက်ဖို့ ပြင်နေပါတယ်။ ဟူးဘားရှ်ဘက်မှာလည်း ထိခိုက်မှု အနည်းငယ် ရှိပေမဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲပါ။ အခုတော့ အနောက် တာ့ခ်က မဟာဗျူဟာအရ ဆုတ်ခွာထားပြီး၊ ဟူးဘားရှ်က နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို စာရေးပြီး မေးမြန်းထားပါတယ်”

နန်းဆောင်အတွင်း၌ ကျန်းချွယ်သည် စာလိပ်ကို ကိုင်ထားလျက် တရိုတသေဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်အပေါ်၌ ကျန်းချွယ်သည် ယခုအခါ ရင်ထဲမှနေ၍ လေးစားနေမိတော့သည်။ မြောက်ဘက်သို့ တစ်ခေါက် သွားလိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်တာ့ခ် မြက်ခင်းပြင် တစ်ပြင်လုံးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဟူးဘားရှ်အနေဖြင့် အရှေ့ တာ့ခ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ပြန်လှည့်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။ ဤသည်မှာ သူ မဟာထန်ဆီသို့ သစ္စာခံကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“သူတို့ကို ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပါ”

ဝမ်ချောင်သည် ထိုင်ခုံကြီးပေါ်၌ ထိုင်နေလျက်၊ သူ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို ကိုင်ထားရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

“သူ့ကို ပေးဖို့ ကတိပေးထားတဲ့ ရိက္ခာတွေကိုလည်း တစ်ပါတည်း ပေးပို့လိုက်ပါ”

ကျေးဇူးနှင့် အာဏာကို မျှတစွာ အသုံးပြုခြင်းမှာ လက်အောက်ငယ်သားကို အုပ်ချုပ်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။ ဝမ်ချောင်သည် ဟူးဘားရှ်အား အရှေ့ တာ့ခ် ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး သူ၏နောက်ကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိက္ခာများကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းဖြင့် အနောက် တာ့ခ်၏ အရေးပေါ် အခြေအနေကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချောင်... ဟူလူမျိုးတွေဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ လူမျိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ ထန်လူမျိုးတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလည်း မတူသလို အလေ့အကျင့်တွေလည်း မတူကြဘူး။ သူတို့ဆီမှာ ကတိတည်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက မရှိသလောက်ပါပဲ။ အဲဒီ ဟူးဘားရှ်က တကယ်ပဲ ယုံကြည်ရလို့လား?”

“တကယ်လို့ နောက်ပိုင်း စစ်တိုက်နေတဲ့ အချိန်ကျမှ သူတို့ဘက်က ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်လာမယ်ဆိုရင် အကျိုးဆက်က ခန့်မှန်းလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ထိုအချိန်၌ လေးနက်လှသော အသံတစ်ခု အခြားအရပ်မျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဝမ်ချောင်နှင့် မဝေးလှသော နေရာ၌ စစ်ရေးဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး မှာ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလျက်၊ သူ၏လက်ထဲ၌လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားကာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုပါက နန်းဆောင်အတွင်း၌ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စုန့်ဘုရင်၊ ဝမ်ချောင်၏ဖခင် ဝမ်ယန်၊ ဦးကြီးဖြစ်သူ ဝမ်ကန်၊ ဖုန်းယန်စစ်သူကြီး ကျန်းယွမ်ရန့်၊ အခွန်ဝန်ကြီး၊ အမတ်ဝန်ကြီး နှင့် နန်းတွင်း အဝတ်တော်ချုပ် အမတ်ကြီး လီကျင်းကျုံးတို့ပါ ရှိနေကြသည်။ နန်းတွင်း အစိုးရအတွင်းရှိ အင်အားစု အသီးသီးမှာ ဤနေရာသို့ စုစည်းရောက်ရှိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ စုပြုံ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“စိတ်ချပါ၊ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို အသာအယာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဤစစ်ပွဲမှာ အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော မဟာထန်ပြည်သူများ၏ အသက်မှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ရှိနေပေရာ၊ ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်တွင် သူသည် ခံစားချက်ကို အရှေ့မထားဘဲ ဟူးဘားရှ်၏ သစ္စာရှိမှုအပေါ်တွင်သာ ပုံအော ယုံကြည်နေမည် မဟုတ်ပါချေ။

“ဟူးဘားရှ်က အရင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို အသိပေးထားပြီးသားပါ။ အနောက် တာ့ခ်မှာ ရှိတဲ့ နွားတွေ၊ သိုးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ ကလေးသူငယ်တွေ အားလုံးကို အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ အတွင်းပိုင်းဆီကို ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ သူ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့တာ။ မြောက်ဘက်မှာတော့ စစ်သည်တွေပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ဆီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရိက္ခာကလည်း အချိန်အနည်းငယ်ပဲ ခံမှာပါ”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ စကားအဆုံးတွင် နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဟူးဘားရှ် က ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာလား။

ဤ အနောက် တာ့ခ် ခါဂန် အသစ်မှာ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့သူပဲ။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက မဟာထန်အတွက် နောက်ကြောင်းအေးစေရန် အမြစ်ပြတ် ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စစ်တန်းတစ်ခုအလား လူတိုင်း၏ အမူအရာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံးသာ ရှိနေပေသည်။ ဟူးဘားရှ်မှာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ကျိန့်ကွမ်း ကျန့်ယောင်ကို ဖတ်ပြီးနောက်၊ အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ ကျမ်းစာများကိုပါ ထပ်မံလေ့လာခဲ့သည်ဟု ကြားရပေသည်။ သူ၏ ယခုလုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုစာအုပ်များကို သူ တကယ်ပင် အလာကျိုးနပ်အောင် ဖတ်ရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟူးဘားရှ်သည် ဝမ်ချောင်နှင့် မဟာထန်ကို ယုံကြည်သလို၊ မဟာထန်ဘက်မှ စိုးရိမ်နေသည်များကိုလည်း ကြိုတင်ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်အရ ဟူးဘားရှ်သည် သူ၏ဖခင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသူဖြစ်ပြီး မဟာထန်ဘက်သို့ စိတ်ရင်းနှင့် ခိုလှုံလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည်လည်း ဟူးဘားရှ်အပေါ် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို မနှမြောပါချေ။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ အရှင်ရဲ့ အရည်အချင်းကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး လုံးဝ မသံသယ မရှိပါဘူး!”

ထိုအချိန်၌ လီကျင်းကျုံးသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စကားဆိုလာတော့သည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်၌ ဧကရာဇ်အသစ် လီဟန်ကို ကိုယ်စားပြု၍ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ အရည်အချင်းကို ဧကရာဇ်မှ အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“…… အခု ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အရှင်မင်းမြတ် စိုးရိမ်နေတာကတော့ အရှေ့မြောက်ဘက်က အန်းယာလုရှန်းပဲ။ အရှင်... အဲဒီဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိသလဲ?”

လီကျင်းကျုံးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ယိုကျိုးကနေ သတင်း ရောက်လာတာကတော့ အန်းတုန်းမှာ ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည် နှစ်သောင်း ထပ်တိုးလာတယ်တဲ့။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ စစ်သည် ခြောက်သိန်းကလည်း လေ့ကျင့်လို့ ပြီးတော့မှာပါ။ အမှားအယွင်း မရှိရင် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ကျော်လောက်ဆိုရင် သူ စစ်စတင် တိုက်ခိုက်တော့မှာပဲ”

ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျုံ့လျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ရာ၊ ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

“ဒါ... အရှင်”

နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ကျော်ပဲလား။

ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။

“အရှင်... အဲဒီရွဲလော့ဟယ်တွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား?”

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အမတ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့က သာမန် လူသားတွေရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရာရာတိုင်းကို ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပြီးသားမို့ အားလုံး စိတ်အေးအေး ထားကြပါ”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ရင်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။

“ရွှီခဲ့ယီ... တပ်ဖွဲ့အသီးသီးရဲ့ စစ်သည်လေ့ကျင့်မှုတွေ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိသလဲ”

“အရှင့်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ မိုဓားတပ်ဖွဲ့၊ ဝူရှန်း သံချပ်ကာမြင်းတပ်၊ ရှန်ဝူတပ်၊ ရှန်ယွီတပ်၊ ရွှမ်ဝူတပ်…… ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့အားလုံးရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ပြီးမြောက်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ကျော်လောက် လိုပါသေးတယ်။ သာမန် တပ်ဖွဲ့တွေဘက်မှာတော့ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေကြပေမဲ့၊ အချိန်က နည်းလွန်းတာကြောင့် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရပါတယ်” ရွှီခဲ့ယီက ဝမ်ချောင်၏အနောက်တွင် ရပ်လျက် ရိုသေသေ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိတော့သည်။ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားတိုင်း အန်းယာလုရှန်း၏ အင်အားမှာ တစ်ဆင့် တိုးပွားလာနေခြင်းဖြစ်ရာ၊ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ သူ အရာရာ အသင့်မဖြစ်သေးမီမှာတင် စတင် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤစစ်ပွဲမှာ အလွန်အရေးကြီးလှသလို၊ အန်းယာလုရှန်းဘက်၌လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရလျှင်ပင် မသေနိုင်သော ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည် သုံးသောင်းကျော် ရှိနေပေရာ၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သာမန် စစ်တပ်များထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။

မော့တောက်တပ်ဖွဲ့၊ ဝူရှန်း သံချပ်ကာမြင်းတပ်၊ ရှန်ဝူတပ် အစရှိသော ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့များ မပါဝင်ဘဲနှင့်မူ၊ မဟာထန်အနေဖြင့် ယိုကျိုးနှင့် နိုင်ငံအသီးသီးကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ၊ အန်းယာလုရှန်း ဖြစ်စေ၊ လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့အားလုံးသည် အချိန်နှင့် အပြိုင် လုနေကြရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဝမ်ချောင်... စစ်မြေပြင် နှစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း သေချာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား?”

ထိုအချိန်၌ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက ဝင်ရောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အင်း... အရှေ့မြောက်ဘက်က ရှေ့တန်းစစ်စခန်းနဲ့အနောက်မြောက်ဘက်က ဝူရှန်းတို့က လက်ရှိမှာတော့ အကောင်းဆုံး စစ်မြေပြင် နှစ်ခုပဲ။ သူတို့ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံး နေရာတွေလည်း ဖြစ်တယ်။ တာ့လုံချင်းလင်ကတော့ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ သူ ငြိမ်နေလေ ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးလေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲနေပါစေဦး၊ အခြေခံကတော့ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယွီစန်းရဲ့စစ်သည်အင်အားက သူ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး ဟာကွက်ပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို အရှေ့မြောက်ဘက်က နိုင်ငံအသီးသီးနဲ့ လုံးဝလက်တွဲခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က ခန့်မှန်းလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

နောင်တွင် ဖြစ်ပွားလာမည့် စစ်ပွဲကြီး၏ စစ်မြေပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ လူတိုင်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြဖူးသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝမ်ချောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဝူရှန်းနှင့် ရှေ့တန်းစစ်စခန်းတို့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တာ့လုံချင်းလင်မှာ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးလှသူ ဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်ထက် သူ၏ အစွမ်းကို ပိုသိသူ မရှိပါချေ။

******