အခန်း ၁၄၃

အခန်း။ ၁၄၃

“ကျင့်ကြံဖော် ရှိန်းယွင်ကျီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်”

ဆရာကြီးပေါင်ချန်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆက်လက်၍

“အစ်ကိုကြီး ဟယ်လင်... မင်းသာ ဒီနေမင်းခြောက်ပါး နတ်ဘုရားရွှေကို ရပြီး အဆီအနှစ်တွေကို ထုတ်ယူပြီး မင်းရဲ့ ဓားပျံကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်မယ်ဆိုရင် ရတနာအဆင့် ဓားပျံတစ်လက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အလွန်ပဲ လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။ ဓားပျံသာ အောင်မြင်သွားရင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ ဓားပညာအဆင့်အတန်းနဲ့ဆို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာမှာပဲ”

“အစ်ကိုကြီး ဟယ်လင်... မင်း သေချာပေါက် စဉ်းစားသင့်တယ်နော်...”

“စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး”

ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် မျက်နှာထားကို အေးစက်စွာ ထားရှိမြဲ ထားရှိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ “ငါ အခုပဲ အတိအလင်း ပြောလိုက်မယ်။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ပြီးတော့ ပေါင်ချန်း... မင်း အခုပဲ ထွက်သွားလို့ရပြီ”

နေမင်းခြောက်ပါး နတ်ဘုရားရွှေသည် သူ့အတွက် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပြီး သူ၏ တာအိုလမ်းစဉ် အခြေခံအုတ်မြစ်အပေါ်၌ပင် သက်ရောက်မှု ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားရွှေကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးရခြင်းအတွက်မူ အခြားသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများဖြင့် အစားထိုး ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

ပါရမီနှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကုယွမ်ကဲ့သို့ ရှားပါးလှသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးလိုက်ရမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ်က ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခု ရှိခဲ့၏။ တစ်ခုမှာ နဂါးနီနတ်ဘုရားနန်းတော် ကိစ္စဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ တပည့်ကောင်းများ ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တပည့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးမှ ရွှေတစ်တုံးနှင့် လဲလှယ်ကာ အခြားသူ၏လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်ဟူသော သတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မြေကျပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ သူ၏ ကျင့်ကြံဖော်များကပင် သူ့ကို ရှစ်နှစ်၊ ဆယ်နှစ်ခန့် ဆဲဆိုကြပေလိမ့်မည်။

“ဟူး...”

ဆရာကြီးပေါင်ချန်းက နှမြောတသစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း

“အစ်ကိုကြီး ဟယ်လင်က သဘောမတူဘူးဆိုတော့လည်း ငါ့စကားကိုပဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို နှင်ထုတ်ဖို့တော့ မလောပါနဲ့ဦး။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံဖော် ရှိန်းယွင်ကျီနဲ့ ငါက မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်အချို့ ရှိသေးလို့ပါ”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ရုတ်ချည်းပင် အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်သာ စတင် ပြောဆို ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ဆရာကြီးဟယ်လင်သည်လည်း ထိုဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပြောဆိုချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာထားမှာ တည်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ခံစားချက်မှာမူ ငြိမ်သက်သွားပြီး ဆရာကြီးပေါင်ချန်းနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများမှာမူ ကုယွမ်ကို ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများက လုယူနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မနာလိုဝန်တို ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အခြေအနေကို ပြန်လည် တွေးတောကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။

လူအချင်းချင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကွာခြားရတာလဲ။

အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေခဲ့သော လီချန်ချင်းမှာမူ အလွန်ပင် နေရခက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ ကောင်းမွန်သည်ဆိုသော်လည်း ကုယွမ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သိသိသာသာ လျော့နည်းနေရုံမျှမက ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကိုလည်း မရရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကုယွမ်ကို ကျင့်ကြံသူကြီးများက အလုအယက် တောင်းဆိုနေကြစဉ် သူဆိုသည့် ပါရမီရှင်မှာမူ လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပြင်ပလူများ၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုသို့ မြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။

...

လူတိုင်း၏ ပါရမီကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် ပြင်ပတပည့်နှင့် အခိုင်းအစေတပည့် အဆင့်ကို ရရှိထားသူများကို ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ သွားရောက်ကာ တရားဝင် ဂိုဏ်းဝင်ရန် ညွှန်ကြားပြီး ပြန်လည် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ကုယွမ်နှင့် နွီယိုတ နှစ်ဦးတည်းကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ရာ သူတို့ကို အထူးတလည် တန်ဖိုးထားကြောင်း အထင်အရှားပင်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာလည်း စမ်းသပ်မှု ရလဒ်များ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုနှစ်ဦးအတွက် အန္တရာယ် မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကုယွမ်ကိုမူ မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ မဖြစ်စေရန်အတွက် ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ကာ သူအနား၌ အမြဲတမ်း ခေါ်ဆောင်ထားချင်စိတ်ပင် ပေါက်မိတော့သည်။

...

စမ်းသပ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လီချန်ချင်းသည် ဆံပင်ဖြူ အစေခံအိုကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ လီချန်ချင်းသည် သူအတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသော တည်ငြိမ်မှုများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမှိုင်းသွားတော့၏။

သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ခန္ဓာပါရမီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သိရှိရသည့်အချိန်မှစ၍ ဤအတွေးမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့ခြင်းပင်။

၎င်းအပြင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ လီချန်စန်းမှာ ပထမတန်းစား ရွှေအမြုတေကို သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ ထိပ်တန်းစစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာကာ လောကတစ်ခုလုံး၌ ကျော်ကြားနေခြင်းမှာလည်း သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လီချန်ချင်းသည် သူ၏အစ်ကိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပါရမီများ ရှိနေသော်လည်း ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ တရားဝင် မဝင်ရောက်ရသေးမီမှာပင် အခြားသူ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရချေပြီ။

သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ အလင်းတန်းမှာ ပါရမီနှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကုယွမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အောင်မြင်မှုများ ရယူကာ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အစကတည်းက အဟန့်အတား ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအိုက “သခင်လေး... ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲခင်ဗျာ။ ကုယွမ်ရဲ့ ပါရမီက ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတော့ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ပေးထားတဲ့ မီးနဂါးနက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးရှိနေတာပဲ။ ဒါကြောင့် သခင်လေးရဲ့ အခြေခံက သာမန်ဝိညာဉ်ခန္ဓာတွေထက် ပိုပြီးတော့ ထုထည်ကြီးမားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းကို ရောက်တဲ့အခါမှာလည်း သခင်ကြီး အစ်ကိုတော်က သခင်လေးကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားမှာပဲလေ။ အဲဒီကောင်က သခင်လေးရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု နှစ်သိမ့် စကားပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး... အကယ်၍ သခင်လေးက အဲဒီကလေးကို တကယ်ပဲ အန္တရာယ်တစ်ခုလို့ ယူဆနေမယ်ဆိုရင် ဘာမှ စိတ်ပူမနေပါနဲ့”

ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ယုတ်မာသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည် “အဲဒီကလေးရဲ့ ပါရမီက ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူက အတောင်အပံ မစုံသေးပါဘူး။ ဒီအစေခံအိုကြီးကိုပဲ...”

“တော်တော့”

သူ စကားမဆုံးသေးမီ လီချန်ချင်းက လက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်ရင်း “ဦးလေးဖူ... ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံဟာ မိုင်ပေါင်းရာချီ ဖြန့်ကျက်နိုင်တာ။ ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ ဘာမှ သူတို့မျက်စိက လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါ ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်အာရုံတွေကို တားဆီးနိုင်တဲ့ အစီရင်ခံတွေကို တည်ဆောက်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလိုစကားမျိုးကို မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ကြားသွားမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ လူသတ်သမားဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အလကား ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကျွန်တော်မျိုး စကားမှားသွားပါတယ် သခင်လေး... အပြစ်ပေးပါ”

ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအိုမှာ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပြီး နဖူးထံမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာတော့သည်။ ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ အတိတ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခြင်းပင်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ ဓားပညာမှာ ပြင်းထန်ရက်စက်ပြီး သူ၏ ဓားအောက်တွင် အသက်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ ဆရာကြီးဟယ်လင်သာ အနည်းငယ်မျှ သံသယဝင်သွားပါက သူတို့ ယနေ့ညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဦးလေးက ငါ့အကျိုးအတွက် တွေးပေးမှန်း ငါသိပါတယ်”

လီချန်ချင်းသည် သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်ဉာဏ်ပညာရှိသော ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး အေးဆေးစွာဖြင့် “ကုယွမ်က ဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားတာဆိုတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ။ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် အလျင်စလို မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“ဒါ့အပြင်... ပါရမီရှိရုံနဲ့တင် အရာခပ်သိမ်း မဟုတ်သေးပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှ ရယ်နိုင်တဲ့သူကမှ စစ်မှန်တဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်တာပါ။ မွေးရာပါ ကျင့်ကြံခြင်း ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားရင်တောင် လမ်းခုလတ်မှာ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သာမန် ဖုန်မှုန့်တစ်စထက် မပိုတဲ့ ပါရမီရှင်အတုပဲ ဖြစ်ကျန်ခဲ့မှာပဲ”

“ကုယွမ်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ နောက်ခံကြောင့် အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိဘူး။ ဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြဿနာတွေကတော့ သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရမှာပဲ”

လီချန်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆက်လက်၍ “ငါ ဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ခန့်မှန်းလို့ရပါတယ်။ သူက အဲဒီကလေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး ဂိုဏ်းအုပ်စုရဲ့ အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် စစ်မှန်သောတပည့် နေရာအထိ တင်မြှောက်ချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအုပ်စုရဲ့ စစ်မှန်သောတပည့် နေရာ သုံးနေရာထဲမှာ နှစ်နေရာက လူရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ တစ်နေရာကိုလည်း တပည့်များစွာက ရရှိဖို့အတွက် ချိန်ရွယ်နေကြတာ။ ဒါကြောင့် ကုယွမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းက အချို့သူတွေအတွက် မျက်စိထဲက ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာစေမှာပဲ”

“ငါတို့ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် တခြားသူတွေက သေချာပေါက် စွန့်စားပြီး လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ အလျင်စလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေတာကို ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်ပြီးမှ ရှင်းလင်းရေး လုပ်မှာပေါ့။ ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်ရင် နှစ်ကောင်စလုံး ဒဏ်ရာရမှာပဲ။ အချိန်တန်ရင် ငါက အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံပဲ”

ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “သခင်လေးရဲ့ စကားက တကယ်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှပါတယ်။ ဒီအစေခံအိုကြီးကတော့ လုံးဝ သဘောတူပါတယ်ခင်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

...

“ငါ ဘာလို့ အခြားသူတွေနဲ့ ရှရှုရွှယ်ကိုပါ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာ သိကြလား”

ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ကုယွမ်နှင့် နွီယိုတတို့ကို ကြည့်ကာ ရုတ်ချည်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

နွီယိုတက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ “တပည့် မသိပါဘူး” ဟု ဖြေကြားလိုက်၏။

ကုယွမ်ကမူ ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် “ဒါက... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းတွေကြောင့်မို့လို့လားခင်ဗျာ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။