အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း (၂၁၃) ဟဲအန်း

ထိုစဉ်မှာပင် အခြားဝေယျာဝစ္စတပည့်များ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် လှပသော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးအား မွေးစားထားကြောင်း ဂိုဏ်းသားများအားလုံးက သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖုန်းအစ်ကို... ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ် တက်ရတော့မှာလား” ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာရင်း မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ “အခုပဲ တက်ရတော့မှာပါ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းတာပေါ့ ဖုန်းအစ်ကိုရယ်... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့နော်” ဟု ရှောင်ပိုင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားလေသည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ရှီးမန်ဖု၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်နားမှ သွားရည်များပင် စီးကျလာတော့သည်။

“လှလိုက်တဲ့ မိန်းမလှလေးတွေပါလား... တို့တွေ မိတ်ဖွဲ့ကြရအောင်လေ”

ရှီးမန်ဖု၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ညီအစ်မနှစ်ဦးစလုံးမှာ သိသိသာသာပင် ရွံရှာသွားကြသည်။

“ဖုန်းအစ်ကို... ဒီလူအနူတောက ဘယ်သူလဲဟင်” ဟု ရှောင်လင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းကွယ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူက မီးလျှံချိုင့်ဝှမ်းက ရှီးမန်ဖုလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

ညီအစ်မနှစ်ဖော်၏ ရွံရှာသော အကြည့်များကို မြင်သော် ရှီးမန်ဖုမှာ ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းအောင် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေးတို့... ကိုယ့်နာမည်က ရှီးမန်ဖုပါ။ ဒီညမှာ အချိန်လေးများ ရနိုင်မလားလို့...”

“မရဘူး” ဟု ချန်ဒါချောင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့က ဖုန်းအစ်ကို ပြိုင်တာကိုပဲ ကြည့်မှာ” ဟု ရှောင်ပိုင်ကလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ရှီးမန်ဖုမှာ မိန်းမလှလေးများ၏ အနှိမ်ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အတွင်းစိတ်၌ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။

“နေဦးပေါ့ကွာ... ဒီမိန်းမလှလေး နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ မင်းကို ငါ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူပြမယ်” ဟု ရှီးမန်ဖုက စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေတော့သည်။

မကြာမီပင် ဒုတိယအဆင့် ပြိုင်ပွဲဝင် တပည့်များ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ချန်းဟိုင်ဂိုဏ်းမှ ဟဲအန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်မှာ အလျား ဆယ်လံ၊ အနံ ဆယ်လံရှိသော ကျောက်သားပလ္လင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်သားပလ္လင်ကို ခိုင်မာလှသော ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ကိုးဆင့်မြောက်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပေသည်။

စင်မြင့်၏ အစွန်းတစ်ဝိုက်တွင် အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

“ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ဟဲအန်းကလည်း “ချန်းဟိုင်ဂိုဏ်းက ဟဲအန်းပါ” ဟု ပြန်လည် ဂါရဝပြုလေသည်။

မိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် စင်မြင့်ထက်ရှိ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

ဟဲအန်းက သူ၏ ရတနာလက်နက်ဖြစ်သော တတိယအဆင့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဦးစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ အေးစက်လှရုံမက ထက်မြက်လှသည်မှာလည်း သိသာလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုအချိန်တွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။ ပြိုင်ဘက်ကို အနာတရ မဖြစ်စေချင်သဖြင့် လုယန့်ဓားမှာ ထက်လွန်းနေသည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ရတနာလက်နက်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြုရမည်ကို ခဏတာ တွေဝေနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရတနာလက်နက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပါက ရွေးချယ်စရာ မလိုသော်လည်း အခုကဲ့သို့ ရွေးချယ်စရာ များပြားနေခြင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်ခဲစေပေသည်။

ဟဲအန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေါင်းငုံ့လျက် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ တပည့်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် ဟဲအန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရက်စက်လိုသော စိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်မြင့်မားသွားပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ တပည့်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ဟာကွက်တွေချည်းပဲဟေ့... ငါ့ရဲ့ လှိုင်းခွဲခုတ်ချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း”

ဟဲအန်းမှာ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

အလွန်များပြားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ စိမ်းလန်းသော ဓားစွမ်းအင်အဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကာ လှိုင်းလုံးကြီးများ အလား ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်အပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာလည်း ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ စမ်းသပ်မှုကို မည်သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သိချင်နေကြသည်။

ရေလှိုင်းကဲ့သို့သော ဓားစွမ်းအင်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဘာမှမသိရှိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်မြဲအတိုင်း ရပ်နေဆဲပင်။

“အာ... တွေ့ပြီ၊ မင်းပဲ”

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟဲအန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် သင့်တော်သော ရတနာလက်နက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ကျူးကောက်တာ သွန်းလုပ်ထားသည့် တတိယအဆင့် တုတ်ရှည်တစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လေထဲမှ ဆင်းသက်လာသော ဟဲအန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “ပြီးပြီပဲ”

သို့သော် လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် စိတ်ပူနေသည့် အချိန်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းမော့လာသည်။

အလွန်အမင်း နီးကပ်နေသည့် အချိန်တွင် သူက ခြေလှမ်းကို ရွှေ့လိုက်ကာ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှသဖြင့် မူလနေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

ဓားစွမ်းအင်မှာ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟဲအန်း၏ စိတ်မှာမူ အောက်ခြေသို့ ထိုးကျသွားတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သို့ ရှောင်တိမ်းသွားသည်ကို သူ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ကာ “တကယ်ကို နီးနီးလေးပါလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟဲအန်းမှာ သွားကြိတ်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။

သူ၏ ဓားရှည်မှာ လက်ထဲ၌ ကခုန်နေပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရေအောက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာလည်း စိုစွတ်လာတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သူ၏ အရှိန်ကို အသုံးချကာ ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။ ဟဲအန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို နီးနီးကပ်ကပ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းနေပုံမှာ ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ လွင့်မျောနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံနေရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။

“အာ...”

ဤသို့ ကြောင်နှင့်ကြွက်ကစားနေသည့် အခြေအနေကို ဟဲအန်း စိတ်တိုလာတော့သည်။ သူက ဓားကို မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ရာ မီးပွင့်များပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “ကဲ... တော်ပြီ၊ ငါ အောက်ဆင်းတော့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ထဲရှိ တုတ်ရှည်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ဟဲအန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဟဲအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လဲကျသွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤတုတ်မှာ တကယ်ကို အသုံးဝင်လှပေသည်။

လူကိုလည်း အနာတရ မဖြစ်စေသလို အသုံးပြုရသည်မှာလည်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။

စင်မြင့်အပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာ ဟဲအန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူ၏ အရှိန်အသာစီးကို အသုံးချကာ ဟာကွက်များကို အမြဲ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဟဲအန်းမှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ အခုမှ တက်လှမ်းထားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အမာခံတပည့်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တုတ်တစ်ချက်ရိုက်ရုံဖြင့် သတိလစ်သွားခြင်းမှာ ချန်းဟိုင်ဂိုဏ်းသားများအတွက် မျက်နှာပျက်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ဟဲအန်းနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကြားရှိ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အနည်းဆုံး ဆဋ္ဌမအဆင့်တော့ ရှိမှာပဲ” ဟု တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်များစွာက တွက်ချက်နေကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနိုင်ရသွားသဖြင့် နောက်ပိုင်းတိုက်ပွဲများတွင် သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ တုတ်ကို သိမ်းလိုက်ကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာပြီး ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဖုန်းအစ်ကိုက တကယ့်ကို ခန့်ညားတာပဲ” ဟု ရှောင်ပိုင်က မျက်လုံးလေးများ အရောင်တောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်ပိုင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ “ငါ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းကိုတောင် မထုတ်ရသေးဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ပိုင်မှာ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချန်ဒါချောင်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လင်းလက်တောက်ပနေပေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားစင်မြင့်များပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲများမှာလည်း စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှီးမန်ဖုရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှီးမန်ဖုမှာ အနည်းငယ် လေလွင့်နေသော်လည်း သူ၏ အစွမ်းမှာ လျှော့တွက်၍ မရဘဲ ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော အခြားသူတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုသူမှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပုံရသည်။

အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

ထိုသူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဒုတိယမြောက် ဆင်းလာသူပင် ဖြစ်ပေသတည်း။

အခန်း (၂၁၄) မိုးကြိုးပညာရပ်

“ရွှမ်လေတောင်တန်းက ချန်ဖန်းလား၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်တွေအားလုံးထဲမှာ သူ့ရဲ့ကျင့်စဉ်အဆင့်က အမြင့်ဆုံးဖြစ်တန်ရာတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ချေသည်။

ရှီးမန်ဖုသည်လည်း သူ၏ပြိုင်ဘက်အား အနိုင်ယူပြီးနောက် စင်မြင့်ထက်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။

မကြာမီပင် ဒုတိယအချီ ပွဲစဉ်များအားလုံး လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ အနိုင်ရရှိသူများမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကြသူများ ဖြစ်ကြရာ များစွာသော ဂိုဏ်းအသီးသီးတို့ကလည်း ယင်းတို့အား အထူးဂရုပြု၍ စောင့်ကြည့်လာကြတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် အခြားဂိုဏ်းများမှ လူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ဟဲအန်း တစ်ယောက်တည်းနှင့်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ယခုတစ်ခေါက် အနိုင်ရရှိသူများထဲမှ မည်သူသည် ယခုနှစ် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပထမဆုကို ဆွတ်ခူးသွားမည်နည်းဟု လူအများက ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် ခန့်မှန်းနေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုမှာ မိမိတို့၏ အစွမ်းကုန်ကို ထုတ်သုံးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အရှုံးအနိုင်ကို အတပ်ပြောရန် စောလွန်းနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ယနေ့ပွဲစဉ်များမှာ အနိုင်ရရှိသူများအား နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ပေးရန် ရွေးချယ်သည့် ပွဲစဉ်များသာ ဖြစ်သည်။ တပည့်များအားလုံး၏ ပွဲစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်ယံ၌ မှောင်ရိပ်သန်းနေလေပြီ။

မနက်ဖြန်တွင် အနိုင်ရရှိသူ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည် ဖြစ်ရာ ယနေ့တွင်မူ ဒဏ်ရာရရှိထားသူများအနေဖြင့် မနက်ဖြန်အတွက် အနားယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုသရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထိုညနေခင်းတွင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့ရာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူများအားလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့နေကြဟန် ရှိသည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များစွာမှာလည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ အချင်းချင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြလေသည်။

ပြိုင်ဘက်ပင်ဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်မှာ လိုအပ်သည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကွင်းပြင်ကျယ်ရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏နောက်တွင်မူ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့က ထိုင်နေကြ၏။

သူတို့ညီအစ်မ နှစ်ယောက်မှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တည်ခင်းသော စားသောက်ဖွယ်ရာများကို မရပ်မနား ချီးမွမ်းနေကြချေသည်။

မကြာမီပင် လူတစ်ယောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မှတ်မိနေသည်။ သူမ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင်မူ အသက်နှင့်လဲ၍ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရရှိမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ကို အလဲထိုးသည့် နည်းဗျူဟာကို သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် ပထမတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“နေကောင်းလား၊ ကျွန်မ နာမည်က လင်ယွဲ့ပါ၊ နှင်းမြူဓားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပါ” ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်မြှောက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “နေကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ” ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အားငယ်နေဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ကျွန်မက သိပ်ပြီး အားနည်းတယ်လို့ ရှင်ထင်လား” ဟု လင်ယွဲ့က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ကျွန်တော်တို့က မတိုက်ရသေးဘူးလေ၊ မင်း အားနည်းသလား၊ အားကောင်းသလားဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ သိပ်တော်တာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်တာ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ပါတယ်” ဟု လင်ယွဲ့က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ကာ “ကျွန်တော်ကလည်း အားကောင်းလှတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ မင်းကလည်း အားနည်းတယ်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ တိုက်ပွဲကို ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ မင်း တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့တာပဲ”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းမှာသာ ကြိုးကြိုးစားစား မလုပ်ရင် ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရမှာလေ။ အကြိမ်ကြိမ် လက်လျှော့ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ မရဲခဲ့ဘူး” ဟု လင်ယွဲ့က ရင်ဖွင့်ရှာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူမကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ရောက်တတ်ရာရာ စကားများကိုသာ ပြောဆိုနေမိကြတော့သည်။

မကြာမီပင် လင်ယွဲ့မှာ ဝိုင်များ လွန်ကဲစွာ သောက်မိသွားသဖြင့် အတော်ပင် မူးယစ်သွားခဲ့လေပြီ။

“မင်း အိပ်ဖို့ နေရာတစ်ခုခု ရှာပေးပါ့မယ်။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ဧည့်သည်နားနေဆောင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့ ကူညီမယ်လေ” ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က ဝုန်းကနဲ ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ လင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မလိုလားအပ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

သူတို့ သုံးယောက်သား လင်ယွဲ့ကို ဧည့်သည်ဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကွင်းပြင်ကျယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ရှိသော ဧည့်ခံပွဲကြီးမှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် တပည့်အများအပြားမှာ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များကို တင်ဆက်နေကြသဖြင့် ပွဲမှာ ပို၍ပင် ဆူညံအသက်ဝင်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြေနက်မြေသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ ယနေ့သည် ဒုတိယအချီ တိုက်ပွဲများ ကျင်းပမည့်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။

ဤတိုက်ပွဲပြီးလျှင်မူ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပွဲကို ကျင်းပရမည် ဖြစ်ရာ ယင်းက ဤပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုရှင်နှင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး တပည့်ကို အဖြေထုတ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ရွှမ်လေတောင်တန်းက ချန်ဖန်းနဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း” ဟု ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲက ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူများ၏ အမည်ကို ဦးစွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွား၏။ သူသည် မနေ့ကပင် ထိုချန်ဖန်းကို သဘောကျမိနေခဲ့ရာ ယနေ့တွင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းလှပေသည်။

မကြာမီပင် ပြိုင်ပွဲဝင်နှစ်ဦးစလုံး စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“မနေ့က မင်းကို ငါ သတိထားမိတယ်။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ” ဟု ချန်ဖန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

“မင်းကလည်း အစွမ်းထက်တဲ့သူပါပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောရင်း သူ၏ ဝါးလုံးတုတ်ရှည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒီအရာနဲ့ပဲ ငါ့ကို တိုက်မှာလား” ချန်ဖန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ရှိနေပြီး ယင်းက မှိန်ဖျဖျ လင်းလက်နေကာ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။

ရွှမ်လေတောင်တန်းမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အဓိကထား ကျင့်ကြံသော ဂိုဏ်းဖြစ်ရာ ယင်းတို့အား အသုံးပြုရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

ချန်ဖန်းသည်လည်း ဤပညာရပ်တွင် နှံ့စပ်သူ ဖြစ်ဟန်ရ၏။

မနေ့က တိုက်ပွဲတွင် ချန်ဖန်းသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုမျှပင် ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းက သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မည်မျှ အလေးအနက် ထားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိလို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဖန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး “မင်း အတည်ပြောနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ” ဟု ချန်ဖန်းက ခပ်စူးစူး နှစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အင်္ကျီစများမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်လှုပ်လာပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လျှပ်စီးတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ တုတ်ရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေပြီ။

ချန်ဖန်း၏ လက်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကွဲထွက်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များသည် မှိန်ဖျဖျ လင်းလက်နေကြပြီး ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် တိုက်ခိုက်လာကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်ကာ တုတ်ရှည်ကို ဘေးတိုက် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကို အခြေခံထားသဖြင့် ခိုင်ခံ့သော တုတ်ရှည်ကြီးမှာပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားရချေသည်။

တုတ်ရှည်ကြီးက ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် ယင်းတို့အားလုံး လွင့်ထွက်သွားကြကုန်၏။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ပင် မချရသေးမီ ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ သူ၏ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ပျံသန်းလာကြပြန်သည်။

“မိုးကြိုးလမ်းစဉ်”

ချန်ဖန်းက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ထူးဆန်းသော လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်၏။

အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တုတ်ရှည်တွင် ချက်ချင်း ကပ်ငြိသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရ၏။ သူက တုတ်ရှည်ကို ပစ်ချရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များထံမှ ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ခဏချင်းတွင် ထိုလျှပ်စစ်စီးကြောင်းများမှာ တုတ်ရှည်မှတစ်ဆင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ စီးဝင်သွားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားရတော့သည်။

စင်မြင့်ထက်တွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွား၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မိုးကြိုးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်ရှိနေပြီး တောက်ပသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရကာ တစီစီမြည်သံများပင် ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

“တကယ့်ကို အားကောင်းတဲ့ မိုးကြိုးပါလား” ဟု စင်မြင့်အောက်မှ လူများက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လာကြတော့သည်။

“ဒီလောက်အဆင့်ဆိုရင် မနေ့ကသာ သူသုံးခဲ့ရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရှုံးသွားမှာ အသေအချာပဲ” ဟု မနေ့က ချန်ဖန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော တပည့်က စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုနေမိရှာသည်။

ရွှမ်လေတောင်တန်းမှ အကြီးအကဲများမှာမူ ကျေနပ်အားရသော အမူအရာများဖြင့် စင်မြင့်ထက်ကို ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့သည် ချန်ဖန်းကို ဤဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပထမဆု ရယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။

မိုးကြိုးစွမ်းအားမှာ အတိုက်ခိုက်နိုင်ဆုံးသော စွမ်းအားဟု အဘယ်ကြောင့် လူအများက ပြောစမှတ်ပြုကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်၌ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ရလေပြီ။