အခန်း ၁၄၂

အခန်း။ ၁၄၂

ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းသည်။ ကုယွမ်၏ ပါရမီသည် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အပြည့်အဝ အရည်အချင်းရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ လိုချင်ရုံမျှဖြင့် ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အရည်အချင်းနှင့် ပါရမီကောင်းရုံမျှဖြင့်လည်း မလုံလောက်သေးချေ။

စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် လမ်းနှစ်လမ်းသာ ရှိသည်။

ပထမလမ်းမှာ မိုးကြိုးငါးသွယ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာပါရမီရှင် စန်းကျန့်ကဲ့သို့ အထက်တန်းအကြီးအကဲတစ်ဦးဦး၏ အထူးတလည် မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခြင်းပင်။

ဒုတိယလမ်းမှာမူ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် အခြားသော အတွင်းစည်းတပည့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကာ အနိုင်ရရှိခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကုယွမ်၏ ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စနစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် စန်းကျန့်၏ လမ်းစဉ်မှာ အထူးစီမံချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသောသူများမှာမူ ပုံမှန်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုကြရခြင်းနှင့် တူသည်။

ကုယွမ်အဖို့ အထူးစီမံချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်ခံရရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးသော်လည်း သူ၏ ပါရမီအရဆိုလျှင် ပုံမှန်အတိုင်း အားထုတ်ကျင့်ကြံသွားမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် စာမေးပွဲအောင်မြင်ကာ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

“မင်း ကောင်းကောင်းနားလည်တာ ဝမ်းသာဖို့ကောင်းတယ်”

ဆရာကြီးဟယ်လင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ကုယွမ်ကို ပို၍ပင် သဘောကျလာမိသည်။ ထူးချွန်သော ပါရမီရှိရုံမျှမက ယဉ်ကျေးသိတတ်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော စရိုက်ရှိသောကြောင့်ပင်။

ဤသို့သော စရိုက်မျိုးမှာ ရိုးအေးပြီးသစ္စာရှိသော နွီယိုတနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘဝလမ်းခရီးတွင် အမှားအယွင်းနည်းပါးပြီး ပိုမိုသွက်လက်နိုင်သည်မှာ အသေအချာပင်။

“ရေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ... ပြီးတော့ ဓားနှလုံးသား ပါရမီတဲ့လား...”

ရှိန်းယွင်ကျီသည် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ကုယွမ်၏ လက်မောင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုရင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ကျင့်ကြံဖော် ဟယ်လင်... မင်း တကယ်ကို ကံထူးတာပဲ။ ဒီကလေးရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်။ ငါ အခုလေးတင် လက်ခံလိုက်တဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ တပည့်လေးနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်ဗျာ”

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ ကုယွမ်၏ အခြေခံမှာ စင်ကြယ်ထုထည်ကြီးမားပြီး အရိုးအဆစ်များမှာလည်း ဖန်သားပြင် ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်လုံးကဲ့သို့ ချောမွေ့ကြည်လင်နေကြောင်း ကောင်းစွာ အာရုံခံမိခြင်းပင်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော မျိုးစေ့ကို ဆရာကြီးဟယ်လင်က လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်မှန်း မသိပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် တပည့်အဖြစ် လုယူချင်စိတ် ပေါက်မိပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားမိသည်။ ရှိန်းယွင်ကျီ၏ အရပ်အမောင်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏အနားတွင် ရောက်နေရသကဲ့သို့ ဖိအားများကို ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

“ကျင့်ကြံဖော်ကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ မင်းရဲ့ တပည့်က မူလဓားရိုး ပါရမီပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ။ မင်းတို့ ကြယ်စင်မြစ် ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တော်တွေနဲ့ တကယ့်ကို အံကိုက်ပဲ။ ဒီကလေးက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ...”

ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် ရှိန်းယွင်ကျီ၏ အတွေးကို ရိပ်မိသဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် ကုယွမ်ကို သူအနားသို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော ပတ္တမြားတုံးကို ရှိန်းယွင်ကျီဖြစ်စေ၊ အခြားမည်သူ့ကိုမျှဖြစ်စေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ကုယွမ်ကို လုယူချင်သူ မှန်သမျှသည် သူ၏ ဓားကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။

ရှိန်းယွင်ကျီသည်လည်း ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အပြစ်မမြင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထို မူလဓားရိုး ပါရမီရှင်နှင့် ကြိုတင်မဆုံတွေ့ခဲ့ပါက ကုယွမ်ကို ရရှိရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးပြီး ကြိုးပမ်းမိမည်မှာ အမှန်ပင်။

ရတနာပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် လွယ်ကူသော်လည်း တပည့်ကောင်းတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အောင်မြင်ပြီးသား ကျင့်ကြံသူကြီးများအဖို့ သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သူတို့၏ ဂိုဏ်းအစဉ်အလာကို ဆက်ခံမည့်သူ ရှိရန် ဖြစ်သည်။

အချို့သော ရှေးရိုးစွဲကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ဂိုဏ်းအစဉ်အလာ ဆက်ခံမည့်သူကို သူတို့၏ အသက်ထက်ပင် ပိုမိုတန်ဖိုးထားကြ၏။

အကယ်၍ ပါရမီပြည့်စုံသော တပည့်ကို ရရှိပါက သူတို့၏ ပညာရပ်များကို စိတ်ချလက်ချ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ရုံမျှမက ထိုတပည့် ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်လာသည့်အခါ သူတို့အတွက် အနီးကပ်ဆုံးနှင့် အားကိုးရဆုံးသော အင်အားကြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် တပည့်ဟူသည် သားအရင်းကဲ့သို့ပင်။

ထိုစဉ် ဆရာကြီးပေါင်ချန်းသည်လည်း အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့်

“အစ်ကိုကြီး ဟယ်လင်... မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါ့ရဲ့ ပါရမီက သိပ်မကောင်းတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ တန့်နေတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ပြီ။ ရှေ့ဆက်ဖို့လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တကတော့ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို ဆက်ခံမည့်သူ မရှိတာပဲ... ဒါကြောင့်...”

“ဖားပြုတ်အိုကြီး... စိတ်တောင်မကူးနဲ့”

သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဆရာကြီးဟယ်လင်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိကာ ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်သည်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်စူးရှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ သူတို့၏ ရင်ဘတ်နှင့် လည်ပင်းကို ဓားချွန်ဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

လက်ရှိတွင် ဂိုဏ်းအုပ်စုမှာ အင်အားနည်းပါးနေပြီး ပါရမီရှင်အသစ်များ မရှိသဖြင့် မိသားစုအုပ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုကို အလူးအလဲ ခံနေရသည်။ သက်ကြီးပိုင်းများမှာမူ တောင့်ခံနိုင်သေးသော်လည်း မျိုးဆက်သစ်များတွင် ဦးဆောင်မည့်သူ မရှိပါက ဆေးဘုရင်တောင်တန်းတစ်ခုလုံးသည် ထိုမိသားစုအုပ်စု၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ မျိုးစေ့ကောင်းအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး အထူးသဖြင့် ကုယွမ်ကို ဂိုဏ်းအုပ်စုကို ပြန်လည်ဦးမော့စေမည့် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားရာ ဆရာကြီးပေါင်ချန်းက လာရောက်လုယူသည်ကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

ဒီဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ ဓားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံမှုက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... သူရဲ့ ဓားပညာဟာ ဓားနှလုံးသား ကြည်လင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ဓားနတ်သမားတစ်ဦးလို့တောင် ခေါ်နိုင်တယ်...

ဆရာကြီးဟယ်လင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော လျင်မြန်ဆန်းကြယ်သည့် ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကုယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မသိသူသည် မကြောက်တတ်ဟု ဆိုရိုးရှိသကဲ့သို့ပင်။ ယခင်က ကုယွမ်သည် ဘာမျှ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဓားနှလုံးသား ပါရမီရှိနေသဖြင့် ပိုမို မြင်တွေ့လာရခြင်းပင်။

"ဆရာကြီးဟယ်လင်က... သူ့ရဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဓားကိုတောင် ထုတ်မသုံးရသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းတွေကိုလည်း ထုတ်မပြရသေးဘူးလေ။

ဓားအရှိန်အဝါလေး နည်းနည်းလောက် ထုတ်ပြလိုက်ရုံရုံနဲ့တင်... သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ အခြေခံပါရမီရှင်တွေတင်မကဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်ရှိတဲ့ ရှမင်ယန်ကိုပါ အေးအေးဆေးဆေး ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်တာ... ဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဓားပညာမျိုးလဲ"

ရှိန်းယွင်ကျီပင်လျှင် အံ့သြစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။ ကြယ်စင်မြစ် ဓားဂိုဏ်းတွင် ကျင့်စဉ်တော်နှင့် ဓားသိုင်းဟူ၍ အဓိက အစဉ်အလာကြီး နှစ်ခုရှိပြီး ဓားသမားကောင်းများစွာ ရှိကြသည်။

ရှိန်းယွင်ကျီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဓားပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

သို့သော် ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ ဓားပညာအဆင့်အတန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်လောက်သည်ဟု တွေးမိကာ အံ့သြသွားရသည်။

“ဟေ့... အစ်ကိုကြီး ဟယ်လင်... ငြင်းရက်လိုက်တာဗျာ”

ဆရာကြီးပေါင်ချန်းသည် ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့သြမသွားဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်သာ ဟယ်လင်၏နေရာတွင် ရှိနေပါကလည်း ဤသို့ပင် တုံ့ပြန်မိမည်ပင်။

သူက ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် “ငါ အကဲဖြတ် မမှားဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်သခင် ဓားပျံက အခု စွမ်းအားမြှင့်တင်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား”

“မင်းရဲ့ ဓားပျံက မူလကတည်းက အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး အခြေခံခိုင်မာခဲ့တာ။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်အတွင်း ဝိညာဉ်သံရိုင်းတွေ၊ ဆန်းပြားတဲ့ ရွှေဓာတ်တွေနဲ့ သွန်းလုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အခုဆိုရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်။ အောင်မြင်သွားရင်တော့ ထိပ်တန်းအဆင့် ရတနာဓားပျံတစ်လက် ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး နောင်ဆိုရင် နတ်ဘုရားလက်နက်အဖြစ်တောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်က ပြောသလောက် မလွယ်ကူဘူးလေ”

ဆရာကြီးပေါင်ချန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုရင်း ကုယွမ်ကို ညွှန်ပြကာ “တကယ်လို့ မင်း ဒီကလေးကို ငါ့နောက် ထည့်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့မှာရှိတဲ့ ပေါင်ငါးရာအလေးချိန်ရှိတဲ့ နေမင်းခြောက်ပါး နတ်ဘုရားရွှေကို လက်ဆောင်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ”

ကုယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောမိပေ။

သူ စိတ်ထဲမှ မင်းတို့ ငါ့ကို လုနေကြတာ ငါ့ရဲ့ သဘောထားကိုရော မမေးကြတော့ဘူးလားဟု ပြောချင်နေမိသော်လည်း မပြောရဲပေ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မဆင်မခြင် စော်ကားမိခြင်းမှာ မိုက်မဲရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

“နေမင်းခြောက်ပါး နတ်ဘုရားရွှေ ဟုတ်လား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှိန်းယွင်ကျီပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး

“ဒီနတ်ဘုရားရွှေက ဓားပျံသွန်းလုပ်ဖို့အတွက် အဆင့်မြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် အလွန်ပဲ သင့်တော်တယ်။ ကျင့်ကြံဖော် ပေါင်ချန်း... မင်း တကယ်ပဲ ရက်ရောလှပါလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုပစ္စည်းကို အလိုရှိနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်လည်း ဓားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ ဓားပျံကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။