အခန်း ၂၁၅၅

အခန်း (၂၁၅၅) ကံကြမ္မာ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

မြို့တော်အရက်ဆိုင်တွင် တစ်ကြိမ်၊ နိုင်ငံပေါင်းစုံ စားပွဲတော်တွင် တစ်ကြိမ်၊ မြို့တော် အရှေ့မြောက်ဘက်မှ ထွက်ပြေးခဲ့စဉ်က နောက်တစ်ကြိမ်……။

အန်လုရှန်း၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှလောက်သော အရှက်ရမှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပါချေ။ ထို့ပြင် ထိုအရာများ အားလုံးမှာလည်း မည်သည့် အကြောင်းရင်းမှမရှိဘဲ လူတစ်ယောက်တည်းဆီမှ ခံစားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ကျန်းရှို့ကွေးမှလွဲလျှင် ဝမ်ချောင်သည် အန်လုရှန်းအတွက် အမုန်းဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထို အရှက်ရမှုများကို အမြစ်ပြတ် ဆေးကြောပစ်ရပေမည်။

“ဟွန်း!”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေလျက်၊ စစ်သည်အင်အား သန်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ အန်လုရှန်း အား သတိပြုမိလိုက်သည်။

“သတ္တိတော့ မသေးဘူးပဲ၊ ငါ့ရှေ့ကို လူကိုယ်တိုင် ပေါ်လာဝံ့သေးတယ်ပေါ့!”

ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အန်လုရှန်း အနေဖြင့် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ အရှက်ကို သည်းခံရင်း ဤအခိုက်အတန့်ကို နောက်ဆုံး၌ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ လုံးဝ မသိရှိနိုင်သည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်အတွက် ဝမ်ချောင်သည်လည်း အလွန် ကြာရှည်လှသော အချိန်များကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယခင်က အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဝမ်ချောင်သည် အရာရာကို စွန့်ပစ်ကာ ယိုကျိုးသို့ သွားရောက်လျက် အန်လုရှန်းအား သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုစဉ်က သူသည် နာမည်မရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် မိုက်မဲသော သူဌေးသားလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ယိုကျိုးအား လွှမ်းမိုးနိုင်မည့် ခွန်အားနှင့် အာဏာ မရှိခဲ့ပါချေ။ ထို့ပြင် ထိုစဉ်က ယိုကျိုးတွင် မောက်မာလှသော ကျန်းရှို့ကွေးသည်လည်း အန်လုရှန်းအား အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးထားခဲ့သေးသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အရည်အချင်းအရ အန်လုရှန်းအား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ရုံမျှသာ ရှိခဲ့၏။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင်မူ အနောက်တောင်ဘက် တိုက်ပွဲ ဖြစ်စေ၊ တာ့လာစ် တိုက်ပွဲဖြစ်စေ၊ အရာရာတိုင်းမှာ ဒိုမီနိုပြားများအလား မဟာထန်၏ အင်အားကို ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့သဖြင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ထိုစစ်ပွဲကြီးများကိုသာ ဦးစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲမှ အစီအစဉ်များမှာ အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်နှေးခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါတွင်မှ ဝမ်ချောင်သည် လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ လေးစားရသော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့ကာ၊ မြင့်မြတ်လှသော အဆင့်အတန်းနှင့် ကြီးမားလှသော အာဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး၊ မည်သည့် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် သို့မဟုတ် မဟာဗိုလ်ချုပ်ထက်မဆို သာလွန်သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင်၊ အန်လုရှန်းအား ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် စစ်မှန်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

“ဘာကံကြမ္မာလဲ။ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။ အန်လုရှန်း... ဘယ်နှစ်ဘဝ ပြန်လည် မွေးဖွားလာပါစေ၊ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ၊ မင်းကို ငါ့မြင်းခွာအောက်မှာ သေချာပေါက် သတ်ပြရမယ်!”

ဝမ်ချောင်သည် စစ်သည်အင်အားများကြားမှ အန်လုရှန်းအား စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ အေးစိမ့်စွာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

မိုင်သုံးဆယ်

မိုင်နှစ်ဆယ်

ဆယ့်ငါးမိုင်

...

နှစ်ဖက် စစ်တပ်ကြား အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် တာ့ခ်စစ်မြင်းများ၏ နှာခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့ဖြူများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသလို၊ ဂိုဂူလျောစစ်သည်များ၏ ဓားရှည်ပေါ်ရှိ နှင်းမှုန်များနှင့် သူတို့၏သတ်ဖြတ်လိုသော မျက်ဝန်းများကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

“လာကြစမ်း၊ ငါ့ရဲ့ လေးကြီးကို ယူလာပေး”

နှစ်ဖက် အကွာအဝေးမှာ ဆယ်မိုင်ခန့်သာ လိုတော့သည့် အချိန်၌၊ လူတစ်ရပ်ကျော် မြင့်မားလှသော အနက်ရောင် စစ်မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အန်လုရှန်းသည် အေးစိမ့်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်မှနေ၍ ချွေချန်းယုံသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းနှင်ကာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ပြီး၊ ပင်လယ်နက် သံမဏိများဖြင့် သွန်းလုပ်ကာ ရွှေရည်ကွပ်ထားသော ဧရာမ လေးကြီးကို အန်လုရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

အန်လုရှန်း၏ လက်ချောင်းများမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားသော ထိုရွှေရည်ကွပ် လေးကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အနောက်ရှိ ကောင်းရှန်းဆီမှနေ၍ ခုနစ်ပေ ရှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ထက်မြက်လှသည့် မြားတစ်စင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ လေးပေါ်သို့ မြားတင်လျက် မြည်သံများနှင့်အတူ လေးကြိုးကို လပြည့်ဝန်းအလား အစွမ်းကုန် ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၊ ဝူဆူမစ်ရှ် ခါဂန်း၊ ခီတန်ဘုရင် နှင့် ရှီဘုရင်မတို့ အားလုံးမှာ အန်လုရှန်း၏ လက်ထဲမှ မြားရှည်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း၊ သူ ဘာလုပ်မည်ကို ကြိုတင် သိရှိနေကြသည့်အလား အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩခြင်း မရှိကြပါချေ။

“ဟွန်း”

အေးစိမ့်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း အန်လုရှန်းသည် အဝေးဆီမှ သံမဏိခံတပ်မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဝမ်ချောင်အား ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး၊ ဇက်ကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌၊ ရွှတ်ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ အန်လုရှန်း၏လက်ထဲမှ မြားရှည်မှာ မိုးကြိုးလျှပ်စီး တစ်ခုအလား စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လေဟာနယ်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ဝမ်ချောင်ရှိရာဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပစ်လွှင့်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အချိန်များသည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိပေရာ၊ အန်လုရှန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော ထိုမြားရှည်မှာ နေမင်းကြီးအလား စူးရှတောက်ပနေလျက် စစ်မြေပြင် တစ်ပြင်လုံး၌ အထင်ရှားဆုံးသောအရာ ဖြစ်လာတော့သည်။ စစ်မြေပြင်ရှိ လေထုမှာလည်း အန်လုရှန်း၏ ထိုမြားတစ်စင်းကြောင့် အလွန်အမင်း တင်းမာသွားခဲ့ရ၏။

“သတိထား”

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြရပြီး မျက်နှာများလည်း ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။ စစ်ပွဲ တရားဝင် မစတင်သေးမီမှာပင် အန်လုရှန်းသည် လေးကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကာ ဝမ်ချောင်အား ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အာပုစစ်တို့၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်သွားခဲ့ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကျိုကျိုး မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်ပေရာ၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ဒဏ်ရာရရုံမျှနှင့်ပင် စစ်တပ် သုံးတပ်စလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”

ဝမ်ချောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တားဆီးလိုက်ရင်း အဝေးဆီမှ လျှပ်စီးတန်းအလား တိုးဝင်လာသော ထို စူးရှလှသည့် မြားရှည်ကို ကြည့်ကာ၊ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အန်လုရှန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော ထိုမြားရှည်မှာ တောင်နှင့် ပင်လယ်ကို လှန်ပစ်နိုင်မည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အထပ်ထပ်သော အာကာသလွှာများကို ဖြတ်ကျော်လျက် ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့ရာ၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ထိုခဏ၌ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ ဝမ်ချောင်၏ကိုယ်တွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုမြားရှည်အား ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်တော့သည်။

မြားပေါ်ရှိ စွမ်းအားများမှာ ဝမ်ချောင်၏ တစ်ချက်တည်းသော တုန်ခါမှုအောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ မြားတစ်စင်းလုံးမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဂန်ချီများကြား၌ လေဟာနယ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။

“ဒါက”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘေးနားရှိ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အာပုစစ်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မူလက ထင်မှတ်ထားသည်မှာ အန်လုရှန်း၏ ဤမြားမှာ အာဃာတများကို အခြေခံကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟုပင်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ရိပ်မိလိုက်သည်မှာ ထိုမြားမှာ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်နေပါသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အတွင်းပိုင်း၌ စွမ်းအားများ မပါဝင်ဘဲ၊ လူသတ်ရန်အတွက် ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြား မဟုတ်ပါချေ။

“ဒါက အန်လုရှန်းရဲ့စစ်ကြေညာစာပဲ”

ဝမ်ချောင်က အေးစိမ့်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း အဖြေကို ထုတ်ဖော်လိုက်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုမြားရှည်ပေါ်မှ အဖြူရောင်ပိတ်စ တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ ထိုပိတ်စ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးထိုးထားပေသည်။ စစ်ကြေညာစာ…

ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ကာ ထိုစစ်ကြေညာစာကို ဖြန့်လိုက်ရာ၊ အနောက်ဘက်ရှိ အိမ်ရှေ့စံ၏ အကြံပေးအရာရှိဝမ်ကျုံးစစ်နှင့်ထုံလော့စစ်သူကြီးချုပ်အာပုစစ်တို့သည်လည်း လိုက်ပါ ကြည့်ရှုလိုက်ကြတော့သည်။

“…… ယခင်က အစွမ်းထက်လှသော ချင်အင်ပါယာတွင် အားနည်းသော အရှင်သခင် ရှိခဲ့ဖူးရာ၊ ကျောက်ကောင်းက အာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်လျက်၊ သမင်ကို မြင်းဟု ဆိုကာ မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ဝံ့အောင် ပြုမူခဲ့သဖြင့် ချင်အင်ပါယာသည် ဒုတိယမြောက် ဧကရာဇ် လက်ထက်မှာပင် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရသည်။ ယခုလည်း ဝမ်ချောင်ဟူသော သူ ရှိနေပြန်ပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား အဆိပ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သလို၊ ဧကရာဇ်အသစ်အားလည်း ခြိမ်းခြောက်ကာ၊ အင်ပါယာ အစိုးရ၏ အာဏာများကို တစ်ဦးတည်း ထိန်းချုပ်လျက် မိမိစိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာထန်ပျက်သုဉ်းမည့် နေ့မှာ မဝေးတော့ကြောင်း သိသာလှပေသည်”

“သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၃၇ နှစ်မြောက်တွင်၊ သစ္စာဖောက် ဝမ်ချောင်သည် အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်နှင့်အတူ ပုန်ကန်ခဲ့ပြီး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် အပေါ်တွင်လည်း ယုတ်မာလှသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် ထိုက်ကျီနန်းဆောင်အတွင်းမှနေ၍ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက မြို့တော်တစ်ခုလုံး ကို တုန်ဟိန်းသွားစေခဲ့ပြီး၊ နန်းတော်အတွင်းရှိ သိန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များမှာလည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားခဲ့ကြရခြင်းပင်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသစ္စာဖောက်ကြီးသည် နန်းတက်လိုက်ပြီဖြစ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ဧကရာဇ်ဟု ရူးသွပ်စွာ ခေါ်ဆိုနေတော့သည်”

“ငါအန်လုရှန်းသည် စစ်သည်တော်ဘဝမှ စတင်ခဲ့သော သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိခဲ့သဖြင့်သာ အန်းတုန်းကာကွယ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသွားသော သတင်းဆိုးကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ ငါ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ခံစားရပေရာ၊ ငါ့အသက်ကို ပေးဆပ်ရပါစေဦး၊ ဤကျေးဇူးကို မည်သို့မျှ ဆပ်၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ!”

“သို့သော်လည်း ထိုသစ္စာဖောက်၏အင်အားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ငါ့အနေဖြင့် အရှက်ကို သည်းခံကာ ယခုအချိန်အထိ အောင့်အည်းနေခဲ့ရခြင်းပင်။ ယခုအခါတွင်မူ အင်အားများ ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်သလို အရာရာတိုင်းမှာလည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ နိုင်ငံအသီးသီးအား သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နာကျင်ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ရပ်မှန်များကို ပြောပြခဲ့သည့်အခါ၊ နိုင်ငံအသီးသီးမှလည်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်ကြရပြီး ငါ့အား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံအသီးသီး၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ပေါ်ထွက်လာရခြင်း ဖြစ်တော့သည်”

“ကောင်းကင်ဘုံ အထက်နတ်မင်းကြီး နှင့် နတ်ဘုရားများ အားလုံး သက်သေ တည်ပါစေ။ ယနေ့တွင် ကျွန်တော် အန်လုရှန်းအနေဖြင့်၊ ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားရှိ သစ္စာဖောက်များကို ဖယ်ရှားရန်၊ နန်းတော်အား သန့်စင်ရန်၊ ထို သစ္စာဖောက် ဝမ်ချောင်အား သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် ပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းရန်၊ ထို့ပြင် ဧကရာဇ်အသစ် တစ်ဦးအား ထပ်မံ တင်မြှောက်ရန်အတွက်၊ မဟာထန်၏ အင်ပါယာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၏ အရှက်ရမှုကို ဆေးကြောပေးမည်ဟု သစ္စာဆိုလိုက်သည်”

...

အစီအစဉ်မကျဘဲ ကြမ်းတမ်းလှသော စာလုံးတန်းများမှာ မျက်စိရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပေရာ ထိုစာသားများမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသလို လှပလှသော စကားလုံးများကိုလည်း အစွမ်းကုန် အသုံးချထားပေသည်။

“ခွေးကောင်”

“လျှောက်ပြီးတော့ လိမ်နေတာပဲ”

ဝမ်ချောင် စကားမပြောရသေးမီမှာပင်၊ အနောက်ဘက်ရှိ ဝမ်ကျုံးစစ် နှင့် အာပုစစ် တို့မှာ ထိုစာကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာလည်း နီရဲသွားကြတော့သည်။ အန်လုရှန်း၏ ထိုစာလိပ်အတွင်း၌ ဖော်ပြထားသော “ထိုက်ကျီနန်းဆောင်” ဖြစ်ရပ် ဆိုသည်မှာ၊ ထိုစဉ်က “သူတော်စင်ဧကရာဇ် မှ ဝမ်ချောင်အား ထိုက်ကျီနန်းဆောင် အတွင်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့ပြီးနောက်၊ နန်းဆောင်အတွင်းမှနေ၍ “လူတွေ လာကြစမ်း! ဒီ သစ္စာဖောက် ကို သတ်ကြစမ်း!” ဟု ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစကားတစ်ခွန်းကို မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ လူအများစုမှာ ကြားလိုက်ကြရသည် မဟုတ်ပါလော။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုနေ့က ထိုက်ကျီနန်းဆောင် အတွင်း၌ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို၊ ထုံလော့စစ်သူကြီးချုပ် အာပုစစ် အပါအဝင် လူအများစုမှာ မသိရှိကြပါချေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော စကားကို ဆိုခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်မှာလည်း၊ ပြည်သူများကြား၌ အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ပဟေဠိတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်များကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကလည်း မပြောခဲ့သလို၊ ကောင်းလီရှီသည်လည်း ထိုစဉ်က မရှိပါချေ။ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စကားတစ်လုံးမျှ မဟခဲ့ပါချေ။ တိတ်တဆိတ်အားဖြင့် ဝမ်ချောင် ပုန်ကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလအချို့ ရှိနေခဲ့ရာ၊ အန်လုရှန်းသည် ထိုအချက်ကို အသုံးချကာ ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အင်ပါယာ အစိုးရ အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာမူ ဤအရာ အားလုံးမှာ အခြေအမြစ် မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြ၏။ ထိုနေ့က “သူတော်စင်ဧကရာဇ်” ကိုယ်တိုင် ဝမ်ချောင်အား နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလို၊ ဖြစ်ရပ်များ အပြီးတွင်လည်း ဝမ်ချောင်ထိုက်ကျီနန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ နဂါးကိုယ်ရံတော်များအားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ အခြားသော ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံးမှာလည်း ထိုက်ကျီနန်းဆောင် အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စုစည်းခြင်း ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

အခြေအနေများအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက ဝမ်ချောင်က ပုန်ကန်ရန် ကြိုးစားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ “သူတော်စင်ဧကရာဇ်”ကသာ ဝမ်ချောင်အား သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းနှင့် ပိုမိုတူညီနေပေသည်။ ထို့ပြင် ထိုက်ကျီနန်းဆောင် ဖြစ်ရပ်တွင် မည်သည့် ဆိုးကျိုးမှလည်း မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါချေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဘေးကင်းခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤမျှသာမကဘဲ ထို ဖြစ်ရပ် မတိုင်မီက သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် မိန်းမလှများ ရွေးချယ်ခြင်း၊ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ညီလာခံ မတက်ခြင်း အစရှိသော ထူးဆန်းလှသည့် ကိစ္စများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ထို ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားသည့် အခါတွင်မှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ယခင်ကအတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်း သိရှိထားကြသော အမြော်အမြင် ကြီးမားလှသည့် ထို ကမ္ဘာကျော် ဧကရာဇ်ကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင်။ မူလက လှုပ်ခတ်နေသော အင်ပါယာ အစိုးရ သည်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအချက်အရ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်ချောင်အပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်နေကြရသဖြင့် ဝမ်ချောင်တွင်မူ အပြစ်ရှိရန် ဝေးစွ၊ ကျေးဇူးတရားများပင် ရှိနေပေသေးသည်။

အကယ်၍ တကယ်ပဲ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူတော်စင်ဧကရာဇ်အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အဘယ်ကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေပါမည်နည်း။ အန်လုရှန်းသည် အမှန်တရားကို ပြောင်းပြန်လှန်လျက် လျှောက်ပြီး လိမ်ညာနေခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

“ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဆိုးမနေပါနဲ့!”

ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေလျက် မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဝံပုလွေက ခြင်္သေ့ဝတ်စုံ ဝတ်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို လိုက်တုနေတဲ့ အနှစ်သာရ မရှိတဲ့ စာတစ်စောင်တည်းပါ၊ သူ့အတွက်နဲ့ စိတ်တိုနေစရာ မလိုပါဘူး”

ဝမ်ချောင်က ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အန်လုရှန်းအား တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ အန်လုရှန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော ထိုအဖြူရောင် ပိတ်စစာလိပ်မှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ပြီး၊ ပေအနည်းငယ်မျှသာ ရောက်ရှိသေးစဉ်မှာပင် ဘုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖြူဖွေးလှသော နှင်းများကြား၌ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကာ လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ဝေးကွာလှသော အရပ်တွင်မူ အန်လုရှန်းသည် ထို စာလိပ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကတည်းက ဝမ်ချောင်အား တစ်စက္ကန့်မျှ အကြည့်မလွှဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ဝမ်ချောင်က စာလိပ်ကို ခြေဖျက်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အလင်းရောင် တစ်ချက်လက်သွားခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသည့်အလား ကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

“ဟားဟားဟား ဝမ်ချောင်... မင်း ဒီလိုပဲ လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အလကားပါပဲ။ မင်း နဲ့ လီဟန်တို့က အပြင်နဲ့ အတွင်း ပူးပေါင်းပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်တွေကို လုပ်ကြံခဲ့ကြတယ်။ ထိုက်ကျီနန်းဆောင် မှာလည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့သလို၊ ယုတ်မာလှသော ပုန်ကန်မှုကြီးကို လုပ်ဆောင်ပြီးမှ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာ။ ငါ့အနေနဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို ကျိုကျိုးတစ်ခုလုံး သိအောင် လျှို့ဝှက်သတင်းပေးတွေ စေလွှတ်ပြီး ဖြန့်ဝေခိုင်းထားပြီးပြီ!”

“ဒီနေ့မှာတော့ ငါက တစ်လောကလုံး ရှိ ပြည်သူတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ခွာချပြရမယ်”

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ငါ့အပေါ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ကျေးဇူးရှိခဲ့တာပဲ။ ငါ အန်လုရှန်းအနေနဲ့ သူ့အတွက် ဒီ မတရားမှုတွေကို သေချာပေါက် ပြန်လည် တောင်းဆိုပေးရမယ်၊ ငါ့အသက်ကို ပေးရပါစေဦး။ ဒီနေ့မှာ နိုင်ငံအသီးသီးရဲ့ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဦးဆောင်လာတာဟာ မဟာထန်အတွက် တရားမျှတမှုကို ပြန်လည် တောင်းဆိုပေးဖို့နဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ပဲ! ဝမ်ချောင်... ဒီနေ့မှာ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ပြန်ဆပ်ပြရမယ်!”

အန်လုရှန်းသည် လူတော်တစ်ယောက်နှယ် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပေသည်။ သူသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားလျက်၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထူးခြားလှသော လခြမ်းကွေးဓားကို ကိုင်စွဲကာ၊ အဝေးဆီမှ သံမဏိမြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဝမ်ချောင်အား လှမ်းညွှန်ပြလိုက်လေသည်။ ထိုကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှစွာဖြင့် နှင်းမုန်တိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်လျက် သံမဏိခံတပ် တစ်ပြင်လုံး၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ လေပြင်းများနှင့်အတူ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးအထိပင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

******