အခန်း ၂၁၅၃

အခန်း (၂၁၅၃) ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့နာမည်က အန်လုရှန်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ အန်းယာလုရှန်းသည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေလျက်၊ တောင်ဘက်အရပ်ဆီသို့ မျက်နှာမူကာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရှိနေပေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ယံ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် နဂါးနက်စွမ်းအားများ၏ အသွင်းခံလိုက်ရကာ၊ သူ၏ကံကြမ္မာနှင့် နဂါးနက် တို့မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ခွန်အားများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာရုံသာမက၊ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းနှင့် ကမ္ဘာ့စွမ်းအားများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးမြင့်လာခဲ့သည်။ အချို့သော အချိန်များတွင် သူ၏မျက်စိရှေ့၌ ပြတ်တောက်နေသောပုံရိပ်အချို့ပင် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သေး၏။

ထိုပုံရိပ်များမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သဖြင့် အထဲက အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပါချေ။ သို့သော် အချို့သော အပိုင်းအစများမှာမူ အန်းယာလုရှန်း အတွက် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ရှိသော စိမ်းသက်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

“အချိန်တန်ပြီ”

အန်းယာလုရှန်းသည် တောင်ဘက်အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ၊ အန်းယာလုရှန်း၏နားထင်မှ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ နှင်းမှုန်များနှင့်အတူ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ အန်းယာလုရှန်းသည် ပြင်းထန်လှသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။ သူသည် မိမိဘဝ၏ အရေးကြီးလှသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ မဟာမိတ်ပြုပွဲကြောင့်သာမကဘဲ အခြားသော အရာတစ်ခုခုကြောင့်လည်း ပါဝင်နေပေသည်။

၎င်းမှာ မြစ်တစ်စင်းသည် လမ်းကြောင်းပေါင်း များစွာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲစီးဆင်းခဲ့ပါသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ တူညီသော တောင်ကြားတံခါး တစ်ခုဆီသို့သာ အမြဲတမ်း ပြန်လည် စီးဝင်သွားရသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

“ချွင်”

စူးရှလှသော ဓားမြည်သံတစ်ခုမှာ မြားတစ်စင်းအလား ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ အေးစိမ့်လှသော အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားကာ အန်းယာလုရှန်းသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားဖျားဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

ဓားရှည် အိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ကောင်းကင်ယံ နက်ရှိုင်းရာ နေရာမှနေ၍ မိုးခိုမ်းသံကြီး တစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အန်းယာလုရှန်း ကိုင်စွဲထားသော ဓားရှည် ညွှန်ပြရာ လေဟာပြင် အတွင်း၌၊ နက်မှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ တစ်လိမ့်လိမ့် တက်လာလျက် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများမှာလည်း တဖျပ်ဖျပ် လက်နေကြပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ၌ ဧရာမ ဝဲဂယက် ကြီးတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုမိုးကြိုးတိမ်တိုက် ဝဲဂယက်ကြီး၏ အောက်တွင်မူ၊ အန်းယာလုရှန်း၏ အကြည့်များမှာ စူးရှနေလျက် သူ၏ပုံရိပ်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ရှိနေပေသည်။

မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအတွင်းမှ လျှပ်စီးတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေပါသော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လုံးဝမခွာဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်နေကြရ၏။ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း၊ ခီတန်ဘုရင်နှင့် ရှီဘုရင်မ တို့ပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်နေကြရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ကြပါချေ။

အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ နိုင်ငံအသီးသီး ကြား၌ ကောလာဟလတစ်ခု အစောပိုင်းကတည်းက ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။ အန်းယာလုရှန်း သည် အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ ပုန်းအောင်းနေသော နဂါးဖြစ်သလို၊ အနာဂတ်၏ မြေအရှင်သခင်နှင့် မဟာထန်အား အဆုံးသတ်ပေးမည့် နောက်ထပ် စစ်မှန်သော နဂါးနတ်မင်းဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း ဖြစ်စေ၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း ဖြစ်စေ ထိုအရာများကို ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့ကြခြင်းပင်။ ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို နားထောင်ရုံဖြင့် အတည်ယူနေမည်ဆိုပါက အလွန်အမင်း မိုက်မဲရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ခေတ်အဆက်ဆက်၌ ပုန်ကန်လိုသူတိုင်းမှာ၊ မိမိတို့၏ မျက်နှာကို ရွှေချလိုကြသည် မဟုတ်ပါလော။ နားဝင်ချိုသော အမည်နာမများကို ပေးသလို၊ ဆန်းပြားလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများကိုလည်း ဖန်တီးလေ့ ရှိကြပေသည်။ ဤအချက်မှာ မဟာထန်တွင်သာမက နိုင်ငံအသီးသီးတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။

အန်းယာလုရှန်း သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခု မြင်တွေ့နေရသော အခြေအနေများမှာမူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို နက်နဲနေပုံ ရပေသည်။

“ဒါဆို... ဒဏ္ဍာရီတွေက တကယ်ပဲ အမှန်တွေလား?”

နိုင်ငံအသီးသီး၏ အရှင်သခင် လေးဦးစလုံးမှာ၊ အန်းယာလုရှန်း ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ မေးမြန်းနေမိကြတော့သည်။

မဟာထန်က နဂါးဆိုလျှင်၊ နိုင်ငံအသီးသီးမှာ မြွေနဂါး များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော် မြွေနဂါး ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူတို့ဆီတွင်လည်း အားနည်းသော နဂါးအရှိန်အဝါများ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသူ လေးဦး၏အမြင်၌မူ၊ အန်းယာလုရှန်း ၏ ကျောဘက်တွင် သာမန်လူသားများ မမြင်နိုင်သော ဝေဝါးလှသည့် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခုမှာ ဘာမှမရှိရာမှနေ၍ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားလျက်၊ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားကာ လက်သည်းများကို ဖြန့်ကျက်ထားသော ရက်စက်လှသော ဧရာမ နဂါးနက်ကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောရန် အချိန်မရှိလိုက်ပါချေ။ များမကြာမီမှာပင် လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်မှာ၊ အန်းယာလုရှန်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော၊ ပြတ်သားလှသော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် အဆုံးမရှိသော ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။

“အရာရာတိုင်းကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ”

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါနဲ့ မဟာထန်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ ငါ အန်းယာလုရှန်းက ပင်လယ်အလား ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုတွေနဲ့၊ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ခိုင်မာတဲ့ အသက်ရှည်မှုတွေကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်!”

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကို ဘယ်သူကမှ အမိန့်ပေးလို့ မရစေရဘူး။”

“နောင်တစ်ချိန်မှာ အန်းယာလုရှန်း ဆိုတဲ့ နာမည် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့နာမည်က အန်လုရှန်း ပဲ!”

အန်းယာလုရှန်းက “အန်လုရှန်း” ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောဆိုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟိန်းစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်လာတော့သည်။ နေမင်းကြီးထက်ပင် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စူးရှတောက်ပလှသော ဧရာမ လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုမှာ၊ ယိုကျိုး အရပ်မျက်နှာမှနေ၍ အန်လုရှန်း၏ ဦးခေါင်းထက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဧရာမ ပုဆိန်ကြီး တစ်စင်းနှယ် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး တောင်ဘက်ရှိ ဝမ်ချောင်၏ ထိုသံမဏိခံတပ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထွက်ပေါ်လာသော စူးရှလှသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများမှာ

မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်အလား အလွန်အမင်း လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုင် ခြောက်ရာကျော် ဝေးကွာသော နေရာရှိ သံမဏိခံတပ်အတွင်း၌ ဖြစ်၏။ အန်လုရှန်းက ထိုစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည့် အချိန်၌၊ ခံတပ်အတွင်းရှိ ဝမ်ချောင်၏ တတိယမြောက် ရှန်ထိုက်၏ ကိုယ်ထည်မှာ တစ်ချက် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။

သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပါသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်သည် မသိမသာ ခံစားနေရသည်မှာ၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် မိမိနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အလွန် အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေခြင်းပင်။

“ဒါက……”

နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်ချောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသဖြင့် သူ၏ကိုယ်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားခဲ့ပြီး နန်းဆောင်အတွင်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သံမဏိခံတပ် ၏ မြောက်ဘက် မြို့ရိုးပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ မြောက်ဘက် မြေပြင်ရှိ တိမ်တိုက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာမှနေ၍ စူးရှလှသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ လေပြင်းများမှာ မျက်နှာဆီသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ တစ်ပြင်လုံးမှာလည်း မီးတောက်များအလား နီရဲသွားခဲ့ရ၏။

ထိုနီရဲနေသော တိမ်တိုက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာတွင်မူ၊ ဝမ်ချောင်သည် ရင်းနှီးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ အန်းယာလုရှန်းက ပင်လယ်အလား ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုတွေနဲ့၊ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ခိုင်မာတဲ့ အသက်ရှည်မှုတွေကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်!”

“…… ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့နာမည်က အန်လုရှန်းပဲ!”

မသိမသာဖြင့် ရင်းနှီးလှသော ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုမှာ ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံမှာ အဆုံးမရှိသော အချိန်နှင့်အာကာသများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သလို၊ ဝမ်ချောင်ရှိနေသော ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ကျော်လွန်လျက်၊ မသိမသာသော အထူးစည်းမျဉ်းများနှင့် ပြိုင်တူတည်ရှိနေသော အာကာသလွှာများအတွင်းရှိ အထူး အရာတည်ရှိမှု တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်သွားကာ၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လျက် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

အန်းယာလုရှန်း…

အန်လုရှန်း…

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ၊ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲခဲ့ပါသော်လည်း၊ တမင်တကာ ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်စေ၊ အရာရာတိုင်းမှာ သူ မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမည့် ထို အမှတ်တစ်ခုဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အန်းယာလုရှန်း ဟူသော နာမည် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

ယနေ့မှစ၍၊ သူ စဉ်းစားမိတိုင်း သွားကြိတ်မိလောက်အောင် သူ၏နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှနေ၍ နာကျည်းမုန်းတီးနေရသော ထိုအမည်နာမ အန်လုရှန်းသာလျှင် ရှိတော့မည် ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အန်းယာလုရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စစ်မှန်သော ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အန်လုရှန်း….

ဤအတွေးမှာ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဖြတ်ပြေးသွားရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်မှာ ဟိန်းဟောက်သွားခဲ့ရ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ အသံမှာ ဧရာမခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သည့်အလား ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာတော့သည်။

[ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်၊ ကံကြမ္မာ]

[အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှောင်လွှဲခဲ့ပေမဲ့လည်း၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ မူလအစကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါက နောက်ဆုံးသော တာဝန်ဖြစ်သလို၊ Hostရဲ့ ‘ကံကြမ္မာ’ လည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ့် စစ်မြေပြင်ဆီကို ပြန်ရောက်လာမှာပဲ]

[ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်… Host ၏ ရန်သူသည် သူ၏ တာဝန်ကို နိုးကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာ့စွမ်းအားကိုလည်း နိုးကြားစေခဲ့ပြီ။ သူ၏ခွန်အားမှာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ အပြောင်းအလဲများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သလို၊ ကမ္ဘာ့အလိုဆန္ဒ၏ ကြီးမားလှသော စောင့်ရှောက်မှုကိုလည်း ရရှိသွားခဲ့ပြီ။ လိုအပ်လာပါက ကမ္ဘာ့အလိုဆန္ဒသည် Hostနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လာနိုင်ပါသည်]

[ဤအရာ အားလုံးမှာ Host မဖြစ်မနေ ကျော်ဖြတ်ရမယ့် အတားအဆီးတွေပါ။ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရန်သူကို သေချာပေါက် အနိုင်တိုက်ရပါမယ်]

[နောက်ဆုံးအခန်း ပထမစာမျက်နှာ၊ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာ စတင်ပြီ]

...

လေးနက်လှသော အသံများမှာ ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏သတိပေးချက်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်အမင်း လေးနက်သွားခဲ့ရ၏။

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်ကို ရောက်လာပြီပေါ့”

ဝမ်ချောင်သည် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရင်း၊ မြောက်ဘက်ရှိ ယိုကျိုး အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ပင်လယ်အလား ကံကောင်းမှုနဲ့ တောင်ကြီးအလား အသက်ရှည်မှု ဟုတ်လား… မင်းက အန်လုရှန်း ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အန်းယာလုရှန်း ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ကတော့ မင်းရဲ့ ပင်လယ်ကို ခမ်းခြောက်စေပြီး တောင်ကို ပြိုကျပျက်စီးစေရမယ်။ မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုတွေကိုလည်း ငါ အမြစ်ပြတ် ဖြတ်တောက်ပြရမယ်”

“ငါ ရှိနေတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ၊ မင်းအနေနဲ့ 'ချောင်' (ဝင်တိုက်ခြင်း၊ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း) နဲ့ တွေ့ရင် ရပ်တန့်သွားရမှာဖြစ်သလို၊ 'ဝမ်' (အရှင်သခင်)နဲ့ တွေ့ရင်တော့ ကျိုးပျက်သွားရမှာပဲ”

ဝမ်ချောင်သည် ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ အေးစိမ့်လှသော အလင်းရောင်များ စူးရှထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လျှပ်စစ်မီးပွင့်သည့်အလား မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အတွင်း၌၊ သူ၏ ညာခြေဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကန့်သတ်ချက် များကို လွှတ်ချလိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် ပင်လယ်အလား ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ချီများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားကာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါစေတော့သည်။

ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားလျက် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ရှိနေပေရာ၊ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအရှိန်အဝါကြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ ဝေးကွာလှသော အရပ်မှ အန်းယာလုရှန်းသည်လည်း လိုက်ပါ ခံစားသိရှိသွားခဲ့၏။

“ဝမ်ချောင်!”

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှနေ၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ထိုအဟုန်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ အန်းယာလုရှန်း ၏ မျက်ခွံများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်ရာ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းလှသော အပြုံးတစ်ခုမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အလွန် ဝေးကွာလှသော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေပါသော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင်မူ ထူးဆန်းလှသော၊ မသိမသာသော ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် စိတ်ဝိညာဉ် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“ဝမ်ချောင်... မင်းက ကျိုကျိုး ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟာဗိုလ်ချုပ်ပဲကြီးဖြစ်ဖြစ်၊ မင်း အနေနဲ့ မဟာထန်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မင်းနဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ”

အန်းယာလုရှန်း သို့မဟုတ် အန်လုရှန်းသည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်စွာ ပြုံးနေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင်၊ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုမှာ မြင့်မားသောကောင်းကင်ယံအရပ်ရှိ ထိုဧရာမ တိမ်တိုက်ဝဲဂယက်ကြီး အတွင်းမှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလာခဲ့ပြီး၊ အန်လုရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုအနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီးမှာ ပင်လယ်ရေစီးကြောင်းအလား အန်လုရှန်းအား မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

“ဟိန်းးးးး!”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အန်လုရှန်း ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုသေးငယ်သော နဂါးနက်လေးမှာ မူလက လူအနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခိုက်အတန့်၌မူ လျှပ်စီးတန်းများအတွင်းမှ ဧရာမ စွမ်းအင်များကို ရရှိသွားသဖြင့်၊ ထိုနဂါးငယ်လေးမှာ အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကြီးမားလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ဧရာမ နဂါးနက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ လက်သည်းများကို ဖြန့်ကျက်လျက် တောင်ဘက်အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ အလွန်အမင်း ရက်စက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှိနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်လုရှန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ တချွတ်ချွတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေလျက် ရှိ၏။ သူ၏ မူလ ခွန်အားမှာလည်း အလွန်ပင် သန်မာပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခိုက်အတန့်၌မူ တစ်စုံတစ်ရာသော လှုံ့ဆော်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ သူ၏ ခွန်အားမှာ ဒီရေတက်သည့်အလား တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး၊ အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်အဆင့်မြင့်မှသည် အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ၊ အန်လုရှန်း ၏ ကျင့်စဉ်များမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်အထွတ်အထိပ် မှနေ၍ ဂူကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဝက်သို့ပင် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော် သွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အားနည်းလှသော အချိန်နှင့်အာကာသ လှိုင်းတစ်ခုမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေလျက်၊ အန်လုရှန်းအား ဗဟိုပြုကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၊ အထူးသဖြင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ယိုကျိုး၏ စစ်ဗျူဟာရှင်ကြီး ကောင်းရှန်းမှာမူ၊ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေမိတော့သည်။

နဂါးအရှိန်အဝါ…

ယခုအခိုက်အတန့်၌ အန်လုရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးနက်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာမည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ အန်လုရှန်း၏ ခွန်အားများ တိုးတက်လာခြင်းမှာလည်း၊ ထိုနဂါးနက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တို့ကြားမှ လိုက်လျောညီထွေရှိမှု အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာအားလုံးကို စီစဉ်ခဲ့သော ကောင်းရှန်းပင်လျှင် တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ပါချေ။ ဤအရာ အားလုံးမှာ သူ၏ မူလ ခန့်မှန်းချက်များကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

ကောင်းရှန်း ခံစားမိသည်မှာ၊ သူ၏အရှင်သခင် နာမည်ပြောင်းလိုက်ပြီး “အန်လုရှန်း” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌၊ မိမိ မသိရှိသော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း ကောင်းရှန်းအနေဖြင့် ထိုအရာများကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပါချေ။

နောက်တစ်ခဏ၌ အန်လုရှန်း၏ ရင်းနှီးလှသော အသံကြီးမှာ အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှစွာဖြင့် ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သည့်အလား လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်းက တိုက်ချင်တယ် ဆိုမှတော့၊ ငါတို့တွေ အဆုံးထိ တိုက်ကြတာပေါ့!”

“စစ်တပ် အမိန့်ကို နာခံကြ၊ ထွက်ခွာမယ်!”

...

******