အခန်း ၂၁၄၇
Vol. 133 Ch. 2147
အခန်း (၂၁၄၇) နှလုံးသားကို ရှင်းလင်းစေကာ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို မြင်တွေ့မှသာလျှင်၊ စစ်မှန်သော မိမိကိုယ်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းဟူသည် တစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်း ခက်ခဲလှပေသည်။ ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုသို့ မခံစားရသော်လည်း၊ ကောင်းအမတ်ကြီးအတွက်မူ ဝမ်ချောင်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အံ့မခန်း ချီးကျူးဖွယ်ရာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ယခုမှ အသက် ၂၀ သာ ရှိသေးသည်ကို ထည့်တွက်မည်ဆိုပါက ပို၍ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ ဝမ်ချောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“…… မင်းရဲ့ ဒီလိုတိုးတက်မှု အဆင့်အတန်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ် ခန့်မှန်းထားတာထက် တစ်နှစ်ကျော်လောက်တောင် စောနေတာပဲ”
အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ တော်ဝင်ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလျက်၊ ကောင်းလီရှီသည် ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ မြေပြင်ပေါ်၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်ကလား”
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကောင်းလီရှီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ရသည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဆင်းသက်လာပြီး တတိယသားတော်ရွှမ်းအား အစားထိုး နန်းတက်စဉ်ကတည်းက၊ ကောင်းလီရှီသည် ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှု အဆင့်ဆင့်ကိုလည်း သူသည် အနီးကပ်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်မှ ဂူကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်ကလည်း ကောင်းအမတ်ကြီးမှာ ဘေးနား၌ ရှိနေခဲ့မည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဧကရာဇ်သည် မကွယ်လွန်မီက မိမိ၏ သေဆုံးမည့်အချိန်ကို ကြိုတင်သိရှိကာ အရာအားလုံးကို အသေအချာ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ သူသည် ဝမ်ချောင်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက် သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်ချက်များကို ချန်ထားခဲ့သည်လား ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။
အကယ်၍ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က မိမိအနေဖြင့် ဂူကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းမည့် ဤအခိုက်အတန့်ကို ကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက……
ဤသို့စဉ်းစားမိသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတော့သည်။
“ကောင်းအမတ်ကြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အဲဒီတုန်းက ဂူကောင်းကင်အဆင့်ကို ဘယ်လို တက်လှမ်းခဲ့တာလဲ။ အဲဒီတုန်းက သူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောခဲ့တာ ရှိသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာ ရှိသလား?”
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေကို ပြောချင်တာလား။ တကယ်တော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က မင်းကို သင်ကြားပေးနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို အဲဒီ ကြေးသေတ္တာထဲမှာပဲ ချန်ထားခဲ့တာပါ။ ငါက မင်းကို ဘာများ ထပ်ပြီး သင်ပေးနိုင်မှာလဲ?”
ကောင်းအမတ်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။
“သိုင်းပညာ လမ်းကြောင်းဟာ တစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်း ခက်ခဲလှပါတယ်။ ဘယ်မှာလဲ ဖြတ်လမ်းဆိုတာ ရှိလို့လဲ”
“ဪ…”
ကောင်းအမတ်ကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ အများကြီး တွေးမိသွားပုံ ရပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဂူကောင်းကင်အဆင့်ကို ဘယ်လို တက်လှမ်းရမလဲဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မချန်ထားခဲ့ပေမဲ့၊ စကားအနည်းငယ်တော့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။”
ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းအမတ်ကြီးက နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်ပြန်သည်။
“အရှင်မင်းမြတ် မိန့်ကြားခဲ့တာကတော့၊ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ မင်းက ဒီအဆင့်ကို ရောက်ရှိလာပြီး ဂူကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံး တစ်ဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေပြီး ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကို မင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်တာကတော့... ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာမဆို သူက မင်းကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်နေမယ် တဲ့”
“သိုင်းပညာက အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီးရင်၊ အဲဒီထက် မြင့်တဲ့ အဆင့်တိုင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရသလို ခက်ခဲသွားပြီ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ မင်းကို ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မသင်ကြားပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သိုင်းသမား တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေက မတူညီကြလို့ပဲ။”
“ဂူကောင်းကင်အဆင့်ဆိုတာ စကားလုံး သုံးလုံးတည်း ရှိပေမဲ့၊ လူတိုင်း အဲဒီအဆင့်မှာ နားလည်သွားတဲ့ ဂူကောင်းကင် နတ်သိုင်းတွေနဲ့ အသုံးချပုံတွေကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုံးဝတူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ အများကြီး ပြောပြနေတာကလည်း ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဝတ်အစား တစ်ထည်တည်းကိုတောင် လူတိုင်းနဲ့ ကွက်တိ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“အရှင်မင်းမြတ် မင်းကို ပြောနိုင်တာက စကားတစ်ခွန်းတည်းပါ။ ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာမဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ပါ။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖောက်ထွက်ရမယ်၊ ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာမဆို အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်တွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို မခံပါနဲ့ တဲ့။”
“ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းမြတ် ပြောခဲ့တာကတော့၊ မင်းကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်းဟာ အဆင့်မြင့်ဆုံး သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်၊ ပြင်ပ အရာတွေကို အားကိုးနေစရာ မလိုဘူး၊ ဘာလမ်းညွှန်ချက်မှ မရှိရင်တောင် မင်းကိုယ်ပိုင် လမ်းကို မင်း ဖောက်ထွက်နိုင်လိမ့်မယ် တဲ့။”
“နှလုံးသားကို ရှင်းလင်းစေကာ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို မြင်တွေ့မှသာလျှင်၊ စစ်မှန်သော မိမိကိုယ်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်”
ကောင်းအမတ်ကြီးက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းအမတ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်း တွေးတောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။
ကောင်းအမတ်ကြီး ပြောကြားခဲ့သော စကားများမှာ လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ပေးစွမ်းခြင်း မရှိပါချေ။ သို့သော်လည်း……
“ငါ တကယ်ပဲ လမ်းမှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်!”
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ပြန်လည်ရှင်သန်လာကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် အလုပ်များစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရသည်။ အနောက်တောင်ဘက်၊ အနောက်မြောက်ဘက်၊ မိသားစုအရေး၊ ယိုကျိုး ၏ ပုန်ကန်မှု၊ ထို့ပြင် အနာဂတ်တွင် ဆိုက်ရောက်လာမည့် ကပ်ဘေးကြီး…… သူ စိတ်ပူနေရသည့် ကိစ္စများမှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ကျင့်စဉ်များအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် အချိန်အလုံအလောက် မရှိခဲ့ပါချေ။
မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်တီးခြင်း အတတ်၊ နတ်နှင့်မိစ္ဆာ သုတ်သင်ခြင်း အတတ်၊ မဟာလော့ဝ်သိုင်း…… ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အရာရာကို အသေအချာ စီစဉ်ခဲ့ပြီး လောကတစ်ခွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ကျင့်စဉ်များကိုသာ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သို့သော် မသိမသာဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်များ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ပတ်သက်နေသည့် အရာများမှာ စည်းမျဉ်းနှင့် အဆင့်အတန်း နားလည်မှုများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျင့်စဉ်ကိုယ်တိုင်နှင့်မူ များစွာ မပတ်သက်တော့ပါချေ။
ထို့ပြင် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။ စစ်မှန်သော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာဟူသည်မှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုနှင့် ဖန်တီးမှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။
မဟာ ယင်ယန် အတတ် ဖြစ်စေ၊ လူသား နတ်ဘုရား ဖျက်ဆီးခြင်း အတတ် ဖြစ်စေ၊ မဟာလော့ဝ်နတ်သိုင်း ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ ရှေးလူကြီးများမှ ဘာမှမရှိရာမှနေ၍ ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ယခုအခါတွင်မူ သူသည်လည်း ထို အချိုးအကွေ့သို့ မသိမသာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဤအချက်အရ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ပြောကြားခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းခြင်း မရှိပါချေ။ သူ၏ စကားများမှာ ဝမ်ချောင်အား အခြားသော နည်းလမ်းအသစ်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် မိမိကိုယ်ပိုင် စစ်မှန်သော လက်နက်ကို ဖန်တီးရန် တိုက်တွန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဟူး!”
ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ပြင်လုံး၌ လေပြင်းများမှာ တစ်ညံညံ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလျက် တွေးတောနေမိသည်။
ယခင်ဘဝမှ အကြောင်းအရာများ၊ ယခုဘဝမှ အတွေ့အကြုံများ အားလုံးမှာ လျှပ်စစ်မီးပွင့်သည့်အလား သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားကြတော့သည်။ မသိမသာဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ယခင်ဘဝမှ ရှေးလူကြီးများကို သတိရလိုက်မိသလို၊ ထိုခေတ်ကာလမှ သန်းနှင့်ချီသော လူသားများကိုလည်း မြင်ယောင်လာမိသည်။
ကပ်ဘေးကာလမှာ လူသားများအတွက် အဆိုးရွားဆုံးသော ခေတ်ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသားတို့၏ သိုင်းပညာနှင့်အစီအရင်များ အထွန်းကားဆုံးသော ခေတ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုပြင်ပမှ ကျူးကျော်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လူသားများမှာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စဉ်းစားခဲ့ကြရ၏။ လောကတစ်ခွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော အစီအရင်ကြီး ဆယ်ခု ဆိုသည်မှာလည်း လက်တွေ့တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော လူသားတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို စုစည်းကာ ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ကြည့်ရတာ ငါကိုယ်ပိုင် လမ်းကို ဖန်တီးရမယ့် အချိန် ရောက်လာပြီ ထင်တယ်!”
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် မိမိဘာသာ ကြားနိုင်ရုံမျှသော လေသံဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဤသို့ တွေးတောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ဖိအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ရေကန်တစ်ခုနှယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။
ဤသည်မှာ ယခင်က မည်သည့် အချိန်နှင့်မျှ မတူညီသော အခြေအနေပင် ဖြစ်၏။
အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဝမ်ချောင်၏ပခုံးပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများ တင်ရှိနေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်မည့် ကပ်ဘေးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် လူသားများကို ယခင်ဘဝမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အမှောင်ထုအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ရန်အတွက်၊ ဝမ်ချောင်အပေါ်ရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ သူ့အား အသက်ရှူပင် ကျပ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စိတ်ကို အမှန်တကယ် လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ဟူ၍ မရှိခဲ့ပါချေ။ ကျင့်စဉ်များ ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်၌ပင်လျှင် သူသည် ပြင်းထန်လှသော ရည်မှန်းချက်များနှင့် ရလဒ်များကိုသာ အဓိက ထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့် စစ်ပွဲကြီး ဆိုက်ရောက်တော့မည့် အချိန်၌၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဝမ်ချောင်သည် အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖိအားများ အားလုံး၊ ပခုံးပေါ်ရှိ တာဝန်များ အားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်၌ ခေတ္တမျှ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိပေရာ၊ ဝမ်ချောင်သည် သူ စိတ်ဝိညာဉ်မှသည် ခန္ဓာကိုယ်အထိ လုံးဝပေါ့ပါးသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာလည်း ပွင့်လန်းသွားကြတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများမှာ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကားသွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံခံစားမှုများမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၊ အချိန်နှင့်အာကာသ၊ ထို့ပြင် ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော အရာများအပေါ် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်လာတော့သည်။
သို့သော်လည်း လက်ရှိ ဝမ်ချောင်မှာမူ ထိုအရာများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်တော့ပါချေ။
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံ ပေါ်ထွက်နေပြီး၊ သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများသာမက၊ ဤကမ္ဘာသို့ မကူးပြောင်းမီက သူ၏တိုတောင်းလှသော ဘဝထဲမှ အကြောင်းအရာ အစအနလေးများအထိ အားလုံးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။
ထိုအရာအားလုံးမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် မြူခိုးများအလား ပိတ်ဆို့နေခဲ့ကြသဖြင့်၊ မသိမသာဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။
“နှလုံးသားကို ရှင်းလင်းစေကာ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို မြင်တွေ့မှသာလျှင်၊ စစ်မှန်သော မိမိကိုယ်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်”
မသိမသာဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နောက်ဆုံး မိန့်ကြားခဲ့သော ထိုစကားမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ဧရာမတူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့်အလား၊ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ထို မြူခိုးများမှာ တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ရှုပ်ထွေးလှသော အတွေးများ အားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်၌ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ ဖွင့်လိုက်တော့သည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် မြို့တော်လုံးတစ်ခုကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။
လေးထောင့်စပ်စပ် ရှိလှသော မြို့တော်၏ မြို့ရိုးများ၊ စနစ်တကျ စီတန်းထားသော အိမ်ဂေဟာများ၊ ထို့ပြင် မြို့တော်တစ်ပြင်လုံး ၌ ပျံ့နှံ့နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများ…… အရာရာတိုင်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရင်း၊ အထူးသဖြင့် ထိ အိမ်ဂေဟာများကို ကြည့်ရင်း၊ မသိမသာဖြင့် အတွေးတစ်ခု သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။
“အချိန်၊ နေရာလွတ်... ဒါတွေဟာ နေရာလွတ် တစ်ခုစီ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ ငါ အစကတည်းက မှားနေခဲ့တာပဲ။ နေရာလွတ်ဆိုတာ အတွင်းပိုင်းကနေပဲ ရှာဖွေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ဘက်ကနေလည်း လေ့လာလို့ ရတာပဲ။”
“ဂူကောင်းကင်ရဲ့ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရဟာ အသေးစိပ်လေ့လာဖို့ပဲ မလိုဘူး၊ အကြီးစားအနေနဲ့လည်း လေ့လာလို့ ရတာပဲ”
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဝုန်း!
သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ အနောက်တောင်ဘက်ဆီမှ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မြို့တော်မြို့ရိုးနှင့် နီးကပ်လှသော နေရာရှိ ရိုးရှင်းသော မြက်မိုးအိမ်တစ်လုံးပေါ်၌ နှင်းများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေလျက်၊ ထိုဖိအားများကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့သဖြင့် မြက်မိုးအိမ်လေးမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ နေရာလွတ်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း မဟုတ်ပါလော……
မသိမသာဖြင့် လျှပ်စစ်တန်းတစ်ခု သူ၏ဦးနှောက်ကို ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မှင်တက်သွားရတော့သည်။
ဟီးးးးး
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ရာ၊ ဝမ်ချောင်သည် အခြား အရပ်မျက်နှာရှိ လမ်းမများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် သိုင်းသမား အချို့မှာ အကြောင်းရင်း မသိဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြပုံ ရပေရာ၊ ထို ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရန်ပွဲကြောင့် မြို့တော် ကာကွယ်ရေးတပ်နှင့် မြို့စောင့်တပ်တို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။ လမ်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ မြို့တော် ကာကွယ်ရေးတပ် နှင့် မြို့စောင့်တပ်တို့မှာ စစ်ကြောင်းများ လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပြီး၊ တိုက်ခိုက်နေသော သိုင်းသမားများရှိရာသို့ ဝိုင်းပတ် ချီတက်လာကြတော့သည်။
ဝမ်ချောင်ရပ်နေသော နေရာမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြို့တော် ကာကွယ်ရေးတပ် ၏ စစ်ကြောင်းမှာ အလင်းကွင်း တစ်ခုအသွင် မသိမသာ ရှိနေသလို၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မြို့စောင့်တပ် မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။
ဤသည်မှာ တိုက်စစ်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လာရောက်နိုင်သော အခြား တိုက်ခိုက်မှုများကိုပါ ကာကွယ်နိုင်သည့် ပုံမှန် စစ်ဗျူဟာ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မြင်းခွာသံများ တစ်ညံညံဖြင့်၊ မြို့တော် ကာကွယ်ရေးတပ် နှင့် မြို့စောင့်တပ် တို့မှာ အဆက်မပြတ် နီးကပ်လာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ အင်ပါယာ အစိုးရ၏ ထိုစစ်တပ်နှစ်ခုမှာ နောက်ဆုံး၌ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားကြတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏အမြင်၌မူ ထိုအလင်းကွင်း နှစ်ခုမှာ အဆက်မပြတ် နီးကပ်လာခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေရာ၊ ဤသည်မှာ နေရာလွတ်၏ ပြောင်းလဲမှု မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ချောင်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောမိလာတော့သည်။
နှင်းမုန်တိုင်းများကြားမှနေ၍ သံထည်ပစ္စည်းများ ရိုက်နှက်သံများမှာ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။
ထိုအသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ မြို့တော်ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ နေရာတွင် မီးခိုးများမှာ တစ်လိမ့်လိမ့် တက်နေလျက်၊ ကျန်းမိသားစုမှ သံတူဆရာကြီးများမှာ အပြင်းအထန် သံမဏိများကို ထုရိုက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် အိမ်ဂေဟာများအလား ကြီးမားလှသော သံမဏိ စစ်လက်နက်ကြီးများမှာ ကျန်းမိသားစု တပည့်ပေါင်း ဆယ်ကျော်၏ ပူးပေါင်းမှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပုံဖော်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ဤအရာများမှာ အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ သံမဏိ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာအတွက် အထူး မှာယူထားသော စစ်လက်နက်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။
“တကယ်တော့... ဒါက အာကာသရဲ့ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုနဲ့တည်ဆောက်မှု မဟုတ်လား”
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူ၏အတွေးများမှာ အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေပြီး၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်သည် ဂူကောင်းကင်အဆင့်၏ စည်းမျဉ်းများအပေါ် သူ၏အမြင်များ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာရာ၏ အနှစ်သာရကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် စည်းမျဉ်းကမ္ဘာအတွင်းသို့သာ နစ်ဝင်နေရမည်ဟု သူ အမြဲထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုပါက၊ လောကရှိ အရာခပ်သိမ်း အားလုံးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စစ်မှန်သော တရားများ ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဂျောက်
မသိမသာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ရှိပေရာ၊ ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲမှ ကြီးမားပြီး မာကျောလှသော ထိုအတားအဆီးကြီးမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး၊ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရကာ ထိုအက်ကြောင်းကြီးမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်၌ သူ၏မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
******