အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း(၁၉၅) အသံတိတ်ပျံလွှားဓားမြှောင်

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးစင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက သွေးနဲ့သစ္စာပြုတဲ့ အစီအရင်ကို လုပ်ပြီးပြီလေ။ ဒီဓားမြှောင်သုံးစင်းက ဘာမှလည်း ပြောင်းလဲမလာပါလား"

ရှောင်လင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ အာရုံခံစားမှုက မှားယွင်းရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"ကျွန်မ တကယ်ပဲ မှားသွားတာလား" ရှောင်လင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို အကြွေးတင်သွားပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ငိုချင်သလို မျက်နှာပေးနှင့် ပြောရှာသည်။ "မူလကဆိုရင် ငါ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ တစ်ခုခု ရနိုင်တာကို"

"သခင်... စိတ်မပူပါနဲ့ဦး။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီဓားမြှောင်တွေကို အသုံးပြုရမယ့် နည်းလမ်းကို ကျွန်မတို့ မသိသေးလို့နေမှာပါ" ရှောင်လင်က ခပ်မြန်မြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့်ပင် လက်ထဲရှိ ပျံလွှားဓားမြှောင်များကို အဝေးသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံရလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာကာ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးစင်းကို ရစ်ပတ်သွားလေတော့သည်။

ပျံလွှားဓားမြှောင်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ပင် ထိုစွမ်းအားအားလုံးကို သူတို့၏ ကိုယ်ထည်ထဲသို့ စုပ်ယူပစ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုဓားမြှောင်သုံးစင်းနှင့် မိမိကြားတွင် အချိတ်အဆက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ယင်းတို့သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကဲ့သို့ပင် စိတ်ကြိုက် စေခိုင်း၍ ရနေပြီဖြစ်သည်။

"ပြန်လာခဲ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးစင်းသည် သူ၏ရှေ့၌ ချက်ချင်းပင် လာရောက် ဝဲပျံနေတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ အရှိန်မှာ အလင်းတန်းကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ "ဒါက မြန်လွန်းနေတာ မဟုတ်လား"

"တွေ့လား သခင်... ဒါတွေက မှော်လက်နက်တွေလို့ ကျွန်မ ပြောသားပဲ။ အခုကြည့်ရတာ ဒါတွေက မှော်လက်နက်တင် မကဘူး၊ ဝိညာဉ်မှော်လက်နက်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ"

ရှောင်လင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်မှော်လက်နက် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထိုဝေါဟာရကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"နာမည်အတိုင်းပါပဲ သခင်။ ဝိညာဉ်မှော်လက်နက်ဆိုတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ မောင်းနှင်ရတဲ့ လက်နက်တွေပေါ့။ သာမန်မှော်လက်နက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့က ပိုမြန်တယ်၊ ထိုးဖောက်အား ပိုကောင်းသလို အသံတိတ်ပြီး လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ" ဟု ရှောင်လင်က ရှင်းပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် ထိုဓားမြှောင်သုံးစင်း၏ အရှိန်ကို ခုနကပင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။ သူ စိတ်ထဲက ရည်ရွယ်လိုက်သည်နှင့် ဓားမြှောင်သုံးစင်းသည် သူ၏ထံသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဖုန်တက်နေတုန်းပဲလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်... သူတို့ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထပ်ပေးကြည့်ပါလား" ရှောင်လင်က အကြံပြုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်၍ ဓားမြှောင်သုံးစင်းကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြန်သည်။

ထိုဓားမြှောင်သုံးစင်း၏ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သာမန်လူများထက် သာလွန်သော်လည်း ၎င်းတို့က အကုန်လုံးကို စုပ်ယူသွားကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နုံးချည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝရန် ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဓားမြှောင်များပေါ်ရှိ ဖုန်နှင့် သံချေးများမှာ အလွှာလိုက် ကွာကျကုန်ပြီး အလွန်အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြည့်ရုံနှင့်တင် ဤဓားမြှောင်များမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် ဓားမြှောင်များသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် ရိပ်မိရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဓားမြှောင်များပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့ အစီအရင် ပုံစံများကို ထွင်းထုထား၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခေါင်းပင် မူးနောက်သွားရသည်။

ဤအချက်က ဓားမြှောင်ပေါ်ရှိ အစီအရင်များသည် အလွန်မြင့်မားသည့် အဆင့်တွင် ရှိကြောင်း ပြသနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ရှိ နယ်ပယ်ဖြင့် နားလည်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အမည်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ယင်းမှာ ‘အလင်းမဲ့ဓားသွား’ ပင် ဖြစ်သည်။

"အလင်းမဲ့ဓားသွား... နာမည်က ကောင်းသားပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ယောက်တည်း ပြုံးပျော်နေပြီး စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ဓားမြှောင်များ ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ပျံထွက်သွားတော့သည်။

ယခင်ကထက်ပင် အလင်းမဲ့ဓားသွားသုံးစင်း၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလုံအလောက် စုပ်ယူထားသဖြင့် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေဟန် တူ၏။

အလင်းမဲ့ဓားသွားများသည် မီတာတစ်ထောင်ခန့် အကွာအဝေးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ အလွန်ပင် အသက်ဝင်လှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဓားမြှောင်များကို ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းစေကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ သူနှင့် အကွာဆုံး မီတာတစ်ထောင်အထိသာ စေခိုင်းနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ မီတာတစ်ထောင်ထက် ကျော်လွန်သွားပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အချိတ်အဆက် ပြတ်တောက်သွားနိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။

သို့သော် ဤမီတာတစ်ထောင်ဟူသော အကွာအဝေးမှာ ယာယီသာ ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဤအကွာအဝေးမှာလည်း တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

အလင်းမဲ့ဓားသွားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ စေခိုင်းနိုင်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်၏

အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် ဤအလင်းမဲ့ဓားသွားများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသံတိတ် ထွက်ခွာသွားပြီး ရန်သူကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဓားမြှောင်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယနေ့မှ ရရှိထားသော ‘မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်’ ကို ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်တွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ကွက်သာ ရှိသော်လည်း ထိုတစ်ကွက်မှာပင် အပြောင်းအလဲ အနန္တ ရှိပေသည်။ သားရဲမီးလျှံနှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုပါက တိုက်ခိုက်ရေးပညာ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ခုတ်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပြာကျသွားစေနိုင်သည်အထိ အစွမ်းထက်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ လုယန့်ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ ဓားဦးကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်၏။

ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ်အတွင်းရှိ သားရဲမီးလျှံကို လှုံ့ဆော်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် လုယန့်ဓားတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရစ်ပတ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အလွန်အံ့သြသွားရ၏။

ယခင်က သူသည် မီးလျှံနှင့် ဓားကို ပေါင်းစပ်ရန် စဉ်းစားဖူးသော်လည်း ယခုအခါ မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်က သားရဲမီးလျှံနှင့် လုယန့်ဓားကို အပြည့်အစုံ ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားကာ ဓားကို အောက်သို့ အားကုန်လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော မီးလျှံဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းခဲများကို ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားစေ၏။

ထိုမီးလျှံဓားအလင်းတန်းသည် ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ရေခဲအနှစ်သာရဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

‘ဂလန်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ မီးလျှံများသည် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုနှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ရေခဲအနှစ်သာရပေါ်တွင်မူ မှေးမှိန်သော ဓားရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤမီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်၏ စွမ်းအားကို အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသည်။

နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ရေခဲအနှစ်သာရသည် ရှန်းဝူစကြဝဠာ တိုက်ကြီးတွင် အခိုင်မာဆုံးသော ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ခုတ်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် ယင်းပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထားခဲ့နိုင်ခြင်းကပင် ဤတိုက်ခိုက်ရေးပညာ၏ စွမ်းအားမှာ မသေးလှကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေခဲအနှစ်သာရအတွင်းရှိ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက်မှာ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်ရမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

အကယ်၍သာ ဤအရှင်သခင်ကို သူ နိုးလိုက်မိပါက ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူ မတွေးရဲပေ။

"အချိန်တော်တော် နောက်ကျနေပြီပဲ။ ငါ ပြန်သင့်ပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူ့တွင် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်နှင့် အနန္တပုံရိပ် ရှိနေသဖြင့် အခြားသူများ မလာရောက်နိုင်သော ဤနေရာသို့ သူ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်ဝူးနှင့် မာထျန်းတို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူနေကြ၏။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆောင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရာအချို့ ရောနှောနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်ကို

တတ်မြောက်ထားသည့်အချိန်မှစ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆိပ်အတောက်များကို အလွန်ပင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးကို နှိုးရန် အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အောက်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ မေ့လဲသွားရုံသာ ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

အခန်း (၁၉၆) အရှက်မရှိသူ

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတိမေ့မြောနေသည့် လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကို အထင်းသား ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ၄င်းသည် အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်စဉ်ကတည်းကပင် အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

“ဘယ်သူကများ ဒီနေရာမှာ အဆိပ်ခတ်ရဲတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခန့်မှန်းနေမိသော်လည်း အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အဆိပ်ခတ်သူသည် မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုသူနှစ်ဦး သတိလစ်သွားစဉ်ကတည်းက တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို ရည်ရွယ်တာများလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်ဆောင်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်၌ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ မပြောင်းလဲခဲ့သော နှင်းပွင့်များမှာ အေးစိမ့်မှုတို့နှင့်အတူ လွင့်ပျံ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာသင်ဆောင်ကို ဖြတ်၍ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ သွားလိုသော်လည်း ဝမ်ချိုင်မှာ လက်ရှိတွင် ထိုဥယျာဉ်ထဲ၌ ရှိနေသည်။

သို့သော် ၄င်းက ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည်မှာ မိမိကို ရည်ရွယ်သောသူသည် ဝမ်ချိုင်အကြောင်းကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေမည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ရှိသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ အရှေ့ဘက် တံခါးငယ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ကြီးမှာ ထူထပ်သော နှင်းများအောက်တွင် မြုပ်ဝင်နေပြီး လရောင်အောက်၌ ငွေရောင်အတိ လွှမ်းကာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဟပ်နေလေသည်။

“ကဲ ထွက်လာခဲ့တော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

အရိပ်များထဲမှ လူတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကျိရှန့်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

“တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာကိုး” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး “မင်း တကယ်ပဲ လက်မလျှော့တော့ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိရှန့်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး “ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါက ဟန်ဆောင်နေမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုစဉ်က ဘာကြောင့်များ ဤဖျက်ဆီးရေးဘုရင်မကို သွားရောက် စနောက်ခဲ့မိပါလိမ့်ဟု နောင်တကြီးစွာ ရမိလေသည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ အကယ်ဒမီ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ပင် အဆိပ်ခတ်ရဲသည်ဆိုလျှင် အခြား မည်သည့်အရာကိုများ မလုပ်ရဲဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

“စီနီယာအစ်မ၊ ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး နမ်းလိုက်လေ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျေသွားပြီပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိရှန့်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ၄င်း၏ လက်ထဲ၌ ဧရာမ ကျောက်စာတိုင်ခြေမှုန်းပုဆိန်ကြီး တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ၊ သေပေတော့”

ကျိရှန့်သည် ကျောက်စာတိုင်ခြေမှုန်းပုဆိန်ကြီးကို ရုတ်ခြည်းပင် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်တစ်တောင်ကို ဖြိုခွဲမည့် အရှိန်အဝါဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။

ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများသည် မြစ်ရေ၊ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ တိုးဝှေ့လာပြီး ကြီးမားသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင်တစ်ခုလည်း ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ အရူးအမူး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဘေးသို့ ဆယ်မီတာခန့် ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ကျိရှန့်မှာ မူလကပင် အဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ၄င်း၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လွှမ်းမိုးထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းထဲမှ လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ တာပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှ လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

“တောက်၊ ဒီမိန်းမရူး၊ မင်း တကယ် လုပ်တာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်မိသည်။

၄င်းသာ ထိုကိုယ်ရံစွမ်းအင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပါမူ မည်မျှအထိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားမည်ကို မတွေးရဲစရာပင်။

ကျိရှန့်မှာ ရူးသွပ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ၄င်း၏ ဧရာမ ကျောက်စာတိုင်ခြေမှုန်းပုဆိန်ကြီးကို တရွတ်တိုက် ဆွဲကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့် ဝင်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်မှ လေနှင့် နှင်းများသည် ကျိရှန့်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် လမ်းဖယ်ပေးရသကဲ့သို့ ကွဲလွင့်သွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ကျိရှန့်မှာ ဤအချိန်၌ လူသတ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသဖြင့် မည်သူကများ ဤကဲ့သို့ အရူးမနှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုပါအံ့နည်း။

“မိန်းမရူး၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောကြရအောင်လေ၊ လက်နက်တွေ မသုံးဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထွက်ပြေးရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

“အိပ်မက်မက်နေလိုက်”

ကျိရှန့်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကြောင့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ ကျောက်စာတိုင်ခြေမှုန်းပုဆိန်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တဝီဝီ မြည်ဟည်းလျက် လည်ပတ်ဝင်ရောက်လာပြီး ၄င်း၏ ထက်မြက်သော ဓားသွားမှာ ပုံရိပ်ယောင်များပင် ကျန်ရစ်ခဲ့စေသည်။

အဖြူရောင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောနောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“သေပြီ၊ သေပြီ...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ခြည်းပင် အထက်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ရာ ကျောက်စာတိုင်ခြေမှုန်းပုဆိန်ကြီးမှာ ၄င်း၏ ခြေထောက်ကို သီသီလေး လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ပုဆိန်ဦးခေါင်း၏ တစ်ဝက်မှာ မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး ပုဆိန်သွား လားရာအတိုင်း မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

“အနန္တပုံရိပ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ၄င်းက အနန္တပုံရိပ်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်ခြည်းပင် ကြိမ်လုံးရှည်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“သူ့ကို ချည်နှောင်လိုက်စမ်း”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကြိမ်လုံးရှည်ကြီးမှာ ကျိရှန့်ထံသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။ ထိုနေ့က ကျိရှန့်မှာ ဤကြိမ်လုံးဖြင့်ပင် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိရှန့်၏ မျက်နှာ၌ ထိတ်လန့်ဟန် အလျဉ်းမရှိပေ။ ၄င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ခြည်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး နှင်းများထဲသို့ တည့်တည့်ပင် လှဲချလိုက်တော့သည်။

ကြိမ်လုံးရှည်ကြီးမှာ တဝီဝီ မြည်လျက် နှင်းထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အတွင်းမှ လူကို မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

“တော်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး “မိန်းမရူး၊ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်ပေါ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို နမ်းရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ပြရဦးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြိမ်လုံးရှည်ကို ရုတ်ခြည်း ဆွဲလိုက်ရာ နှင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရာမှာ ၄င်းကို ပတ်ထားသည့် သူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြိမ်လုံးရှည်ဖြင့် အချည်ခံထားရသူမှာ ကျိရှန့် မဟုတ်ဘဲ နှင်းလူရုပ်ကြီး တစ်ရုပ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“မဟန်တော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ အလှည့်စား ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သော်လည်း ၄င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ကျောဘက်ရှိ နှင်းထုထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နာကျင်စွာ ဟစ်အော်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေ့သို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။ ၄င်း၏ ကျောပြင်တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပူစပ်ပူလောင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ကျိရှန့်သည် နှင်းများထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေကာ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်တို နှစ်စင်းမှာ အေးစက်သော အလင်းများဖြင့် ဝင်းလက်နေသည်။

“အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ၊ မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်၊ ဒါမှ မင်း ဘယ်တော့မှ ယောက်ျားပြန်မဖြစ်နိုင်တော့မှာ”

“ဒီမိန်းမရူး၊ မင်းကတော့ သိပ်ရက်စက်တာပဲ။ အကယ်ဒမီက မင်းနောက်ကို လိုက်လာမှာ မကြောက်ဘူးလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့နောက် လိုက်လာမယ် ဟုတ်လား” ကျိရှန့်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အကယ်ဒမီက ငါ့ကို အသေသတ်မယ် ဆိုရင်တောင်၊ မင်းလို အောက်တန်းကျတဲ့ လူယုတ်မာကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ဦးမှာ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကျိရှန့်မှာ အကျိုးအကြောင်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိတော့သည်။

“ဟွန်း၊ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ အကယ်ဒမီကို သွားပြီး တရားမျှတမှု ရှာမယ်၊ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

ထိုသို့ ဆိုကာ အနန္တပုံရိပ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောနောက်သို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စက်မှုအတောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

“ထွက်သွားချင်တာလား” ကျိရှန့်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားပြီး ၄င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပြန့်ကားသွားသည်။ ၄င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ နှင်းလူရုပ် ခြောက်ရုပ်၊ ခုနစ်ရုပ်ခန့်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လာကြသည်။

ထိုနှင်းလူရုပ်များသည် ကျိရှန့်နှင့် အရွယ်အစား တူညီသော်လည်း မျက်နှာများ မပါရှိပေ။ ၄င်းတို့မှာ နှင်းများထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ နှင်းလုံးများဖြင့် စတင် ပစ်ပေါက်ကြတော့သည်။

နှင်းလုံးများ ပစ်ပေါက်ခြင်းမှာ ကစားစရာကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထက်မြက်သော လေတိုးသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

နှင်းလုံးတစ်ခုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောနောက် မနီးမဝေးတွင် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားရာ စုပုံနေသော နှင်းများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ကျင်းငယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

“ဒါက နှင်းလုံးလား။ ဒါ အမြောက်ဆန် မဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိသည်။ ကျိရှန့်သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိချေ။