အခန်း ၁၄၉

အခန်း။ ၁၄၉

ထိုသူများထဲတွင် ယန်ဟန်၏ စိတ်အာရုံမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကုယွမ် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ ပထံဦးဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့စဉ်က သူ့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်။ မျှော်စင်သို့ ကုယွမ် စတင်ရောက်ရှိလာချိန်က ပုံစံကို ယန်ဟန် ကောင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲပင်။ ထိုစဉ်က ကုယွမ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ရိုးသားအပြစ်ကင်းမှုနှင့် ရိုသေမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ဖာထေးထားရရှာသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကုယွမ်သည် မျှော်စင်သခင်ကိုယ်တိုင်ပင် အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံရသည့် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြသရဲဘဲ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်တော့သည်။ အခြေအနေကို သိမြင်တတ်သူသည်သာ ပညာရှိပင်။

အတိတ်က ကုယွမ် မည်သို့ပင် ရှိခဲ့ပါစေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ကုယွမ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အခြေခံကစ၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သေချာပေါက် ပြောင်းလဲပြင်ဆင်ရမည်ပင်။

…

“အစ်ကိုရှရဲ့ အမျှော်အမြင်က တကယ့်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်”

ရှမင်ယန်က အခြေအနေနှင့်အညီ သူ၏ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သူ့ကို ညီလေးကုဟု သဘာဝကျကျ ခေါ်ဆိုနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကုယွမ်က စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို မြေခွေးအိုကြီးဟု တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်လိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှမင်ယန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် “ညီလေးကု... အပြင်ကို ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် သွားမလို့လား” ဟု မေးလိုက်ပြီးနောက် ကုယွမ် တစ်စုံတစ်ခု မပြောရသေးခင်မှာပင် ပျူငှာစွာဖြင့် “အကယ်၍ ညီလေး တစ်ခုခု လိုအပ်တာ ရှိရင် ငါ့ကိုသာ အသိပေးပါ။ ငါ့အပေါ်မှာ အားနာမနေပါနဲ့” ဟု ပြောလာသည်။

ကုယွမ်သည် အစက လောကဝတ်ပြုစကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးမှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အတွေးတစ်ခု ရသွားသဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ “တကယ်တော့ အစ်ကိုရှကို မေးမြန်းချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

“အော်... ဟုတ်လား”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှမင်ယန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန် ရှိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အားလုံးကို အပြင်သို့ ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီလူက မျှော်စင်သခင်အဖြစ် ဒီအတိုင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးပဲ...

ကုယွမ်က စိတ်ထဲက ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် သူက

“ဒီလိုပါ... ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ရေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ရေဓာတ်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာက ရှားပါးပစ္စည်းတွေ လိုအပ်နေလို့ပါ။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာ... အစ်ကိုရှကို မေးကြည့်ချင်တာပါ"

“ရေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ရတနာတွေနဲ့ ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား...”

ရှမင်ယန်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ...

“ညီလေး... မင်း သိချင်မှ သိလိမ့်မယ်။ ဝိညာဉ်ရတနာတွေနဲ့ ရှားပါးပစ္စည်းတွေလိုမျိုး အရာတွေက... ငါတို့ကျင့်ကြံသူတွေကြားထဲမှာ လှည့်လည်ရောင်းဝယ်ကြတဲ့ ကုန်စည်တွေပဲ။ တစ်ခါတလေ သိုင်းလောကထဲမှာ ရှာတွေ့တတ်ပြီး... အဲဒါတွေကို စုဆောင်းကာ ကိုယ်တိုင် သုံးကြတာ ရှိသလို၊ အများစုကတော့ သူတို့လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့အတွက် ဈေးကွက်ကို ယူသွားပြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတာ များတယ်"

“ရေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... ငါ့ဆီမှာ အချို့ရှိနေတာမို့လို့ နောက်ကျရင် ညီလေးဆီကို လာပို့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှမင်ယန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားပြီး “ငါက မင်းကို မပြောပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ညီလေးရာ။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အပြင်ထွက်ဖို့ ဆိုတာ ငါ မခံနိုင်တဲ့ စွန့်စားမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ...”

ယခုအခါ ကုယွမ်သည် ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ အသည်းစွဲ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ကာ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ချင်ကျိုးပြည်နယ်၌ ငွေနဂါးမသေမျိုးနန်းတော်ဖွင့်လှစ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် အမျိုးမျိုးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ဤနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိနေကြရာ လူစုံ၊ တက်စုံပင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ထဲတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ လူများလည်း ပါဝင်နေ၏။ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသည် ချင်ကျိုးပြည်နယ်၌ မဟာကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းတွင် ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရန်သူများစွာ ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းအပြင် ကုနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကသာ ကုယွမ် အပြင်ထွက်သည်ကို သိရှိသွားပါက ကွယ်ရာကနေ မသမာသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။

အကယ်၍ သူ၏ စကားကြောင့် ကုယွမ် တစ်စုံတစ်ခု အန္တရာယ် ဖြစ်ပွားသွားမည်ဆိုပါက ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်မည်မှာ သေချာသည်။

“ဒါကတော့...”

ကုယွမ် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော ပါရမီ ရှိခြင်း၏ အားသာချက်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ဆရာကြီးဟယ်လင်ကဲ့သို့သော အားကိုးရမည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ရရှိခြင်းပင်။ ဤသည်က များစွာသော အဆင်ပြေမှုများနှင့် ကြီးမားသော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိစေခဲ့သည်။

သို့သော် အားနည်းချက်မှာမူ နာမည်ကြီးလွန်းလှသဖြင့် လူအများ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် လူအချို့၏ မျက်စိထဲတွင် ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရရန် လွယ်ကူသည်။

ဤသည်မှာလည်း ဆရာကြီးဟယ်လင်က သူ့ကို အနီးကပ် ထားရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။ အလွယ်ပြောရလျှင် ဤအသစ်စက်စက် လက်ခံထားသော တပည့်အတွက် မထင်မှတ်ထားသော အန္တရာယ်များ မဖြစ်ပွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးဟယ်လင် ရှိနေခြင်းဖြင့် သာမန် ပြဿနာရှာသူများစွာကို ဟန့်တားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ မရှိပါက ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှု အမျိုးမျိုး သေချာပေါက် နောက်ဆက်တွဲ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကုယွမ်အနေဖြင့် ပိုင်လျန်ခရိုင်အတွင်း၌ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ၎င်းပြင်ပသို့ မထွက်ခွာခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အပြင်ထွက်ရန် လုံးဝ လိုအပ်လာပါက အသွင်ပြောင်းလဲ၍ သတိကြီးစွာဖြင့် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

ဥပမာအားဖြင့်... ယန်ရှီစန်းအဖြစ်ပင်။

ထို့နောက် ရှမင်ယန်၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆက်လက်၍ “ဒါပေမဲ့ ညီလေးကုအနေနဲ့ ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင်တော့... ငါ ဈေးကွက်ထဲကနေ ရေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ရတနာအချို့ကို ဝယ်ယူပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”

“တကယ်လား”

ကုယွမ်သည် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း “ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုရှကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သိုလှောင်အိတ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် အတွင်းသို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တောင်လိုပုံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ရှမင်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားရတော့သည်။

ဘုရားရေ….

ဤမျှအထိ များပြားလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး သောင်းချီ၍ ရှိနေသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သည်မှာ ၎င်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ရှိ၏။

ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြု၍ ဈေးကွက်အတွင်းမှ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အလယ်အလတ်အဆင့် ရတနာလက်နက်တစ်ခု သို့မဟုတ် သာမန်အဆင့်မြင့်အဆင့် ရတနာလက်နက်တစ်ခုကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ကုယွမ်ကိုယ်တိုင် စုဆောင်းထားနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆရာကြီးဟယ်လင်ထံမှ ရရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။

အကြီးအကဲဟယ်လင်က ဒီကလေးကို အတော်လေး မျက်နှာသာပေးတာပဲ...

ရှမင်ယန်သည် စိတ်ထဲက အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “စိတ်ချပါ ညီလေး။ အလွန်ဆုံး ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ သေချာပေါက် သတင်းကောင်း ရှိစေရမယ်” ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

…

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး စည်ကားနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကုယွမ်မှာမူ အခြားသော ကိစ္စရပ်များကို တွေးတောနေမိ၏။

ငွေနဂါးမသေမျိုးနန်းတော်ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် အချိန် နှစ်လခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆရာကြီးဟယ်လင် ပိုင်လျန်မြို့တွင် သောင်တင်နေရခြင်းမှာလည်း အမှန်စင်စစ် လူတစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။

ကုယွမ်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီးနောက် ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ရှမင်ယန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ငွေနဂါးအမိန့်တော်အပါအဝင် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသည် စုစုပေါင်း ငွေနဂါးအမိန့်တော် သုံးစောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားရာ ၎င်းမှာ ဝင်ခွင့်နေရာ ၂၇ နေရာနှင့် ညီမျှသည်။

ဤနေရာများမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသဖြင့် အချိန်တန်လျှင် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းမှ တပည့်အချို့သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး ငွေနဂါးမသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း၌ အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေကြပေလိမ့်မည်။

ရောက်ရှိလာမည့်သူများမှာ ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ ထိပ်သီးတပည့်များ ဖြစ်ကြမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ နေရာအများစုကို မင်းစိုးရာဇာ မိသားစုဝင်များက သိမ်းပိုက်ထားကြခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ကုယွမ်အပေါ်တွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ သေချာပေါက် ရှိလာပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်ကိုယ်တိုင်မှာ ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ တပည့်အဖြစ် ရှိနေသဖြင့် ပြဿနာအချို့ကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း သူသည် ပစ်မှတ်ထားခြင်းကိုမူ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ရဦးမည်ပင်။

ဆရာကြီးဟယ်လင် ရှိနေခြင်းက ကုယွမ်အပေါ် မသမာသော ကွယ်ရာလုပ်ကြံမှုများကို တားဆီးပေးနိုင်သော်လည်း လူငယ်မျိုးဆက်များကြားရှိ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပဋိပက္ခများကိုမူ တားဆီးပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆရာကြီးဟယ်လင်သည် ထိုကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဟူသည် မွေးရာပါအတိုင်း အမျိုးမျိုးသော စမ်းသပ်မှုများနှင့် ဒုက္ခအခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ရမြဲ ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မှသာ သူတို့၏ ထက်မြက်မှုမှာ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာနိုင်မည်ပင်။

စမ်းသပ်မှုအချို့ကို မကျော်ဖြတ်ဘဲနှင့်မူ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ထူးကဲထွက်မြောက်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဤအတွေးအခေါ် သဘောတရားကို ဆရာကြီးဟယ်လင်ရော ကုယွမ်ပါ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းမှ ထိုသူများ မရောက်ရှိလာခင်မှာပင် သူ၏ တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားရမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မှသာ ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာလျှင်ပင် သူသည် လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်ပင်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့အား ထောက်ပံ့ပေးမည့် ဆရာ ဆရာကြီးဟယ်လင်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းချီ၍ ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်ထားခဲ့သည်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ အကူအညီဖြင့် ကုယွမ်၏ တာအိုအခြေခံ တည်ဆောက်ခြင်း လမ်းစဉ်မှာ သေချာပေါက် ပိုမိုချောမွေ့လာပေလိမ့်မည်။

စောစောက ရှမင်ယန် ပြောကြားခဲ့သော ဈေးကွက်မှာမူ အမှန်စင်စစ် ရှမင်ယန် မပြောပြလျှင်ပင် ၎င်း၏ တည်နေရာမှာ ရှန့်ရန်နယ်မြေရှိ မြို့တော်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိကြောင်း ကုယွမ် သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာကြီးဟယ်လင်၏ ဘေးနားတွင် နေထိုင်ခြင်းက အလုံခြုံဆုံးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားရာ လူမိုက်တစ်ဦးမှသာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။

“ဟင်...”

ကုယွမ် လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်

ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသော လူကြီးမှာ ဝဝတုတ်တုတ်နှင့် အတော်လေး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပုံစံရှိပြီး သူ၏ လက်တွင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

“ပေါင်သထုံ သူပါလား”

ကုယွမ်၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့သည်။