အခန်း (၅၅၀-၅၅၁)

အခန်း ၅၅၀ လူပြက်ပွဲ

"ကျွန်တော်ပဲ အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ဟိုရှန်ယု မိမိကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ရရှိသူအဖြစ် ကြေညာလိုက်ခြင်းအပေါ် မည်သူမျှ တစ်ခွန်းမှ မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။

အဆင့်-၅ ဆေးလုံးပင်

၎င်းသည် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေထဲက မည်သူမှ မကျော်ဖြတ်နိုင်ေသာ ကွာဟချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာဘက်တွင်မူ၊ အကြီးအကဲအချို့က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်

နှက်နေသည်။

အချို့ကမူ ကောင်းကင်အင်ပါယာဘက်သို့ လှောင်ပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ဤရလဒ်သည် အစကတည်းက ဖြစ်ပျက်ရမည့် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူသော အထာမျိုး ပြသနေကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ချီးမွမ်းသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟိုရှန်ယု ပီပီပဲ။ မင်းနိုင်မှာကို ငါတို့ ကြိုသိနေသားပဲ။"

"ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ ဘယ်သူက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဦးမှာလဲ။"

"အဆင့်-၅ ဆေးလုံးတဲ့လား... ဟူး... မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေပဲ။"

"မင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်”

ချီးမွမ်းစကားများသည် အဆုံးမရှိ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

အချို့က ရိုးသားစွာ ချီးမွမ်းကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း

အချို့ကမူ... ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထိုဒီရေလှိုင်းကို မဆန့်ကျင်ရဲကြချေ။

ဟိုရှန်ယုက မိမိကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ရသူအဖြစ် ကြေညာလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကပင် ပြိုင်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ရလောက်သည်။

ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာမှ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား။ ဒီလိုအောင်မြင်မှုမျိုးကို မဆင်နွှဲဘဲ မနေသင့်ဘူး။"

သူက လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး သူ့အသံကို ခန်းမတစ်ခုလုံး ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုအသက်အရွယ်နဲ့ အဆင့်-၅ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တာ... ဒါဟာ သမိုင်းတစ်လျှောက် မရှိခဲ့ဖူးဘူး။"

သူက မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဟိုရှန်ယုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးဟိုအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်ပွဲခံပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးရမယ်။ ဒီအခိုက်အတန့်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပွဲမျိုးပေါ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားလူအများအပြားကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံအားပေးကြသည်။

"မှန်တာပေါ့။ ဒါက တကယ်ကို ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့အရာပဲ။"

"စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကတော့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်တာပေါ့။"

"အရှေ့ဘက်ဒေသတစ်ခုလုံးလည်း ဒီအကြောင်းကို သိသင့်တယ်။”

အခြေအနေက နောက်တစ်ကြိမ် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ချီးမွမ်းစကားများမှသည်

ဘုန်းကြီးခြင်း၊ ချီးမြှောက်ခြင်းဆီသို့ ဖြစ်သည်။

ဟိုရှန်ယုက တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ထို့နောက် သူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ သဘောအတိုင်းပေါ့။"

သူ့လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲက မာနအရိပ်အယောင်ကတော့ ကွယ်ပျောက်မသွားပေ။ "နောက်တစ်လနေရင်..."

သူက ခဏမျှ အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး စုဝေးနေသော အင်ပါယာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"...ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာကနေ ဖိတ်စာတွေ ပေးပို့ပါလိမ့်မယ်။"

သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်ရင်း

"အားလုံးပဲ တက်ရောက်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထိုစကားလုံးများသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း

ရောက်ရှိနေသူတိုင်းက ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်မှ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။

ဒါဟာ အောင်ပွဲခံပွဲသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြေညာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့၏ အောင်မြင်မှုကို ဒေသတစ်ခုလုံး သိရှိအောင် အသိပေးခြင်း ဖြစ်သလို ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာ၏ အဂ္ဂိရတ်ကဏ္ဍတွင် ထိပ်ဆုံးက ဆက်လက်ရပ်တည်နေမှုကို ပြသခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် မဟာဆရာသခင်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အသစ်စက်စက် ဖြစ်လာသော မူထျန်းရွှမ်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း မှေးမှိန်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မည်သူမျှ မငြင်းပယ်ရဲကြပေ။

"သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ အသေအချာ တက်ရောက်မှာပါ။"

"ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။"

"ဒီလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းလာတာကို မျက်မြင်တွေ့ရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။"

အသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သဘောတူညီမှုများ ချက်ချင်း ရရှိလာခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသူများပင် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ် လူတစ်ဦးက အံ့ဩချီးကျူးစွာဖြင့် ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့... ငါတို့တွေဟာ နဂါးတစ်ကောင် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားတာကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရပြီပဲ။"

ထိုစကားလုံးများသည် ခန်းမအတွင်း ညင်သာစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုအရာအားလုံး၏ ဗဟိုတွင် ဟိုရှန်ယု သည် အသိအမှတ်ပြုမှုများကို ခံယူရင်း မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဖူး... ဟားဟားဟားဟားဟား...”

ရုတ်တရက်၊ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ရယ်မောသံတစ်ခုက လေထုကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ခန်းမအတွင်း ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အသံအားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အကြည့်တိုင်းက ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

သူကတော့ ပိုင်ကျီဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့မျက်နှာကို အနည်းငယ် ကာထားပြီး ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသော ရယ်မောသံများကြောင့် ပုခုံးများ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ယဉ်ကျေးသော ရယ်မောသံမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထိန်းချုပ်ထားသော ရယ်မောသံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် အလွန်အမင်း ရယ်စရာကောင်းသော ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အခါမျိုးတွင် ထွက်ပေါ်လာတတ်သည့် ရယ်မောသံမျိုး ဖြစ်သည်။

လုံးဝကို လူပြက်ပွဲတစ်ခုလိုပင်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက အနားသို့ ချက်ချင်း တိုးကပ်လာပြီး တိုးညှင်းပြတ်သားသော အသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"တော်တော့။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် မူမျိုးနွယ် အတွက် မကောင်းဘူး။"

သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ပိုင်ကျီဟန်သည် အဆိုးရွားဆုံး အချိန်အခါ၌ ဒုက္ခရှာရန် ထပ်မံ ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်က မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ရယ်မောသံသည် ပိုမိုညင်သာလာပြီး ပို၍ သဘောကျနှစ်ခြိုက်ဟန် ဖြစ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူ့လက်ကို ချလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်က ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူပြက်တစ်ယောက် ကပြဖျော်ဖြေနေတဲ့အခါ...”

သူ ခဏ ရပ်ပြီး

"...ပရိသတ်က ရယ်မောပြီး ရိုသေမှုပြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့စကားလုံးများသည် လေထုထဲတွင် ရိုက်ပုတ်လိုက်သည့် လက်ဝါးချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်အင်ပါယာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက စဉ်းစားမရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့ကကော ဘာလို့မရယ်ကြတာလဲ။"

သူ့လေသံထဲက ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုက အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လူအုပ်ကြီး တောင့်တင်းသွားသည်။

မျက်နှာအမူအရာများ ထူးဆန်းသွားကြသည်။

လူတိုင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဒါဟာ မရေမရာ ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဟိုရှန်ယု နှင့် သူ့ကို ခုနက မြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းနေကြသူများကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာဘက်တွင် မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဟိုရှန်ယု၏ မျက်နှာသည် တင်းမာခက်ထန်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးများက ပိုင်ကျီဟန်ဆီသို့ စူးစိုက်သွားသည်။

ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါဟာ ကောင်းကင်အင်ပါယာက ဧည့်သည်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံပေါ့ ဟုတ်လား။"

သူ့လေသံက တည်ငြိမ်နေသည်။

သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် ရန်လိုမှုများ အထင်အရှား ရှိနေသည်။

"မင်းတို့ မနိုင်နိုင်တဲ့အခါ..."

လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရင်း

"...ဒီလို စော်ကားတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးတာပေါ့?" သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အရှိန်အဝါသည် လျော့နည်းမသွားဘဲ ပို၍ပင် စူးရှထက်မြက်လာပုံရသည်။

"သခင်လေးပိုင်... အရှုံးမပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို မပြုမူစမ်းပါနဲ့။"

ထိုစကားလုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"အရှုံးမပေးနိုင်တဲ့လူ ဟုတ်လား။"

ပိုင်ကျီဟန်က ထိုစကားကို သဘောကျနေသည့်အလား ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါက ဘာလို့ အရှုံးမပေးနိုင်တဲ့လူ ဖြစ်ရမှာလဲ။"

သူ့လေသံတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် မရှိပေ။ဟိုရှန်ယုက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရမ်းလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်တွင် အထင်မြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့အမြင်တွင်မူ ပိုင်ကျီဟန်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ငြင်းဆန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဆေးလုံးဖော်စပ်တာ မပြီးသေးတဲ့လူ တစ်ယောက် ကျန်နေသေးတယ်လေ..." ပိုင်ကျီဟန်က ဆက်ပြောလိုက်ရာ သူ့အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

"မင်းက အနိုင်ရသူအဖြစ် ကြေညာနေပြီလား။ မင်း နည်းနည်း စောလွန်းမနေဘူးလား။"

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ လူအများစုသည် လူတစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သတိထားမိကြတော့သည်။

သူမကတော့ မူလင်းယွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။

အကြည့်အားလုံး လှည့်သွားကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဆေးဖိုရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အာရုံစိုက်နေကာ မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်နေသော လက်များမှာလည်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟိုရှန်ယုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

သူ့အသံက ပြတ်သားပြီး သေချာရေရာလှသည်။

"အဆင့်-၃ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်”

သူက မူလင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာသည်။

"သခင်လေးပိုင်က ငါတို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို တကယ်ပဲ နားမလည်တာလား။"

သူ့၏ မောက်မာမှုများ ယခုအခါ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သူမ ဒီနေရာမှာတင် အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ..."

သူက ခဏရပ်လိုက်၏

"...သူမ အကောင်းဆုံး ဖော်စပ်နိုင်မှာက အဆင့်-၄ ဆေးလုံးပဲ။"

သူ့နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားရင်း

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

လုံးဝဥဿုံ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။

မည်သည့် သံသယမျှ မရှိပေ။ သူ့အတွက်မူ ဤပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်သည် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူက မူလင်းယွဲ့ဘက်သို့ ခဏမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟိုရှန်ယုထံ ပြန်လှည့်လာ၏

"ကောင်းပြီလေ... ငါတို့ မျက်မြင်မတွေ့ရမချင်းတော့ သိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ့လေသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိသော်လည်း ၎င်းက လူအများစုကို မျက်ခုံးကုပ်သွားစေသည်။

ကြက်သွေးရောင်ဆေးလုံးအင်ပါယာမှ အချို့သောသူများသည် လှောင်ပြောင်လိုသော မျက်နှာထားများဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

"ဘာကို ကြည့်ရဦးမှာလဲ—"

သို့သော် သူတို့ စကားမဆက်နိုင်မီမှာပင် ဟိုရှန်ယုက လက်တစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြကာ တားဆီးလိုက်သည်။

သူက ပိုင်ကျီဟန်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရင်း

"ကောင်းပြီလေ။ မင်းက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေမှတော့..." သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်သည်။

"သူမ ဘယ်လိုဆေးလုံးမျိုး ဖော်စပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ပိုစောင့်ရရုံနဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။ အားလုံးကကော သဘောမတူကြဘူးလား။"

ဟိုရှန်ယုကိုယ်တိုင် ထိုသို့ပြောလိုက်သဖြင့် အခြားသူများကလည်း အချိန်ဖြုန်းခြင်းသက်သက်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း လိုက်လျောပေးလိုက်ကြရတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အာရုံစိုက်မှုအားလုံးသည် မူလင်းယွဲ့ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆေးဖိုသည် သဲ့သဲ့မျှ တုန်ခါလာသည်။

၎င်းအောက်ရှိ မီးတောက်သည် ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခတ်လာခဲ့သည်။

သူမသည်လည်း နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ဆေးလုံးပုံဖော်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိအပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်နေသော အကြည့်မုန်တိုင်းများကို လုံးဝသတိမထားမိပေ သို့မဟုတ် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

အခန်း ၅၅၁ အနိုင်ရမှုမှ အရှက်ရမှုသို့

မူလင်းယွဲ့၏ ဆေးဖိုဆီမှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း

ယခင်က ကြားဖူးသမျှထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသော အသံနိမ့်နိမ့် တုန်ခါမြည်ဟည်းသံတစ်ခုသည် အပြင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

စောင့်ကြည့်နေသူ အတော်များများမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ဒါ... ဒီအရှိန်အဝါက..."

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”

ဆေးဖို၏ အဖုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

ချလွမ်

ဆေးဖိုအဖုံး ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

ဆေးဖက်ဝင်ရနံ့လှိုင်းတစ်ခုသည် အပြင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် ထိုရနံ့ဆီသို့ မသိစိတ်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားကြသည်။

"...ဒါ... ဒါဟာ အဆင့်-၄ ဆေးလုံးလား?"

တစ်စုံတစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ခံစားမိသည့် ချီစွမ်းအင်သည် အဆင့်-၃ ဆေးလုံးထက် ထင်ရှားစွာ ပိုမိုစွမ်းအားပြင်းထန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဆင့်-၄ ဟုတ်လား? သူမအသက်နဲ့?”

"သူမက အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ”

"တောက်... အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်နဲ့ အဆင့်-၄ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်လား?"

"ဒါဟာ ဟိုရှန်ယုရဲ့ ပါရမီထက်တောင် ပိုပြီး မိန်းမောစရာမကောင်းဘူးလား?”

ထွက်ပေါ်လာသော ချီစွမ်းအင်၏ စွမ်းအားပြင်းထန်မှုကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းက မူလင်းယွဲ့သည် အဆင့်-၄ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။

အကယ်၍ အခြားပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးသာဆိုလျှင် တုံ့ပြန်မှုက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာရှိသေးသည့် မူလင်းယွဲ့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ၎င်းက ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူမက ဟိုရှန်ယု၏ ယခင်စံချိန်ကို ချိုးဖျက်ကာ အသက်အငယ်ဆုံး အဆင့်-၄ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဖြစ် အစားထိုးလိုက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အင်ပါယာသားများကြားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဟွန့်၊ သူမကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်သာ အချိန်ပေးလိုက်၊ ဟိုရှန်ယုကိုတောင် ကျော်တက်သွားနိုင်တယ်”

"အဲဒီကျရင် ဘယ်သူက မောက်မာဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

ခဏတာမျှ သူတို့၏ ယခင်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အစားထိုး

ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခင်က သူတို့သည် ဟိုရှန်ယုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည့် ပါရမီရှင် မရှိသဖြင့် အထင်မြင်သေးခံရကာ အရှက်ရခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုမူ?

အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် လူတိုင်းက အောင်ပွဲခံနေကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များကြားတွင်မူ

တိတ်ဆိတ်ခြင်း

သူတို့၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကြသည်။

မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ခံစားသိရှိနေရသည့် ချီစွမ်းအင်သည်... အခြားသူများ ကောက်ချက်ချနေသည့်အရာနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီ... ဒီချီစွမ်းအင်က..."

"ဒါက သိပ်ပြီး ထူထပ်လွန်းတယ်..."

"ဟိုရှန်ယု ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ အဆင့်-၅ ဆေးလုံးတောင်မှ ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားမပြင်းဘူး”

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မဖြစ်နိုင်သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်ကြသည်။

'မဖြစ်နိုင်တာ’

'ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး...'

'သူမက အရမ်းငယ်သေးတယ်...'

'သူမအရွယ်နဲ့ အဆင့်-၅ ဆေးလုံးကို ဘယ်သူမှ မဖော်စပ်နိုင်ပါဘူး...'

သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အလားအလာကို လက်မခံချင်ကြသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုအတွေးကို ပယ်ဖျက်လိုက်ကြသည်။

မူလင်းယွဲ့ အနေဖြင့် အဆင့်-၄ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းကပင် လုံလောက်စွာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုထက် မြင့်မားနေမည်ဆိုပါက...

ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးကို မည်သို့ခေါ်ရမည်ကိုပင် သူတို့ မသိတော့ပေ။

အချို့ကမူ ၎င်းသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး မတည်ငြိမ်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်သောကြောင့်သာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်နှင့် ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်

မည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။

ဟိုရှန်ယု၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူက မူလင်းယွဲ့ အဆင့်-၅ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်လိုက်သည်ဟု ယုံကြည်၍မဟုတ်ဘဲသူမက ဤမျှအသက်ငယ်ငယ်နှင့် အဆင့်-၄ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟူသော အတွေးကပင် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

သူ့အကြည့်က မူလင်းယွဲ့၏ ဆေးဖိုဆီသို့ စူးစိုက်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ အဆင့်-၄ သို့ ရောက်ရှိသွားရုံမျှဖြင့် အဆင့်-၅ သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု အလိုအလျောက် မဆိုလိုနိုင်ပေ။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ဆေးဖိုအတွင်းမှ အလင်းတန်းသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

အရှိန်အဝါများ ဖိသိပ်သွားသည်။

ထို့နောက် မူလင်းယွဲ့က သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဆေးဖိုအတွင်းမှ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပျံတက်လာခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်မျောနေသည်

၎င်းသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလှသည်။

နူးညံ့သောအလင်းတန်းများသည် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

မူလင်းယွဲ့က ၎င်းကို အသာအယာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လှည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း မြင်နိုင်ရန် အတိအလင်း ပြသလိုက်တော့သည်။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ

ဟိုကျိုးချန်ပင်လျှင်

အားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကုန်ကြသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်း

မယုံကြည်နိုင်ခြင်း

ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးလုံး၏ အဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်ကြသူများမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် မျက်ခုံးကုပ်နေကြသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ?"

"လူတိုင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားကြတာလဲ?"

"ငါတော့ မသိဘူး... ဒါ ဘာအဆင့် ဆေးလုံးလဲဆိုတာ..."

တိတ်ဆိတ်မှုက ဆွဲဆန့်သွားခဲ့သည်။

တုန်ရီနေသော အသံတစ်ခုက ၎င်းကို မဖျက်ဆီးမီအထိ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။

"...ထိပ်တန်း..."

ဂလု

မျက်စိဖြင့် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည့်အလား

"အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း ဆေးလုံးပဲ။"

ဒိန်း

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာ?”

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”

"အဆင့်-၄ မဟုတ်ဘဲ... အဆင့်-၅ ဟုတ်လား?”

အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများသည် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ယခင်က မခံစားမိခဲ့ကြသူများသည်လည်း ယခုအခါ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဘာကြောင့် ဖြစ်သွားကြသည်ကို အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကြည့်အားလုံး မူလင်းယွဲ့ထံသို့ လှည့်သွားကြသည်။

သူမကမူ ထူးခြားသောအရာ ဘာမှမဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း — ကောင်းကင်အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်သန့်စင်ဆေးလုံးဖြစ်ပါတယ်။"

ဆေးလုံးသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး နူးညံ့သော်လည်း လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုသည် လူအများစု ယခင်က မြင်ဖူးသမျှအရာအားလုံးကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

"...ထိပ်တန်း"

"...အဆင့်-၅"

အချို့ကမူ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေသည့်အလား ထိုစကားလုံးများကို မသိစိတ်ဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုရှန်ယု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားခဲ့သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူ့အသံက စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"မင်း လိမ်နေတာ”

အာရုံစိုက်မှုအားလုံး သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုစွပ်စွဲချက်သည် လေထုထဲတွင် ပျံလွင့်နေခဲ့သည်။

ခဏတာမျှ လူအများအပြားကပင် သူ့စကားသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သောသူတစ်ဦးက အဆင့်-၅ ဆေးလုံးကို မည်သို့ ဖော်စပ်နိုင်မည်နည်း။ ဟိုရှန်ယုကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အဆင့်-၅ အနိမ့်စားသို့ မနည်း ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုပင် မျိုးဆက်တစ်ခုတွင် တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွန်းသည့် ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။

မူလင်းယွဲ့က?

အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်?

အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း?

၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို၊ လက်တွေ့မကျသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ်

"ဖူး”

ရယ်သံတစ်ခု လျှံထွက်လာသည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟား”

ပိုင်ကျီဟန်သည် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိန်းချုပ်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူ့ရယ်မောသံက လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်

နှက်လျက် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဟိုရှန်ယုကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အို? သခင်လေးဟို... အရှုံးမပေးနိုင်ဘူးလား?"

သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"တကယ့် အရှုံးမပေးနိုင်တဲ့ လူပဲ”

ထိုစကားလုံးများသည် ဓားချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဟိုရှန်ယု၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

"မင်း”

သူ့အရှိန်အဝါများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့လေသံက စူးရှသွားသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတာ သေချာတယ်”

ဟိုရှန်ယုသည် အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုခုကို ပျာပျာသလဲ ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူက မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်

(အဖေကတော့ သိမှာပဲ) “အဖေ”

"တော်စမ်း”

ဟိုကျိုးချန်၏ အေးစက်သော အသံက အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

"သူမက”

သို့သော် သူ စကားမဆက်နိုင်မီမှာပင်

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! မင်း သိက္ခာကျရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား?"

ဟိုကျိုးချန်၏ အသံက အေးစက်နေပြီး အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။ ဟိုရှန်ယု ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

သူ့စကားလုံးများသည် လည်ချောင်းဝတွင်တင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သူ့တစ်သက်တွင် သူ့အဖေက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မဆူပူခဲ့ဖူးပေ။

ဟိုကျိုးချန်၏ အကြည့်သည် မူလင်းယွဲ့၏ လက်ထဲက ဆေးလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများကမူ သံသယဝင်ပြီး မသေချာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူကဲ့သို့ အဆင့်-၇ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးက အဆင့်-၅ ဆေးလုံး၏ အဆင့်ကို ခွဲခြားရာတွင် မည်သို့ အမှားအယွင်း ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထိုဆေးလုံးသည် ငြင်းကွယ်၍မရသော အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း ဆေးလုံးပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ မောက်မာမှုတွေ အခု ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ? မင်းပဲ နိုင်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား?"

ပိုင်ကျီဟန်က ဒဏ်ရာကို ဆားသိပ်သည့်အလား ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဟိုရှန်ယုက ပြန်လည်ချေပချင်သော်လည်း၊ သူ့အဖေ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

သို့ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ ဘာကိုပင် ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။

"မင်းတို့ထဲက အချို့ကတော့ သံသယရှိနေတုန်းပဲနဲ့ တူတယ်"

ပိုင်ကျီဟန်က သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးရင်း ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ?"

သူက ဟိုကျိုးချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မဟာဆရာသခင်ဟို... မူလင်းယွဲ့ရဲ့ ဆေးလုံးက အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း ဆေးလုံးမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့လား?"

ထိုမေးခွန်းကို ဟိုကျိုးချန်ထံသို့ တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်၍ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိုကျိုးချန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုပ်သွားသော်လည်း၊ သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူ့အကြည့်သည် မူလင်းယွဲ့၏ လက်ထဲက ဆေးလုံးပေါ်တွင် ခဏမျှ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါဟာ အဆင့်-၅ ထိပ်တန်း ဆေးလုံးပါပဲ။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သံသယဝင်ရန် နေရာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ထိုစကားလုံးများသည် အဆင့်-၇ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိုကျိုးချန်ကိုယ်တိုင်ထံမှ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်က အရှိန်အဝါ ဩဇာအာဏာသည် မယုံကြည်နိုင်မှုအားလုံးကို ဖိနင်းပစ်လိုက်

သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ငြင်းပယ်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးသော ပျက်စီးလွယ်သည့် အမျှင်တန်းလေးပင်လျှင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့လိုက်သည်။

ခုနက ဟိုရှန်ယုကို မြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းနေကြသူများကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုသည်။ ရလဒ်ကို အလျင်စလို ကြေညာခဲ့ကြသူများကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုသည်။ သူ့အသံက ရှင်းလင်းပြီး အေးဆေးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကဲ... အခုထိကော ဟိုရှန်ယုကပဲ အနိုင်ရသူလို့ ယုံကြည်နေကြတုန်းပဲလား?"

လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်အနည်းငယ်ကတင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် စကားပြောဆိုခဲ့ကြသူများသည် ယခုအခါ ကြက်သေသေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး၊ အရှက်ရမှုကြောင့် ပူထူနေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ယခင်စကားလုံးများသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများအဖြစ် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

စာကြောင်းတိုင်းသည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရိုက်ပုတ်လိုက်သည့် လက်ဝါးချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သို့သော် အရှက်ရဆုံးနှင့် အထိနာဆုံးသူမှာ ဟိုရှန်ယုပင် ဖြစ်သည်။

သူ့လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ယခင်က သူပြသခဲ့သော မောက်မာမှုများ...

သေချာရေရာမှုများ။

အောင်ပွဲခံ ကြေညာချက်များ။

ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာနေသည့် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ထိုမောက်မာမှုများသည် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်ကမူ ၎င်းကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

"တောက်... တောက်..."

သူက သဘောကျနှစ်ခြိုက်ဟန်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? ခုနကတော့ သိပ်ပြီး သေချာနေတာပေါ့၊ ဆက်လုပ်နေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ မင်းပဲ အနိုင်ရသူဖြစ်

တယ်ဆိုပြီးတော့လေ”

သူ့မျက်လုံးများက လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် ဟိုရှန်ယုထံသို့ စူးစိုက်သွားသည်။

"မင်းမှာ အဲဒီလို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုမျိုး ရှိနေတုန်းပဲလား?"

ဟိုရှန်ယု၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားခဲ့သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကြောင့် သဲသဲမျှ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

သူ့တစ်သက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုမျိုးကို မည်သည့်အခါကမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။