အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အခန်း (၁၉၃) ရတနာတိုက်

လှံဖျားသည် ဝမ်ချိုင်၏ ဦးခေါင်းကို သီရုံမျှဖြင့် ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ကာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ထိုးနှက်လာပြန်သည်။ ထိုသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်နေခြင်းမှာ သူ၏ တောက်ပြောင်လှသော လှံသိုင်းပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

အဆုံးတွင် ဝမ်ချိုင်မှာ စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန်ဖြင့် ၎င်း၏ ရှေ့လက်သည်းကို မြှောက်ကာ လီရန်၏ မျက်နှာကို ဝှေ့ယမ်း၍ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လီရန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီးနောက် လှံကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချိုင်၏ လက်သည်းများကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်၏။ သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေသူ ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသားများထဲတွင် ထိုမိစ္ဆာကောင် အနည်းငယ်မှလွဲလျှင် လီရန်သည် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေရာ၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ လီရန်မှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

လှံသည် ဝမ်ချိုင်၏ လက်သည်းများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့သွားသော်လည်း ဟန့်တားနိုင်ခြင်း အလျဉ်းမရှိခဲ့ပေ။ ဝမ်ချိုင်၏ လက်သည်းများမှာ လီရန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားတော့သည်။

သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီးနောက် လီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ မီတာ ရာနှင့်ချီဝေးသော ကျောက်နံရံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားလေတော့သည်။

ကျောင်းသားသစ်များ အားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြသလို လီရန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော စီနီယာအစ်ကို အနည်းငယ်မှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဝမ်ချိုင်မှာ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မျက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သန့်စင်သော နတ်ရေစင် ပုလင်းများကို တစ်ပုလင်းပြီးတစ်ပုလင်း ဝမ်ချိုင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ထူးကဲလှတာပဲ"

ဝမ်ချိုင်သည် အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် လီရန်ကို ကျောက်နံရံထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ချိုင်၏ အစွမ်းကို ယခင်က အထင်သေးခဲ့မိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"သူငယ်ချင်းတို့... တစ်ခေါက်လောက် ထပ်စမ်းကြည့်ချင်ကြသေးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျန်ရှိနေသော စီနီယာအစ်ကို သုံးဦးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ထိုစီနီယာအစ်ကို သုံးဦးစလုံးမှာ ခေါင်းကို ပြိုင်တူ ခါယမ်းလိုက်ကြ၏။ ယင်းမှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းနေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော မှော်သားရဲမျိုးကို သူတို့ မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါအံ့နည်း။

ဤအရာမှာ နတ်သားရဲ တစ်ကောင်လား။ သို့တည်းမဟုတ် ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် သန့်ရှင်းသော သားရဲ တစ်ကောင်လား။

ထိုခွေး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ထိုစဉ်က သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... သွားပြီနော်"

သူတို့ သုံးဦးမှာ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ နောက်လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ထိုသို့ ထွက်ခွာသွားစဉ် ကျောက်နံရံထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေပြီး သတိလစ်နေသည့် လီရန်ကိုလည်း ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်ရင်း "ကောင်းပြီ... အခု ငါတို့ ပြန်လို့ရပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဝမ်ချိုင်မှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေသနည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းကို မည်သို့ နာခံအောင် ပြုလုပ်ထားသနည်း။

၎င်းတို့မှာ ထိုအကြောင်းအရာများကို အလျဉ်း မသိရှိကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဆင့်တိုင်းရှိ လူအားလုံးကို စိန်ခေါ်စော်ကားလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိနေကြပေသည်။

ယီနန်သည် ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဆရာမ ယီနန်" ကျောင်းသားသစ်များက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ကြပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယီနန်တို့၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။

လူစုသည် ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်လာခဲ့ကြရာ အကယ်ဒမီအဝင်ဝ၌ ဆရာများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေကြလေသည်။

ယီနန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ "အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ဝမ်ချိုင်က တော်တယ်လေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အင်း... သူက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ယီနန်က ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ဝမ်ချိုင်က လီရန်ကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်ကို သူမ မမြင်လိုက်ရသော်လည်း ကိုးဆင့်မြောက် ကျောင်းသား သုံးဦးက လီရန်ကို ကျောက်နံရံထဲမှ ဆွဲထုတ်နေသည်ကိုမူ သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

"ကဲ... ပြန်ကြရအောင်။ ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိချင်လှပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ယီနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အရမ်းကြီးတော့ မပျော်လိုက်နဲ့ဦး။ ဒီချန်ပီယံလုပွဲက ကျောင်းသားသစ်တွေကို အခြေကျစေဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထက်မြက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သူတို့အားလုံးကို အောင်မြင်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ"

"ရပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

ကျောင်းသားသစ်များ အားလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ကြသလို၊ သိုင်းရူး လျိုချင်း၊ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မ ကျိရှန့် နှင့် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးတတ်သော လီရန် တို့ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သူတို့အားလုံး ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဒါ့အပြင် ငါက ခွင့်ယူထားပြီးသားဆိုတော့ ခဏနေရင် ထွက်သွားတော့မှာပါ။ ငါပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် သူတို့ ဒါတွေကို မေ့သွားလောက်ပါပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ယီနန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကယ်ဒမီအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးရှသော အကြည့်များစွာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အချို့မှာ ဝမ်ချိုင်၏ လုယက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော စီနီယာကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ အကယ်ဒမီမှ ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။

အကြည့်တစ်ခုမှာမူ အထူးပင် ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်းမှာ ဆရာ ကျူးကောက်တာ ၏ အကြည့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ကျူးကောက်တာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အာဃာတကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယီနန်ကို လုယူသွားရုံသာမက ချန်ပီယံလုပွဲတွင်လည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူသွားခဲ့ရာ ကျူးကောက်တာ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းရှိ မနာလိုမှုများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

"စိန်ခေါ်မှုကို အောင်မြင်သွားကြတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေ အားလုံးကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကတော့ အလွန်ကို ထူးချွန်လှပါတယ်။

ဒါ့အပြင် စီနီယာကျောင်းသားတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း ချီးကျူးစရာပါပဲ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကူညီမယ့်သူတွေ ခေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ကြဘူး။ ဒါဟာ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေ လိုအပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပါပဲ"

"နောက်ထပ်အနေနဲ့ ဆရာက မင်းတို့ကို ဆုလာဘ်တွေ သွားရောက် ထုတ်ယူဖို့ ခေါ်သွားပါမယ်။ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကိုယ် ရသလောက်ပဲ ယူကြရမယ်" ဟု ကျန့်ယီယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း ချန်ပီယံလုပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

စီနီယာကျောင်းသားများသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံလိုကြသော်လည်း ကိုးဆင့်မြောက် ကျောင်းသားများပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားကြသဖြင့် ပြဿနာ သွားရှာခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

ထို့အပြင် ချန်ပီယံလုပွဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့အချင်းချင်း အတွင်းရေး ပဋိပက္ခဖြစ်ရန် မဟုတ်သောကြောင့် ယခုအခါတွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အချို့သော လူများအတွက်မူ ဤကိစ္စမှာ ဘယ်သောအခါမှ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ကျိရှန့်သည် သူမကို နမ်းရဲသော ထိုလူအား စိတ်ထဲတွင် အသည်းစွဲ မှတ်သားထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာတစ်ဦးသည် ကျောင်းသားသစ် တစ်ရာကျော်ကို အကယ်ဒမီ၏ ရတနာတိုက် သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းသားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားသော နေရာ မဟုတ်ပေ။

"ကဲ... အခု အတွင်းကို ဝင်ကြတော့။ မင်းတို့မှာ အချိန် နာရီဝက်ပဲ ရှိတယ်။ သတိထားရမှာက ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် လုပ်ဆောင်ကြဖို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရနိုင်တယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ယူခွင့်ရှိမယ်။ ဒါကို မှတ်ထားကြပါ" ဟု ဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်သွားကြပြီး မိမိတို့နှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မည့် ရတနာများ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာရပ်များကို စတင်ရွေးချယ်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ လွင့်မျောနေသော အလင်းလုံး အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အလင်းလုံး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မှော်လက်နက် တစ်ခု သို့မဟုတ် သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုစီ ပါဝင်နေချေသည်။

မှော်လက်နက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် လုယန့်ဓား ရှိနေပြီး ဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မပြုတော့ပေ။

သူ ယခု အလိုရှိနေသည်မှာ အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုင်းပညာရပ်များ လိုအပ်နေသည်ကို ပို၍ ခံစားလာရသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာတွင် သူသည် ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားကိုသာ အားကိုးခဲ့ရရာ ယင်းမှာ သိသာထင်ရှားသော အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၌ သိုင်းပညာရပ် အတော်အတန် ရှိနေသော်လည်း ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ် နှင့် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ် ကဲ့သို့သော ပညာရပ်များမှာ လက်တွေ့တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးမဝင်လှပေ။

"ရှောင်လင်... ငါနဲ့ သင့်တော်မယ့် သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ရှာပေးလို့ ရမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တိုးတိတ်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်လင်ကို ခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေရာ သူနှင့် သင့်တော်မည့် အရာကို လွယ်ကူစွာ ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

မသိမသာမျှသာရှိသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားကာ အလင်းလုံးများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ဒီသိုင်းပညာရပ် အများစုက ကမ္ဘာမြေအဆင့်တွေပဲ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ အားလုံးက..."

"အားလုံးက အမှိုက်တွေဆိုတာ ငါသိပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "အခုတော့ အဲဒီအမှိုက်တွေထဲက အကောင်းဆုံး တစ်ခုလောက် ရှာပေးပါဦး။ စနစ်ထဲက ဆိုင်မှာ ရှိတာတွေက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းလို့ အခုလောလောဆယ် ငါ မဝယ်နိုင်သေးဘူး"

အခန်း ၁၉၄ - ကူးယူခြင်း

“ကောင်းပါပြီ” ဟု ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အသေအချာ စတင်ရှာဖွေလေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်လင်က “သခင်၊ ဘယ်ဘက်အခြမ်းမှာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်” ဟု ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘယ်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားရာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းလုံးလေးတစ်ခု လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုအလင်းလုံးထဲတွင် အပိုင်းအစ သံတိုသံစဟောင်းများနှယ် ထင်မှတ်ရသော သံချေးတက်နေသည့် ဓားမြှောင်သုံးစင်း ရှိနေသည်။

“မင်း ရှာပေးတဲ့ ပစ္စည်းက ဒါလား၊ ငါက တိုက်ခိုက်ရေးပညာတွေကိုပဲ လိုချင်တာပါဆို” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်၊ ဒီအလင်းလုံးထဲမှာ ရှိနေတာက မှော်လက်နက်တစ်ခုပါ၊ ဒါကို မလိုချင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား” ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“မှော်လက်နက် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး “ဒီသံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမြှောင်သုံးစင်းက မှော်လက်နက်တွေဆိုတာ မင်းသေချာလို့လား” ဟု ပြန်မေးမိသည်။

“သေချာသလောက်ပါပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “တကယ်တော့ ငါက လေ့ကျင့်ဖို့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုခုကိုပဲ ရှာချင်ခဲ့တာ” ဟု ဆိုသည်။

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သည် မှိန်ဖျော့နေသော အလင်းလုံးပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤအလင်းလုံးဘေးမှ ဖြတ်သွားသူတိုင်းသည် ၎င်းကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်ကြည့်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းမှာ ဤသံချေးတက်နေသောဓားမြှောင်သုံးစင်းများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ကင်းမဲ့လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုကို ကြည့်ပါဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝယ်ယူစဉ်က ဆေးမီးဖိုပုံစံ ပီပီပြင်ပြင်ရှိသေးသည်။

အနန္တပုံရိပ်ကိုမူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့၊ ထိုအရာက သာမန်ပစ္စည်းမဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ဤဓားမြှောင်သုံးစင်းများကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လိုချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။

သို့သော်လည်း စနစ်က လိမ်ညာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု တွေးတောကာ အဆီးအတားမရှိဘဲ ထိုမှိန်ဖျော့သောအလင်းလုံးထဲမှ သံချေးတက်နေသည့် ဓားမြှောင်သုံးစင်းသုံးစင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအလင်းလုံးကို ဖန်တီးထားသူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဓားမြှောင်သုံးစင်းကို အဖိုးတန်သည်ဟု ထင်မြင်ပုံမရပေ။

“သွားပါပြီ၊ ငါက ငါနဲ့သင့်တော်မယ့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုခုကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

“သခင်၊ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ “ဘာနည်းလမ်းလဲ” ဟု မေးသည်။

“စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို သုံးလိုက်လေ” ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် အကြံပြုသည်။

“စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ဟုတ်လား၊ အခု သုံးလို့ရလို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရှိနေတာပဲ၊ ရတာပေါ့” ဟု ရှောင်လင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ဆိုကာ “သခင်ရဲ့ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို မတူညီတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ကျွန်မ ထည့်ပေးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ လိုလိမ့်မယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။

“ဘယ်လို လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

“'ကူးယူခြင်း' ပေါ့”

“ကူးယူခြင်း ဟုတ်လား”

“မှန်ပါတယ်၊ အလွယ်ပြောရရင် သခင်က အလင်းလုံးထဲမှာရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာတွေကို အပြင်ကို ထုတ်ယူစရာမလိုဘဲ သခင်ရဲ့ စိတ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ကူးယူမှတ်သားထားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး “ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး ဘယ်လောက် လိုမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“တစ်ကြိမ်ကို ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တစ်သိန်းပါ” ဟု ရှောင်လင်က ခပ်အေးအေးပင် ဖြေကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စုပ်သပ်လိုက်မိသည်။ ဤစျေးနှုန်းက တကယ်ကို ကြီးလွန်းလှသည်။ စနစ်ပီသပါပေ၏။

“ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်ကို အရင်ပြပါဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

သခင် - ချင်ယွမ်ဖုန်း

အသက် - ၁၈ နှစ်

ကျင့်စဉ်အဆင့် - စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာ၊ ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ

တိုက်ခိုက်ရေးပညာများ - ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်၊ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်၊ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်၊ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ပညာရပ်၊ သားရဲမီးလျှံ၊ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်း ပညာရပ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်၊ နဂါးဟိန်းသံပညာရပ်၊ ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်၊ လင်းနို့အသွင်ပြောင်း ပညာရပ်၊ သွေးပေါက်ကွဲခြင်း

ကျင့်စဉ် - စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်

ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး - ၆၀၀,၃၂၂

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ “ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးက ခြောက်သိန်းတောင် ကျော်နေပြီလား၊ ငါတောင် သတိမထားမိခင်မှာ ဒီလောက်တောင် တိုးလာတာလား” ဟု ရေရွတ်မိသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်၊ သခင်က ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး စုဆောင်းတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ” ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် တစ်သိန်း သုံးလိုက်တော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သဘောထားကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးထဲမှ တစ်သိန်းကို နှုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးမှ မှော်ဆန်လှသော အလင်းဖျော့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“တစ်ကြိမ်ပဲ ရမှာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

“တစ်ကြိမ်ပဲ ရမှာပါ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လိုချင်ရင် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး နောက်ထပ် တစ်သိန်း ထပ်ပေးရပါမယ်” ဟု ရှောင်လင်က အတည်ပြုသည်။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ တစ်ကြိမ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ၊ ဒီယုံကြည်မှုတန်ဖိုးတွေကို ငါ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာထားရတာ၊ ငါ နတ်သက်ကြွေဆေးလုံးတွေနဲ့ လဲဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ဆိုကာ “ငါနဲ့ သင့်တော်မယ့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုလောက် ရှာပေးပါဦး” ဟု ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ သခင်”

ရှောင်လင်သည် ထပ်မံရှာဖွေပြန်ရာ မကြာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သင့်တော်သော ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။

“မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်၊ နာမည်က တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားတာပဲ” ဟု ရှောင်လင် ရှာပေးသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ဒီတိုက်ခိုက်ရေးပညာက ကမ္ဘာမြေအဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုပဲ၊ ဒီပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်ချက်က ကျင့်ကြံသူရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ သားရဲမီးလျှံ ရှိနေရမှာပါ၊ ဒါက သခင်နဲ့ ကွက်တိပဲပေါ့” ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် ပြောပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ဖဝါးကို အလင်းလုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို ရုတ်တရက် စတင်လည်ပတ်စေတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သတင်းအချက်အလက်များက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ယင်းမှာ သူတစ်ပါး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စုပ်ယူသည့်အခါမျိုးနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှသည်။

ထိုသို့ဖြင့် မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက် တိုက်ခိုက်ရေးပညာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ကူးယူရောက်ရှိသွားပြီး လေ့ကျင့်နေရန် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤသည်မှာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်ရေးပညာကို စုပ်ယူပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးမှ အလင်းဖျော့လေးမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

အလင်းလုံးထဲမှ ကျင့်စဉ်ကျမ်းမှာမူ နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းကို ‘ကူးယူ’ ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

“နှမြောစရာပဲ၊ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်သာ သုံးလို့ရရင် တိုက်ခိုက်ရေးကွက်တွေ အများကြီး သင်ယူလို့ ရမှာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည်။

“အများကြီး တတ်နေတာထက်စာရင် အားကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ အနည်းငယ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ သခင်မှာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ရှိနေတာပဲ၊ နောင်ကျရင် တိုက်ခိုက်ရေးပညာတွေ မရှိမှာကို ဘာလို့ ပူနေမှာလဲ” ဟု ရှောင်လင်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထိုစကားမှာ မှန်ပေ၏။ နောင်တွင် ရန်သူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စုပ်ယူသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးပညာများကိုပါ တစ်ပါတည်း စုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ မရှိမှာကို ပူပန်နေရန် မလိုတော့ပေ။

ဤအချက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူရရှိခဲ့သော သံချေးတက် ဓားမြှောင်သုံးစင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားကျောင်းသားသစ် အများစုမှာလည်း ၎င်းတို့နှင့် သင့်တော်မယ့် ရတနာလက်နက်များ သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ ကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပြီး ရတနာမျှော်စင်ထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကာ ၎င်း၏ အဆောင်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ဝူးနှင့် မာထျန်းတို့မှာလည်း ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် ရတနာလက်နက်များ ရှိပြီးသားဖြစ်၍ တိုက်ခိုက်ရေးပညာများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံချေးတက်နေသော ဓားမြှောင်သုံးစင်းကို ထုတ်ပြသောအခါ မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ လူမျိုးဆိုလျှင် ပို၍ စွမ်းအားကြီးသော ရတနာလက်နက်များကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့က ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “တချို့အရာတွေရဲ့ အနှစ်သာရက ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်နေတတ်တယ်” ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။

ညအချိန်ရောက်သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆောင်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်စွန်းသို့ ရောက်လာသည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်မှာ ရေခဲရုပ်ထုထဲတွင် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသေးပေ။

အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ဓားမြှောင်သုံးစင်းမှာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပါက ဘာမျှမရှိသလို ခံစားရပြီး အလွန်ပင် ပါးလွှာလွန်းလှသည်။

ယင်းတို့က ဘာအတွက် အသုံးဝင်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် မိမိ၏ သွေးသုံးစက်ကို ဓားမြှောင်သုံးစင်းပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ညှစ်ချလိုက်သော်လည်း ခဏကြာသည်အထိ ဓားမြှောင်သုံးစင်းမှာ ဘာမျှ ထူးခြားပြောင်းလဲမလာပေ။

“ရှောင်လင်၊ နင် ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့လေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်ကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “သခင်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ သခင့်ကို လုံးဝ မလိမ်ပါဘူး၊ ဓားမြှောင်သုံးစင်းက တကယ်ကို မှော်လက်နက်တွေပါ” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။