မရိုသေခြင်းလော

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆက်လက် ပြေးတက်သွားသည်။ သူသည် မိုင်အနည်းငယ်စီ အပြေးနှင်သည့် အရှိန်ကို အစဉ်တစိုက် ထိန်းထားပြီး စိတ်အာရုံများကိုလည်း အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အဆက်မပြတ် ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ့အတွက် အခက်အခဲ မကြီးမားလှဘဲ အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ရှိန်ထိုး အပြေးနှင်လာခဲ့ရာ မိုင်ပေါင်း ၆၀ ကျော် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ခြေသို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။ ဤတောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို၏ အဆုံးသတ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာများ ရရှိမည်နည်းဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို၏ အဆုံးသတ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူမှာ ၁၀ ယောက်ပင် မပြည့်ချေ။ အတိအကျဆိုရလျှင် လူ ၈ ယောက်သာ အဆုံးသတ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

အဆုံးသတ်သို့ ၈ ယောက်သာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိရှိရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ တောင်ထိပ်၏ ကျောက်ဆောင် နံရံပေါ်တွင် လူ ၈ ယောက်၏ အမည်များကို အလွန်ပင် ထင်ရှားစွာ ထွင်းထုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သူတိုင်းသည် ဤကျောက်ဆောင် နံရံပေါ်တွင် မိမိ၏အမည်ကို ရေးထိုးနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို အဘယ်ကြောင့် ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသလို ထျန်းရှန်းနယ်မြေ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကိုလည်း မသိကြချေ။ သူတို့ သိထားသည်မှာ အချက်တစ်ချက်တည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက အရှင်သခင် ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အမည်ရေးထိုးထားသော လူ ၈ ယောက်စလုံးမှာ အရှင်သခင် ဖြစ်မလာခဲ့ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိသောသူများမှာမူ အချိန်မတန်သေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းက ချက်ချင်း အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည်ဟု မဆိုလိုဘဲ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တစ်မျိုးကိုသာ ပိုမိုရရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ တောင်ခြေကို ရောက်ပြီပဲ၊ ဒီတောင်ပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် အရှင်သခင်ရဲ့ နိယာမတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်မှာလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် တောင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အခက်အခဲမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း အံ့ဩစရာ အချက်တစ်ချက်ကိုမူ သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ ကြယ်တာရာစွမ်းအား သိပ်သည်းဆမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့် သူ့အား အတွေ့အကြုံမှတ် အမြောက်အများ ပေးအပ်နေသည်။ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူသည် ဆယ်ဆင့်မြောက် မြေကမ္ဘာအရှင်သို့ တက်လှမ်းလိုသဖြင့် အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ချေ။ အခြားသော သတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းရန် လိုအပ်သည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်အရှင်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းမည်ဆိုပါက အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်ခုတည်းနှင့် လုံလောက်ပြီး အခြားသော အထူးသတ်မှတ်ချက်များကိုမူ ဖြည့်ဆည်းရန် မလိုတော့ချေ။ လက်တွေ့တွင် သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အဟန့်အတားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဟန့်အတားမှာ အခြားသော သတ်မှတ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံမှတ်များ စုဆောင်းရုံဖြင့် အဆင့်တက်နိုင်သည့် အခြေအနေမှာ လောလောဆယ်တွင် အလုပ်မဖြစ်တော့ချေ။ အကယ်၍ ကောင်းကင်အရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ရွေးချယ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ နိမ့်ကျသော ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ ပြုလုပ်ရမည်မှာ အကောင်းဆုံးကိုသာ ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ မြေကမ္ဘာအရှင် အဆင့် ၉ မှ ကောင်းကင်အရှင်သို့ တက်လှမ်းခြင်းက အခြားသူများအတွက် အံ့ဩစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ချေ။

သူ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကမ္ဘာဦး၏ ပထမဆုံး မြေကမ္ဘာအရှင် ဖြစ်လာရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ၊ ဘယ်လို ရတနာကို သုံးထားတာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးက သူ့အား အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိ၏ အရည်အချင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပအားကို အသုံးပြုထားသည်ဟု သူက ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလူမှာ နတ်ဘုရားရေစင်နယ်မြေမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မဟုတ်ပါက သူ့အား ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုဟု ခေါ်ဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ပြန်မပြောဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

“နေဦး၊ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”

ထိုကျင့်ကြံသူသည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရှေ့မှ ပိတ်ဆီးကာ ဆက်သွားခွင့် မပြုချေ။

“မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ဘာလို့ သိရမှာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိသည်။ မိမိ မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို အခြားသူများလည်း မလုပ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟိုး... တော်တော် မောက်မာတာပဲ... ငါက မင်းရဲ့ စီနီယာလေ၊ စီနီယာကို မြင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ယဉ်ကျေးရိုသေမှု ရှိရမှာပေါ့၊ ယဥ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“စီနီယာ ဟုတ်လား... စီနီယာကို မြင်ရင် သေချာပေါက် ရိုသေရမယ်၊ နှုတ်ဆက်ရမယ်လို့ စည်းကမ်း ရှိလို့လား...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ့အား ရှောင်ကွင်း၍ သွားရန် ကြိုးစားသည်။ သူ့အား စကားပြောနေရန်ပင် စိတ်မပါတော့ချေ။

“မသွားနဲ့...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“အကြီးအကဲတွေက မင်းကို ဘယ်လို ရတနာ ပေးထားတာလဲ... မဟုတ်ရင် စိတ်အာရုံတွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်လို ချေဖျက်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီ ရတနာကို ထုတ်ပြစမ်း၊ ငါ ကြည့်ရအောင်...”

“စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ လူတိုင်းက ရတနာကို အားကိုးပြီး လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် လုပ်နေကြတာဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းတို့ လူသားတွေမှာ ဘယ်လို အရည်အချင်း ရှိလို့လဲ...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ရတနာကို အားမကိုးဘဲနဲ့ ဒီကို ရောက်လာနိုင်တာလား။ တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ။ မင်း ဘယ်လို ဝင်လာလဲတော့ မသိဘူး၊ ကြည့်ရတာ ကံကောင်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့...”

“စီနီယာကုတ်ကျန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ဘေးနားရှိ ကောင်းကင်အရှင်တစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး မေးမြန်းသည်။

“ငါ ဒီဂျူနီယာလေးကို ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း သင်ပေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အကောင်းပြောတာကို နားမလည်တဲ့အပြင် တော်တော်လည်း မောက်မာနေတာပဲ...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်က အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“ဟုတ်လား... တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး စီနီယာကုတ်ကျန့်အား ရှောင်ကွင်းသွားလိုက်သည်။ ဂရုပင် မစိုက်တော့ချေ။

“မင်း... ဒီကောင်လေး၊ သတ္တိရှိရင် နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်တိုးကြည့်စမ်း...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ မိမိကဲ့သို့ စီနီယာတစ်ဦးက ဂျူနီယာတစ်ဦးအား အမိန့်မပေးနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ တစ်လှမ်းချင်းစီမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး ပို၍ ဝေးကွာသွားတော့သည်။

“တောက်... သူ့ကို တားစမ်း...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆီးကာ ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

“မင်းကို ရပ်ခိုင်းနေတာ ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးပေါ့လေ...”

“လမ်းပိတ်မနေနဲ့...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။

“မင်းကို အပြင် ကန်ထုတ်ပြီး အစကနေ ပြန်လျှောက်ခိုင်းလိုက်ရမလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့အား အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သတ္တိရှိရင် စမ်းကြည့်လေ...”

တွေ့သည်နှင့် ဆဲဆိုနေသူကို လူကြီးမိဘ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူက အနည်းငယ်မျှ ရိုသေမည် မဟုတ်ချေ။ သာမန် စီနီယာတစ်ဦးကိုမူ ပို၍ပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပါ။

“သေစမ်း...”

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်အရှင် အဆင့် ၆ ၏ စွမ်းအားအများစုကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးလေအဟုန်မှာ ယီထျန်းယွမ်အား အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖယ်စမ်း...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ ခြေထောက်တစ်ချက်က စီနီယာကုတ်ကျန့်၏ မျက်နှာကို ထိမှန်သွား၏။ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုပေါ်မှ ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

စီနီယာကုတ်ကျန့်သည် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ဆင်းသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဖူးယောင်နေပြီး သွေးများလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်နေ၏။

ဤသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်က ညှာတာပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် သတ်လိုလျှင် ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ပေါက်ထွက်သွားမည်မှာ သေချာလှ၏။ နတ်ဘုရားရေစင်နယ်မြေရှိ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးအား အသက်ချန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ မရှိကြသဖြင့် အစမှ ပြန်လည်စတင်ရန် မလိုခြင်းပင်။

စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ရှိနေစဉ် အနှောင့်အယှက် ခံရမှသာ အစမှ ပြန်လည်စတင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု လူမှာ အဝေးသို့ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဤဒေါသကို မည်သို့ ဖြေဖျောက်မည်နည်းဆိုသည်မှာ မသိနိုင်ချေ။

“မင်းက စီနီယာကုတ်ကျန့်ကို ကန်ထုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ အကြီးအကဲတွေကို တိုင်ပြောလိုက်ရင် မင်း သေချာပေါက် ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်...”

ဘေးနားရှိ ဂိုဏ်းတူက သူ့အား ဆဲဆိုသည်။

“ရယ်စရာပဲ၊ ငါသာ ပြန်မတိုက်ရင် ငါက ကန်ထုတ်ခံရမှာလေ၊ အဲဒီကျရင် ငါ့မှာ ဆုံးရှုံးမှု မရှိဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

“တကယ့်ကို ပြဿနာပဲ၊ အကြီးအကဲတွေ ပေးထားတဲ့ ရတနာကို အားကိုးပြီးတော့ အကြီးအကဲတွေက မင်းဘက်က ရှိနေမယ်လို့ မထင်နဲ့... ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိဘူး၊ အပြင်ရောက်တာနဲ့ စီနီယာကုတ်ကျန့်အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးမယ်...”

ထိုကောင်းကင်အရှင်သည် ယီထျန်းယွမ်အား မတိုက်ခိုက်ဘဲ စီနီယာကုတ်ကျန့်ဆီသို့သာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ... စီနီယာယွီဟွာ ပြောခဲ့တာ မကြာသေးဘူး၊ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ဂိုဏ်းတူတွေနဲ့ တန်းတွေ့နေရတာပဲ၊ တကယ်ကို ဂယက်ထနေတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မကြည်မလင် ဖြစ်သွားပြီး အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေမိတော့သည်။